အခန်း ၄၅

အခန်း (၄၅)

လှပသော အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သစ္စာဖောက်မှုကို ကျူးလွန်ခြင်း

ရှန့်ကွမ်း၏ အကြည့်များမှာ ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှနေပြီး ဖန်းဟန်အပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ကာ ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသေးငယ်ဆုံးသော ချို့ယွင်းချက်ကိုပင် ရှာဖွေရန် ကြိုးစားနေခဲ့ပေ သည်။ သို့သော်လည်း သူမ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရလေ၏။

ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ သူ၏ အိမ်နောက်ဖေးရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရေတွင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။ သူသည် အောင်မြင်မှုရရှိသွားသော သာမန်လူတစ်ယောက်၏ မောက်မာမှုမျိုးကို မပြသခဲ့သလို အာဏာရှိသူ များအပေါ် ဖားယားတတ်သည့် အမူအရာမျိုးကိုလည်း မပြသခဲ့ပေ။

သူသည် တည်ငြိမ်ပြီး ထည်ဝါစွာဖြင့် သူပိုင်ဆိုင်သော ကိုယ်ပိုင်အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ရင်း ထိုနေရာ တွင်ပင် ရပ်နေခဲ့လေ၏။

ဤခံစားချက်က မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် ရှန့်ကွမ်း ခံစားနေရသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ကို နားလည်၍မရနိုင် လောက်အောင်ပင် ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။

"သခင်လေးဖန်း...၊ တရားဝင်အခမ်းအနားတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး...။"

ရှန့်ကွမ်းသည် သူ၏ တရားဝင်အရာရှိဟန်ပန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ယဉ်ကျေးလာခဲ့လေ၏။

"ကျုပ်က ဒီနေ့ ခရိုင်သူခရိုင်သားတွေ ကိုယ်စား ဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တာပါ...။ သခင်လေး ကျုပ်ကို တွေ့ခွင့် ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...။"

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သဘောကောင်းလွန်းလှပါတယ်...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ...။"

ဖန်းဟန်သည် သူ့အတွက် လမ်းဖယ်ပေးရန် ဘေးသို့ရှောင်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် အမူအရာပြလိုက် လေ သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏အခြွေအရံများကို ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် အပူဒဏ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော လန်းဆန်းသည့် အေးမြမှုက ချက်ချင်းပင် ဆီးကြိုနေခဲ့လေသည်။

ရှန့်ကွမ်းအတွက် အဆင်ပြေသော်လည်း သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ နန်ကုန်းယွင်ရှူးမှာမူ ပင်မခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေသည်။ သူမ၏ နူးညံ့လှပသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခြေလှမ်းများလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ အကြည့်များက ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး တံခါးနှင့် တည့်တည့်မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နံရံပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်မှာ လူတစ်ရပ်စာနီးပါး အရပ်ရှည်ပြီး ကြမ်းပြင်နှင့်ထိနေသည့် ဧရာမ မှန်ကြီးတစ်ချပ်ပင် ဖြစ်လေ၏။ မှန်ပြင်မှာ ရေကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပြီး ရေခဲကဲ့သို့ သန့်စင်နေကာ အနည်းငယ်မျှ သော အညစ်အကြေး သို့မဟုတ် လှိုင်းဂယက်လေးပင် မရှိချေ။

၎င်းသည် ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော လူအုပ်စုအပါအဝင် တစ်ခန်းလုံးကို မည်သည့် ကွဲလွဲမှုမျှမရှိဘဲ ရောင်ပြန်ဟပ်နေခဲ့ပေသည်။ ထိုပုံရိပ်များမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလွန်းလှသဖြင့် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့် သွားစေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် မသိစိတ်က သူမ၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လှပသော လက်ကလေးကို မြှောက်ကာ ဇာပုဝါ လွှမ်းထားသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးကို ညင်သာစွာ အုပ်လိုက်မိလေသည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ဇာပုဝါပါးအုပ် ဦးထုပ်အောက်ရှိ ကျက်သရေရှိပြီး မွန်မြတ်သော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများတွင် ခံစားချက်တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းလှ ပေသည်။

*ဘယ်လို...၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး…၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။*

သူမသည် မြို့တော်ရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ မည်သို့သော ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားလှသည့် ရတနာမျိုးကို သူမ မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

သူမသည် အနောက်နိုင်ငံမှ တင်သွင်းလာသော နန်းတွင်းဆက်သသည့် အဆင့်မြင့် ပြဒါးမှန်တစ်ချပ်ကိုပင် မြင် တွေ့ခွင့်ရခဲ့ဖူးလေသည်။

သို့သော် သူမရှေ့ရှိ ဧရာမမှန်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ တောရွာပန်းပဲဖိုတစ်ခုတွင် ထုဆစ်ထားသော ဝေဝါးနေသည့် ကြေးပြားတစ်ချပ်နှင့်ပင် တူနေချေတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး တောက်ပ နေသော အရာဝတ္ထုမျိုးသည် မြို့တော်တွင် ထားရှိမည်ဆိုပါကပင် လက်ရာမြောက်သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့် မည်။

ထိုအရာသည် မင်းသားများနှင့် မှူးမတ်များကို အသေအကျေ တိုက်ခိုက်စေရန် လုံလောက်လှပေ၏။ ဤမျှ ခေါင်ဖျား ပြီး ဆင်းရဲမွဲတေလှသော နေရာမျိုး၊ နှိမ့်ချတတ်သော တောသားတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် ထိုအရာက မည်သို့ ရောက်ရှိနေရပါသနည်း။

နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။ သူမသည် တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သော မှန်ထဲမှ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သက်ရှိအင်မော်တယ် ဟူသော ဘွဲ့နာမမှာ လုံးဝ အခြေအမြစ်မရှိသည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ခြေသံဖွဖွလေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့သည် ဗန်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘေးဘက်အခန်းထဲမှ ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူး...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦးရှင်...။"

အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးသည် ဖန်းဟန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျက်သရေရှိစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး သူတို့ ၏ အသံများမှာ နူးညံ့ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေလေသည်။ ထို့ပြင် နှလုံးသားထဲမှလာသော ရိုသေလေးစားမှုများ လည်း ပါဝင်နေခဲ့ပေ၏။

ရှန့်ကွမ်းနှင့် နန်ကုန်းယွင်ရှူးတို့၏ အကြည့်များက အမျိုးသမီးသုံးဦးအပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက် သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ၍ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြန်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးကို ဤသို့ဖော်ပြရပေမည်။ တစ်ဦးမှာ နူးညံ့ပြီး ကျက်သရေရှိကာ၊ နောက်တစ်ဦးမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပလွန်းလှပြီး၊ တတိယတစ်ဦးမှာမူ တောင့်တင်းပြည့်ဖြိုးကာ တောက်ပနေလေသည်။

သူတို့တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် ရှားပါးလှသော အလှတရားများပင် ဖြစ်ကြလေ၏။ သို့သော် ၎င်းက သူတို့ကို အကြောက်လန့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ကို အလန့်တကြားဖြစ်စေဆုံးအရာမှာ ထိုအမျိုးသမီး သုံးဦး၏ မျက်နှာအသားအရေပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမတို့သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ပိုးထည်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း တန်ဖိုးကြီးမား သော ပစ္စည်းများနှင့် ပြုလုပ်ထားခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းက သူမတို့၏ သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်လေးများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်လွင်နေစေခဲ့လေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ...၊ သူမတို့၏ မျက်နှာအားလုံးတွင် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပြီး သဘာဝအတိုင်း ပန်း ရောင်သန်းနေသော အလင်းရောင်များ ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပပြီး ကြည်လင်နေကာ အပြင်ဘက်ရှိ ပိန်ချုံးပြီး နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်နေ သော ဘေးဒုက္ခသည်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေခဲ့ပေသည်။

ဤသည်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုတစ်ခုက အကောင်းဆုံးသော အစားအစာများနှင့် ဇိမ်ခံပိုးထည်များ ဖြင့် သေချာစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် အသွင်အပြင်မျိုး ဖြစ်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။

သန့်စင်သော ရေတစ်ငုံပင်လျှင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရသည့် ဤပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားသည့် နှစ်တွင် ဖန်းဟန်က သူ၏ ဇနီးသည်များကို ဤသို့ပင် ထားနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤမျှ ပြည့်ဖြိုးပြီး ကျန်းမာနေအောင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်း။

ရှန့်ကွမ်းသည် သူ၏ရှေ့မှ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားများရှိသည့် အမျိုးသမီးသုံးဦးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်ရှိ အပူဒဏ်နှင့် ရေရှားပါးမှုကြောင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသော ညှိုးနွမ်းနေသည့် အစေခံများနှင့် ကျေးကျွန်များကို တွေးမိသောအခါ သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ ရလေသည်။

ဤလူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။

ပိုင်ကျီရိုသည် ရှန့်ကွမ်း၏ ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်လေသည်။

ယခင်က တစ်ခါမျှ မရှူရှိုက်ဖူးသော ထူးခြားပြီး လန်းဆန်းစေသည့် လက်ဖက်ရည်ရနံ့တစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

ရှန့်ကွမ်းသည် ပညာတတ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ဖက်ရည်ကို နှစ်သက်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤလက်ဖက်ရည်မှာ သာမန်လက်ဖက်ရည် မဟုတ်ကြောင်း သိရန်အတွက် သူသည် အနံ့ကို ရှူရှိုက်ကြည့်ရန်သာ လိုအပ်လေသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် သောက်လိုက်လေ၏။

လက်ဖက်ရည်မှာ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ သာမန်လက်ဖက်ခြောက်များ၏ ခါးသက်မှုမျိုး မရှိဘဲ လည်ချောင်းထဲသို့ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားသည့် ချိုမြိန်သော အရသာကိုသာ ပေးစွမ်းလေသည်။

ကြည်လင်သော စမ်းရေပေါက်တစ်ခုက သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှ အပူဒဏ်နှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

"တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ပဲ...။"

ရှန့်ကွမ်းမှာ အံ့သြချီးကျူးစွာဖြင့် အာမေဍိတ်မပြုဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူသည် သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"သခင်လေးဖန်း...၊ ကျုပ် ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ချင်းရှီးခရိုင်က ဆာလောင်နေတဲ့ လူထောင်ပေါင်းများစွာအတွက် အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှာတွေ့နိုင်အောင် ရေဘယ်လိုရနိုင်မလဲဆိုတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံဖို့ကလွဲပြီး တခြားအကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး...။"

ဤအရာက သူ၏နောက်ရှိ စာရေးနှင့် ရုံးစေကိုသာ မှင်သက်သွားစေသည်မဟုတ်ဘဲ နန်ကုန်းယွင်ရှူးကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

မိမိကိုယ်ကို အမြဲတမ်း အထင်ကြီးလေ့ရှိသော သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ယခင်က မည်သူ့ကိုမျှ ဤကဲ့သို့ ကြီးကျယ် သော ဂါရဝပြုမှုမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

ဖန်းဟန်သည် ထိုအရိုအသေပေးမှုကို နောက်တွန့်သွားခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ မှာလည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းလျက် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သဘောကောင်းလွန်းလှပါတယ်...။"

သူသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါက ဖန်းမိသားစု ဘိုးဘေးများထံမှ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့တဲ့ နေရာထိုင်ခင်းရွေးချယ်တဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပါ...။ ဒါ က မှော်ပညာလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး...။ တောင်တွေ၊ မြစ်တွေရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို လေ့လာပြီး နဂါးကြောကို ရှာဖွေတာ၊ ချီစွမ်းအင်ကို လေ့လာတာ၊ ရွှေကိုခွဲဝေပြီး မြှုပ်နှံမယ့်နေရာကို ရှာဖွေတာလောက်ပါပဲ...။ ကျုပ်က မြေအောက်က ရေကြောတစ်ခုကို တိုက်ဆိုင်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ...။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ချီးမွမ်းမှုနဲ့ မထိုက်တန် ပါဘူး...။"

ဤသည်မှာ ယခင်ကအတိုင်း အကြောင်းပြချက်ဟောင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှန့်ကွမ်းသည် သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ဤမိုးခေါင်ရေရှားနေသော မြေပေါ်တွင် မည်ကဲ့သို့သော နေရာထိုင်ခင်းရွေးချယ်သည့် ပညာရပ်မျိုးက အလုပ်ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ရွာတစ်ရွာလုံးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်ရေတွင်းကို သူတို့ မည်သို့ တိတိကျကျ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသနည်း။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ရှိနေဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ယုံကြည်မှုမရှိပါက ထိုင်နေပြီး ဘေးအန္တရာယ်အစီရင်ခံစာကို အထက်သို့ ပေးပို့ရန် စောင့်ဆိုင်းနေရုံ သာ ရှိတော့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရကာ နန်းတော်မှ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်ခရိုင်လုံးရှိ ပြည်သူများမှာ နေရာအနှံ့အပြား၌ အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ကာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်၍ သေဆုံးကြရပေ လိမ့်မည်။

သူသည် မရှိဘူးဟု ယုံကြည်မည့်အစား ရှိသည်ဟုသာ ယုံကြည်ချင်တော့လေ၏။ သေနေသော မြင်းတစ်ကောင် ကိုပင် အသက်ရှင်နေသည့်အလား သဘောထားကာ ကုသကြည့်ရပေတော့မည်။

ရှန့်ကွမ်း၏ အကြည့်များမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပင် ခိုင်မာသွားခဲ့ပြီး တောင်းပန်မှု အငွေ့အသက်များ ပင် ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

"သခင်လေးဖန်း...၊"

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ရိုးသားပွင့်လင်းနေခဲ့လေ၏။

"ဒါက နေရာထိုင်ခင်းရွေးချယ်တဲ့ ပညာရပ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မှော်ပညာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျုပ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး...။ ကျုပ်ရဲ့ ချင်းရှီးခရိုင်က ပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရပြီး ပြည်သူတွေကလည်း အသက်အန္တရာယ် ကျရောက်နေပါပြီ...။ ကျုပ်ရဲ့ ခရိုင်သူခရိုင်သားတွေ အားလုံးအတွက် အသက်ကယ်နိုင်မယ့် ရေအရင်းအမြစ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး ရှာဖွေပေးဖို့ သခင်လေးကို ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်...။"

သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကတိတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"သခင်လေး ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျုပ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးနိုင်ပါတယ်...။ သခင်လေး ဘာကိုပဲ တောင်းဆို တောင်းဆို ရှန့်ကွမ်း ဖြစ်တဲ့ ကျုပ်က ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သမျှ ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...။ ရွှေ၊ ငွေ၊ မြေသြဇာကောင်းတဲ့ လယ်ယာမြေ၊ နောက်ဆုံး တရားဝင် အရာရှိရာထူးဆိုရင်တောင်မှပေါ့...၊ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်ပါ...။"

ဤစကားလုံးများမှာ သူ ကမ်းလှမ်းနိုင်သည့် အကြီးမားဆုံးသော ရိုးသားမှုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ ထိုစဉ်မှာပင် မည်သည့် သတိ ပေးချက်မျှမရှိဘဲ သူ၏ တည်ငြိမ်နေသော စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သည့် စနစ်အသိပေးချက် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်...။ ပေါင်းစည်းရန် သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော ဇာတ်ကောင်ကို တွေ့ရှိပါသည်...။ နန်ကုန်းယွင်ရှူး...။]

[အဆင့်အတန်း - ချင်းရှီးခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီး...။]

[စတုတ္ထမြောက် ဇနီးအဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစည်းနိုင်ပါက ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစနစ်သည် အဆင့် (၄) သို့ မြင့်တက်သွားမည် ဖြစ်သည်...။ ဆုလာဘ် - 'မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည် (အခြေခံအဆင့်)' ကို ဖွင့်လှစ် ပါမည်...။]

ဖန်းဟန် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကျုံ့သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက အချိန်တိုင်း ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့ပြီး ဇာပုဝါ ပါးအုပ် ဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အံ့မခန်းလှပသည့် မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးအပေါ်သို့ မသိမသာ ဝေ့ဝဲ သွားခဲ့လေသည်။

*ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ ဇနီး ဟုတ်လား...။*

*စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ဟုတ်လား...။*

*မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည် ဟုတ်လား...။*

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အတွေးများစွာက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ခုန်လာခဲ့လေတော့သည်။

*ဒီအပေးအယူက...၊ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပုံရတယ်...။*

သို့သော် ဤအပြုအမူက ချောင်ချောင်၏ စတိုင်လ်ကို အနည်းငယ် ပြန်လည်အမှတ်ရစေလေ၏။