အခန်း ၁၉၀

အခန်း။ ၁၉၀

စကားသံဆုံးသည်နှင့် ဝမ်ပင်းသည် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်စာနီးပါး မြင့်သော လေဆင်နှာမောင်းကို အေးဆေးပင် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ လှည့်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်ပင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဝေချန်းကျွင်းကို ကန်လိုက်သည်။

ဝေချန်းကျွင်းက လက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရသည်။

တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း တန်ပြန်မတိုက်ခိုက်တော့ပေ။

သူ၏အကြည့်သည် ဝမ်ပင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩရိပ်များ ထင်ဟပ်လာသည်။

“နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါး... မင်း တကယ်ပဲ နက်နဲသောနယ်ပယ်ကို ရောက်နေတာလား”

အသက် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်မျှသာ ရှိမည့်သူသည် နက်နဲသောနယ်ပယ်သို့ ရောက်နေသည်ကို သူ မယုံနိုင်ပေ။

အရှေ့ရေကန်တွင် အသက် ၂၅ နှစ်ကျော်မှ နက်နဲသောနယ်ပယ်သို့ ရောက်သူသည်ပင် အလွန်ရှားပါးသော ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။

ဝမ်ပင်းမှာမူ ထိုထက် အနှစ်များစွာ စော၍ ရောက်နေသည်။ ဝမ်ပင်းကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်သော နက်နဲသောနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူကို သူ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။

ယခု အံ့ဩခြင်းမှာ ဝမ်ပင်း၏ လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် အနီရောင် နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါးကြောင့်ပင်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာကောင်းသလို ၎င်းမှာလည်း ပြောင်းလဲထားသောအမျိုးအစား ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ပင်းက သူ့ကို အသတ်အဖြတ် စိတ်ဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

၎င်းမှာ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော မောက်မာမှု မဟုတ်ဘဲ ဤမူမမှန်သော နက်နဲသောနယ်ပယ် တံခါးကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ယုံကြည်မှု အရင်းအမြစ်ပင်။

ပါရမီရှင်များကို မြတ်နိုးသော စိတ်ဓာတ်မှာ သူ့ရင်ထဲတွင် စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဝေချန်းကျွင်းက ချီးကျူးသော လေသံဖြင့် “ဝမ်ပင်း မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အံ့ဩစေတယ်။ ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ ပံ့ပိုးသူ ဖြစ်လာရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါတို့ဂိုဏ်းက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပူစရာမလိုအောင် တာဝန်ယူမယ်။ မင်းကို သတ်ဖို့ ဆုငွေထုတ်ထားတဲ့ ရန်သူတွေကိုလည်း ငါတို့ ရှင်းပေးမယ်” ဟု ပြောသည်။

ဝမ်ပင်းက “ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသတ်ချင်တော့ဘူးပေါ့” ဟု မေးသည်။

ဝေချန်းကျွင်းက “ဝမ်ပင်း မင်းနဲ့ ငါနဲ့က အရင်က အငြိုးအာဃာတ မရှိဘူးလေ။ ဒီလောက်သေးတဲ့ ကိစ္စလေးကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါက မင်းကို သတ်ဖို့ ဆုငွေအတွက် လက်ခံထားတာပါ။ အဲဒါကို ဘယ်အချိန်မဆို စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

“ဟွန်း”

ဝမ်ပင်းက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

ထို့နောက် “အခုလို ပြောနေတော့လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး။ အရင်ဆုံး လက်တစ်ဖက် ချန်ခဲ့ပါ။ ပြီးရင် တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း

နက်နဲသောနယ်ပယ်၏ တုန်ခါသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ စကားကြောင့် မူလအကြံအစည် မပြောင်းလဲကြောင်း ဝမ်ပင်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း ဝေချန်းကျွင်း နားလည်လိုက်သည်။

ဝေချန်းကျွင်းက ဓားကို ပြန်မြှောက်ရင်း “မင်းက ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ” ဟု ပြောသည်။

မူမမှန်သော နက်နဲသောနယ်ပယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သတ်ရမည်မှာ နှမြောစရာ ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။ သူ့ပိုင်မဟုတ်သည့်အရာကို ပျက်စီးသွားလျှင်လည်း သူ မမှုပေ။

သို့သော် ဝမ်ပင်းကို သတ်ပြီးနောက် ရှမ်းလုံဆီသို့သွားကာ ဆုငွေပိုတောင်းရမည်ပင်။ မူမမှန်သော နက်နဲသောနယ်ပယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို သတ်ခြင်းအတွက် အဖြူရောင်ပုံဆောင်ခဲ ၅၀ မှာ အလွန်တန်ဖိုးနည်းလွန်းသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တုန်ခါသံများ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော မိုးချုန်းသံကဲ့သို့ ပြတ်သားသောအသံတစ်ခု ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားမှာ ဝမ်ပင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ဓားမရောက်မီပင် ဓားချီစွမ်းအင်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေဆင်နှာမောင်း အချို့က ဝမ်ပင်း၏ ရှေ့သို့ အရင်ရောက်လာသည်။

ဝမ်ပင်းသည် နက်နဲသောနယ်ပယ် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုလေဆင်နှာမောင်းများကို ဖောက်ခွဲဖျက်ဆီးလိုက်သည်။

၎င်းတို့မှာ ပြိုကွဲသွားသော်လည်း အရှိန်မှာ လျော့ကျမသွားဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ ဆက်လက် ထိုးဖောက်သွားကာ နှစ်ပေါင်းရာချီ သက်တမ်းရှိသော သစ်ပင်ကြီးများကိုပင် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားချက်မှာ ဝမ်ပင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဓားချက်သည် ဝမ်ပင်း၏ ပခုံးဆီသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသဖြင့် ဝမ်ပင်း တုံ့ပြန်ချိန်ရလိုက်သော်လည်း ဓားသွားမှာ သူ၏ မသေမျိုး ကြည်လင်လေဝတ်ရုံကို ပွတ်သပ်သွားခဲ့သည်။ သူသာ တစ်စက္ကန့်မျှ ပိုနှေးကွေးခဲ့လျှင် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားမှာ ပခုံးကို ထိမှန်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

ပထမဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းပြီးနောက် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဒုတိယနှင့် တတိယဓားချက်များမှာ ပိုမိုအားပါလာကာ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာသည်။

ဝေချန်းကျွင်းက ဝမ်ပင်းကို သဘောကောင်းစွာဖြင့် သတိပေးသည်။

“ဝမ်ပင်း ငါ့ရဲ့ ဟာရီကိန်းခုတ်ချက်က အဝါရောင်အဆင့် နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်စဉ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ပဲ။ မင်းက နက်နဲသောနယ်ပယ် အဆင့်နိမ့်မှာ ရှိပေမဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့ သက်တမ်းက အရမ်းတိုတောင်းသေးတယ်။ ခုခံမနေတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်"

သတိပေးပြီးနောက် ဝေချန်းကျွင်း၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဓားချက်ပေါင်း ၁၀ ချက်ကို ဆက်တိုက် ခုတ်လိုက်သည်။

ဓားချက်တိုင်းတွင် ဝမ်ပင်းကို နောက်ဆုတ်သွားအောင် ဖိအားပေးထားသည်။ ၁၀ ချက်မြောက်တွင် ဝမ်ပင်းမှာ ခြေလှမ်း ၁၀ လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားရသည်။

သို့သော် ဝေချန်းကျွင်း၏ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ဝမ်ပင်းသည် ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသည့်အပြင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် တုန်လှုပ်ခြင်း လုံးဝ မရှိပေ။

နက်နဲသောနယ်ပယ် အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းပင်။

နက်နဲသောနယ်ပယ် တစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြားတွင် ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလှသော်လည်း ဝမ်ပင်းအတွက်မူ ထိုစကားမှာ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ပင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝေချန်းကျွင်း မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် မင်းရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် မင်းက ငါ့ကို ထိဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိဘူး"

“မောက်မာလိုက်တာ”

ဝေချန်းကျွင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

ဘုန်း

နက်နဲသောနယ်ပယ် တုန်ခါသံနှင့်အတူ သူ၏ ဓားချက်မှာ အစွမ်းကုန် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ကနဦးက ဓားချက်တစ်ခုနှင့် လေဆင်နှာမောင်း နှစ်ခု၊ သုံးခုသာ ပါဝင်ရာမှ ယခုအခါ ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည့် မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ဓားချီစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

၁၀ မီတာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ နက်နဲသောနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ မယှဉ်သာသော တန်ခိုးအာဏာပင်။

ထိုအခါ ဝမ်ပင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို မပြတော့ဘဲ နက်နဲသောနယ်ပယ် စွမ်းအားကို တုန်ခါစေကာ မီးနဂါးကျင့်စဉ်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ အနီရောင် နက်နဲသောစွမ်းအားများ စုစည်းလာပြီး ဝမ်ပင်း၏ နောက်တွင် ၃ မီတာကျော် ရှည်လျားသော မီးနဂါးကြီး ပေါ်လာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် သုံးခဲ့သည့် မီးနဂါးထက် ၃ ဆ ပိုကြီးမားပြီး ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ယခင်က မျက်လုံးမပါသယောင် ထင်ရသော်လည်း ယခုမူ နဂါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်အညီ အသက်ဝင်နေသည်။

ဝမ်ပင်းက “ဝေချန်းကျွင်း ဒါကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး” ဟု ပြောကာ မီးနဂါးကြီးကို စေခိုင်းလိုက်သည်။

၁၀ မီတာနီးပါး ရှည်လျားသော မီးနဂါးကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝေချန်းကျွင်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ငုပ်ဆင်းသွားသည်။ ဝေချန်းကျွင်းမှာမူ ပြုံးလျက်ပင် အားကုန်သုံးကာ ရှေ့သို့ ဆက်တိုးလာသည်။

မီးနဂါးနှင့် ထိတွေ့လိုက်ချိန်တွင် ဓားချီစွမ်းအင်မှာ ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲပစ်လိုက်သကဲ့သို့ အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားသည်။

ဝေချန်းကျွင်း အံ့ဩသွားပြီး ရပ်တန့်ကာ “မင်းမှာ မီးမြွေကျင့်စဉ် ရှိသလို အခု မီးနဂါးလည်း ရှိသေးတယ်။ ဝမ်ပင်း... မင်းက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။ အရှေ့ရေကန်ရဲ့ အငယ်ဆုံး နက်နဲသောနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူပဲ” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

သူသည် ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းကို ပျော်ရွှင်နေပုံပင်။

ဘုန်း

ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားမှာ ယခင်ကထက် ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲလာသည်။

တစ်ချက်သာ ခုတ်လိုက်သော်လည်း ၃ မီတာ ရှည်လျားသော ဓားချီစွမ်းအင်မှာ နေရောင်ခြည်

ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။

“ကံမကောင်းတာက မင်း ငယ်လွန်းသေးတယ်။ အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်က အဆင့်နိမ့်ကျင့်စဉ်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုပဲ နှိပ်ကွပ်နိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မီးနဂါးနှင့် ဓားချီစွမ်းအင်တို့ ထိတွေ့လိုက်ကြသည်။

ဘုန်း…

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ မီးနဂါးမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပြိုကွဲသွားပြီး ယွင်လန်တောင် တစ်လျှောက် မီးပင်လယ်ကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဝေချန်းကျွင်း၏ ဓားချီစွမ်းအင်မှာ ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ သို့သော် ယခုမှ အဆင့်တက်ခါစဖြစ်သော ဝမ်ပင်း၏ မီးနဂါးကျင့်စဉ်မှာ အားနည်းချက် ရှိနေခဲ့သည်။