အခန်း ၁၄၁

အခန်း(၁၄၁) တံတားပေါ်မှ ပျံသန်းခြင်း

မြစ်ပြင်ကျယ်ထက်တွင်ဖြစ်၏။

လက်အိတ်ဖြူဝတ်ဆင်ထားသော လူသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းနေပြီး နောက်ခံဖန်ခွက်နံရံတွင် ပတ္တမြားရောင် ဝိုင်နီရည်များက ပြည့်စုံသော အကွေးအဆန့်ပုံစံဖြင့် စီးမျောနေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ခံစားမှုကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် သာယာနေမိ၏။

လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်လျှင် အဝေးမှ မြို့ပြမီးရောင်စုံတို့သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဂလက်ဆီကြယ်စုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လင်းလက်တောက်ပနေကြသည်။

ပထမဆုံးလှိုင်းအဖြစ် ဖောက်လွှတ်လိုက်သော အောင်ပွဲခံ မီးရှူးမီးပန်းများသည် ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားပြီးနောက် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ လှပစွာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြ၏။

လှပလွန်းလှသည်။

တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ဤလှပသော မြင်ကွင်းသည် မကြာမီအချိန်အတွင်း သူ၏လက်ဖြင့် အဆိုးဝါးဆုံးသော အရောင်အသွေးကို ခြယ်သခြင်း ခံရတော့မည်ဖြစ်၏။

သူသည် မိမိလက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပတက်ဖိလစ် နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မိနစ်လက်တံသည် ၁၂ နာရီ အမှတ်အသားဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

၅ မိနစ်သာ လိုပါတော့သည်။

သူက ဘေးနားရှိ အနီရောင်အင်တင်နာ တပ်ဆင်ထားသော အနက်ရောင် ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

အေးစက်သော သံမဏိမျက်နှာပြင်သည် ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

နောက်ထပ် ၅ မိနစ်ကြာလျှင် သူက ဤခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ရုံသာဖြစ်၏။

တစ္ဆေဒရုန်း အစီးရေ ၃၀ သည် ဤမိုက်မဲသော မြို့ပြတစ်ခုလုံးအပေါ်သို့ အနုပညာဆန်သော ဆေးရောင်စုံများကို ဖြန်းပက်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိပြီဖြစ်၏။

စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှုများကြားတွင် ပိတ်မိနေသော လူအုပ်ကြီး၊ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ၊ ဘယ်တော့မှ ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော အမည်းစက်များ..

ထို့အပြင် ထိုသူတို့ ခေါ်ဆိုကြသော အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းသည်လည်း ပြီးဆုံးခြင်းမရှိသော ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများနှင့် စွပ်စွဲပြစ်တင်မှုများကြားတွင် ဂုဏ်သိက္ခာများ ကျဆင်းသွားပြီး လမ်းဘေးရှိ သနားစရာကောင်းသော ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဤအရာသည်သာ စစ်မှန်သော အနုပညာ ဖြစ်ပေသည်။

ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ထိန်းသိမ်းခြင်းထက် အစဉ်အမြဲ ပိုမိုလှပသည် မဟုတ်ပါလော။

သူက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း လက်ထဲမှ ဝိုင်နီကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ကျန်းချန်မြို့။

နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ် ချူးရှန့်။

သူသည် သူ၏လက်မကို ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရွှေ့လိုက်၏။

မြစ်ကူးတံတား တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တွင်ဖြစ်၏။

"ငါ့လမ်းက ဖယ်ကြစမ်း..."

အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် ကျန်းတာ့ဖုန်းက အသံချဲ့စက်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အော်ဟစ်လွန်းသဖြင့် အသံများပင် ဝင်နေပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏မျက်လုံးများသည် သွေးကြောများ ယှက်သန်းနေပြီး တံတားပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်သော အလုပ်သမားများကို မောင်းထုတ်ရန်အတွက် လက်မောင်းများကို အရူးအမူး ဝှေ့ယမ်းနေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ်ခန့်က သူသည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းထံမှ ဖုန်းကောလ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပုံမှန်အချိန်တွင် သူ့ကို ညီအစ်ကိုတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံတတ်သော ရဲအိုကြီးသည် ဖုန်းထဲတွင် ငိုမတတ် အသံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"တာ့ဖုန်း... ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်... တံတားပေါ်မှာ ဘာတွေပဲရှိနေရှိနေ ၅ မိနစ်အတွင်း ငါ့အတွက် လမ်းတစ်ခု ရှင်းပေးပါ... ကျိုးနေတဲ့အပိုင်းအထိ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလို့ရမယ့် လမ်းမျိုး ဖြစ်ရမယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီနေရာကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်... ဒါဟာ သေခြင်းရှင်ခြင်းတရား ရွေးရမယ့်ကိစ္စပဲ... လူသန်းပေါင်းများစွာရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်..."

ကျန်းတာ့ဖုန်းခမျာ ဆွံ့အသွားရ၏။

*ကျိုးနေတဲ့အပိုင်းကို ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မြစ်ထဲကို ခုန်ချမှာလား…*

သို့သော် သူသည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသံထဲမှ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။

သူသည် ဘာစကားမှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ ဖုန်းကို ချပစ်လိုက်ကာ တံတားပေါ်သို့ အပြေးလှမ်းတက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်လုပ်... အဲဒီကရိန်းတွေကို ဖယ်လိုက်စမ်း..."

"မင်းတို့ ရှေ့က သံချောင်းတွေကို မြစ်ထဲကိုသာ ပစ်ချလိုက်ကြ..."

အလုပ်သမားများသည် သူ၏လူသတ်တော့မည့်ကဲ့သို့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် အမူအရာကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး စက်ပစ္စည်းများကို အသည်းအသန် မောင်းနှင်ကြတော့သည်။

ထိုစဉ်။

တံတား၏ အခြားတစ်ဖက်မှ အင်ဂျင်သံ၏ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဝေးမှ ချဉ်းကပ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှပေသည်။

ကျန်းတာ့ဖုန်းက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ညကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းကာ သူ နားမလည်နိုင်လောက်သော အရှိန်နှုန်းမျိုးဖြင့် သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလုပ်သမားများမှာမူ ကြောင်အသွားကြတော့၏။

"အမေရေ... အဲဒါကဘာကြီးလဲ..."

"ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင်... သူ ပျံတက်တော့မှာလား..."

ကျန်းတာ့ဖုန်း၏ နှလုံးသားက လည်ပင်းဝအထိ ဆောင့်တက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ မြင်လိုက်ရပြီဖြစ်၏။

ငွေရောင်စူပါကားသည် တံတား၏ ကျိုးပဲ့နေသော အပိုင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်နေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

အရှိန်လျှော့ခြင်း မရှိချေ။

အနည်းငယ်မျှပင် အရှိန်လျှော့မည့် အလားအလာ မရှိချေ။

ထို့အပြင်။

နောက်ဆုံး မီတာအနည်းငယ်အလိုတွင် ကာ၏အင်ဂျင်၏ ရင်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်သော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ကား၏ နောက်မြီးပိုင်းမှ အပြာနုရောင် မီးတောက်နှစ်ခုပင် လျှံထွက်လာခဲ့သည်။

"သူ ရူးသွားပြီဟ..."

ကျန်းတာ့ဖုန်းသည် ရေရွတ်လိုက်မိရင်း လက်ထဲမှ အသံချဲ့စက်သည်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူက မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လျက် ငွေရောင်အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

၎င်းသည် ကျိုးပဲ့နေသော တံတားအဆုံးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အချိန်က နှေးကွေးသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

တံတားပေါ်ရှိ အလုပ်သမားအားလုံး၏ ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေကြသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ဖြစ်သည်။

အဝေးမှ ခုံးကျော်တံတားပေါ်တွင်မူ လိုက်ဖ်လွှင့်ဗီဒီယိုထဲ၌ အသံများ ပျောက်ဆုံးနေသော အင်တာနက်ဆယ်လီမလေး ရှိနေသည်။

ယာဉ်ထိန်းရဲ ကွပ်ကဲမှုစင်တာ၏ ကြီးမား၍ သက်မဲ့နေသော စခရင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်လည်းဖြစ်၏။

ငွေရောင် အပိုလိုအီးဗွီအိုကားသည် ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကို ဆန့်ကျင်သော အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ မီတာဆယ်ဂဏန်း မြင့်မားသော ကျိုးပဲ့နေသည့် တံတားပေါ်မှ ဟိန်းဟောက်လျက် ခုန်တက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် လေထုထဲတွင် အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် သေခြင်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အကွေးအဆန့်ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်၏။

၎င်းသည် ခြေဖဝါးအောက်တွင် အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသော မြစ်ပြင်ကျယ်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

၎င်းသည် သေခြင်းတရား၏ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

၎င်း၏ ပစ်မှတ်သည် အခြားတစ်ဖက်ကမ်း မဟုတ်ချေ။

မြစ်လယ်ခေါင်တွင်ဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်တွင် မြစ်လယ်ခေါင်၌ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းနှင်နေသော အမြန်ရေယာဉ်ငယ်ဖြစ်ပေသည်။

လက်အိတ်ဖြူ၏ လက်မသည် ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်နှင့် ၀.၁ စင်တီမီတာသာ ကွာဝေးတော့သည်။

သူ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေ၏။

ယခုပင်။

သူက အားပြင်းစွာ နှိပ်ချလိုက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင်…

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ထူးဆန်း၍ စူးရှရှအသံတစ်ခုသည် သူ၏ဦးခေါင်းထက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟင်…”

သူက မသိစိတ်အရ ဦးခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးက တောင့်တင်းသွားရတော့၏။

သူ ဘာကိုမြင်လိုက်ရသနည်း။

ရှုပ်ထွေးသော စက်မှုတည်ဆောက်ပုံများရှိသည့် ကြီးမားသော အနက်ရောင် ကားအောက်ပိုင်း ကိုယ်ထည်ကြီးလား။

ထို့အပြင် အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်သော တာယာလေးလုံးလည်း ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

လက်အိတ်ဖြူ၏ ဦးနှောက်ခမျာ ပုံမှန်အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။

ရာဇဝတ်လောကတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ဦးနှောက်ဟု တင်စားခံထားရသော သူ၏ဦးခေါင်းက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီသွားရပြီ ဖြစ်သည်။

*ကား ဟုတ်လား...ကောင်းကင်ပေါ်မှာလား…*

*သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာရတာလဲ…*

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးက သူ၏ဘဝတွင် နောက်ဆုံးတွေးလိုက်ရသော ပြည့်စုံသည့် အတွေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်ဖြစ်၏။

သူ၏မျက်သူငယ်အိမ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာသော ကြီးမားသည့် အရာဝတ္ထုကြီးသည် သူ၏မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

နားကွဲလုမတတ် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးသည် ဗလာဖြစ်နေသော မြစ်ပြင်ကျယ်ထက်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွား၏။

တန်ဖိုးသန်းပေါင်းများစွာရှိသော ငွေရောင်စူပါကားသည် အရိုင်းစိုင်းဆုံးနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် အမြန်ရေယာဉ်ငယ်ပေါ်သို့ ဆောင့်မိသွားတော့သည်။

မခိုင်ခံ့သော အမြန်ရေယာဉ်သည် တူဖြင့် ထုရိုက်ခြင်းခံလိုက်ရသော ကြက်ဥတစ်လုံးကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။

၎င်းသည် ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားသည်။

ကြီးမားသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လက်အိတ်ဖြူခမျာ လွင့်စင်သွားရ၏။

သူသည် လေထဲတွင် လိမ့်ထွက်သွားရင်း မိမိခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးအားလုံး အစအနဖြစ်သွားအောင် ကျိုးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏လက်ထဲမှ ဖောက်ခွဲရေးခလုတ်သည်လည်း သူ၏လက်မှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဗွမ်း..."

တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုများနှင့် မကောင်းမှုအားလုံး ပေါင်းစပ်ထားသော ထိုအနုပညာပစ္စည်းသည် လေထဲတွင် သေးငယ်သော ပါရာဘိုလာပုံစံအတိုင်း ဝဲပျံသွားပြီးနောက် အသံပင် မမြည်ဘဲ မှောင်မိုက်သော မြစ်ရေပြင်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

လက်အိတ်ဖြူသည် ရေထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဓာတ်ဆီနံ့များ ရောနှောနေသော မြစ်ရေများကို အကြိမ်အနည်းငယ် မျိုချလိုက်မိ၏။

သူသည် ရေထဲမှ ဦးခေါင်းကို ဖော်နိုင်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ သူ၏အမြန်ရေယာဉ် အပျက်အစီးများနှင့် ကားတို့ ရှိနေ၏။

ထိုနှစ်ခုသည် အတူတူ လိမ်ယှက်နေကြပြီး မီးလောင်ကျွမ်းနေသော သံတိုသံစပုံကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ နစ်မြုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

*ရှုံးနိမ့်သွားတာလား…သူ့ရဲ့ အနုပညာက... ဒီလိုမျိုး... ရှုံးနိမ့်သွားတာလား…*

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတရားတို့သည် သူ၏ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မကျေနပ်ချက်များကို အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဖြစ်၏။

"ဒုန်း..."

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုက မီးလောင်ကျွမ်းနေသော သံတိုသံစပုံကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လက်အိတ်ဖြူ၏ အော်ဟစ်သံက လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရတော့၏။

သူက ထိတ်လန့်တကြား မြင်လိုက်ရ၏။

ပျက်စီးပြီး ချိုင့်ဝင်နေသော စူပါကား၏ တံခါးသည် အတွင်းဘက်မှ ကန်ဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များနှင့် လွင့်ပြယ်နေသော မီးခိုးလုံးများကြားတွင် ဖြစ်၏။

အနည်းငယ်မျှ ဒဏ်ရာရခြင်းမရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးတစ်ခုသည် ယာဉ်မောင်းနေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။