အခန်း ၁၄၂

အခန်း(၁၄၂) မြစ်ပြင်ပေါ်မှ လက်ရုံးချင်းပြိုင်ပွဲ

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော

မော်တော်ယာဉ်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် မီးတောက်မီးလျှံများက တရှဲရှဲမြည်လျက် လောင်ကျွမ်းနေကြ၏။ ညှော်နံ့ပြင်းသော ဓာတ်ဆီနံ့များနှင့် မြစ်ရေနံ့များ ရောနှောနေသည့် ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များသည် လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

ချူးရှန့်သည် ယာဉ်မောင်းနေရာမှ လှမ်းထွက်လာပြီး လောင်ကျွမ်းနေသော သံတိုသံစပုံကြီးပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ဈေးကြီးလှသော အော်ဒါချုပ်ဝတ်စုံမှာ ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော်လည်း စုတ်ပြဲသွားခြင်း အလျဉ်းမရှိချေ။ သူက လက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ ပုခုံးပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကိုပင် ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်ခါလိုက်သေးသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများသည် မီးရောင်များနှင့် ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များကို ဖောက်ထွက်လျက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရေပေါ်တွင် မျောပါနေသော သင်္ဘောပျက်အစအနတစ်ခုကို တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ဖက်တွယ်ထားသည့် လက်အိတ်ဖြူဆီသို့ ကျရောက်သွား၏။ လက်အိတ်ဖြူသည် ထိုခဏ၌ မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးအားလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိစ္ဆာကောင်...

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဦးနှောက်ထဲ၌ ဤစကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။ မီတာဆယ်ဂဏန်းကျော် မြင့်မားသော တံတားပျက်ပေါ်မှ ကားတစ်စီးလုံး ပြုတ်ကျလာခြင်းဖြစ်ကာ ကားမှာ အစအနရှာမရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့သော်လည်း လူကမူ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိချေ။ ဤအရာသည် လူသားတစ်ယောက် ပြုလုပ်နိုင်သည့် အရာမျိုး ဟုတ်ပါမည်လော။

သူသည် ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကုဒ်နံပါတ်မှာ အပ်ချုပ်သမားဖြစ်ကာ အပြင်းထန်ဆုံးသော လေ့ကျင့်မှုများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် သူ၏စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုမှာ မည်သည့်အရာကမျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်ချေ။ သို့သော် ယခုမျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အခြေအနေမှာမူ သူ၏နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏။

ကြောက်ရွံ့မှုများသည် အေးစက်သော လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ သူ၏နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။ သို့သော် ထိုအလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်သည် မကြာမီမှာပင် ထောင့်ပိတ်မိနေသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အသည်းအသန် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လိုစိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။

ဤလူသားမိစ္ဆာသည် သူ့ကို လုံးဝလွှတ်ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

လက်အိတ်ဖြူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ သူက ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ရေစိုနေသော ဝတ်စုံခါးပုံစံနောက်ကွယ်မှ အနက်ရောင် ထူးဆန်းသော စစ်သုံးဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းသည် အထူးသတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးဓားမြှောင်တစ်လက်ဖြစ်ပြီး ကျည်ကာအင်္ကျီများကိုပင် ဖြတ်တောက်နိုင်လောက်အောင် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပေသည်။

"သေပေတော့..."

သူက သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချောကျိနေသော ကုန်းပတ်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ လေးညှို့မှ လွတ်ထွက်သွားသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ချူးရှန့်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။ အကွာအဝေးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။ သူ၏လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်သည် အလွန်လှည့်စားတတ်သော အကွေးအဝိုင်းအတိုင်း တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ မည်သည့်အပိုလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ ချူးရှန့်၏ အကာအကွယ်မရှိသော နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ သူတစ်သက်လုံး သင်ယူခဲ့ရသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအတတ်ပညာ၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး အချိန်အပိုင်းအစလေးတစ်ခုအတွင်း အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်သည့် သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ပေသည်။ ဓားမြှောင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာမည့် မြင်ကွင်းကို သူ၏စိတ်ထဲတွင် မြင်ယောင်နေမိပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း...

ချူးရှန့်ကမူ နေရာတွင်ပင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး တစ်ချက်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိချေ။ သူသည် မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ ဝင်းလက်နေသော ဓားမြှောင်က သူ၏ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လာသည်ကို သူက တိတ်ဆိတ်စွာသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

လက်အိတ်ဖြူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရူးသွပ်သော ဝမ်းသာအားရမှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

“ကောင်စုတ်... မင်းက သိပ်ထောင်လွှားလွန်းနေတာပဲ…”

“သေပေတော့…”

"ချွင်..."

တိတ်ဆိတ်နေသော မြစ်ပြင်ကျယ်ထက်တွင် ပြတ်သားပြီး စူးရှသော သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာ၏။ မျှော်လင့်ထားသည့် ဓားသွားက အသားထဲသို့ တိုးဝင်သွားသော အသံမှာ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ထို့ပြင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော တန်ပြန်တွန်းကန်အားတစ်ခုက ဓားရိုးမှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာသဖြင့် သူ၏လက်တစ်ဖက်လုံး ထုံကျဉ်သွားရတော့သည်။

လက်အိတ်ဖြူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွား၏။ သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော အထူးသတ္တုစပ် စစ်သုံးဓားမြှောင်သည် ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တင်းကျပ်စွာ ထောက်မိနေ၏။ ဝတ်စုံ၏ ပိတ်စကိုပင် စုတ်ပြဲစေခြင်း မရှိဘဲ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း လုံးဝမရှိချေ။ မီးပွားများ ဘေးသို့ ပန်းထွက်ကုန်ကြသည်။ ဓားမြှောင်နှင့် ဝတ်စုံတို့ ထိတွေ့မိသော နေရာတွင် ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် မီးပွားများပင် လွင့်စင်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

"ဖျောက်..."

တိုးညင်းသော အက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တန်ဖိုးကြီးလှသော ထိုစစ်သုံးဓားမြှောင်၏ အထက်မြက်ဆုံး ဓားဦးပိုင်းခမျာ ထိုနေရာတွင်ပင် တိခနဲ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လက်အိတ်ဖြူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်က ရုတ်တရက် အပ်နဖားပေါက်ခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး လုံးဝ အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။

*ဒါ... ဒါက ဘာလဲ…*

*သူက သတ္တုစပ်ဓားကို သာမန်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခုခံလိုက်ရုံတင်မကဘဲ ဓားကိုပါ ကျိုးပဲ့သွားစေတာလား…*

သူ မသိရှိခဲ့သည်မှာ ချင်ယွိပင်း ပေးထားသော သာမန်ဟု ထင်ရသည့် ဝတ်စုံအောက်တွင် ချူးရှန့်သည် စစ်တပ်က နောက်ဆုံးထုတ်လုပ်ထားသော၊ စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကျည်ဆန်များကိုပင် တားဆီးနိုင်သည့် အလွန်ပါးလွှာသော နာနိုကျည်ကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းပစ္စည်းကို ထိုနေ့နံနက်ပိုင်းက ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မရမက အတင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစဉ်က ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စကားအတိုင်းဆိုလျှင် "မင်းက ပြဿနာရှာရတာ သိပ်ဝါသနာပါတဲ့ ကောင်စုတ်လေးပဲ... ဒါကို မင်းအတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အဆောင်တစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်ယူလိုက်တော့..." ဟု ဖြစ်၏။

လက်အိတ်ဖြူအာရုံလွတ်သွားသည့် ထိုမျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း…

ချူးရှန့်က လှုပ်ရှားလိုက်ပြီဖြစ်၏။ သံမဏိကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်တစ်ဖက်သည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ထားသည့် သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

"မလုပ်နဲ့..."

လက်အိတ်ဖြူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထိုစကားလုံး မထွက်လာနိုင်ခင်မှာပင်…

ချူးရှန့်က ရုတ်တရက် သူ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ညှစ်ပစ်လိုက်၏။

"ဂျွတ်..."

ဓားမြှောင်ကျိုးပဲ့သံထက် အဆပေါင်းရာချီ၍ ပြတ်သားလှသော အရိုးကျိုးသံတစ်ခုက ညဉ့်ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

"အား..."

ရင်ဘတ်ကွဲလုမတတ် စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက လက်အိတ်ဖြူ၏ လည်ချောင်းထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ သူသည် မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဟိုက်ဒရောလစ်ဖိစက်ဖြင့် ညှစ်ခြေခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုမာကျောလှသော လက်ကောက်ဝတ်အရိုးသည် တစ်ဖက်လူ၏ အကျိုးအကြောင်းမသင့်သော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော ခွန်အားအောက်တွင် ကျစ်ထားသော ကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပျော့ခွေကာ အစအနဖြစ်အောင် ကြေမွသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

စူးရှလှသော ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုဝေဒနာက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။ သူ အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များ... ထိပ်တန်းအေးဂျင့်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရှိခဲ့သော သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနတရားများ... ယခုအချိန်တွင်မူ ဤအခြေခံအကျဆုံး၊ အစင်ကြယ်ဆုံးနှင့် အကျိုးအကြောင်းမရှိသော လုံးဝဥဿုံ ခွန်အားကြီးမားမှုအောက်တွင် အစအနမကျန်အောင် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

"ဘုန်း..."

ချူးရှန့်သည် မည်သည့်အမူအရာမျှမရှိဘဲ လက်အိတ်ဖြူကို အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့ လောင်ကျွမ်းနေသော အပျက်အစီးများရှိရာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

လက်အိတ်ဖြူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေနေပြီး ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသော မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေကာ မျက်ရည်၊ နှာရည်များလည်း စီးကျနေတော့သည်။ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေသော လူသားကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စင်ကြယ်သော ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် လုံးဝဥဿုံ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသာ ကျန်ရှိတော့၏။

*ရဲ ဟုတ်လား…*

*ဒါမျိုးကို မင်းတို့က ရဲလို့ ခေါ်တာလား…*

ချူးရှန့်က သူ့ကို ထပ်မကြည့်တော့ချေ။ သူက ငုံ့လိုက်ပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော အပျက်အစီးများကြားမှ ပြုတ်ကျနေသည့် အနက်ရောင် ဒရုန်းအဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။ အဝေးထိန်းခလုတ်၏ မျက်နှာပြင်မှာ လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထက်တွင် အနီရောင် ကာလတွက်ချက်မှုတစ်ခုက မရပ်မနား လျော့နည်းနေ၏။

[၀၀:၀၀:၁၀]

[၀၀:၀၀:၀၉]

[၀၀:၀၀:၀၈]

သူ၏ စီမံကိန်းအရ လက်လုပ်ဖောက်ခွဲမှု မအောင်မြင်ခဲ့ပါက သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ပြည့်သည်နှင့် ပရိုဂရမ်က အလိုအလျောက် ပေါက်ကွဲစေမည် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ လျော့နည်းလာသော ဂဏန်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မည်သည့်အရာမျှ မသိရှိသေးဘဲ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေသည့် ဝေးကွာသော မြို့တော်ဆီသို့ မော်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

[၀၀:၀၀:၀၃]

[၀၀:၀၀:၀၂]

[၀၀:၀၀:၀၁]

အချိန်စေ့သွားပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်းချန်မြို့ပေါ်တွင် ပျံသန်းနေသော တစ္ဆေလေယာဉ် သုံးဆယ်စလုံးသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးအမိန့်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရရှိသွားကြသည်။ လေယာဉ်ကိုယ်ထည်အောက်ရှိ အထူးဒီဇိုင်းပြုလုပ်ထားသော ကွန်တိန်နာများသည် သူတို့၏ တံခါးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ဟလိုက်ကြတော့သည်။