အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂)

တစ်ရွာလုံး အံ့အားသင့်သွားခြင်း၊ ဖန်းဟန်မှာ တကယ့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ပေသည်

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း နေထွက်လာချိန်တွင် ဖြစ်ပေသည်။

လေထုထဲတွင် လေတစ်ချက်မျှ မတိုက်ခတ်ဘဲ ကြီးမားသော ပေါင်းအိုးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အိုက်စပ်ကာ ပူပြင်းနေခဲ့ လေ၏။

လျိုရှီးရွာမှ ရွာသားများမှာ ကျိန်စာသင့်နေသော ဤရာသီဥတုကြောင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် နှိပ်စက်ခံ ထားရပြီး ဖြစ်လေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ ဖြူရော်ကာ ပိန်ချုံးနေကြပြီး နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း၏ တံခါးမှာ ကျွီခနဲ ပွင့်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက် ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော ရွာသားတစ်ဦးကို လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

“ရွာသူကြီးရယ် ဦးလေးနျူအာနဲ့ ဦးလေးနျူမန်ထျန်းတို့ကို သွားခေါ်ပေးပါ...။ ကျွန်တော် သူတို့နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ...။”

ထိုရွာသားသည် အားနည်းစွာဖြင့် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲထူကာ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းသည် နျူမိသားစု သားအဖနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရွာထဲမှ အခြားလေးစားရသော သက်ကြီးရွယ်အို အချို့နှင့်အတူ သူတို့သည် ကမန်းကတန်း ပြေးလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်နေကာ တစ်ညလုံး ကောင်းစွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားနေလေသည်။

“သခင်လေးဖန်း မနက်အစောကြီး ဘာလို့ခေါ်လိုက်တာလဲ...၊ အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိလို့လား...။”

ကျောက်ထျဲ့ရှန်း၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး သူ၏လေသံထဲတွင် မသိမသာ မျှော်လင့်နေသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ အမြင်တွင် ဖန်းဟန်သည် သာမန်မိဘမဲ့တစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအစား သာမန်လူများ မလုပ်နိုင် သောအရာများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် ထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် စကားများများမပြောဘဲ လှည့်ကာ သူတို့ကို ခြံနောက်ဖေးဘက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

“မနေ့ညက ကျွန်တော် ကောင်းကင်နက္ခတ်တွေကို လေ့လာပြီး ဗေဒင်တွက်ကြည့်ခဲ့တယ်...။”

ဖန်းဟန်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ထားကာ ထူးခြားမှုမရှိသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ချပ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက် လေသည်။ သူ၏ လေသံမှာ ယနေ့ ရာသီဥတုသာယာသည်ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင် လျစ်လျူရှုထားဟန် ရှိနေလေ ၏။

“ဗေဒင်ကိန်းဂဏန်းတွေအရ ဒီနေရာရဲ့အောက် တည့်တည့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝမ်ချွီကြယ်ရဲ့ တည်နေရာမှာ မြေကြောတွေ ဆုံစည်းတဲ့နေရာရှိပြီး စမ်းရေတွင်းတစ်ခု ရှိရမယ်လို့ ပြနေတယ်...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ထျဲ့ရှန်းနှင့် အခြားသက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့ကြ လေ၏။

*နက္ခတ်တွေကို လေ့လာတယ် ဟုတ်လား...။*

*ဗေဒင်တွက်တယ် ဟုတ်လား...။*

*စမ်းရေတွင်း ရှာတယ် ဟုတ်လား...။*

ထိုအရာများမှာ အလွန်ပင် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိလှပေ။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ သံသယဝင်နေခဲ့၏။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် သူသည် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင် တွေ့ရှိရသည့် အရာများကိုသာ ယုံကြည်သူ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ကျောက်ပြားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ခေါက်ကြည့်လိုက်လေ သည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်သွေ့ကာ အခိုးအငွေ့များ ထွက်နေသော မြေကြီးကို စမ်းသပ်ကြည့် လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

ထိုအောက်တွင် မည်သို့လုပ်၍ ရေရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် သူ မေးခွန်းမထုတ်ရဲပေ။ ဖန်းဟန်တစ်ယောက် ခေါင်းမရှိသော ကျားသေကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်း ဖြင့် ရွာထဲသို့ ဆွဲယူလာခဲ့သည့် ပုံရိပ်မှာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှင်သန်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်တွင်ရှိသော အသန်မာဆုံးလူဖြစ်သည့် နျူအာကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေတော့သည်။

“နျူအာ အဲဒါကို ဖယ်လိုက်စမ်း...။”

“ဟုတ်ကဲ့...။”

နျူအာသည် ပြန်ထူးလိုက်ပြီး ကျောက်ပြားဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းကြွက်သားများကို တင်းမာစေကာ အားစိုက်လိုက်လေသည်။

အနည်းဆုံး ပေါင်နှစ်ရာ သုံးရာခန့် အလေးချိန်ရှိမည်ဟု ထင်ရသော ကျောက်ပြားကြီးကို မတင်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ဖယ်ရှားလိုက်လေ၏။

ကျောက်ပြားကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်ပင်။

“ဝှစ်...။”

သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သော အေးစက်စိုစွတ်သည့် လေပြင်းတစ်ခုသည် မှောင်မည်းနေသော တွင်းဝမှ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာခဲ့လေ၏။

ထိုလေအေးက သူတို့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူရှိန်များကို ချက်ချင်းပင် လွင့်စင် သွားစေခဲ့လေသည်။

ရှိနေသူအားလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြလေ၏။

နွေရာသီ၏ အပူပြင်းဆုံးနေ့ရက်များတွင် ရေခဲရေဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဦးရေပြား များပင် ကျင်တက်သွားစေလောက်အောင် လန်းဆန်းသွားခဲ့လေသည်။

အားလုံးသည် ပန်းကန်လုံးအရွယ်အစားခန့်ရှိပြီး အောက်ခြေမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော ထိုတွင်းဝကို စူးစိုက်ကြည့် နေခဲ့ကြလေ၏။

၎င်းမှာ အလွန်မှောင်မည်းနေသော်လည်း အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ လန်းဆန်းစေသော ရေအနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ် နေခဲ့လေသည်။

“ဒါ...၊ ဒါ တကယ်ပဲ...၊ အေးနေတာပဲ...။”

အဘိုးအိုတစ်ဦးက တွင်းဝကို လက်ညှိုးထိုးကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံး များမှာလည်း ပြူးကျယ်နေခဲ့လေသည်။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင်မူ ကြီးမားလှပြီး ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော ဝမ်းသာအားရမှုများက ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

“ရေ...၊ရေပုံးတစ်ပုံး...။ မြန်မြန်...၊ ငါ့ကို ရေပုံးတစ်ပုံး ယူခဲ့ပေးကြ...။”

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ပြောလိုက်လေ၏။

နျူအာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများပင် နီရဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နံရံထောင့်မှ သစ်သားရေပုံး အသစ်တစ်ပုံးကို အမြန်ယူလိုက်ပြီး ကြိုးတစ်ချောင်းချည်ကာ တွင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ချလိုက်လေ၏။

ကြိုးသည် လေးငါးကျန်းခန့် အရှည်ရောက်သွားပြီးနောက်တွင် ခပ်ဖွဖွ ပလုံ ဆိုသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက် ရလေသည်။

“ရေရှိတယ်...၊ တကယ်ပဲ ရေရှိတယ်...။”

နျူအာ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး သူသည် အစွမ်းကုန် အားစိုက်ကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်လေ၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြိုးမှာ အလွန်ပင် လေးလံနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရေအပြည့်ဖြည့်ထားသော သစ်သားရေပုံးတစ်ပုံးကို အပေါ်သို့ ဆွဲတင်နိုင်ခဲ့လေသည်။

မျက်လုံးများအားလုံးသည် ထိုရေပုံးဆီသို့ ချက်ချင်းပင် စုပြုံရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။

နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်တွင် ရေမှာ ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်နေပုံရကာ အညစ်အကြေး တစ်စက်မျှပင် မရှိဘဲ ပုံးအောက်ခြေရှိ သစ်သားအကြောများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်နေခဲ့လေသည်။

သစ်သားရေပုံး လှုပ်ခါသွားသည်နှင့်အမျှ ရေအနည်းငယ် စင်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပူလောင်နေသော မြေကြီးပေါ်သို့ ရှဲ ခနဲ ကျဆင်းသွားကာ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် တစ်လှမ်းခြင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့လေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွင်းရေတစ်ဆုပ်ကို ခပ်ယူလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းခြင်း ရှိမရှိကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် လောင်းထည့်လိုက်လေတော့၏။

အေးမြသော တွင်းရေသည် သူ၏ ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး ကာလကြာရှည် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ချိုမြိန်မှုနှင့် လန်းဆန်းမှုတို့က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေ တော့သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သောက်ဖူးသမျှထဲတွင် အရသာအကောင်းဆုံး ရေပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲရှိ ရေကို ငေးမောကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် အောက်ခြေမရှိသော ရေတွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက် လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေခဲ့သော လူငယ်လေးအား အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ကြည့်လိုက်လေတော့သည်။

“ဘုန်း...။”

ကျောက်ထျဲ့ရှန်း၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားခဲ့ပြီး ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက် လေတော့၏။

သူသည် အသက် ငါးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်သော အဘိုးအိုရွာသူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် လုံးတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ခေါင်းမငုံ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်များ စီးကျနေခဲ့ပြီး ပူလောင်နေသော မြေကြီးပေါ်သို့ သူ၏ နဖူးကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေသော်လည်း ပြင်းပြသော ခံစားချက်များ ပါဝင် နေခဲ့လေသည်။

“အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားပါလား...၊ သခင်လေးဖန်းက လူ့ပြည်ကို ဆင်းသက်လာတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ နတ်ဘုရားပါလား...။”

သူ၏ ဒူးထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်မှုမှာ အချက်ပြတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

နျူမန်ထျန်း၊ နျူအာနှင့် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော အခြားရွာသားများ။ သူတို့အားလုံးမှာ ဝိညာဉ်လွင့်သွား သူများကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြပြီး ဖန်းဟန်ရှိရာဘက်သို့ ကြိမ်ဖန်များစွာ ဦးချကာ တီး တိုးရေရွတ်နေကြလေတော့သည်။

“နတ်ဘုရားတွေ ပေါ်လာပြီ...။”

“ငါတို့ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ...၊ လျိုရှီးရွာ ကယ်တင်ခံလိုက်ရပြီ...။”

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အကြည့်မှာ အံ့သြလေးစားမှု မဟုတ်တော့ဘဲ အသန့်စင်ဆုံးနှင့် အပြင်းပြဆုံး ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသာ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ဒုက္ခဆင်းရဲမှ ကယ်တင်မည့် တကယ့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကိုးကွယ်နေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေတော့ သည်။

ဤဆူညံသံများက အိမ်နီးနားချင်းများကို သတိထားမိသွားစေခဲ့လေသည်။

နံရံပေါ်မှ ခေါင်းပြူကြည့်နေသော ရွာသားတစ်ဦးသည် မျက်ရည်များ စီးကျကာ ဒူးထောက် ဦးချနေသည့် ကျောက်ထျဲ့ရှန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ရေပုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုံးဝ ကြက်သေ သေသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ နံရံပေါ်မှ ခုန်ချကာ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ရင်း ရွာလယ်ခေါင် သို့ ပြေးသွား လေတော့သည်။

“ရေတွေ ထွက်လာပြီ...။”

“သခင်လေးဖန်းအိမ်မှာ ရေတွေရှိတယ်...။ အဲဒါက အံ့ဖွယ်ရေတွင်းပဲ...၊ အံ့ဖွယ်ရေတွင်းပဲ...။”

ထိုအော်သံမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော လျိုရှီးရွာတွင် ကျယ်လောင်စွာ ပေါက် ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

တစ်ရွာလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးပေါင်းများစွာ ရုတ်တရက် ပွင့်ဟလာပြီး သေမည့်နေ့ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့ကြသော ရွာသားများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာမှန်းမသိသော ခွန်အားများဖြင့် သူတို့သည် ရူးသွပ်နေသူများကဲ့သို့ အိမ်ထဲမှ ပြေး ထွက်လာကြပြီး ဖန်းမိသားစုအိမ်ဆီသို့ ရူးမိုက်စွာ ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

“ဘာ...။ ရေတွေ ထွက်လာတယ် ဟုတ်လား...။”

“ဖန်းမိသားစုအိမ်မှာ...၊ တကယ်လား...။”

“မြန်မြန်...၊ သွားကြည့်ကြရအောင်...။”

စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီး ကပ်ဘေးကြီးမှ အသက် ရှင်ကျန်ရစ်သည့် ကြီးမားသော ဝမ်းသာအားရမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ချိန်မျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဖန်းမိသားစု ခြံဝင်းအဝင်ဝတွင် လူအုပ်ကြီးဖြင့် အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံသွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများ အပါအဝင် ရွာသားရာပေါင်းများစွာသည် လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ တိုးဝှေ့နေကြရာ ဤမြင်ကွင်းမှာ နွေဦးပွဲတော်ကာလ ဈေးတစ်ခုထက်ပင် အဆတစ်ရာခန့် ပို၍ စည်ကားနေခဲ့ လေသည်။

နျူအာတစ်ယောက် ကြည်လင်ချိုမြိန်သော တွင်းရေများကို တစ်ပုံးပြီးတစ်ပုံး အဆက်မပြတ် ဆွဲတင်နေသည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိလိုက်ရသောအခါ သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ခြံထဲရှိ ခန်းခြောက်နေပြီဖြစ်သော ရေစည်ကြီးနှစ်ခုထဲသို့ ရေများကို လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ရူးသွပ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

“ဘုရားရေ...၊ တကယ်ပဲ...၊ တကယ်ကြီး ရေတွေပဲ...။”

“ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ သခင်လေးဖန်းက ငါတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီ...။”

လူအုပ်ကြီးထံမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အမျိုးသမီး အများအပြားမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ငိုကြွေးလိုက်ကြရာ သူတို့၏ ငိုသံများထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသည့် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ခြံတံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသော ရွာသားများကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုများ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို တွေ့ရသောအခါ ဖန်းဟန်သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်လေသည်။

ဆူညံနေသော မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

မျက်လုံးအားလုံးမှာ သူ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့ပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ပြင်းပြသော ဆန္ဒများနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေခဲ့လေတော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များက လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ဝဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

“ဒီရေတွင်းက လျိုရှီးရွာမှာ ရှိနေတာဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါက လျိုရှီးရွာက လူအားလုံးရဲ့ ရေတွင်းပဲ...။”

“ဒီနေ့ကစပြီး ရေတွင်းကို တစ်ရွာလုံး မျှဝေသုံးစွဲရမယ်...။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတွေတော့ ရှိရမယ်...။”

သူသည် ဘေးရှိ ကျောက်ထျဲ့ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

“နေ့စဉ် ရေခပ်တာကို ရွာသူကြီးက စီစဉ်ပေးလိမ့်မယ်...။ အိမ်ထောင်စုတစ်စုစီက မိသားစု လူဦးရေအလိုက် တန်းစီရမယ်...။ ရန်ဖြစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ကြားဖြတ်ဝင်တာ ခွင့်မပြုဘူး...။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရဲတဲ့ ဘယ် သူမဆို ဒီရေတွင်းကနေ ရေတစ်စက်လေးတောင် ထပ်ပြီး ခပ်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး...။”

သူ စကားပြောဆိုပြီးသွားသောအခါ တစ်ရွာလုံးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ကြီးထံမှ အရင်ကထက် အဆတစ်ရာခန့် ပို၍ ကျယ်လောင်သော သြဘာပေးသံ များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ အိမ်ခေါင်မိုးကိုပင် ပွင့်ထွက်သွားတော့မတတ် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“သခင်လေးဖန်းက ကြင်နာတတ်ပြီး တရားမျှတတယ်...။”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေးဖန်း...။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်….၊ အသက်ရှင်နေတဲ့ သူတော်စင်ကြီးရယ်...။”

ရွာသားများသည် အလိုလိုပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြရာ ကြီးမား၍ မည်းနက်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် ဖန်းဟန် ရှိရာဘက်သို့ အပြင်းအထန် ဦးချလိုက်ကြလေတော့သည်။

ဤနေ့တွင် လျိုရှီးရွာ၌ နတ်ရေတွင်းတစ်ခု ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းမိသားစု၏ လူငယ်လေးသည် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော အသက်ရှင်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ် ကြောင်း သတင်း…။

၎င်းမှာ အတောင်ပံပေါက်လာသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာများနှင့် မြို့များသို့ အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန် စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ထိုရွာများသည် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ၎င်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြလေ၏။

သို့သော် သူတို့သည် လျိုရှီးရွာသို့ လူလွှတ်ကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စုံစမ်းစေခဲ့သောအခါ။

လျိုရှီးရွာရှိ အိမ်တိုင်း၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ရွာသာများ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော အပြုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည် သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ခရိုင်မြို့တော်၌ပင် လျိုရှီးရွာမှ ‘အသက်ရှိအင်မော်တယ်’ ၏ ဒဏ္ဍာရီမှာ စတင် ပျံ့နှံ့လာခဲ့လေတော့ သည်။