အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉)

ရေတကယ် ထွက်လာပြီ

လူအပေါင်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး လှပသော အမျိုးသမီးမှာလည်း စူးစမ်းလိုစိတ် ပိုမိုပြင်းပြလာခဲ့လေသည်။

“ရေ...၊ ရေပုံးယူလာခဲ့ကြ...။”

အစောင့်တပ်သားတစ်ဦး၏ အသံမှာ သဲစက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့နေလေ၏။ သူသည် ခါးတွင် ချည်ထားသော ရေဘူးကို ဖြုတ်လိုက်ရာ အတွင်း၌ ရေတစ်စက်မျှ မကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ သည်။

အခြားအစောင့်တပ်သားတစ်ဦးသည် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး ရထားလုံးဆီသို့ အပြေးသွားကာ အပိုသစ်သားပုံးအသစ် တစ်လုံးကို ယူလာပြီးနောက် ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် အမြန်ချည်နှောင်လိုက်လေ၏။

မျက်လုံးအစုံတို့မှာ သစ်သားပုံးပေါ်တွင်သာ စူးစိုက်နေကြ၏။ အစောင့်တပ်သားတို့သည် သစ်သားပုံးကို တွင်း နက်ကြီးဆီသို့ ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။ ဖြည်းညင်းစွာပင် တွင်းဝမှ ရေများ စတင်စီးထွက် လာခဲ့လေ၏။

“ရေထွက်လာပြီ…။ ရေတကယ် ထွက်လာပြီ…။”

အစောင့်တပ်သား၏ လက်မှာ ဂေါ်ပြားကို ကိုင်ထားရင်း တုန်ရီနေပြီး လက်လွတ်စပြုသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် မျက်နှာမှာ အနီရောင်သန်းနေခဲ့လေ၏။ လူတိုင်းသည် အသက်ရှူရပ်သွား သကဲ့သို့ လည်ပင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုတွင်းဝကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိုစွတ်အေးမြသော အငွေ့အသက်များ ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့လေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ရေ အပြည့်ဖြင့် လျှံကျနေသော သစ်သားပုံးတစ်ခုမှာ စီးဆင်းလာသည့် ရေများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

“ရေထွက်လာပြီ…။ ရေတကယ် ထွက်လာပြီ...။”

မည်သူ အော်လိုက်မှန်း မသိသော်လည်း ထိုအသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်လာသည့် ပီတိတို့ ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ထားသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေတော့၏။

“ကောင်းကင်ဘုံရေ...၊ ရေကြည်တွေပဲ...။”

“ရေထွက်လာပြီ...။”

အစောင့်တပ်သားတို့သည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ တုတ်ရှည်များကို ပစ်ချလိုက်လေ သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတကွေ့ လုပ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်နေကြပြီး အချို့မှာမူ ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြလေ၏။

သူတို့သည် မျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုမျက်ရည် များမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့် ရလာသော ဝမ်းသာမျက်ရည်များသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။

ရှန့်ကွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။ သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်နှာမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားရသဖြင့် နွမ်းနယ်နေသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာမှာ နီရဲနေခဲ့၏။ သူသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်သွားပြီး ရေပုံးနားသို့ ပြုတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

နေပူရှိန်အောက်တွင်ပင် ထိုရေများမှာ အညစ်အကြေးကင်းစင်ကာ ချိုမြိန်လွန်းလှပေသည်။ ကြည်လင်နေသော ရေပြင်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေသော သူ၏မျက်နှာကို မြင်တွေ့နေရလေ၏။ သူသည် ရေပုံးကို ငေးကြည့်နေပြီး နောက် အစအဆုံး တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည့် လူငယ်လေးကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ တရားဝင်ဝတ်ရုံကို ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

“ဖလတ်...။”

ပညာတတ်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အမြဲဂုဏ်ယူပြီး လူမှုရေးနှင့် ကျင့်ဝတ်များကို စံနှုန်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထား သော ဤခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ ဒူးနှစ်ဖက်မှာ ဖန်းဟန်ရှေ့တွင် ဒူးထောက် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရာ ဖန်းဟန်က သူ့ကို လက်ဖြင့် ပြန်လည်ထိန်းလိုက်လေသည်။

ထိုလက်မှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသည့် နူးညံ့သော်လည်း တည်ငြိမ်သော ခွန်အားများ ရှိနေလေ သည်။ ဖန်းဟန်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထူမပေးလိုက်၏။

“အုပ်ချုပ်ရေးမှူး...၊ ဒီလို မပြုမူသင့်ပါဘူး...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ဖန်းဟန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများကို ကြည့် လိုက်လေသည်။ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော လေးစားမှုနှင့် အံ့ဩမှုတို့မှာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေခဲ့၏။ ဤသည်မှာ သာမန် နဂါးရှာဖွေခြင်းနှင့် အကြောဖောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ကို ရွှေဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် ဘုရား ပေးထားသောစွမ်းအားပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဝေးလံသော ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်တွင် လီနှင့် ဝမ်တို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြုံးများမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ ၏။ သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပွင့်ဟသွားရာ လက်သီးတစ်လုံးပင် ဝင်ဆံ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ လေသည်။ သူတို့သည် ကြည်လင်သော ရေပုံးများကို မတင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

ရုံးစေများ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေကြပြီး ရှန့်ကွမ်း ဒူးထောက်လုမတတ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ သောအခါ သူတို့၏ ဦးနှောက်မှာ ဗလာကျင်းသွားခဲ့လေသည်။

*ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…။*

*လမ်းဘေးခွေးတောင် မသွားချင်တဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ ရေရှာတွေ့တယ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား…။*

“ဘုတ်...။”

ဝမ်ချုန်း၏ လက်ထဲမှ အဖိုးတန်ယပ်တောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူ မသိလိုက်ပေ။ အနီးတွင် ရပ်နေသည့် ကံကြမ္မာဟောသူ လျိုမှာလည်း ထူးမရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ လက်ထဲမှ ‘ဓားပြီး လှံပြီးလူ’ ဟု ရေးထားသော အလံမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ ဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာမှာ အဝတ်ထက်ပင် ဖြူဖျော့သွားပြီး ဆောင်းဦးလေတိုက်သော သစ်ရွက်ကဲ့သို့ တုန်ရီနေခဲ့လေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...။”

သူသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ညွှန်ပြပြီး ငိုသံပါပါဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အာမခံတယ်...။ ဒါက ယင်ကိုးခုတားမြစ်နယ်မြေပဲ...၊ မြေအောက်ရေလမ်းကြောင်းတွေ ကုန်ဆုံးနေပြီ...။ ဘယ်လိုလုပ် ရေရှိမှာလဲ...၊ ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...။ ဒါက ဖုန်းရွှေနဲ့ မကိုက်ညီဘူး...။”

သူ၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာမှာ သူ၏ ယခင်က ယုံကြည်မှုနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေပြီး ဟာသ တစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ရထားလုံးထဲတွင် နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ကန့်လန့်ကာကြားမှ ဤမြင်ကွင်းကို အကုန်မြင်လိုက် ရလေသည်။ တွင်းထဲမှ ရေထွက်လာသည့်အချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်သွား သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူမ၏ အသက်ရှူသံပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို အုပ်ထားလိုက်၏။ ပါးလွှာသော ပဝါအောက်တွင် သူမ၏ ဂုဏ်သရေရှိသော မျက်ဝန်းများမှာ အံ့အားသင့်မှု များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေတော့သည်။

အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်။ ဤသည်မှာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူအုပ်ကြားတွင် တည်ငြိမ်နေသည့် လူငယ်လေးကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိ၏။ ဤလူကို ဝိုင်းရံထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာ တောင်ကုန်းပေါ်မှ လိမ့်ကျလာသော နှင်းလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမားလာပြီး သူမကိုပင် ကြောက်လန့်စေခဲ့လေသည်။

ဤလူသည် မည်သို့ မည်ပုံ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသနည်း။

...

အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ သင်္ချိုင်းတွင် ‘နတ်ရေတွင်း’ ရှာတွေ့သည်ဆိုသော သတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွား ခဲ့လေသည်။ နေ့တစ်ဝက်ခန့်အကြာတွင် အသက်မဲ့နေသော ချင်းရှီးခရိုင်တစ်ခွင်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ အစပိုင်းတွင် မည်သူမျှ မယုံကြည်ကြပေ။

သို့သော် ရုံးစေများက ရေပုံးများဖြင့် ရေကြည်များကို မြို့ထဲသို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့သောအခါ ရေငတ် နေသော ပြည်သူများထံသို့ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်ရာ တစ်ခရိုင်လုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှန့်ကွမ်းသည် ဖန်းဟန်၏ အမာခံနောက်လိုက် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ ဖန်းဟန်က မြို့တောင်ဘက်ရှိ စွန့်ပစ်မီးဖိုဟောင်းသို့ သွားမည်ဟု ပြောသောအခါ ရှန့်ကွမ်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လူများကို ဦးဆောင်ကာ ရှင်းလင်းပေးခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်က မြို့မြောက်ဘက်ရှိ မြေနိမ့်ပိုင်းသို့ သွားမည်ဟု ပြောသောအခါ ရှန့်ကွမ်းသည် ခရိုင်အစောင့်တပ်သား အားလုံးကို ထိုနေရာသို့ ပို့ပေးခဲ့လေသည်။ ထိုနေရာမှာ လူများပြည့်ကျပ်နေပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်တောင် မဝင်နိုင်ပေ။

ဖန်းဟန်ကမူ အကြိမ်တိုင်းတွင် အတူတူပင် လုပ်ဆောင်ခဲ့လေ၏။ ပြည်သူများနှင့် အရာရှိများ၏ စူးစမ်းသော၊ မျှော်လင့်သော၊ လေးစားသော အကြည့်များအောက်တွင် သူသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ စက်ဝိုင်းထဲသို့ လမ်း လျှောက်ဝင်သွားပြီး အချိန်အတန်ကြာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထွက်လာပြီး စကားနှစ်ခွန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ရပြီ...။”

တွင်းဝကို ဖုံးထားသော ကျောက်တုံးကြီးကို ရွှေ့လိုက်တိုင်း၊ ထိုထူးဆန်းသော အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာတိုင်း၊ အသက်ကယ် ရေကြည်များ ထွက်လာတိုင်း နေရာတွင်ရှိသော အော်ဟစ်သံများမှာ အရင်ကထက် ပိုမိုကျယ် လောင်လာခဲ့လေသည်။

တစ်တွင်းမှ နှစ်တွင်း၊ နှစ်တွင်းမှ သုံးတွင်းသို့။ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ဖန်းဟန်သည် ချင်းရှီးခရိုင်၏ နေရာအနှံ့သို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ သာမန်လူတို့ နားမလည်နိုင်သော ဘုရားပေးစွမ်းအားဖြင့် ရေအမြဲရှိသော အသက်ကယ် ရေတွင်း (၈) တွင်းကို ဆက်တိုက် ညွှန်ပြ ပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။ ဤရေတွင်း (၈) တွင်းမှာ ခရိုင်၏ အဓိကသွေး ကြောများကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော ရေကြည်များကို နေရာအနှံ့သို့ ပို့ဆောင်ပေးနေလေတော့သည်။

ချင်းရှီးခရိုင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

‘သက်ရှိအင်မော်တယ်’ ၏ ဒဏ္ဍာရီမှာ အပြည့်အဝ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ပြည်သူများအကြားတွင် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့ သွားခဲ့လေ၏။ လူတို့သည် ‘အံ့ဖွယ်ရေ’ ကို သောက်ရုံဖြင့် မကျေနပ်တော့ဘဲ အလိုအလျောက်ပင် လှုပ်ရှားလာ ခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် ဖန်းဟန် “ညွှန်ပြ” ပေးခဲ့သော ရေတွင်းများဆီသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ရောက်လာကြလေ သည်။

သူတို့သည် မကပ်ရဲသော်လည်း မီတာတစ်ရာအကွာမှပင် အုပ်စုလိုက် ဒူးထောက်နေကြ၏။ သူတို့သည် အဖိုး တန်ဆုံးသော အမွှေးတိုင်များကို ယူဆောင်လာပြီး မီးညှိလိုက်သောအခါ မီးခိုးငွေ့များမှာ သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန် သော ဆုတောင်းချက်များကို သယ်ဆောင်ကာ လွင့်ပျံသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် ရေတွင်းနှင့် ဖန်းဟန်တစ်ချိန်က ရပ်ခဲ့သော မြေပြင်ကို ဦးခိုက်နေကြ၏။ အစပိုင်းတွင် သူ့ကို ‘သခင်ဖန်း’ သို့မဟုတ် ‘သက်ရှိအင်မော်တယ်’ ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဤဘွဲ့နှစ်ခုမှာ သူတို့၏ ရင်ထဲမှ လေးစားမှုနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုကို ဖော်ပြရန် မလုံလောက်တော့ ပေ။ သူတို့သည် ဖန်းဟန်ကို အပြည့်အဝ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ တင်စားလိုက်ကြလေတော့သည်။