အခန်း ၂၅၁

အခန်း (၂၅၁) အကောင်းဆုံးမြေကွက်၊ ကျန်းနန်စံအိမ်

"မိတ်ဆွေလေး... အဲ့ဒါက ဝိညာဉ်သစ်သီးလား..."

မုရင်ကဲသည် နယ်ဘက်အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဘဝတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ပြီး စီရင်စုဝန်ဟူသော ရာထူးကြီးကို ရယူထားသူဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှ၏။

ကျောက်လင်၏ လက်ထဲရှိ လင်းလုံသစ်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံးကို လန်းဆန်းကြည်နူးဖွယ် ခံစားမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေရာ မုရင်ကဲက ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခုအခါ မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်၏ စကားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားပြီဖြစ်ကာ သူ၏သားကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

"ဟုတ်တယ်..."

ကျောက်လင်က ဖွဖွလေး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေသော မုကျန့်ဖေး၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ညာလက်ကို တင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ကာ မုကျန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် ထည့်သွင်းလိုက်၏။

အဆုတ်နာရောဂါ အမျိုးအစားအားလုံးသည် သာမန်အရပ်သုံးစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် အဆုတ်တီဘီရောဂါပင်ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မုကျန့်ဖေး၏ အဆုတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပို့လွှတ်လိုက်ရာ ရေနွေးပူပူထဲသို့ ရေခဲတုံးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းမှုများကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်သွားစေ၏။

ထိုအခါ မုကျန့်ဖေးက ချက်ချင်းပင် ချောင်းဆိုးရပ်သွားသည်။

"သမားတော်ကြီး... သမားတော်ကြီး..."

"သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ရဲ့ သားလေးကို ကယ်လို့ရပြီ..."

မုကျန့်ဖေး၏ မိခင်ဖြစ်သူက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

မုရင်ကဲလည်း သေချာပေါက် မြင်လိုက်ရပေသည်။

မူလက သားဖြစ်သူ သေတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သမားတော်ကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သားဖြစ်သူ ပြန်လည်ကျန်းမာလာမည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ငရဲနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ကွာခြားလှသော ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလှည့်အပြောင်းကြောင့် မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်အား ကျေးဇူးတင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။

"ပါးစပ်ဟလိုက်..."

ကျောက်လင်က မုကျန့်ဖေး ချောင်းဆိုးရပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

မုကျန့်ဖေးသည် သတိရနေဆဲဖြစ်ရာ စကားနားထောင်စွာဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို အကုန်စားလိုက်..."

ကျောက်လင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

မုကျန့်ဖေးသည် လင်းလုံသစ်သီး၏ အံ့ဖွယ်ကောင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် မည်သို့မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် ကိုက်စားလိုက်၏။

လင်းလုံသစ်သီးသည် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြစ်ပြီး မူလက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုကို ပုံသွင်းရန် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းလုံသစ်သီးက မုကျန့်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက သူ့အား သန့်စင်ပေးလိုက်သည်မှာ ယုံမှားဖွယ်ရာပင် မရှိချေ။

အဆုတ်ထဲရှိ အဆုတ်နာအကျိတ်များသည် ဤကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားပြီး ကျုံ့ဝင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်တော့်သားရဲ့ ကျန်းမာရေးက ပိုကောင်းလာပြီလား..."

မုရင်ကဲသည် သားဖြစ်သူ မုကျန့်ဖေး၏ မျက်နှာသွင်ပြင် သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်နေရပြီဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချောင်းဆိုးခဲ့ရ၍ ပိန်ချုံးနေသော ပါးပြင်များမှာလည်း သွေးရောင် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်ရှိနေသရွေ့ သူ့ရဲ့ ရောဂါက သေချာပေါက် ကောင်းသွားမှာပါ..."

ဤအရာသည် ပဉ္စမအဆင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးဖြစ်သည်။ အဆုတ်နာရောဂါကို ကုသခြင်းက ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်၏။ တကယ့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ မုကျန့်ဖေး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပြီး သူ့အား ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ပါရမီကို ပေးစွမ်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မုကျန့်ဖေး နိုးလာပြီးနောက် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် သဘာဝကျစွာပင် ငွေရောင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ကာ သူ့အတွက် အသက်တစ်ရာအထိ နေထိုင်ရန် လွယ်ကူသွားစေမည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မုရင်ကဲသည် ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

ကျောက်လင်က မုရင်ကဲကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

"စီရင်စုဝန်မင်း... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ခင်ဗျားရဲ့ သားကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အတ္တဆန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေလို့ပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

မုရင်ကဲသည် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သော်လည်း ထို့နောက်တွင် ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။

မှန်ပေသည်။ ကျောက်လင်သည် သူ၏အတွက် သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် မုကျန့်ဖေးကို ကယ်တင်ရန် ဤမျှ အဖိုးတန်သော ဝိညာဉ်သစ်သီးကို အဘယ်ကြောင့် ပေးအပ်ရမည်နည်း။

သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိနေရမည်။

လျန်ရှီးခရိုင်၏ စီရင်စုဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် မုရင်ကဲသည် အကျိုးအမြတ် လှိုင်းဂယက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အကျိုးအမြတ် အမျိုးမျိုးကို တွက်ချက်နေရသူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ကျောက်လင်၏ ကျေးဇူးကို အကျိုးအမြတ်များဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်နိုင်ပေသည်။

"ကျေးဇူးရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြောပါဦး..."

ကျောက်လင်က အခြေအနေတစ်ခုခုကို တောင်းဆိုလာမည်ဟု မျှော်လင့်ကာ မုရင်ကဲသည် ချက်ချင်းပင် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ပြသလိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က တစ္ဆေမျက်နှာ ခါးဆွဲတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"စီရင်စုဝန်မု... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က နယ်ခြားစောင့်တပ်သား တစ်ယောက်ပါ..."

"ကျွန်တော်က တိုက်ပွဲအချို့မှာ ပါဝင်ခွင့်ရခဲ့ပြီး ဓားပြအချို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လို့ သုံးရာ့သတ်သမား စစ်ဘက်ဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်ရည်တွေကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာပါ..."

"ဒီနေ့ ကျွန်တော် မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ် မှတ်ပုံတင်ဖို့ စီရင်စုရုံးကို လာခဲ့တာ... စီရင်စုမြို့ထဲမှာ မြေတစ်ကွက်ရချင်လို့ပါ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မုရင်ကဲသည် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင် မည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွား၏။

"ကျေးဇူးရှင်... မင်းက ကျောက်လင်လား..."

မုရင်ကဲက မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။

မုရင်ကဲ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မကြာသေးမီက သုံးရာ့သတ်သမား စွမ်းဆောင်ရည်ကို ရရှိခဲ့သူမှာ ကျောက်လင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ဟားဟား... ငါ နားလည်ပြီ..."

"ကျေးဇူးရှင်က မြေကွက်ကောင်းကောင်း တစ်ကွက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ရချင်တာကိုး..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... အခုချက်ချင်းပဲ ငါ ကိုယ်တိုင်ရေး ခွင့်ပြုချက်စာကို ရေးပေးမယ်... အကောင်းဆုံး မြေကွက်ဆယ်ကွက်ထဲကနေ အကောင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျန်းနန်စံအိမ်ကို မင်းအတွက် ခွင့်ပြုပေးလိုက်မယ်..."

မုရင်ကဲက အလွန်ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်က အတော်လေး ကျေနပ်သွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းနန်စံအိမ်သည် စီရင်စုရုံးနှင့် မီတာသုံးရာခန့်သာ ကွာဝေးပြီး စီရင်စုမြို့တစ်ခုလုံး၏ အချက်အချာကျသော နေရာတစ်ခုဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ကျန်းနန်စံအိမ်သည် ယခင်မင်းဆက်က ကျန်းနန်မြို့စား၏ နေအိမ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အဆောက်အအုံများနှင့် မြေနေရာသည် အလွန် ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကာ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

လင်းလုံသစ်သီးသည် စနစ်ထဲတွင် စနစ်အမှတ် ၁.၈ သန်း တန်ဖိုးရှိပြီး ငွေပြား တစ်ထောင့်ရှစ်ရာနှင့် ညီမျှသည်။

ကျန်းနန်စံအိမ်၏ တန်ဖိုးသည် သေချာပေါက် ငွေပြားသောင်းနှင့်ချီ၍ တန်ပေသည်။

မုရင်ကဲသည် သူ၏ သားကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျောက်လင်အား ကျေးဇူးဆပ်သည့်အနေဖြင့် ကျန်းနန်စံအိမ်ကို အလုံးစုံ ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ကျောက်လင်က လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

မုရင်ကဲသည် ပြတ်သားသော သူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘေးဘက်ရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ ချက်ချင်း သွားရောက်ကာ ကိုယ်တိုင်ရေးစာတစ်စောင်ကို ရေးသားလိုက်ပြီး ကျန်းနန်စံအိမ်ကို ကျောက်လင်၏ အမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ပေးရန် မြေယာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးသို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးရှင်... ဒါကကိုယ်တိုင်ရေးစာပါ..."

"အဲ့ဒါကို မြေယာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးကို ယူသွားပြီး မှတ်ပုံတင်လိုက်ပါ... အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျန်းနန်စံအိမ်က မင်းရဲ့အပိုင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

မုရင်ကဲ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ထိုစာကို ကျောက်လင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျန်းနန်စံအိမ်မှာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတဲ့အခါ စီရင်စုဝန်မင်းဆီကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးပါဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က ထိုစာကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းလိုက်ပြီး စီရင်စုဝန်၏ စံအိမ်မှ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

"ဟာ..."

"ကျေးဇူးရှင်က အနည်းဆုံး ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ်က သခင်တစ်ယောက်ပဲ..."

"သူက နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေ ရှိနေရတာလဲ..."

စီရင်စုဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် မုရင်ကဲသည် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဗဟုသုတအချို့ကိုမူ သိရှိထားဆဲ ဖြစ်သည်။

မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင် ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်သည် အနည်းဆုံး ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ်တွင် ရှိနေကြောင်းကို သိလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်အား ယခင်ကထက် ပို၍ တန်ဖိုးထားလာတော့သည်။

သူသည် စီရင်စုဝန်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မြင့်မားသော ရာထူးတစ်ခုကို ရယူထားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ဤကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် ဘာမှကွာခြားမှုမရှိချေ။

ယခုအခါ မုရင်ကဲသည် ကျောက်လင်နှင့် မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် ကျောက်လင်ထံမှ အကူအညီများ တောင်းခံနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် မြေယာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာ၏။

"အိုး... အိုး... မင်း ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့..."

"ဘာလဲ... မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးသွားလို့ ရှီးချန်ဒေသက မြေကို လက်ခံဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီလား..."

မြေယာစီမံခန့်ခွဲရေးရုံးမှ အရာရှိဖြစ်သူ ရွမ်ဖေးသည် ကျောက်လင် ပြန်ရောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သရော်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို မဆိုဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စီရင်စုဝန်၏ ကိုယ်တိုင်ရေးစာကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"အဲ့ဒါကို အရင်ကြည့်လိုက်... ပြီးမှ ငါတို့ ဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်တိုင်ရေးစာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွမ်ဖေးသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ မြင်နေရသည့်အရာကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွား၏။

ဤအရာမှာ စီရင်စုဝန်ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော စာပင်ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျောက်လင်သည် စီရင်စုဝန်နှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိနေခြင်းပင်။

ကျောက်လင်ကို ပြစ်မှားမိခြင်းသည် စီရင်စုဝန်ကို ပြစ်မှားမိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ... ငါ မှားသွားပါတယ်..."

"ကျောက်လင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

ရွမ်ဖေးသည် သူ စောစောက ယူထားသော ငွေပြားငါးပြားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ကျောက်လင်ထံသို့ တွန်းပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းမာမှုများနှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အကယ်၍ ကျောက်လင်သာ သူ၏ အဂတိလိုက်စားမှုကို စီရင်စုဝန်ထံသို့ ပြောပြလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ရာထူးပြုတ်ရုံသာမက ထောင်ပါကျသွားနိုင်ကြောင်းကို ရွမ်ဖေးက အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့အတွက် ကျန်းနန်စံအိမ်ကို မြန်မြန် မှတ်ပုံတင်ပေးလိုက်..."

"အခုကစပြီး မင်းသာ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်မယ်ဆိုရင်... ပြီးတော့ ပြည်သူတွေကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် ဤကဲ့သို့ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်ကို စီရင်စုဝန် မုရင်ကဲနှင့် ဆွေးနွေးရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လက်တွေ့လုပ်ငန်းများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေရသော ဤအရာရှိများထဲတွင် မည်သူက မသမာသော လုပ်ရပ်များကို မလုပ်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

ကျောက်လင်က ၎င်းတို့အားလုံးကို မစီမံနိုင်သကဲ့သို့ စီမံလိုစိတ်လည်း မရှိချေ။