အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) မီတာတစ်ရာအကွာမှ ပစ်ခတ်ခြင်း၊ ကျင်းနှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော အမွေးဝါကောင်လေး

အမွေးဝါကောင်လေးကို အမွေးဝါလေးဟုလည်း ခေါ်ကြလေ၏။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်ကြီးများမှာ အများအားဖြင့် အညိုရောင် သို့မဟုတ် အနက်ရောင်ရှိကြပြီး ကိုယ်ထည်အလွန်ကြီးမားကာ ကျင်းခြောက်ရာ သို့မဟုတ် ခုနစ်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိကြလေသည်။

အရွယ်မရောက်သေးသော တောဝက်များမှာမူ အဝါနုရောင် သို့မဟုတ် အညိုနုရောင်ရှိကြပြီး အချို့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမည်းစင်းများ ပါရှိကြ၏။ ၎င်းတို့သည် အရွယ်ရောက်ပြီးသော တောဝက်များ၏ အရွယ်အစားထက် ထက်ဝက်ခန့်ငယ်ကာ အလေးချိန် ကျင်းနှစ်ရာအောက်သာ ရှိကြလေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာရှိ မုဆိုးများက အရွယ်မရောက်သေးသော တောဝက်များကို အမွေးဝါကောင်လေး သို့မဟုတ် အမွေးဝါလေးဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိကြသည်။

ဤသည်မှာ တရုတ်နိုင်ငံ အရှေ့မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် အရွယ်မရောက်သေးသော တောဝက်များကို ရည်ညွှန်းရာ၌ အသုံးပြုသည့် သီးခြားဝေါဟာရတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒေသသုံးစကားလုံးတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လူနှစ်ယောက်ပြောစကားကို နားထောင်ရင်း လီလန်သည် ထောင်ချောက်မှ ရုန်းထွက်သွားသော တောဝက်မှာ သတင်းများထဲတွင် ပါရှိသည့် တောဝက်တောင်ကြော၌ ကျက်စားနေသော အမွေးဝါကောင်လေးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းမိလိုက်လေ၏။

"လီလန်... မင်း အမဲလိုက်ထွက်မလို့လား..."

မုဆိုးနှစ်ယောက်က ဖြတ်လျှောက်သွားကြလေသည်။ အသက်အနည်းငယ်ပိုကြီးသော မုဆိုးတစ်ယောက်က အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝတွင် အမဲလိုက်သေနတ်များကို လွယ်ထားကြသော လီလန်နှင့် ကျောက်လျူတို့ကို သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

လီလန်သည် မကြာသေးမီက သတင်းများ၏ ခေါင်းစီးပိုင်းတွင် နေရာယူထားခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်က သူ၏ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်ဆောင်လာပြီး တောင်းပန်ခဲ့ရုံသာမက အမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရန်ပင် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သေး၏။

ဤသတင်းကြီးမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ တောမီးပမာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

လီလန်၏ နာမည်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ကျော်ကြားသွားခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရွာသားများအားလုံးက လီလန်တစ်ယောက် မည်သည့်အမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်မည်ကို သိချင်နေခဲ့ကြ၏။

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်က ကိုယ်တိုင်လာရောက်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ရမည်မှာ သေချာနေပေသည်။

သို့သော် လူတိုင်း၏ အံ့သြစရာအဖြစ် လီလန်သည် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းကိုပင် ငြင်းဆန်ခဲ့လေ၏။

ရွာသားများအားလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

"ဘုရားရေ... လီလန်... မင်းက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မထောက်ဘူးလား..."

တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းသည် ရွာ၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ အမဲလိုက်အဖွဲ့နှင့် အခြားသော အမဲလိုက်အဖွဲ့ငယ်များကို တာဝန်ယူရသူဖြစ်၏။ ရွာအတွင်းရှိ အတွင်းအပြင် ကိစ္စရပ်အားလုံးမှာ သူ၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိလေသည်။

လီလန် မင်းက တကယ်ကြီး ငြင်းဆန်လိုက်တာလား။

ရွာသားများအားလုံးက လီလန် မည်သည့်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်မည်ကို သိချင်နေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့လား။

သို့တည်းမဟုတ် သာမန်အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခုလား။

အဖြေများအားလုံးမှာ မှားယွင်းနေခဲ့၏။

လီလန်သည် သူကိုယ်တိုင် လူနှစ်ယောက်ပါဝင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လူနှစ်ယောက်ပါဝင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့ဆိုသည်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အသေးဆုံးအဖွဲ့ဖြစ်သည်။

လူနှစ်ယောက်ပါဝင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့ ဖွဲ့ကြစို့လေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမဲလိုက်အဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည့်အတွက် တစ်ယောက်တည်း သွားခြင်းထက်မူ ပိုကောင်းပေသည်။

လီလန်သည် မည်သူ့ကို အဖော်အဖြစ် ရွေးချယ်မည်နည်းဟု ရွာသားများ တွေးတောနေကြစဉ်မှာပင် အဘိုးကျောက်၏ မြေးခြောက်ယောက်မြောက်ဖြစ်သူက လီလန်၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လျူဇီလား။ ထိုအသုံးမကျပြီး အနည်းငယ် ရိုးအသော ကျောက်လျူကို ဆိုလိုတာလား။ လီလန် မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အဖော်ရှာသည့်အခါ အနည်းဆုံး ယုံကြည်စိတ်ချရသူကို ရှာသင့်ပေသည်။

လျူဇီ ထိုကောင်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားလာလျှင် စကားထစ်တတ်ပြီး သူ၏ ဦးနှောက်မှာလည်း အလုပ်လုပ်လိုက် မလုပ်လိုက်ဖြစ်နေတတ်၏။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို အသင်းဖော်အဖြစ် ရှာခဲ့တာလား။ ဤသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

လီလန်နှင့် ကျောက်လျူတို့၏ အဖွဲ့အပေါ် မည်သူကမျှ မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား မထားကြပေ။

ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့ပင်လျှင် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါသွားခဲ့ကြလေသည်။

လျူဇီမှာ အဘိုးကျောက်၏ မြေးဖြစ်သောကြောင့် သူတို့မှာ သဘာဝကျကျပင် ရင်းနှီးကြသည်။ သူ ကလေးဘဝက အဖျားကြီးခဲ့ဖူးသဖြင့် ဦးနှောက်ကို ထိခိုက်သွားခဲ့၏။ သူသည် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ သိပ်မထက်မြက်လှပေ။

သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မှာ အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေပြီး တွေ့သမျှလူတိုင်းကို အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်ပြတတ်ကာ ရိုးသားပြီး ပူပင်သောက ကင်းမဲ့လှ၏။

လီလန်က လျူဇီကို အသင်းဖော်အဖြစ် တကယ်ကြီး ရွေးချယ်ခဲ့တာလား။

ဤသည်မှာ ရွှမ်းရွှေရွာသားများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်လေသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် လီလန်၏ အဖွဲ့ကို မည်သူကမျှ မျှော်လင့်ချက် မထားကြပေ။

အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ရန်ပင် မပြောနှင့်တော့။ ထိုကဲ့သို့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်စေသော ကျောက်လျူနှင့်ဆိုလျှင် လီလန်တစ်ယောက် တောယုန်တစ်ကောင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ရွှေတွင်းတူးမိသကဲ့သို့ အလွန်ကံကောင်းနေပြီဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှာ သေးငယ်သောကြောင့် ဤကိစ္စဖြစ်ပွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွာထဲရှိ မုဆိုးများအားလုံး ကြားသိသွားကြလေသည်။

မုဆိုးနှစ်ယောက်မှာ လီလန်နှင့် လျူဇီတို့ သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူတို့နှစ်ယောက် ယနေ့ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်မည်ကို သိလိုက်ကြ၏။

လီလန်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း ရွာထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို သူ အနည်းငယ် သိရှိထား၏။

ရွာသားများက သူ့ကိုရော လျူဇီကိုပါ အထင်မကြီးကြကြောင်းကိုလည်း သူ သိထားသည်။

သို့သော် သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လူဆိုသည်မှာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် အသက်ရှင်ကြခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူတို့ အတင်းပြောချင်သလောက် ပြောကြပါစေ သူ၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် ထိုသူများ မှားယွင်းကြောင်းကို သက်သေပြလိုက်မည်သာ ဖြစ်လေသည်။

"လီလန်... ငါ့အထင်တော့ မင်း အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ အိမ်ပြန်သင့်တယ်..."

"မင်း အမဲလိုက်သေနတ်ကို အခုမှ ကိုင်ဖူးတာ မဟုတ်လား... ငါးမီတာအကွာက ပစ်မှတ်ကိုရော ထိအောင် ပစ်နိုင်လို့လား..."

မုဆိုးတစ်ယောက်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အခြားမုဆိုးတစ်ယောက်က လီလန်၏ ကျောပေါ်ရှိ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရမ်းကောင်းတဲ့ အမဲလိုက်သေနတ်ပဲ... မင်းကို ပေးထားရတာ နှမြောစရာကြီး..."

ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်…

ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်…

ဟေးလုံမှာ အလွန်ထက်မြက်လေသည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းက သူတို့ကို ဒေါသတကြီး ဟောင်တော့၏။

မုဆိုးဖြစ်သူမှာ အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေစဉ် လီလန် ကိုင်ထားသော မွန်ဂိုလီးယား အမဲလိုက်ခွေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အဘိုးကြီးဝူရဲ့ အမဲလိုက်ခွေးပဲ..."

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခုလိုဖြစ်ရတာလဲ..."

လီလန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ခွေးကြိုးကို လျှော့ပေးလိုက်သည်။

"ဟေးလုံ... တိုက်ခိုက်စမ်း..."

တံခါးကိုပိတ်၍ ဟေးလုံကို လွှတ်ပေးလိုက်လေပြီ။

“အား…”

“အောင်မလေးဗျ..”

ဧရာမဟေးလုံကြီး သူတို့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မုဆိုးနှစ်ယောက်မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားကြပြီး အသက်လုပြေးကြတော့သည်။

ဟေးလုံမှာ သူတို့ထက် ပိုမြန်လေရာ ၎င်းက သူတို့တစ်ယောက်စီကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့လိုက်သဖြင့် သူတို့၏ အင်္ကျီပေါ်ရှိ ဝါဂွမ်းများပင် လွင့်ထွက်သွားခဲ့၏။

"ခွေးကောင်နှစ်ကောင်... နောက်မှ အဘိုးကို သူတို့နဲ့ ရှင်းခိုင်းရမယ်..."

လျူဇီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျောက်ကို မလိုပါဘူး... ဟေးလုံက သူတို့ကို ရှင်းနိုင်ပါတယ်..."

မုဆိုးနှစ်ယောက်၏ လှောင်ပြောင်မှုများအရ ရွာသားများမှာ သူနှင့် လျူဇီတို့၏ လူနှစ်ယောက်ပါ အမဲလိုက်အဖွဲ့အပေါ် ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိလှကြောင်း သိသာနေပေသည်။

"မင်းတို့က အဆင်မပြေနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... အဲဒီတော့ မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံရဖို့သာ စောင့်နေကြတော့..."

ဟေးလုံကို ပြန်ခေါ်လိုက်၏။

"လျူဇီ... တောဝက်တောင်ကြောကို သွားကြစို့..."

"ဟေး... အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော်တို့ တောဝက်တောင်ကြောကို သွားကြမလို့လား..."

"ဟိုကောင်နှစ်ကောင် ပြောတာကို မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား... အမွေးဝါကောင်လေးက ထောင်ချောက်ထဲကနေ ရုန်းထွက်သွားတယ်တဲ့လေ... သူ ဒဏ်ရာရထားလို့ သိပ်အဝေးကြီး မသွားနိုင်သေးဘူး..."

"ဟမ်... အဲဒီအမွေးဝါကောင်လေးတွေကို တိုက်ခိုက်မလို့လား..."

"ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့လား..."

လျူဇီ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

သူ ဉာဏ်သိပ်မကောင်းသော်လည်း အမွေးဝါကောင်လေးမှာ ကျင်းနှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ သိထားပေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော တောဝက်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပါသလား။ ၎င်းကို ထိအောင်ပစ်ရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

"သေနတ်တွေရော အမဲလိုက်ခွေးတွေပါ ရှိနေတာကို မင်းက ဘာကိုကြောက်နေရတာလဲ..."

လီလန်က လျူဇီကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အဲဒီ လျန်ရှန်ခွေးနှစ်ကောင်ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ အဘိုးကို သွားပြောလိုက်မယ်..."

လျူဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူ လှည့်၍ ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်သွား၏။ သူ ပြန်ထွက်လာသောအခါ ဧရာမ လျန်ရှန်ခွေးကြီးနှစ်ကောင်ကို ခွေးကြိုးဖြင့် ဆွဲလာလေသည်။

ဟေးလုံကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လျန်ရှန်ခွေးမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အသံပင် မထွက်ရဲတော့ပေ။

"သွားကြစို့... တောဝက်တောင်ကြောကို တက်ကြရအောင်..."

တောဝက်တောင်ကြောသည် ရွှမ်းရွှေရွာ၏ အရှေ့မြောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ၁၀ ကီလိုမီတာရှည်လျားသော တောင်လမ်းဖြစ်ပြီး မြောက်ဘက်သို့ နောက်ထပ် ကီလိုမီတာ ၂၀ သွားလျှင် ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည်။

တောင်လမ်း ၁၀ ကီလိုမီတာကို လမ်းလျှောက်ရန် နှစ်နာရီကြာမြင့်ပေသည်။

လျူဇီမှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့၏။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ အမွေးဝါကောင်လေးတွေကို အမဲလိုက်နိုင်မယ်လို့ အစ်ကိုထင်လား..."

ထိုအမွေးဝါကောင်လေးမှာ အနည်းဆုံး ကျင်းတစ်ရာခန့်တော့ အလေးချိန်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ကျင်းတစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော တောဝက်ကို တကယ်တမ်း သတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသွားပေလိမ့်မည်။

လျူဇီသည် သူ၏ အဘိုးအတွက် မျက်နှာပန်းလှစေရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်ပေမည်။

ယခုရက်ပိုင်းများတွင် ရွာသားများအတွက် ဘဝမှာ ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့ ဆာလောင်လာသောအခါ တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စား၍ သစ်ခေါက်များကိုသာ ကိုက်ဝါးနေကြရ၏။ အကယ်၍ တောဝက်တစ်ကောင်ကိုသာ အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့လျှင် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် ဆင်နွှဲရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အဆင်ပြေမှာပါ... အဲဒီအမွေးဝါကောင်လေးက ထောင်ချောက်မိထားတာဆိုတော့ သူ သိပ်အဝေးကြီး သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဘယ်ရီသီးတောအုပ်နှင့် တစ်ကီလိုမီတာခန့် ကွာဝေးသော တောဝက်တောင်ကြောသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဟေးလုံသည် လေထဲတွင် အနံ့ခံလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်လာကာ အနီးနားရှိ ချုံပုတ်များအတွင်းသို့ မပျောက်ကွယ်သွားမီ တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အဆက်မပြတ် ဟောင်နေတော့၏။

"မြန်မြန်... ဟေးလုံ အသံပေးနေပြီ... ငါတို့ သူ့နောက်ကို လိုက်ရမယ်..."

အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင် ဟောင်ပြီဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။ ၎င်းက တောဝက်တစ်ကောင်ကို တွေ့သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လီလန်သည် သူ၏ ဓားကို ထုတ်ကာ လမ်းရှင်းလိုက်ပြီး လျူဇီကို ဦးဆောင်၍ ချုံပုတ်များထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

တစ်ကီလိုမီတာ…

မီတာ ၅၀၀...

တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာလေပြီ…

မီတာတစ်ရာ...

လီလန်နှင့် လျူဇီတို့သည် ဟေးလုံနောက်သို့ အမီလိုက်လာနိုင်သောအခါ မီတာတစ်ရာအကွာတွင် နောက်ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြား၌ ထောင်ချောက်ကွင်း တပ်လျက်သားဖြစ်နေသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် တောဝက်တစ်ကောင်က ဘယ်ရီသီးများကို စားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဝဖြိုးတောင့်တင်းပြီး ထူထဲသော အရေခွံနှင့် သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ ထင်ရသော အညိုရောင်သန်းသည့် အဝါရောင် လည်ဆံမွေးများ ရှိလေသည်။

လီလန်သည် ခွေးဟောင်သည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်ရီသီးတောအုပ်အတွင်း၌ နှင်းများကို တူးဆွကာ မြက်မြစ်များနှင့် ဘယ်ရီသီးများကို ခူးဆွတ်စားသောက်နေသော တောဝက်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤတောဝက်မှာ အတော်အတန် ကြီးမားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အစွယ်များရှိကာ အလေးချိန် ကျင်း နှစ်ရာခန့် ရှိသည်။ ၎င်းသည် ခြေဆိုင်းကာ လမ်းလျှောက်နေပြီး သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ၎င်း၏ ဘယ်ဘက်နောက်တွင် ထောင်ချောက်ကွင်းတစ်ခု ကပ်ငြိနေသည်ကို တွေ့နိုင်ပေသည်။

ဤသည်မှာ ကျင်းနှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော အမွေးဝါကောင်လေးပင် ဖြစ်တော့၏။

အမွေးဝါတောဝက်သည် ဝူစူးလီတောဝက် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံးအရွယ်အစားမှာ ကျင်းလေးရာရှိ၍ အငယ်ဆုံးအရွယ်အစားမှာ ကျင်းတစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာခန့် ရှိလေသည်။

သူတို့ရှေ့ရှိ တောဝက်မှာ ကျင်းနှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော အရွယ်မရောက်သေးသည့် တောဝက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

"အစ်ကိုလန်... တကယ်ပဲ အမွေးဝါကောင်လေးပါလား... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

လျူဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားထစ်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အဘိုးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေလျှင်တောင်မှ ထိုကျင်းနှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော အမွေးဝါကောင်လေးကို သွားရှုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဤတောဝက်သည် သံမဏိအပ်များကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အမွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ထူထဲကြမ်းတမ်းသော အရေခွံရှိကာ ရွှံ့ထဲတွင် လူးလှိမ့်ရသည်ကို နှစ်သက်သဖြင့် ၎င်း၏ အရေခွံပေါ်တွင် သံချပ်ကာအင်္ကျီတစ်ထပ် ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ရွှံ့များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတတ်၏။

ကျင်းနှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော အမွေးဝါကောင်လေးကို အတူတကွ အမဲလိုက်ရန် အနည်းဆုံး လူ ခုနစ်ယောက် သို့မဟုတ် ရှစ်ယောက်ခန့် လိုအပ်ပေမည်။

လျူဇီမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ကြောက်လည်းကြောက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအမွေးဝါကောင်လေးကို တကယ်ပစ်ချချင်သော်လည်း သူ၏ အဘိုးက တောင်ပေါ်တွင် ကျင်းနှစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော တောဝက်နှင့် တွေ့လျှင် ထွက်ပြေးရန်နှင့် မည်သည့်အခါမျှ သွားမစရန် အကြံပေးထားခဲ့ဖူး၏။

အကယ်၍ ၎င်းက ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးဝင်လာပြီး သင့်ကို ဝင်တိုက်မိပါက သင်သည် သေဆုံးသွားနိုင်သည် သို့မဟုတ် ကိုယ်တစ်ခြမ်းသေသွားနိုင်ပေသည်။

"သူ့ကို သွားဖမ်းကြစို့... ဘာကို ကြောက်နေစရာ လိုလို့လဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ ကျားခေါင်းတံဆိပ် ပြောင်းနှစ်လုံးထိုး အမဲလိုက်သေနတ်ထဲသို့ ကျည်ဆန်တစ်တောင့် ထည့်လိုက်လေသည်။

ကျည်သွင်းခြင်းနှင့် ချိန်ရွယ်ခြင်းတို့ကို ချောမွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ပြုလုပ်လိုက်၏။

အကယ်၍ ဤအမွေးဝါကောင်လေးသာ ကျန်းမာရေးကောင်းနေပါက သူတို့လည်း သွားရှုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းမှာ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ နောက်ခြေထောက်မှာ ခြေဆိုင်းနေသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ဒဏ်ရာရနေသော ဤအမွေးဝါကောင်လေးနှင့် ဆုံတွေ့ပြီးမှတော့ ၎င်းကို ဤအတိုင်းလွှတ်ပေးလိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

အမဲလိုက်ခွေး သုံးကောင် ပါလာသည်ဖြစ်ရာ ဘာကိုကြောက်နေစရာ လိုမည်နည်း။ လုပ်သာလုပ်လိုက်ပါ။

လီလန်က သေနတ်ကို မြှောက်ကာ အမွေးဝါကောင်လေးထံသို့ ချိန်ရွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဇီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို နည်းနည်း ထပ်နီးနီးလေး သွားချင်သေးလား..."

လျူဇီသည် သူ၏ အဘိုး အမဲလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ၏ အဘိုးက တောယုန်များကို ပစ်ခတ်သည့်အခါ အနည်းဆုံး မီတာ ၃၀ အကွာအဝေးတွင် ရှိနေမှသာ ပစ်ခတ်ရဲလေသည်။

ထိုအမွေးဝါကောင်လေးနှင့် မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးကွာနေသေးချိန်မှာပင် အစ်ကိုလန်က သေနတ်ပစ်မည်လား။

"လျူဇီ... စကားမပြောနဲ့တော့... တောဝက် လန့်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လီလန်သည် သေနတ်ကို မြှောက်၍ ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက နောက်ခြေထောက် ဒဏ်ရာရနေသော အမွေးဝါကောင်လေးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ဤအမွေးဝါကောင်လေးတွင် ထူထဲသော အရေခွံနှင့် သံချပ်ကာကဲ့သို့ ရွှံ့များ ရှိနေသဖြင့် ၎င်း၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေ၏။

"တွေ့ပြီ..."

လီလန်သည် အမွေးဝါကောင်လေး၏ လည်ပင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ ခလုတ်နှိပ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အမွေးဝါကောင်လေး၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ နှင်းများကို တူးဆွရင်း စားစရာ ဘယ်ရီသီးများကို ရှာဖွေနေလေသည်။

ရုတ်တရက် ၎င်းက တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သကဲ့သို့ ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး လီလန်ရှိရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အန္တရာယ်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းက ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့ကာ ဘယ်ရီသီးများကို ဆက်လက်ရှာဖွေစားသောက်နေတော့သည်။

ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်...

ထိုစဉ်မှာပင် လျန်ရှန်ခွေးများထဲမှ တစ်ကောင်က ဟောင်လိုက်လေသည်။

၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင်းနှစ်ရာ အလေးချိန်ရှိသော အမွေးဝါကောင်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိဝင်သွားပြီး တောင်စောင်းဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ..."

ဒိုင်း...

လီလန်က ခလုတ်ကို ဆွဲနှိပ်လိုက်ရာ စူးရှသော သေနတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ထိသွားပြီလား..."