အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) ဟေးလုံသည် ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်လော၊ ရွာရှိ အမဲလိုက်ခွေးများထဲတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာကို ခိုင်မာစွာ ရယူထားခြင်း

"အသားကျင်းနှစ်ဆယ်နဲ့ ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းကို မင်းရဲ့ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးနဲ့ လဲမယ်..."

လီလန်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခွေးကြိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ သူ၏နောက်တွင် အမဲလိုက်ခွေးကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် သားသတ်ဓားကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အသံက အားပါးတရရှိပြီး ဟိန်းထွက်နေလေသည်။

မူလပိုင်ရှင်မှာ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ကျေးဇူးရှိသော အမဲလိုက်ခွေးမှာမူ မိသားစုဝင် ရှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးရန်အတွက် အသတ်ခံရကာ ချက်ပြုတ်ခံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

မြစ်ကူးပြီးနောက် တံတားကို ဖျက်ဆီးပစ်သည့် ဤရက်စက်ပြီး နှလုံးသားမဲ့သော လုပ်ရပ်သည် အလွန်ပင် သွေးအေးလွန်းလှပေသည်။

"ဒါက အမဲလိုက်ခွေး မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက မင်းအဖေနဲ့အတူ တောင်ပေါင်းတစ်သိန်းအပေါ်မှာ အသက်စွန့်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲ..."

"အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် မင်းက သူ့ကို ဒူးထောက် ခေါင်းချပြီး ဦးလေးခွေးလို့ ခေါ်ရမှာ..."

"မင်းရဲ့ ဦးလေးခွေးက တောဝက်တွေကို လိုက်ဖမ်း တောယုန်တွေကို ဖမ်းပြီး မင်းကို အရွယ်ရောက်တဲ့အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ ပြီးတော့ မင်းတို့ မိသားစု ကိုးယောက်ကိုလည်း ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တာပဲ..."

"အခုကျတော့ မင်းက မင်းရဲ့ ဦးလေးခွေးကိုသတ်ပြီး အသားကို စားချင်နေတယ်ပေါ့... မင်းက လူရော ဟုတ်ရဲ့လား... မင်းက လူလို သိတတ်သေးရဲ့လား..."

လီလန်သည် ဓားကိုင်ထားသော လူရွယ်ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ အံ့အားသင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ မလောက်သေးဘူးလား..."

ဤသွေးအေးပြီး နှလုံးသားမဲ့သော လူယုတ်မာကို နောက်ထပ် အသားတစ်ကျင်း ထပ်ပေးခြင်းသည် မုဆိုးတစ်ယောက်ကို စော်ကားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အမဲလိုက်ခွေးသည် သူ၏ မိသားစုပိုင် ဖြစ်သောကြောင့် လီလန်သည် ၎င်းကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

"လောက်ပါပြီ... လောက်ပါပြီ..."

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအမဲလိုက်ခွေးသည် အမဲလိုက်ခွေးမျိုးစိတ် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြီးမားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အရိုးစုသာ ကြီးမားခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသားစားရန်အတွက် တကယ်သတ်လိုက်ပါက အသားများများ ရမည်မဟုတ်ဘဲ အများစုမှာ အရိုးများသာ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံး သူတို့ မိသားစု ရှစ်ယောက်အတွက် သုံးရက်စာမျှသာ လောက်ငမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခွေးတူဝက်တူအသား ကျင်းနှစ်ဆယ်ဆိုသည်မှာ အဆီနှင့် အသား ရောနှောနေသော ဖိုင့်ဖိုင့်တုတ်တုတ် ခွေးတူဝက်တူကြီးတစ်ကောင်ဆီမှ ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အဓိကအစားအစာဖြစ်သော ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းလည်း ပါသေးသည်။

ဤအစားအစာသည်ပင် သူတို့ မိသားစု ရှစ်ယောက်ကို တစ်ပတ်ကြာ ကျွေးမွေးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူဟုခေါ်သော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ မင်းနာမည်ကို လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်လိုက် ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ အရောင်းအဝယ် ကိစ္စပြတ်ပြီ..."

"အဘိုးကျောက် ကျွန်တော့်အတွက် သက်သေလုပ်ပေးဖို့ အလုပ်ရှုပ်ခံပေးပါဦး..."

ခွေးပိုင်ရှင် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လီလန်က သတိထားကာ အကာအကွယ်နှစ်ထပ်ဖြင့် စီစဉ်လိုက်သည်။

ခေတ်သစ်အသုံးအနှုန်းအရဆိုရလျှင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်းနှင့် အာမခံချက်တစ်ခု ထပ်ပေါင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အာ... လက်မှတ်ထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ရမှာလား... ကျွန်တော်က... စာ သိပ်မဖတ်တတ်ဘူး..."

ကိုးနှစ်တာ မသင်မနေရ ပညာရေးစနစ် မကျင့်သုံးမီ ၁၉၆၀ ခုနှစ်များက ရွှမ်းရွှေရွာကဲ့သို့သော ဝေးလံခေါင်သီသည့် တောင်ပေါ်ရွာများရှိ ရွာသားအများစုမှာ စာမတတ်ကြဘဲ စာလုံးများစွာကို မဖတ်တတ်ကြပေ။

သူသည် စာရေးရန်မဆိုထားနှင့် သူ့နာမည်ကိုပင် သူ မရေးတတ်ပေ။

"လျူဇီ အိမ်ပြန်ပြီး စက္ကူနဲ့ ဘောပင် သွားယူချေ..."

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် စာတတ်မြောက်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ သူ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များထံ မကြာခဏ စာရေးလေ့ရှိသောကြောင့် အိမ်တွင် စုတ်တံများနှင့် ဘောပင်များကို အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသည်။

လျူဇီသည် သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး မကြာမီတွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းနှင့် အဟောင်းဖြစ်နေသော စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် ဘောပင်အဖုံးကို ဖွင့်ကာ စာရွက်ပေါ်တွင် စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်သည်။

"လီလန်သည် အသားကျင်းနှစ်ဆယ်နှင့် ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းကို ဝူရှန်းလီ၏ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးနှင့် လဲလှယ်မည်ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှစ၍ ဤစာချုပ်သည် အသက်ဝင်မည်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး လက်မှတ်ရေးထိုး၍ တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ရမည်။ ကတိဖျက်ခွင့် မရှိစေရ..."

ရက်စွဲ - ၁၉၆၀ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာလ ၆ ရက်။

"စက္ကူပေါ်မှာ မင်းနာမည်ကို ရေးလိုက်... မင်းနာမည် မရေးတတ်ရင် လက်ဗွေပဲ နှိပ်ခဲ့လို့ ရတယ်..."

စာဖတ်တတ်သော လီလန်သည် အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ပေါ်တွင် သူ၏ အမည်ကို ရေးထိုးလိုက်သည်။ စာမဖတ်တတ်သော ဝူရှန်းလီကမူ လက်မကို မင်ရေထဲတွင် နှစ်ကာ စာရွက်ပေါ်တွင် ဖိနှိပ်၍ သူ၏ အမည်အစား လက်ဗွေနှိပ်လိုက်လေသည်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး လက်ဗွေနှိပ်ပြီးနောက် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် စာရွက်ကို ခေါက်သိမ်းကာ လီလန်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။

"လျူဇီ ငါ့အိမ်သွားပြီး အသားတွေ သွားယူချေ..."

လီလန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စည်းကမ်းမှာ လက်တစ်ဖက်က ပစ္စည်းပေးလျှင် အခြားလက်တစ်ဖက်က ခွေးကို ပေးရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လျူဇီသည် အသား ကျင်းနှစ်ဆယ်နှင့် ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းကို အမြန်သယ်ဆောင်လာပြီး ဝူရှန်းလီထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

အပြန်လမ်းတွင် အဘိုးကျောက်သည် လီလန်ကို အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေတော့သည်။

"လီလန် မင်းက တကယ်မဆိုးဘူးပဲ..."

အဘိုးကျောက်က လီလန်ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ရွာသားများမှာ အလွန်ဆာလောင်နေကြသဖြင့် တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားကာ သစ်ခေါက်များကို ကိုက်ဝါးနေကြရသည်။ ပြောင်းဖူးမှုန့် နှစ်ကျင်းဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကိုပင် လဲလှယ်နိုင်သော်လည်း လီလန်ကမူ အသား ကျင်းနှစ်ဆယ်နှင့် ကန်စွန်းဥ နှစ်ကျင်းကို အမဲလိုက်ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့လေသည်။

ဤခေတ်ဤအခါတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာက ဘာလဲ။ အသက်ရှင်သန်ရေးပင်ဖြစ်သည်။

ခွေးတစ်ကောင်၏ အသက်သည် လူတစ်ယောက်၏ အသက်လောက် တန်ဖိုးမရှိပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အသားခြောက်တစ်ပိုင်းအတွက် ဝူရှန်းလီသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမဲလိုက်ခွေးကို အဘယ်ကြောင့် သတ်ဖြတ်မည်နည်း။

သို့သော် လီလန်သည် အမဲလိုက်ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်အတွက် အသားကျင်းနှစ်ဆယ်ကို အကုန်အကျခံရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လူအများစု မလုပ်ရဲသောအရာပင် ဖြစ်သည်။

[ဒင်... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

[ဒင်... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

[ဒင်... ကျောက်လျူ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

[ဒင်... ကျောက်လျူ၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀၀]

"အဲ့ဒါလည်း အသက်တစ်ချောင်းပါပဲ..."

လီလန်သည် အဘိုးကျောက်၏ ချီးကျူးမှုကို သဘောမတူသလို သဘောမတူသည်လည်း မဟုတ်ဘဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ခီတန်အမဲလိုက်ခွေးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရကတည်းက လီလန်သည် ၎င်းမှာ အလွန်ထက်မြက်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်သည် ခီတန်အမဲလိုက်ခွေးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ၎င်း၏ လည်ပင်းမှ ခွေးလည်ပတ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟေးလုံ... မင်းက အခုကစပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ရတော့မယ်..."

လီလန်သည် ဤမွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးကို အတော်လေး ဩဇာတိက္ကမ ရှိသော နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟေးလုံဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်ခံရမည့်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ဟေးလုံသည် ၎င်း၏ သခင်အသစ်က ခွေးကြိုးကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းသည် လီလန်ကို အားတက်သရော အမြီးနံ့ပြကာ အမြီးမှာ ပန်ကာရွက်ကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး လီလန်၏ ဘေးတွင် လှည့်ပတ်ကာ ခေါင်းဖြင့် လီလန်၏ ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်နေတော့သည်။

ဟေးလုံသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ၎င်း၏ ဗိုက်ကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟေး... ဟေးလုံက မင်းကို သူ့သခင်အဖြစ် ခုလောက်မြန်မြန် အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီလား..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးကို အထက်အောက် သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လီ... မင်းကတော့ ကံကောင်းတာပဲ..."

"ဝူကြီးက ဒီအမဲလိုက်ခွေးကို အတွင်းမွန်ဂိုလီးယားကနေ ရဖို့ အတော်လေးကို အားထုတ်ခဲ့ရတာ... သူ့သားက သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကို နားမလည်တော့ မင်းလေး အတော်လေး တွက်ခြေကိုက်သွားတာပေါ့..."

ရွှမ်းရွှေရွာသည် မုဆိုးရွာတစ်ရွာဖြစ်ပြီး အိမ်တိုင်းတွင် တောင်ပေါ်တက်၍ အမဲလိုက်သော မုဆိုးတစ်ယောက်ရှိသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူတို့အားလုံးသည် အမဲလိုက်ခွေးများကို မွေးမြူထားကြသည်။

အမဲလိုက်ခွေးများမှာ ကြီးမားပြီး ကြမ်းကြုတ်ကာ တောဝက်များကို လိုက်ဖမ်းခြင်းနှင့် တောယုန်များကို ဖမ်းဆီးခြင်းတို့တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်အရဆိုလျှင် လီလန်၏ ဟေးလုံသည် ရွာရှိ အမဲလိုက်ခွေးများအားလုံးထဲတွင် ထိပ်ဆုံးနေရာကို ခိုင်မာစွာ ရယူထားလေသည်။

ဟေးလုံသည် အမဲလိုက်ခွေးအိုကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အကောင်းဆုံးအရွယ်တွင် ရှိနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော တိုက်ပွဲများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး အတော်လေး အင်အားကြီးမားသော တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာနှင့် အိမ်နီးချင်းရွာအချို့ရှိ သူတို့၏ အောင်မြင်မှုများကို အားလုံးက သိရှိနိုင်ပေသည်။

"ထိုစဉ်တုန်းက အိမ်နီးချင်းရွာက ရွာလူကြီးက သူ့ရဲ့ စပ်ခွေးကို ဟေးလုံနဲ့ မျိုးစပ်ချင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ဝူကြီးက သူ့ရဲ့ မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးနဲ့ အဲ့စပ်ခွေးက မတန်ဘူးဆိုပြီး ဘယ်လိုမှ လက်မခံခဲ့ဘူးလေ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် ခေါင်းကို မော့ကာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရကာ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းကို သတိရနေလေသည်။

"ဟေးလုံက အဲ့လောက်တောင် စွမ်းတာလား..."

လီလန်က မေးလိုက်သည်။

ဟေးလုံသည် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားပါလျက်နှင့် ဝူရှန်းလီသည် အဘယ်ကြောင့် ၎င်းကို သတ်၍ ခွေးသားအဖြစ် စားရန် ဆန္ဒရှိနေရသနည်း။ ၎င်းမှာ အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးရာ မကျပေဘူးလား။

"ဟား... ဝူကြီးရဲ့ သားက ဘာမှနားမလည်တဲ့ ကောင်လေ... သူ့ရှေ့မှာ ရွှေကို ချထားရင်တောင်မှ သူက ကျောက်တုံးလို့ပဲ မြင်မှာ..."

အဘိုးကျောက်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

အချို့လူများမှာ ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ရတနာတောင်ကြီးကို စောင့်ရှောက်နေသော်လည်း ၎င်းကို သတိမထားမိဘဲ တန်ဖိုးမရှိသော ကျောက်တုံးဟု အထင်မှားတတ်ကြသည်။

လီလန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကယ်တင်ခဲ့သော အမဲလိုက်ခွေးသည် တကယ်တမ်းတွင် သူ့အတွက် ဤမျှကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

"မင်းက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ ကောင်လေးရ... ငါ့ရဲ့ လျန်ရှန်ခွေးနှစ်ကောင်က အနံ့ခံတာ ကောင်းပေမဲ့ သားကောင်ရှာတဲ့နေရာမှာတော့ မင်းရဲ့ အမဲလိုက်ခွေး နှာခေါင်းကို မမီဘူး..."

"ဟေးလုံက ပထမဆုံးအမွှေးတိုင်ပဲ..."