အခန်း ၂၅၂

အခန်း (၂၅၂) ဝမ့်ရှန်းလုံ၊ ရွှမ်ယွမ်ဇီအား လုပ်ကြံရန် တာဝန်ကို လက်ခံခြင်း

ကျောက်လင်သည် ကျန်းနန်စံအိမ်၏ မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စီရင်စုရုံးတော်မှ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ကျန်းနန်စံအိမ်သည် စီရင်စုရုံးတော်နှင့် ကပ်လျက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ကျောက်လင်သည် မြင်းလှည်းငှားရန် မလိုချေ။ အချိန်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူသည် ကျန်းနန်စံအိမ်၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

တံခါးဝကို ချိတ်ပိတ်ထား၏။

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီးနောက် အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ ချိတ်ပိတ်စာရွက်ကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"မင်းက ချိတ်ပိတ်စာရွက်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆွဲခွာရဲတယ်ဆိုတော့ ထောင်ကျဖို့ပဲ ပြင်ထားပေတော့..."

အစိုးရ၏ ချိတ်ပိတ်စာရွက်ကို ကျောက်လင် ရဲတင်းစွာ ဆွဲခွာလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လမ်းသွားလမ်းလာများက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တွင်း ကင်းလှည့်ရာမှ ပြန်လာသော ရဲမက်တစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ လူအုပ်၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲမက်ငါးဦးသည် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့၏ ဓားများကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။

"သတ္တိခဲလေး... မင်းက ချိတ်ပိတ်စာရွက်ကို တကယ်ဆွဲခွာလိုက်တာပဲ... အဲ့တာက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူး..."

"အခုချက်ချင်း မြေကြီးပေါ် ဝပ်လိုက်စမ်း... ငါတို့ မင်းကို ကြိုးတုပ်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ ထောင်ထဲ ခေါ်သွားရမယ်..."

ရဲမက်က ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်မှာ ဆွံ့အသွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်..."

"ဒါက မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ပဲ..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက ကျန်းနန်စံအိမ်ကို ဝယ်လိုက်တာလား..."

မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို သဘာဝကျစွာပင် မှတ်မိနေသော ရဲမက်ငါးဦးစလုံးမှာ ကျောက်လင်အား အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

"ကျန်းနန်စံအိမ်က ငါ့အပိုင်ပဲ... ငါ ချိတ်ပိတ်စာရွက်ကို ဆွဲခွာလိုက်တယ်... အဲ့တာ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

ရဲမက်ငါးဦးက အတော်လေး ပါးနပ်ကြ၏။ အမြဲတမ်း စီရင်စုဝန် သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသော ကျန်းနန်စံအိမ်၏ တန်ဖိုးကို သူတို့အားလုံး သိရှိကြသည်။ ယခုအခါ ၎င်းကို ကျောက်လင်က ရယူလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်နှင့် စီရင်စုဝန်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြနေပေသည်။

စီရင်စုရုံးတော်တွင် သင်၌ ဆင်ခြင်တုံတရား မရှိပါက သင့်အသက်အန္တရာယ်သည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ရသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေပေမည်။

"ကဲ... အားလုံးပဲ... အခု ပြန်လို့ရပြီ..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရဲမက်ခေါင်းဆောင်က ဘေးမှ ကြည့်နေသူများဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီးက ပါးနပ်စွာပင် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ကျောက်လင်က တံခါးကို တွန်းမဖွင့်မီ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုသည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

ရဲမက်ငါးဦးလည်း ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောက်လင် အထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် အထက်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး အမြင့်ဆုံး အဆောက်အအုံ၏ အမိုးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။

သူ၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျန်းနန်စံအိမ်သည် အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလှသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့အားဖြင့် ဧရာမခြံဝင်းကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် စံအိမ်ကြီးသည် စစ်ပွဲ၏ ဖျက်ဆီးမှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း များစွာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ လက်မှုပညာရှင်အချို့၏ အကူအညီဖြင့် ၎င်းကို လွယ်ကူစွာ ပြန်လည်မွမ်းမံနိုင်ပြီး နေထိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ယွီရွှေခရိုင်မှာတုန်းက ယခင်ခရိုင်ဝန်ဟောင်းရဲ့ စံအိမ်ကို ငါ ရခဲ့တယ်... လျန်ရှီးခရိုင်ကို ရောက်လာတော့ ယခင်ကျန်းနန်မြို့စားဟောင်းရဲ့ စံအိမ်ကို ငါ ရပြန်တယ်..."

"ငါက အရမ်းကိုထင်ပေါ်လွန်းနေတာလား..."

ကျောက်လင်က သူ့ကိုယ်သူ သရော်လျက် ရေရွတ်လိုက်၏။

ဤကျန်းနန်စံအိမ်သည် စတုရန်းမီတာ နှစ်သိန်း အကျယ်အဝန်းရှိပြီး တစ်ဖက်တွင် အတွင်းမြို့တော်၏ ကျုံးဖြင့် ပိုင်းခြားထားကာ အခြားတစ်ဖက်တွင် စီရင်စုရုံးတော်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်နေပြီး အတွင်းဘက်၌လည်း ပန်းခြံတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

အဆောက်အအုံများတွင် အခန်းပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။

"အခုကစပြီး ဒီနေရာကို လုညီအစ်မသုံးယောက်က စောင့်ရှောက်ရလိမ့်မယ်..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာရှိတဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်းအမျိုးမျိုး ဖွံ့ဖြိုးလာတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးကို လျန်ရှီးခရိုင်အထိပါ တိုးချဲ့မယ်... ကျန်းနန်စံအိမ်မှာ လူငါးထောင်ဆံ့တဲ့ နေရာရှိတယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ ယာယီတည်းခိုဖို့အတွက် လုံလောက်တယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ နေထိုင်မှု အခြေအနေများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းနန်စံအိမ် မည်မျှပင် ကြီးမားနေစေကာမူ သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ၎င်းကို သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအား ဆွဲဆောင်ရန်သာ အသုံးပြုလိုခြင်းဖြစ်၏။

စီးပွားရေး ပိုမိုကြီးမားလာလေ ကျောက်လင် ငွေပိုလိုချင်လေဖြစ်လာသည်။ ၎င်းမှာ သူ အလိုချင်ဆုံး အရာပင်ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျောက်လင်၏ အကြီးမားဆုံး အားထားရာမှာ စနစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ငွေရှာခြင်းသည် စနစ်အမှတ်များ ရှာဖွေခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။

ထို့နောက် ကျောက်လင်သည် လင်ယွန်းစံအိမ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ စံအိမ်၏ ထောင့်ပေါင်းစုံတွင် ရေတွင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တူးဖော်လိုက်၏။

တစ်နာရီအတွင်း ရေတွင်းနှစ်ဆယ် တူးဖော်ပြီးစီးသွားသည်။

လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်။

ကျူရှန်းလုံသည် လျန်ရှီးခရိုင်၏ အထင်ကရ အဆောက်အအုံတစ်ခုဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်မြို့တော်၏ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် တည်ရှိသည်။

ကျူရှန်းလုံ၏ ပထမထပ်တွင် အထူး သီးသန့်ခန်းတစ်ခု ရှိသည်။

အတွင်းဘက်၌ အသက်ကြီးကြီး လူတစ်ယောက်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို တည်ငြိမ်စွာ သောက်သုံးနေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်နှာဖုံးတပ်ကာ ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော လူတစ်ယောက်သည် သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ကာ အဘိုးအို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

အဘိုးအိုက ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

"လူသတ်ဖို့..."

ခမောက်ဆောင်းထားသော လူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူ့ကို သတ်မှာလဲ... သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ရှိလဲ..."

ထို့နောက် အဘိုးအိုက ခမောက်ဆောင်းထားသော လူကို မော့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

"ရွှမ်ယွမ်ဇီ... ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့်..."

ခမောက်ဆောင်းထားသော လူက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ထားသော အဘိုးအို၏ လက်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

"သူတို့က တကယ်ပဲ သူ့ကို သတ်ခိုင်းတာလား..."

"သူက လျန်ရှီးခရိုင်မှာရှိတဲ့ ရွှမ်ယွမ်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အထူးချွန်ဆုံးပဲ... သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ရွှမ်ယွမ်မိသားစုရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... ဝမ့်ရှန်းလုံက မရဲဘူးလား..."

ခမောက်ဆောင်းထားသော လူက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားက ရှင်းလင်းစွာပင် ရန်စလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ ဝမ့်ရှန်းလုံ၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရသူ ဖြစ်သည်။ လူများစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးရာ ခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏ ရန်စမှုကို သူ ကောင်းစွာ သတိပြုမိပေသည်။

တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် အင်အားအကြီးမားဆုံး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေး အဖွဲ့အစည်းအနေဖြင့် ဝမ့်ရှန်းလုံသည် မဟာချင်မင်းဆက်တစ်လျှောက်လုံး၌ အမာခံစခန်းများ ရှိနေသည်။

ဤအဘိုးအိုသည် လျန်ရှီးခရိုင်၏ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရပြီး ဤကျူရှန်းလုံမှာမူ ပြင်ပဆက်သွယ်ရေးစခန်းဖြစ်ကာ လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသူ အားလုံးက သိရှိကြသည်။

"ဘာလို့ မရဲရမှာလဲ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ရွှမ်ယွမ်မိသားစုက အရမ်း အင်အားကြီးတယ်ဆိုပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဝမ့်ရှန်းလုံက မင်းတို့ရဲ့ ရွှမ်ယွမ်မိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြောက်ရမှာလဲ..."

"ရွှမ်ယွမ်ဇီကို သတ်တာက ပြဿနာမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ မင်းက ပိုက်ဆံပိုပေးရလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်၏။

"ငွေပြား ဘယ်လောက်လဲ..."

ခမောက်ဆောင်းထားသော လူက ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"သာမန်ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ငွေပြား တစ်သောင်းဆိုရင် လုံလောက်တယ်..."

"ရွှမ်ယွမ်ဇီကို သတ်တာက နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီး ဖြစ်လာစေနိုင်လို့ အဲ့တာက ငွေပြားတစ်သိန်း ကုန်ကျလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ခမောက်ဆောင်းထားသောလူမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

သို့သော်လည်း ဝမ့်ရှန်းလုံ၏ စည်းမျဉ်းများကို သိရှိထားသော ခမောက်ဆောင်းထားသည့် လူသည် ဈေးဆစ်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သဘောတူမည် သို့မဟုတ် ထွက်သွားမည်။

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခမောက်ဆောင်းထားသော လူက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အခု ငါ ပြန်သွားပြီး ငွေစက္ကူတွေ သွားယူလိုက်မယ်..."

အမှန်တကယ်တော့ ခမောက်ဆောင်းထားသော လူ၏ လက်ထဲတွင် ငွေစက္ကူနှစ်သောင်းသာ ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ယွမ်ဇီ၏ ဈေးနှုန်းမှာ ဤမျှ မြင့်မားနေမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သောကြောင့် ကျန်သည့်ငွေများကို စုဆောင်းရန် သူ ပြန်သွားရတော့မည်။

အဘိုးအိုက ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်၍ သောက်သုံးနေလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်သည် ကျန်းနန်စံအိမ်တွင် ခဏတာ အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ရေတွင်းတူးကာ မြေအောက်ခန်းများ သို့မဟုတ် ရတနာများ ဝှက်ထားရန် အသုံးပြုသော အခြားနေရာများ မရှိကြောင်း အတည်ပြုရန် စံအိမ်တစ်ခွင်လုံးကို အာရုံခံလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ကျန်းနန်စံအိမ်မှာရှိတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းသွားပြီ... လုညီအစ်မသုံးယောက် ရောက်လာတာကို စောင့်နေရုံပဲ..."

"ငါ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ ထွက်လာခဲ့တာ ခုနစ်ရက် ရှစ်ရက်လောက်ရှိနေပြီဆိုတော့ အခု ပြန်လို့ရပြီ..."

ကျောက်လင်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် လျန်ရှီးခရိုင်မှ ထွက်ခွာရန် မြင်းလှည်းတစ်စီး ငှားလိုခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လမ်းများ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အပြင်သို့ လှမ်းလိုက်သော ကျောက်လင်၏ ညာခြေထောက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ရွှမ်ယွမ်ဇီ... သူ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ကျောက်လင်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဇီနှင့် ဤနေရာတွင် ဆုံမိသွားသဖြင့် ကျောက်လင်သည် အလျင်စလို ပြန်သွားရန် မလိုတော့ချေ။ သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဇီ စီးနင်းလာသော မြင်းလှည်းဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်၏။

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် မြင်းလှည်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး လိုက်ကာကို အနည်းငယ် ဖွင့်ထားကာ သူမ၏ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပြီး လမ်းပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေသည်။

"ဟင်..."

"ကျောက်လင်..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် ရှေ့မှ လမ်းပေါ်တွင် သူမ၏ မြင်းလှည်းဆီသို့ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လျှောက်လာနေသော ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ချက်ချင်းပင် ရွှမ်ယွမ်ဇီက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကလည်း လင်းလက်သွားသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ အာဇီရယ်... ခရိုင်မြို့တော်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ငါတို့တွေ ဆုံမိကြတာပဲ..."

ကျောက်လင်က လျှောက်သွားကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။