အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄)

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး လှပသော မြင့်မြတ်သည့်အမျိုးသမီးက စိတ်ဝင်စားနေခြင်း

ချင်းရှီးခရိုင်ရှိ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အနောက်ဘက်ခန်းမဆောင်တွင် ဖြစ်လေ၏။

ခရိုင်အတွင်းရှိ အခမ်းနားဆုံးသော အိမ်ကြီးပင်လျှင် နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော အပူဒဏ်ကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်းသည် ခန်းမထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပြီး သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်နေတတ်သော မျက်နှာတွင် ယခုအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အရည်ကြည်ဖုများ ထွက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တိုင်း နာကျင်မှုကို ခံစားနေ ခဲ့ရလေ၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မြို့နယ်အသီးသီးမှ တင်ပြထားသော စာရွက်စာတမ်း အမြောက်အမြား ပြန့်ကျဲလျက် ရှိနေပေ သည်။

ခြွင်းချက်မရှိ ထိုစာရွက်များထဲတွင် 'ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှု'၊ 'သီးနှံများပျက်စီးခြင်း' နှင့် 'လူထုမငြိမ် မသက်ဖြစ်မှု' ကဲ့သို့သော သူ၏ ရာထူးကိုပင် ဆုံးရှုံးစေနိုင်သည့် စကားလုံးများ ပါဝင်နေလေသည်။

“ဟူး...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းမူးဝေနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူ သည် ရာထူးလက်ခံရယူခဲ့သည်မှာ ခြောက်လသာ ရှိသေးသော်လည်း ပြည်သူများအတွက် ကြိုးကြိုးစားစားနှင့် စေတနာအပြည့်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သော ပြင်းထန်သည့် မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ ခဲ့ရလေသည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို အခွင့်အရေး မပေးလျှင် သူ၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ဗဟုသုတများက မည်သို့ အသုံးဝင်ပါမည်နည်း။

ထိုစဉ်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ ကမန်းကတန်း လျှောက်လာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။ ခရိုင်ရုံးမှ စာရေးသည် ချွေးများ၊ ဖုန်များပေကျံနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူ အရာမှာမူ ထီပေါက်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျှက်ရှိလေ၏။

“သခင်ကြီး...၊ သခင်ကြီး...၊ သတင်းကောင်းပဲ...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် မူလကပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေရာ သူ၏ မသင့်လျော်သော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပြစ်တင်လိုက်လေသည်။

“ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေတာလဲ...၊ ပျာယာခတ်ပြီး စည်းကမ်းမရှိလိုက်တာ...။ ဘယ်လို ဝမ်းသာစရာကိစ္စက မင်းကို အခုလိုပုံစံဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်လို့လဲ...။”

“သက်ရှိအင်မော်တယ်...။”

စာရေးသည် သူ၏ချွေးများကိုပင် မသုတ်နိုင်ဘဲ အမောတကောဖြင့် ရှန့်ကွမ်း၏ အပြစ်တင်စကားကို ဖြတ် ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီး...၊ နေရာတိုင်းမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီ...။ လျိုရှီးရွာမှာ ကျောက်တုံးကို စမ်းရေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့...၊ သက်ရှိ အင်မော်တယ်တစ်ပါး ပေါ်လာပြီတဲ့...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေ၏။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...၊ ငါက စာပေကျမ်းဂန်တွေကို ဘဝတစ်ဝက်လောက် လေ့လာခဲ့ပြီး ဒီလို သဘာဝလွန်နဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး...။ မင်းကလည်း ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလို ကောလာဟလတွေကို ယုံကြည်ပြီး ငါ့စိတ်ကို လာနှောင့်ယှက်ရတာလဲ...။”

“ကောလာဟလမဟုတ်ဘူး သခင်ကြီး...။”

စာရေးမှာ အလွန်စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ဒူးထောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ လက်ညှိုး ထိုးကာ တုန်ယင်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါက အမှန်ပါပဲ...။ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းပြီးပါပြီ...၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေမှာ လူတွေက ရွှံ့ရေတစ်ငုံရ ဖို့ နေ့တိုင်း အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး တချို့ဆို သေတောင်သေကုန်ကြပါပြီ...။ လျိုရှီးရွာမှာပဲ အိမ်တိုင်း သောက်ရေရှိပြီး လယ်ကွင်းတွေအားလုံး ရေသွင်းနိုင်ကြတာပါ...။ ဒီနေရာနဲ့ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားတဲ့ ကမ္ဘာ တစ်ခုလိုပါပဲ...၊ ရွာထဲက ဖန်းဟန်ဆိုတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က မှော်ပညာတစ်မျိုးကို သုံးပြီး ဟင်းလင်းပြင် ထဲကနေ နတ်ရေတွင်းကို ဖန်တီးခဲ့တယ်လို့ အားလုံးက ပြောနေကြပါတယ်...။”

ရှန့်ကွမ်း၏ မြှောက်ထားသော လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒေါသများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အံ့သြမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ရောနှော နေသော ရှုပ်ထွေးသည့် အမူအရာတစ်ခုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများ၏ အခြေအနေကို သူက မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သိရှိထားလေသည်။

*တကယ်လို့များ ဒါသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...။*

လျိုရှီးရွာသည် ယခုအချိန်၌ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ကယ်ကြိုးပင် ဖြစ်ချေတော့မည်။

ခြောက်သွေ့အက်ကွဲနေသော နှလုံးသားလယ်ကွင်းပြင်၌ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလေးတစ်ခုက အညွန့်ပေါက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ရှန့်ကွမ်းသည် သူ၏တရားသူကြီးသစ်သားတူကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အကြိမ် ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြတ်သားသွားခဲ့လေ၏။

“လူထမ်းဝေါယာဉ်ကို ပြင်ဆင်ကြ...၊ ငါ ကိုယ်တိုင် လျိုရှီးရွာကို သွားရမယ်...။”

...

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အနောက်ဘက်ခြံဝင်းရှိ လှပသေသပ်သော အဆောက်အအုံငယ်လေးတစ်ခုတွင်လည်း အပူဒဏ်မှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ထောင့်လေးထောင့်စလုံးတွင် ရေခဲများပြည့်နေသော ကြေးဇလုံများကို ချထားသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော အေးစိမ့်သည့်လေများမှာ ပူပြင်းလှသော အပူလှိုင်းများကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေ၏။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ လှဲလျောင်း နေလေသည်။

သူမသည် ရေခဲရောင် အပြာနုရောင် ပိတ်ပါးလွှာဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးဝင်းပနေသော အသားအရေများကို မြင်တွေ့နေရလေသည်။ သူမတွင် ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုး အစားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ သူမ၏ အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းများနှင့်တူသော မျက်ခုံးများ၊ ဆောင်းဦး ရာသီမှ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများ၊ သေးသွယ်သော နှာတံနှင့် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းများစသည့် အင်္ဂါရပ်တိုင်းမှာ ပြည့်စုံလှပလွန်းလှပေသည်။

သူမ၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှာ ပြီးပြည့်စုံနေလေ၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ ကျက်သရေရှိပြီး မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ပူပြင်းသော ရာသီဥတုတွင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော်လည်း သူမမှာ တောက်ပနေသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒီဆိုးရွားလွန်းတဲ့ ရာသီဥတုက ငါ့ကို သတ်နေတာပဲ...။”

သူမ၏ သေးသွယ်လှသောလက်လေးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အစေခံမလေး ကမ်းပေးလာသော ဆီးဖျော်ရည်ကို ယူ၍ အနည်းငယ် သောက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ပါးသွားခြင်းတော့ မရှိပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးက အပြင်ဘက်မှ ကမန်းကတန်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူမ၏ နားနားသို့ကပ်၍ စကား အချို့ကို တီးတိုးပြောလိုက်လေ၏။

အနည်းငယ် ပျင်းရိနေသော နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားခဲ့လေသည်။

“သက်ရှိအင်မော်တယ် ဟုတ်လား...၊ကျောက်တုံးကို စမ်းရေဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်တဲ့လား...။”

သူမက ထပ်မံရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျက်သရေရှိလှသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဝင် စားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

“ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စလား...။”

သူမသည် မူလက မြို့တော်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ သမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထူးချွန်ထက်မြက်သူများနှင့် လူအများအပြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် လိမ်လည်လှည့်ဖြားတတ်သော လူလိမ်များသာ ဖြစ်ကြပေ သည်။ ဤပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုအတွင်း အသက်ကယ်ရေကို ရှာဖွေနိုင်သည့် ထိုလူက သူမ၏ စိတ်ဝင် စားမှုကို နှိုးဆွလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ သွားမည်ဟု ကြားသောအခါ သူမသည် အပန်းဖြေကုလားထိုင် ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ထထိုင်လိုက်လေသည်။

ရေခဲရောင် အပြာနုရောင် ပိတ်ပါးလွှာဝတ်စုံမှာ သူမ၏ မွှေးပျံ့သော ပခုံးများပေါ်မှ လျှောကျသွားခဲ့ရာ မျက်စိ ကျိန်းမတတ် ဖြူဖွေးနေသော အသားအရေကို ပေါ်လွင်သွားစေခဲ့လေ၏။

“သခင်ကြီးကို သွားပြောလိုက်...၊ ငါလည်း လိုက်မယ်လို့...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် ပူအိုက်လှသော ရာသီဥတုတွင် သူမကို ခရီးမထွက်စေချင်သော်လည်း သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ အကျင့် စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ မည်သို့မျှ ဖျောင်းဖျ၍ ရမည်မဟုတ်သဖြင့် သူသည် သဘောတူလိုက် ရတော့၏။

နောက်တစ်နေ့ နေထွက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ဂုဏ်ပြုတပ်ဖွဲ့သည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် လျိုရှီးရွာ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

လမ်းရှင်းပေးသော ရုံးစေသည် လင်းကွင်းများကို တီးခတ်လျက် 'တိတ်ဆိတ်ပါ' နှင့် 'ရှောင်ဖယ် ပါ' ဟု ရေးသား ထားသော ဆိုင်းဘုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လျိုရှီးရွာတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့လေ၏။

ရွာသားများသည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြသဖြင့် အားလုံးမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အိမ်များထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာကြပြီး မြေသား လမ်းပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်နေကြကာ ခေါင်းကိုပင် မမော့ရဲကြပေ။

ရွာသူကြီး ကျောက်ထျဲ့ရှန်းမှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့လွန်းလှသဖြင့် ခြေထောက်များပင် အားပျော့သွားခဲ့လေ၏။ သူ သည် နျူမိသားစု သားအဖနှင့် ရွာထဲရှိ အခြားသော ထင်ရှားသူအချို့နှင့်အတူ အရှေ့ဆုံးတွင် ဒူးထောက်နေကာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မတတ် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေတော့သည်။

လူထမ်းဝေါယာဉ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကန့်လန့်ကာကို ပင့်တင်လိုက်ရာ တရားဝင်အရာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှန့်ကွမ်းသည် မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော မည်းမှောင်နေသည့် ရွာသားများအပေါ်သို့ လျှပ်စီး ကဲ့သို့ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဒီရွာက သက်ရှိအင်မော်တယ် ဖန်းဟန်ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ...။”

ဖန်းဟန်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ထျဲ့ရှန်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

“သခင်ကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်...၊ သခင်လေးဖန်းက အိမ်မှာပါ...။ ဒီအဖိုးကြီးက လမ်းပြပေးပါ့မယ်...။”

ရှန့်ကွမ်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာမူ အစေခံမလေး၏ အကူအညီဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့လေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ် ပိုသေးငယ်သော အခြားလူထမ်းဝေါယာဉ်တစ်ခုထဲမှ ဆင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ဇာပုဝါပါးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားရာ ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးအဖြူရောင်က သူမ၏ အံ့မခန်းလှပမှုကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း သူမ၏ ကျက်သရေရှိသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မြင့်မြတ်သော အသွင်အပြင်ကိုမူ ဖုံးကွယ် မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းက ရှေ့မှ လမ်းပြပေးပြီးနောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ရွာ၏ နေရာအများစုကို ဖြတ်သန်းကာ ရွာ၏ အရှေ့ဘက်အစွန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေ၏။

ရှန့်ကွမ်းနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူးတို့က သူတို့၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော အပြာရောင်အုတ်ရိုးမြင့်ကြီးနှင့် ဝင်ပေါက်တွင် ကျောက်ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် ဝပ်နေသည့် ခမ်းနားသော စံအိမ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော အံ့သြမှုအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေ၏။

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သက်ကယ်မိုးတဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ဤဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ရွာလေးတွင် ခရိုင် မြို့ရှိ သူဌေးမိသားစုများ၏ အိမ်များနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သော ဤကဲ့သို့သော စံအိမ်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူအများကြားတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေပေသည်။

ကျောက်ထျဲ့ရှန်းက အသိပေးရန် မပြောရသေးမီမှာပင် အနက်ရောင် သစ်စေးသုတ်ထားသော ထူထဲလှသည့် သစ်သားတံခါးကြီးနှစ်ချပ်မှာ အတွင်းဘက်မှ ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

သာမန် အပြာရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တံခါးအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်လှမ်းခြင်း လျှောက်လှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ထက် မပိုပုံရပေ။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသော်လည်း သူ၏ အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်လေ၏။ ရှေးဟောင်းရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ် နေကာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်မှု မရှိချေ။

သူသည် အခြားရွာသားများကဲ့သို့ ဒူးထောက်၍ ခေါင်းမညွှတ်သည့်အပြင် ခါးကိုပင် မကိုင်းခဲ့ပေ။

သူသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင်သာ ရပ်နေပြီး ရှန့်ကွမ်းကို အနည်းငယ်သာ အရိုအသေပေးကာ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဒီနိမ့်ကျတဲ့ သာမန်အရပ်သား ဖန်းဟန်က သခင်ကြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို အရိုအသေပေးပါတယ်...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် သူ၏ရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အံ့သြမှုနှင့် သံသယများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန် လာခဲ့လေသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှ ကြိုတင်မှန်းဆ၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ပင်..။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သူက မည်သို့များ ဤမျှ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနိုင်ရပါသနည်း။

သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် မျက်နှာဖုံးအဖြူရောင်အောက်၌ ဖုံးကွယ်ထားသော နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ လှပသည့် မျက်ဝန်းများမှာ ဖန်းဟန်ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေလေသည်။ ဤအမျိုးသားထံတွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနိုင်လေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးလက်ရွာသားများနှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေသော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အဝတ်အစား သို့မဟုတ် အသွင်အပြင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အတွင်းစိတ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုးကို မြို့တော်ရှိ စစ်မှန်သော မင်းသားများနှင့် မှူးမတ်များထံ တွင်သာ တစ်ခါတစ်ရံ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေ၏။

တောရွာမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဤကဲ့သို့သော မျက်လုံးများနှင့် အမူအကျင့်မျိုးကို မည်သို့များ ပိုင်ဆိုင် နိုင်ရပါသနည်း။

ဤ 'သက်ရှိအင်မော်တယ်' ဟုခေါ်သော သူမှာ ဒဏ္ဍာရီများထဲကထက် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ကောင်းနေပုံ ရပေသည်။