အခန်း ၁၄၃

အခန်း(၁၄၃) ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားခြင်း

ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်း၌မူ…

သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းများသာ လွှမ်းမိုးနေတော့သည်။ နံရံပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော လျှပ်စစ်မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ခွဲခြားပြသထားသော ရုပ်သံပုံရိပ် သုံးဆယ် ပေါ်ထွက်နေပြီး ၎င်းတို့သည် မိစ္ဆာကောင်များ၏ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ပွင့်ဟလာသော ပါးစပ်ပေါက်များကဲ့သို့ အနက်ရောင် ကွန်တိန်နာ တံခါး သုံးဆယ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ…

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဦးနှောက်မှာ "ဝူး" ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ခွန်အားအားလုံး ဆုတ်ယုတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းထိုးလျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။

ချန်ကျင်းသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားမိပြီး သူမကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သော ပူနွေးသည့် မျက်ရည်နှစ်စက်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာတော့သည်။ ချင်ယွိပင်းသည် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသဖြင့် လက်သည်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်ကာ သွေးများပင် စီးထွက်နေသော်လည်း သူမ သတိမပြုမိချေ။

လန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေ၏။ သူသည် မစ်ရှင်များစွာ ကျဆုံးခဲ့သည်ကို မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယနေ့ကဲ့သို့ မတတ်နိုင်ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမျိုးကိုမူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။ လူဦးရေ သန်းဆယ်ဂဏန်းကျော်၏ အောင်ပွဲခံ ပျော်ရွှင်မှုများသည် လာမည့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဘယ်တော့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်မဟုတ်သော အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

နှစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

သုံးစက္ကန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

မျှော်လင့်ထားသည့် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားမည့် "ဓာတုမီးရှူးမီးပန်းမိုး" မှာ ကျဆင်းလာခြင်း မရှိချေ။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထိုဒရုန်း သုံးဆယ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချပေးမည့်အစား ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် အမိန့်သစ်တစ်ခုကို လက်ခံရရှိလိုက်သော ပျားအုပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းလျက် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော တိကျမှုတို့ဖြင့် ပုံစံအသစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ၏။

"ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ..."

ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်းရှိ ရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးက မိမိကိုယ်မိမိ မသိလိုက်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ကျန်းချန်မြို့၊ ပြည်သူ့ရင်ပြင်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော မြို့ခံလူထုသည် မော့ကြည့်နေကြပြီး ပိတ်ပွဲအခမ်းအနား၏ အခမ်းနားဆုံးသော မီးရှူးမီးပန်း ပြသမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

"ဟေး... ကြည့်စပ်... ဟိုဒရုန်းတွေ လှုပ်ရှားနေပြီ..."

"သူတို့ စာလုံးတွေ ရေးနေတာနဲ့ တူတယ်..."

"အမလေး... တကယ်ကြီး စာလုံးတွေ ပေါ်လာတာပဲ..."

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကြား၌…

ညဉ့်အမှောင်ထု ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ဒရုန်း သုံးဆယ်ပေါ်ရှိ အယ်လ်အီးဒီ မီးလုံးများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်သွားကြတော့သည်။ စူးရှတောက်ပသော မီးရောင်များသည် ကတ္တီပါရောင် အနက်ရောင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြီးမားထည်ဝါပြီး ခန့်ညားလှသော တရုတ်စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ပုံဖော်လိုက်၏။

[ကျန်းချန် ဘေးကင်းပါသည်]

လူထုသည် ဤရုတ်တရက် ရရှိလာသော အံ့သြစရာကို တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရခင်မှာပင်…

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

ဒရုန်း သုံးဆယ်သည် စာလုံးပုံစံကို ဖော်ဆောင်ပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ကြပြီး ၎င်းတို့၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းများကို ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မျက်နှာမူလိုက်ကြ၏။ လာမည့် စက္ကန့်ပိုင်း၌…

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

ရေတွက်၍မရနိုင်သော စူးရှတောက်ပသည့် မီးလျှံတန်းများသည် ခုနတင်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော မိစ္ဆာပါးစပ်ပေါက်သုံးဆယ်အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကြတော့သည်။ ရွှေရောင် ရေတံခွန်များ၊ ငွေရောင် ကြယ်ပွင့်များ၊ ခရမ်းရောင် ဒန်ဒီလီယွန်ပန်းများ၊ အနီရောင် နှလုံးသားပုံစံများ…

အာဏာပိုင်များ ပြင်ဆင်ထားသော မည်သည့်မီးရှူးမီးပန်း ပြသမှုထက်မဆို ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပိုမိုစူးရှတောက်ပကာ အိပ်မက်ဆန်လှသော မီးရှူးမီးပန်းများသည် ကျန်းချန်မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပေါက်ကွဲလောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးသည် ဤရုတ်တရက် ရရှိလာသော အဆုံးစွန်သော ရိုမန်းတစ်ဆန်မှုနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုတို့ကြောင့် လုံးဝ ခြိမ့်ခြိမ့်သဲ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများ…

စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ...

ကောင်းကင်ယံအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော အသံများ…

ကွပ်ကဲမှုစင်တာအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။ လူတိုင်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော မီးရှူးမီးပန်းများကြောင့် လင်းထိန်နေသည့် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသော ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အဓိကမျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိကြ၏။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုကိစ္စကြီးလဲ..."

လျိုချွမ်သည် ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး လျှပ်စစ်မီးသီးတစ်လုံးပင် ထည့်၍ရလောက်သည့်အထိ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။

ချန်ကျင်းက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူမသည် အရူးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမ၏ ကွန်ပျူတာထံသို့ ပြေးသွားပြီး လက်ချောင်းများသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် အကြွင်းအကျန် ပုံရိပ်များ ထင်ကျန်ရစ်လောက်အောင် လျင်မြန်စွာ ရိုက်နှိပ်နေတော့သည်။

အစိမ်းရောင် ကုဒ်တန်းများသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ စီးဆင်းနေ၏။ ကွန်တိန်နာ တွက်ချက်မှု မပြီးဆုံးမီ နောက်ဆုံး သုံးစက္ကန့်အလို၌... သူမ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်သော တုန်လှုပ်မှုများနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"ပရိုဂရမ်... ပရိုဂရမ်က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ..."

သူမ၏ အသံများ တုန်ရင်နေ၏။

"ကာလတွက်ချက်မှု မပြီးဆုံးခင် နောက်ဆုံး သုံးစက္ကန့်အလိုမှာ... တစ်ယောက်ယောက်က... တစ်ယောက်ယောက်က လက်အိတ်ဖြူရဲ့ စစ်သုံးအဆင့် လျှို့ဝှက်ချန်နယ်ကို အတင်းအကျပ် ထိုးဖောက်သွားခဲ့တာ... သူက ဒရုန်းရဲ့ အဓိက အမိန့်ပေးချက်တွေကို ပြန်ပြင်လိုက်တယ်..."

"ဓာတုပက်ဖျန်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ကို အရန် အခမ်းအနားပန်း ပြသမှုမုဒ်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ..."

ချန်ကျင်းက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူမ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အလွန်စူးရှသွားတော့သည်။

"သုံးစက္ကန့်... သုံးစက္ကန့်တည်းပဲ... ဒါ... ဒါက လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အရှိန်အဟုန်မျိုး မဟုတ်ဘူး... ဒါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ... ဒါက ကွန်ပျူတာရဲ့ နတ်ဘုရားပဲ..."

လူတိုင်းသည် သူမ လက်ညှိုးထိုးပြရာ အရပ်သို့ ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းနေသော မြစ်ပြင်ကို တိုက်ရိုက်မျက်နှာမူထားသည့် ခွဲခြားပြသထားသော ရုပ်သံပုံရိပ် ပေါ်ထွက်နေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ သူငယ်အိမ်က ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားရတော့သည်။ သူ မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။ လောင်ကျွမ်းနေသော သံတိုသံစပုံကြီးပေါ်တွင် မီးခိုးလုံးကြီးများကြား၌ တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ လူရိပ်တစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဦးနှောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်အလုပ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။ အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဟားဟားဟားဟား..."

ဗျူရိုအကြီးအကဲ အဘိုးကြီးခမျာ ရုတ်တရက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူ ရယ်မောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း နီမြန်းလာ၏။ သူက ရယ်မောနေရင်း မျက်ရည်များလည်း စီးကျလာတော့သည်။ သူက မိမိ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်ရင်း လက်သီးများဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ထုကာ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း ရယ်မောနေတော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး... ဒီဥပဒေမဲ့တဲ့... ကောင်စုတ်လေး..."

မြစ်ပြင်ပေါ်၌...

"ဝူး... ဝူး..."

စူးရှလှသော ရဲဥသြသံများသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ရေကြောင်းရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် လက်နက်ကိုင်ရဲတပ်ဖွဲ့တို့မှ အမြန်ရေယာဉ် ဆယ်စင်းကျော်သည် ရေပြင်ကို ဓားများကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းလျက် တစ်ဝက်တစ်ပျက် နစ်မြုပ်နေသော အပျက်အစီးများကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။ တောက်ပလှသော ရှာဖွေရေးမီးလုံးများသည် ရေပြင်တစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်စေတော့သည်။ အထူးရဲအရာရှိများသည် မိမိတို့မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသက်ရှူမှားကုန်ကြ၏။

အစအနဖြစ်အောင် ပျက်စီးသွားသော အမြန်ရေယာဉ်တစ်စင်းနှင့် အနာဂတ်မှလာဟန်တူသော စူပါကားတစ်စီးတို့သည် သံတိုသံစပုံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အတူတကွ ရောထွေးလျက် ထူထပ်သော မီးခိုးလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အဖိုးတန် ဒီဇိုင်နာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေစိုရွှဲနေသော လူတစ်ယောက်သည် အေးစက်လှသော မြစ်ရေထဲတွင် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားသော မိမိ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ညည်းတွားနေ၏။

ထိုသံတိုသံစပုံကြီး၏ ထိပ်ဆုံးနေရာ၌...

နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မရပ်မနား တောက်ပနေသော မီးရှူးမီးပန်းများ၏ နောက်ခံကားချပ်နှင့်အတူ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။ မီးရောင်များသည် သူ၏ အေးစက်ပြီး မာကျောသော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထင်ဟပ်စေ၏။

ထူထပ်သော မီးခိုးငွေ့များသည် သူ၏ မတ်မတ်ရပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသည်။ သူသည် သံတိုသံစပုံကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ မိမိ၏ လက်ဗလာဖြင့် ခုနတင်က တည်ဆောက်ခဲ့သော "ငြိမ်းချမ်းရေး" ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အထိမ်းအမှတ်ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းသည်...

ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၏။

ကမ်းစပ်တွင်မူ ခုနတင်က ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသည့် အင်တာနက်ဆယ်လီခမျာ လုံးဝကို ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မိမိ၏ ဖုန်းကင်မရာကို မြစ်လယ်ရှိ လူရိပ်ဆီသို့ သေချာစွာ ချိန်ရွယ်ထားပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ကြည့်ရှုသူ သန်းပေါင်းများစွာကို မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

"မင်းတို့ မြင်ကြလား... မင်းတို့အားလုံး မြင်လိုက်ကြလား..."

"သူပဲ... သူပဲ... ကျန်းချန်ရဲ့ ပြိုင်ကားလောကက ဒဏ္ဍာရီပဲ... မဟုတ်ဘူး... သူက ပြိုင်ကားလောကက ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ဘူး... သူက အစောင့်အရှောက်ပဲ... သူက ငါတို့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်ပဲ..."

"သူက ငါတို့ရဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ..."

ရေတွက်၍မရနိုင်သော မိုဘိုင်းလ်ဖုန်းများနှင့် ကင်မရာများသည် ကျန်းချန်မြို့၏ ထောင့်အသီးသီးမှ ဤမြင်ကွင်းကို ထာဝရ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်ကြတော့သည်။

“သူက ငါတို့ရဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာ…”

တံတားပျက်ပေါ်မှ ခုန်ချခြင်း... ဤသည်မှာ ကျန်းချန်မြို့ရှိ လူတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ ဖြစ်တည်သော ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်ပေသည်။

ငရဲမင်းမှသည် အစောင့်အရှောက်နတ်မင်းဆီသို့ ယနေ့ညတွင် သူသည် နတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

ပေါက်ကွဲအားပြင်းလှသော သတင်းခေါင်းစဉ်များသည် အင်တာနက်စာမျက်နှာများထက်တွင် ရူးသွပ်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ယနေ့ညတွင် ချူးရှန့်ဟူသော အမည်နာမသည် "ဒဏ္ဍာရီ" ဟူသော စကားလုံးနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

"ဝူး..."

ရေကြောင်းရဲတပ်ဖွဲ့၏ အမြန်ရေယာဉ်တစ်စင်းသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ ရေကြောင်းရဲအရာရှိငယ်တစ်ဦးက နတ်ဘုရားကဲ့သို့ လူသားကို မော့ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ကြောင့် အသံများ တုန်ရင်လျက် မေးလိုက်၏။

"ကပ္ပတိန်ချူး... ကပ္ပတိန်ချူး... ကပ္ပတိန်...အဆင်ပြေရဲ့လား..."

မီးရောင်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ချူးရှန့်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ နှိမ့်ချလိုက်သည်။ သူက ယခုအခါ လုံးဝ အစအနရှာမရအောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိသည့် သံမဏိသံတိုသံစပုံကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူက ဆီနံ့များနှင့် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသော မိမိ၏ လက်များကိုလည်း ထပ်မံကြည့်လိုက်သေးသည်။ သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ စိတ်မရှည်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မျက်ခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးထားမိ၏။ သူက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သိပ်ရှုပ်တာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်ပြီး ရဲအရာရှိငယ်ကို အံ့အားသင့်စေလျက် မီတာအနည်းငယ် မြင့်မားသော အပျက်အစီးများပေါ်မှ သာမန်ကာလျှံကာ ခုန်ချလိုက်ရာ အမြန်ရေယာဉ်၏ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဖုန်းမြည်လာ၏။ သူက ပျာပျာသလဲ ဖုန်းဖြေလိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ ချင်ယွိပင်း၏ အေးစက်သော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ပြောင်လိုသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... ကျွန်မ ကားကို မြင်ပြီးပြီ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူက ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း..

"ဥက္ကဋ္ဌချင်... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ ဗျူရိုက သေချာပေါက်..."

"မလိုပါဘူး..."

ချင်ယွိပင်းက သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကားက နောက်တစ်စီး ထပ်ဝယ်လို့ရတယ်... လူတွေအားလုံး ဘေးကင်းနေသရွေ့ပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီကားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အထူးထုတ်ကားအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး အာမခံလည်း မရှိဘူး... ဝယ်တုန်းက ဈေးနှုန်းက ယူရို ၃၈ သန်း ရှိတယ်..."

"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မရဲ့ လက်ထောက်ကို ရှင့်ရုံးခန်းဆီ ငွေတောင်းခံလွှာ လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်..."