အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃)

အလှပန်းလေးများ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှု

ညဥ့်ချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ ပုစဉ်းရင်ကွဲများ၏ အော်မြည်သံများပင်လျှင် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ စိတ် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ဖွယ်ရာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

တစ်ရွာလုံးအတွက် သောက်သုံးရေရရှိရေးဟူသော ကြီးမားလှသည့် ပြဿနာကြီးကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် ယခင်ကထက် ပို၍ စိတ်အေးသက်သာသွားခဲ့ကာ ပျင်းရိငြိမ့်ညောင်းပြီး ကျေနပ်နေသော အမူ အရာကို ပြသနေခဲ့လေ၏။

သူသည် ခုတင်စွန်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့သည် သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ဝန်းရံလျက် ရှိနေကြလေ၏။

ထိုလှပတင့်တယ်လှသော မျက်လုံးအစုံများထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က ရှိနေခဲ့သော ကြောက်ရွံ့ မှုနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုတို့ ကင်းစင်နေခဲ့ပြီဖြစ်သလို ယခင်က ရှိခဲ့သည့် မှီခိုအားထားမှုနှင့် အားကျမှုတို့လည်း လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်၌မူ ထိုမျက်ဝန်းများအတွင်းတွင် အရာတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကဲ့သို့ ရူးသွပ်မတတ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် သူတို့ကို အရှက်ရဖွယ်ရာ ရွှံ့နွံတောထဲမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် လျူရူမေ၏ အသက်ကို လည်း ကျားအန္တရာယ်မှ ဆွဲထုတ်ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ နားမလည်နိုင်သော နတ်ဘုရားတို့၏ နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုနေပြန်လေပြီ။

အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသော မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြီး၏ အလယ်တွင် တစ်ရွာလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပြန်လေ၏။

ကောင်းကင်မှ နိမိတ်လက္ခဏာများကို လေ့လာခြင်း၊ ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်းများပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ရေထွက်ပေါက်ကို တိကျစွာ ထောက်ပြနိုင်ခြင်းများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ လုံးဝ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ဖန်းဟန်သည် လူ့ပြည်သို့ နှင်ချခံရသော သက်ရှိအင်မော်တယ် တစ်ပါးပင် ဖြစ်နေ ခဲ့လေပြီ။

လျူရူမေသည် နတ်ရေတွင်းမှ ယခုလေးတင် ခပ်ယူလာခဲ့သော ရေများအပြည့်ပါသည့် သစ်သားရေဇလုံ အသစ် တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ရေမှာ ကြည်လင်လျှက်ရှိနေပြီး ရေခဲတမျှ အေးစက်နေကာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေလေသည်။

၎င်းထံမှ အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး အခန်းတွင်းရှိ အပူရှိန်အများစုကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့ လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ ခြေရင်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းစတစ်ခုကို ရေဆွတ်ကာ ညှစ်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရေလဲ့နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဖန်းဟန်အား ကြည့်လိုက်လေရာ သူမ၏ အကြည့်များထဲတွင် မယိမ်းယိုင်သော နူးညံ့ကြင်နာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“သခင်လေး...၊ ကျွန်မ သခင်လေးရဲ့ ကိုယ်ကို သုတ်ပေးပါ့မယ်...။”

သူမ၏ အသံလေးမှာ တိုးညင်းလှသော်လည်း ငှက်တောင်မွေးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ လူ၏ နှလုံးသားကို ညင်သာစွာ ကလိနေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် ပိုင်ရွှီကျန်းတို့မှာ မျက်နှာများ နီရဲသွားကြပြီး တစ်ဖက်စီမှနေ၍ အနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့ကြလေ၏။

အစ်မဖြစ်သူမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ညီမဖြစ်သူမှာ ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည်လည်း လက်ထဲတွင် ရေဆွတ်ထားသော ဝါဂွမ်းစများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းများနှင့် ကျောပြင်ကို ဂရုတစိုက် သုတ်သင်ပေးကြလေ၏။

ဝါဂွမ်းစမှတစ်ဆင့် စိမ့်ဝင်လာသော အေးမြသည့် ရေတွင်းရေက တစ်နေ့တာ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် နွေရာသီ၏ အပူရှိန်ကို ချက်ချင်းပင် ဆေးကြောပေးလိုက်ရာ သက်ပြင်းချချင်လာလောက်အောင်ပင် လန်းဆန်းသွားစေခဲ့လေသည်။

မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော ရနံ့များကို ဆောင်ကြဉ်းထားသည့် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်သုံးခုက သူ၏ ပတ်လည်တွင် တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံနေခဲ့ကြလေ၏။

လက်ချောင်းလေးများ၏ အထိအတွေ့မှာ အလွန်ပင် ညင်သာလှပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အလွန်ပင် ရိုသေ ကိုင်းရှိုင်းလှပေသည်။

သူတို့သည် သူ့အား ရှားပါးလှသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရုပ်တုတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ဂရုတစိုက်ရှိမှုနှင့် ရိုသေလေးစား မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့သော ဤပြုစုယုယမှုကို ခံစားနေရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

*ဇိမ်ကျလိုက်တာ...*

သေချာစွာ သန့်စင်သုတ်သင်ပေးပြီးနောက်တွင်မူ မိန်းကလေးသုံးဦးစလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးစေးလေးများ သီးနေခဲ့ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာလေးများမှာ နီရဲနေကာ အလွန်ပင် ချစ်စဖွယ်ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ပို၍ပင် အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လက်လေးများဖြင့် ပါးပြင်ကို အဆက်မပြတ် ယပ်ခပ်နေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေခဲ့လေ၏။

“အရမ်းပူတာပဲ...၊ လေလေးတိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ...။”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ၏ စိတ်အလိုအရ မှော်ပညာကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အပြာရောင်အရာဝတ္ထုတစ်ခုက သူ၏ လက်ထဲတွင် ဟင်းလင်းပြင်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအရာသည် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ချောမွေ့ပြီး တောက်ပသည့် ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားလေ သည်။ ၎င်း၏ ရှေ့ဘက်တွင် သိပ်သည်းသော ကွန်ရက်ပေါက်များပါရှိသည့် စက်ဝိုင်းပုံအဖုံးတစ်ခု ပါရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် လက်ကိုင်တစ်ခုနှင့် ဘေးဘက်တွင် လှည့်ရသော လက်ကိုင်တံငယ်လေးတစ်ခု ပါရှိလေ သည်။

“ခဲအို...၊ ဒါက ဘယ်လို မှော်ဝင်ပစ္စည်းမျိုးလဲ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းက မျက်လုံးလေးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူမက အရင်ဆုံး အနီးသို့ တိုးလာခဲ့လေသည်။

“ဒါကို ပန်ကာလို့ ခေါ်တယ်...။”

ဖန်းဟန်က ပြောရင်း လက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဘေးဘက်ရှိ လက်ကိုင်တံကို ညင်သာစွာ လှည့်လိုက်လေ၏။

“ဝီ... ဝီ... ဝီ...။”

တိုးညင်းပြီး ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ စက်ဝိုင်းပုံအဖုံးအတွင်းရှိ ပါးလွှာသော ရွက်ပြားလေးများက အလျင်အမြန် လည်ပတ်လာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပြင်းထန်ပြီး အလွန်အမင်း လန်းဆန်းစေသော လေပြင်းတစ်ချက်က အဖုံးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“အာ...၊”

ပိုင်ရွှီမှာ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်သွားသဖြင့် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်သွားခဲ့ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး အေးသွားခဲ့လေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထန်းရွက်ယပ်တောင်ဖြင့် ယပ်ခပ်၍ရသော နွေးထွေးသည့် လေနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားလှပေသည်။ ဤလေမှာ အေးမြပြီး စူးစိုက်မှုရှိကာ ဖော်ပြ၍မရသော အင်အားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသော လေက စိတ်ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အပူရှိန်ကိုပင် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားစေသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

“အရမ်းအေးတာပဲ...။”

မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားခဲ့ပြီး တိုက်ကြီးအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ ရှိလိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆက် လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲမှ ပန်ကာကို ဆွဲယူလိုက်လေတော့သည်။

သူမသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အတုယူကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကိုင်တံကို အလျင်အမြန် လှည့်လိုက်လေ၏။

“ဝီ... ဝီ... ဝီ...။”

အေးမြသော လေက ပို၍ အားကောင်းလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပန်ကာကို သူမ၏ မျက်နှာဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီးနောက် အစ်မဖြစ်သူ ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့ဆီသို့ လှည့်ကာ ပေးလိုက်လေ၏။

“အစ်မ...၊ အစ်မမေအာ...၊ ဒါကို ခံစားကြည့်ပါဦး...။ ဘယ်လောက်တောင် နေလို့ကောင်းတဲ့ လေလေးလဲ...။ ရေတွင်းရေထက်တောင် ပိုအေးသေးတယ်...။”

သူမသည် ကစားစရာအသစ်တစ်ခု ရရှိသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေကာ အခန်းထဲတွင် ပြေးလွှားနေပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံလေးများက အိမ်တစ်အိမ်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ လေတော့သည်။

ပိုင်ကျီရိုနှင့် လျူရူမေတို့သည်လည်း မှော်ဆန်သော အေးမြသည့်လေကို ခံစားလိုက်ရကာ သူတို့၏ မျက်နှာများ ထက်တွင် အံ့သြမှုနှင့် ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှုတို့ ပေါ်လွင်နေခဲ့လေ၏။

ဤအမျိုးသားသည် အမြဲတမ်းပင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်သော အရာများကို ဖန်တီးပေးနိုင် စွမ်း ရှိလေသည်။

အမျိုးသမီးသုံးဦး၏ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်း သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်ကို ထပ်မံဖွင့်လိုက်ပြန်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲ၌ ရောင်စုံတောက်ပနေသော စက္ကူများဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် တုတ်ချောင်းငယ်သုံးချောင်း ရှိနေလေသည်။

တစ်ခုမှာ ပန်းရောင်၊ တစ်ခုမှာ အဝါရောင်နှင့် တစ်ခုမှာ အစိမ်းရောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကြည်လင် နေပုံပေါ်ပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်လေးများကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

“မင်းတို့ ဆော့ရတာ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ...၊ လာ...၊ အပူငြိမ်းသွားအောင် တစ်ခုစီ စားလိုက်ကြ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး သူမ ကိုင်ထားသော ပန်ကာကို အောက်ချလိုက်လေသည်။ သူမသည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ပန်းရောင်တုတ်ချောင်းလေးကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ၎င်း၏ ရေခဲတမျှ အေးစက် မှုကြောင့် သူမမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

“ခဲအို...၊ ဒါကကော ဘယ်လို သကြားလုံးမျိုးလဲ...။ ဘာလို့ ရေခဲလိုအေးနေရတာလဲ...။”

“ဒါကို ရေခဲချောင်းလို့ ခေါ်တယ်...။”

ဖန်းဟန်က တုတ်ချောင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အလယ်ရှိ အစက်ချထားသော မျဉ်းကြောင်းတစ်လျှောက် ဆွဲဖြဲလိုက်လေသည်။

ဗြိ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထူးဆန်းသော အပြင်ခွံမှာ စုတ်ပြဲသွားခဲ့လေ၏။ စတော်ဘယ်ရီရနံ့နှင့် ရောနှောနေ သော အေးမြပြီး ချိုမြိန်သည့် ရနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

သူက တစ်ဝက်ကို လျူရူမေထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ လျူရူမေသည်လည်း သူ့ကို အတုယူကာ အလွန်ပင် ဂရုတစိုက် ပြုမူလိုက်လေသည်။

သူမသည် ပန်းရောင်သန်းနေသော ကြည်လင်သည့် ရေခဲတုံးလေးကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ယူဆောင်သွားကာ အနည်းငယ် စုပ်ယူလိုက်လေ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ လေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရသာတစ်ခုက သူမ၏ လျှာပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

*ရေခဲ...*

၎င်းမှာ သွားများကို ထိုးဖောက်ကာ ဦးခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိသွားနိုင်သော အလွန်အမင်း အေးစက် မှုမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမ တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသော စတော်ဘယ်ရီ ဟုခေါ်သည့် ကီဝီရနံ့ပါဝင်သော ပြင်းထန် ချိုမြိန်ပြီး သန့်စင်သည့် အရသာတစ်ခုက သူမ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေ၏။

ထိုအရသာမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

၎င်းမှာ သူမ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် စားဖူးခဲ့သမျှသော အရာအားလုံးထက် အဆပေါင်း သောင်းချီ၍ ပိုမို အရသာရှိလှပေသည်။

အေးမြသော ချိုမြိန်မှုက လည်ချောင်းတစ်လျှောက် လျှောဆင်းသွားခဲ့လေ၏။ ကြည်လင်သော စမ်းရေပေါက် တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပူရှိန်နှင့် မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု အားလုံးကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်ပေး လိုက်လေသည်။

လျူရူမေမှာ လုံးဝကို အံ့အားသင့် မှင်သက်သွားခဲ့ရလေ၏။ သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားတို့၏ စားဖွယ်ရာ ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ အရည်လဲ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် ဝဲတက်လာခဲ့လေသည်။

“အစ်မ...၊ စမ်းစားကြည့်ပါဦး...။”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရွှီမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ လက်ထဲရှိ အဝါရောင်ရေခဲချောင်းကို ဆွဲဖြဲလိုက် ကာ လျူရူမေကို အတုယူ၍ အနည်းငယ် စုပ်ယူလိုက်လေ၏။

“အင်း...၊”

မိန်းကလေးငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျူရူမေထက်ပင် ပို၍ မူပိုနေခဲ့ပြီး သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်လုံးလေး များကို မှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သာယာမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျေနပ်နေသော ညည်းသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“အရမ်းအရသာရှိတာပဲ...၊ လောကကြီးမှာ ဒီလောက် အရသာရှိတဲ့ အရာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ...။”

သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်မျောသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ နစ်မျောနေသော အမူအရာများကို မြင်သောအခါ ပိုင်ကျီရိုသည် နောက်ဆုံးကျန်နေသော အစိမ်းရောင် ရေခဲချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ကိုက်စားလိုက်လေ၏။

လန်းဆန်းစေသော ပန်းသီးအရသာက အလွန်အမင်း အေးစက်မှု၊ ချိုမြိန်မှုတို့နှင့် ရောနှောသွားကာ သူမ၏ ပုံမှန် အားဖြင့် နူးညံ့ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာလေးထက်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေရာ ထိုအပြုံးမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးမှာ လုံးဝကို ဖမ်းစားခံလိုက်ရလေပြီ။ သူတို့သည် ရေခဲချောင်းများကို တန်ဖိုးထားစွာဖြင့် နည်းနည်းချင်းစီ ယက်စားနေခဲ့ကြလေသည်။

ဤအရာမှာ လူ့ပြည်မှ အစားအစာ မဟုတ်ဘဲ အနောက်ဘက် မယ်တော်ကြီး၏ မက်မွန်သီးပွဲတော်မှ နတ်သုဒ္ဓါ နှင့် မသေဆေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

တစ်လုတ်စားလိုက်တိုင်း သူတို့အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေသည်။

ဤအမျိုးသား၏ အနီးတွင် ဤမျှ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်းမှာ သူတို့ ဘဝဆက်တိုက် စုဆောင်းလာခဲ့သော ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

[ဒင်...၊ ပိုင်ကျီရို၏ ကြည်ညိုမှုတန်ဖိုး (+၅၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၅၀)...။]

[ဒင်...၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၅၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၅၀)...။]

[ဒင်...၊ လျူရူမေ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၅၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၅၀)...။]

ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးချက်များ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူ့ရှေ့ရှိ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးသုံးဦးမှာ ရေခဲချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို မြင်ရုံဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ကြီးမားလှသော ကျေနပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက် ရလေသည်။

ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစနစ်၏ စွမ်းအင်များမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဝသွားခဲ့လေပြီ။

ကြည့်ရသည်မှာ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တချို့ကို ထပ်မံဝယ်ယူပြီးနောက် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် ပြန်လည်ရောင်းချနိုင် ပြီ ဖြစ်ပေသည်။