အခန်း ၁၄၆

အခန်း(၁၄၆) ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ကြွားဝါခြင်း

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ အလွန်အမင်း ရှိူ့တိုးရှန့်တန်းဖြစ်နေပြီး အေးခဲမတတ် တောင့်တင်းနေသည့် အချိန်၌ဖြစ်၏။

"ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်..."

တံခါးခေါက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး၏ အတွင်းရေးမှူးက တံခါးဝမှ ခေါင်းပြူထွက်လာကာ လုပ်ငန်းခွင်သုံး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌချင်… ဆရာမလင်း…ကပ္ပတိန်ချူး…ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်... အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုစားပွဲက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ ညွှန်ကြားရေးမှူးက လူတိုင်းကို လာခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေပါတယ်..."

ဤစကားလုံးများသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်အလားရှိနေပြီး ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ချက်ချင်း ကယ်တင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ လင်းဝမ်ချင့်သည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ပါးပြင်များ နီမြန်းသွားကာ မိမိ၏ ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ ချင်ယွိပင်းသည်လည်း သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်တည်ငြိမ်သော ဘုရင်မတစ်ပါး၏ အမူအရာသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပြီး ချူးရှန့်ကို တစ်ချက်သာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် "ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နဲ့ မပြီးသေးဘူး" ဟူသော ရှင်းလင်းသည့် အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်နေ၏။

ချူးရှန့်မှာမူ အထွေထွေ အလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စက်သုံးဆီများနှင့် မြစ်ရေများ စိုစွတ်ကာ ယခုအခါ တစ်ဝက်ခန့် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော မိမိ၏ ဝတ်စုံကို တစ်ချက်ဆွဲဆန့်ကာ အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား လှမ်းထွက်ခဲ့၏။ ထိုကျောပြင်ကြီးမှာ ပျာပျာသလဲ ထွက်ပြေးသွားသည့် ပုံစံမျိုး ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ ခန်းမကြီးအတွင်း မီးရောင်များ လင်းထိန်နေ၏။ ယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်၏ လုံခြုံရေးတာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် ကျန်းချန်မြို့တော်ကြီး ကပ်ဘေးဆိုးကြီးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်းတို့ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် မြို့တော်အစိုးရအဖွဲ့က ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုစားပွဲကို ကျင်းပပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော ရဲအရာရှိအားလုံးနီးပါး တက်ရောက်နေကြ၏။

ချူးရှန့်သည် ဤအခမ်းအနားတစ်ခုလုံးတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အတောက်ပဆုံးသော ကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ လှမ်းဝင်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တစ်စက္ကန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားရ၏။ ရိုသေလေးစားမှု၊ အားကျမှုနှင့် စုစမ်းလိုစိတ်များ ရောယှက်နေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များသည် သူ့ဆီသို့ ကျရောက်လာကြသည်။

ချူးရှန့်မှာမူ ထိုအကြည့်များအောက်တွင် အလွန်အမင်း နေရခက်မှုကို ခံစားနေရကာ မျက်ခုံးများကို ပိုမို၍ တွန့်ကွေးထားမိ၏။ သူက တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကို ရှာဖွေကာ တစ်စုံတစ်ခုကို စားသောက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားချင်မိရုံသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် ဤသည်က သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

"ရဲဘော်ချူးရှန့်... ဒီကိုလာပါဦး..."

မြို့တော်မှ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးတစ်ဦးက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်မြှောက်လျက် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် လှမ်းလာခဲ့သည်။ ချူးရှန့်အနေဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ ထိုခေါင်းဆောင်က တံတွေးများ စင်ထွက်မတတ်ဖြင့် ရှည်လျားလှသော ချီးကျူးစကားများနှင့် အားပေးစကားများကို ပြောကြားနေတော့သည်။

ချူးရှန့်ကမူ မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ နားထောင်နေ၏။ ထိုခေါင်းဆောင်က စကားပြောပြီးသွားသောအခါ သူက မိမိရှေ့ရှိ ရေခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ..."

ထို့နောက် သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ ရေကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် သောက်ချလိုက်၏။ ပြီးနောက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက အလွန်ပင် ချောမွေ့လွန်းလှပြီး မလိုအပ်သော အမူအရာ သို့မဟုတ် စကားလုံးတစ်လုံးမျှ ပါဝင်မနေချေ။ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ထိုခေါင်းဆောင်မှာမူ နေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားရပြီး အပြုံးများကလည်း မျက်နှာထက်တွင် အေးခဲသွားတော့သည်။

*ဒါ... ဒါပဲလား…*

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များမှာမူ ရယ်သံများကို မနည်းအောင့်အီးထားကြရ၏။ မကြာမီမှာပင် ဒုတိယမြောက် ခေါင်းဆောင်၊ တတိယမြောက် ခေါင်းဆောင်... စသည့် နတ်ဘုရားအမျိုးမျိုးတို့က ယခုအသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော "ကျန်းချန်မြို့တော်၏ အစောင့်အရှောက်နတ်မင်း" နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူရန်အတွက် အလှည့်ကျ လာရောက်၍ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုကြတော့သည်။ ချူးရှန့်ကမူ ခြွင်းချက်မရှိဘဲ "ဒါက ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ" ဟူသော စကားစုနှင့် ရေတစ်ခွက်ဖြင့်သာ အားလုံးကို တုံ့ပြန်ခဲ့၏။

သူသည် စိတ်ခံစားချက်မရှိသော၊ ထိရောက်ပြီး တိကျလှသည့် လူသတ်သမား စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ရှိနေပေသည်။ သူတစ်ဦးတည်းကြောင့်ပင် အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုစားပွဲ၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းကာ ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေရ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် အရက်ရှိန်ကြောင့် ပါးပြင်များ နီမြန်းနေသော လူရိပ်တစ်ခုက လူအုပ်ကြားမှ ယိမ်းထိုးလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လမ်းဖယ်ကြ... လမ်းဖယ်ကြ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် တရုတ်ရိုးရာအရက်များ ပြည့်နေသော ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ခြေလှမ်းများမှာ မမြဲချေ။ သူက ချူးရှန့်ကို တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်နေသော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ ရှေ့တွင် တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"သောက်မယ်... ငါ မင်းနဲ့အတူ သောက်မယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက လေချဉ်တစ်ချက်တက်လိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မိမိ၏ လေးလံသော လက်ဝါးကို ချလိုက်သည်။

"ငါ့သားက စကားလည်း မပြောတတ်ဘူး၊ အရက်လည်း မသောက်တတ်ဘူး... ငါပဲ သူ့ကိုယ်စား သောက်ပေးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခေါင်းကိုမော့ကာ တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို တစ်ခွက်လုံး သောက်ချလိုက်၏။

"အာ... ကောင်းလိုက်တာ..."

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်း၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အမူအရာကိုကြည့်ကာ ဒေါသ မထွက်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်သာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လုပ်ရပ်က ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူက အောင်ပွဲရ စစ်သူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချူးရှန့်၏ ပုခုံးကို ဖက်ထားရင်း ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေတော့သည်။ သူက မိမိကို လာရောက်၍ အရက်ခွက်ချင်း တိုက်ကြသော ခေါင်းဆောင်တိုင်းကို တံတွေးများ ပန်းထွက်မတတ်ဖြင့် ကြွားဝါနေ၏။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်း... လာပါ... ငါ မင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်... ငါ့သား ချူးရှန့်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ... သိပ်တော်တာပဲ မဟုတ်လား... ငါကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးခဲ့တာလေ..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ... သူ့ကို ရေခွက်နဲ့ မတိုက်ပါနဲ့... ပျင်းစရာကောင်းတယ်... သူနဲ့ သောက်တာက ငါနဲ့ သောက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ..."

သူ၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးက လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို လျင်မြန်စွာ ရရှိသွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာ အနည်းငယ် မူးယစ်လာပုံရ၏။ သူက ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို စာပွဲပေါ်သို့ တင်ကာ အရက်ခွက်ကို အပေါ်သို့ မြှောက်လျက် တစ်ခန်းလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာက တောင်ပေါ်စခန်းတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်လိုက်သော ဓားပြဗိုလ်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေပေသေး၏။ သူ၏ စည်ဘီလူးကဲ့သို့ ဝမ်းဗိုက်ကြီးကို ရှေ့သို့ ပြူထွက်လျက် မိမိ၏ အားအင်အားလုံးကို သုံးကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"လူတိုင်း... ဒီကိုလှမ်းကြည့်ကြစမ်း..."

“ငါ့ဘေးက ကောင်လေးကို မြင်ကြလား…”

"ဒါက ငါပဲ... ငါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း... ငါကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့တဲ့ စစ်သည်တော်ပဲ..."

တစ်ခန်းလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံး၏ အကြည့်များက ဤထူးဆန်းလှသော "ဆရာနှင့် တပည့်" အတွဲဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

"ဟိုးတုန်းက... သူ ငါတို့ နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲကို စရောက်ခါစက..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပြောရင်း ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားလာကာ မျက်နှာကြီးမှာလည်း ဂွမ်ယုကဲ့သို့ နီမြန်းနေတော့သည်။

"သူက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ချက်ချင်း သိလိုက်တယ်... သူက နဂါးပဲ... မိုးသက်မုန်တိုင်းတွေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ..."

"ငါ စာပွဲကို လက်သီးနဲ့ ထုပြီး ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးကို ပြောခဲ့တာ... ငါပြောတယ် ဘယ်သူမှ ငါ့ဆီကနေ ဒီရဲဘော်ကို လုလို့မရဘူးလို့..."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၊ အထူးသဖြင့် နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲမှ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းများမှာမူ သူ့ကို "မင်း နောက်နေတာလား" ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ လျိုချွမ်မှာမူ ရယ်သံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

ချူးရှန့် စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်က ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် နေ့တိုင်း နှလုံးဆေးဘူးကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ အလုပ်ဆင်းခဲ့ရပြီး ချူးရှန့်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ဝေးဝေးမှ ရှောင်ကွင်းခဲ့ကာ ဤအရှင်သခင်ကြီးကို မည်သို့ မောင်းထုတ်ရမည်နည်းဟုသာ အမြဲအိပ်မက်မက်ခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိကြပေသည်။ ယခုအခါတွင်မူ သူကပင် လူတော်ကို ကြိုတင်သိမြင်နိုင်သော မျက်လုံးရှိသည်ဟု ပြောနေခြင်းက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှ၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးကျန်ကော်သည် အဓိက စာပွဲတွင် ထိုင်နေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံးရွှင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ချင်ယွိပင်းနှင့် လင်းဝမ်ချင့်တို့ကမူ မလှမ်းမကမ်းရှိ အမျိုးသမီးများ အပိုင်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး ခန်းမ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ဖက်လှဲတကင်း လုပ်ဆောင်မှုများကြောင့် စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ရုန်းကန်ခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသော ထိုလူကြီးကိုကြည့်ကာ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိလာကြ၏။

ချူးရှန့်ကမူ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နားစည်ကွဲမတတ် ကြွားဝါမှုများအပေါ် တစ်လျှောက်လုံး မည်သည့်မှတ်ချက်မျှ မပေးခဲ့ချေ။ သူက ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ခဲ့ပါချေ။ သူက မိမိရှေ့ရှိ ပန်းကန်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ကဏန်းကြီးကိုသာ အာရုံစိုက်၍ စားသောက်နေ၏။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာလျှင်ပင် သူ၏ စားသောက်မှုကို ထိခိုက်နိုင်မည်မဟုတ်သည့်အလား ရှိပေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာမူ ကြွားလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်များ ခြောက်သွေ့လာပြီး အသံမှာလည်း အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောဦးမယ်... အဟွတ်... ဒီကောင်လေးရဲ့... အနာဂတ်က... အတိုင်းအဆမရှိဘူး..."

သူ ရင်ဘတ်ကြီး မြင့်တက်လာပြီး အသက်ရှူရကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည့် အချိန်မှာပင်…

တောက်ပြောင်ပြီး နူးညံ့ကာ အရသာရှိလှသော ဝက်သားနီချက်တစ်တုံးကို တုတ်ချောင်းဖြင့် တိကျစွာ ညှပ်ယူ၍ သူ၏ ရှေ့ရှိ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ချူးရှန့်က ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဘဲ နှာခေါင်းထဲမှ စကားလုံးအချို့ကိုသာ ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

"သိပ်ဆူတာပဲ..."

"အသားများများစား စကားတွေချည်းပဲ ပြောမနေနဲ့..."

အခန်းတစ်ခုလုံး တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဟားခနဲ ရယ်မောသံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ လူတိုင်းက ချူးရှန့်သည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ကြွားဝါမှုအပေါ် မိမိ၏ ထုံးစံအတိုင်း မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆလိုက်ကြ၏။

သို့သော် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းမှာမူ မှင်တက်သွားရသည်။ သူက ပန်းကန်လုံးထဲရှိ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေသော ဝက်သားနီချက်တုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် ကဏန်းလက်မနှင့် လုံးပန်းနေဆဲဖြစ်သော ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

နွေးထွေးမှုတစ်ခုက နှလုံးသားအောက်ခြေမှ လျှံတက်လာပြီး မျက်ဝန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဒီကောင်လေးက…

ဤသည်က အဖိုးကြီးကို သနားဂရုဏာသက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဝါး…ဟင့်”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှာခေါင်းထဲတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်လာပြီး မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။ သူက နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လေးလံစွာ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုမောက်မာလှသော အမူအရာများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစအနမျှမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သူက တူကို ကောက်ကိုင်ကာ ထိုအသားတုံးကို ညှပ်၍ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းလိုက်ပြီး ဝါးစားရင်း ဝေဝါးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ... အနည်းဆုံးတော့ အသိတရား ရှိသေးတာပဲ..."

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်မောသံများက ပိုမိုကျယ်လောင်လာတော့သည်။ သို့သော် ဤယောက္ခမနှင့် သမက်... မဟုတ်သေးချေ၊ ဤ "အဖေနှင့် သား" တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှကြောင်း လူတိုင်း မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ ရယ်မောသံများကြား၌ ၎င်းတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ သားအဖအရင်းအလား ပိုမိုနီးကပ်သွားခဲ့၏။

အောင်ပွဲခံ ဂုဏ်ပြုစားပွဲသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်သော လေထုနှင့်အတူ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချူးရှန့်မှာမူ ဆူညံသံများကြောင့် စိတ်အာရုံကြောများ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ လစ်ထွက်ခဲ့၏။ သူက လေကောင်းလေသန့်ရရှိရန်အတွက် ခန်းမအပြင်ဘက်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုသို့ လှမ်းလာခဲ့သည်။ အေးမြသော ညလေညင်းက သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသဖြင့် အရက်ရှိန်နှင့် လူတို့၏ ဆူညံသံများကြောင့် ဝေဝါးနေသော သူ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာခဲ့၏။

ထိုစဉ်မှာပင်…

“တီ.."

အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဖုန်းက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ၎င်းက ဖုန်းခေါ်ဆိုသံမဟုတ်သကဲ့သို့ သာမန်စာတိုတစ်ခုလည်း မဟုတ်ချေ။ ချူးရှန့်က ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်၏။ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ခေါ်ဆိုသူအမည်မရှိသော လျှို့ဝှက်ကုဒ်သုံး ဆက်သွယ်ရေးဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုက အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ပြီးပြည့်စုံသော အနက်ရောင် နောက်ခံထက်တွင် အဖြူရောင်ဖြစ်သော၊ အေးစက်လှသော စာသားတစ်ကြောင်းသာ ရှိနေ၏။

ပေးပို့သူ၏ လျှို့ဝှက်အမည် - [

အမဲလိုက်သိမ်းငှက်]

သတင်းအချက်အလက် အကြောင်းအရာ -

"အပ်ချုပ်သမားက စကားပြောပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခြေအနေတစ်ခု တောင်းဆိုထားတယ်..."

"သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တွေ့ချင်တာ..."