အခန်း ၄၉

အခန်း (၄၉) အသားများ ဝေစုခွဲခြင်း၊ အစ်ကိုလန်နောက် လိုက်လျှင် အသားများကို အဝစားရမည်

၎င်းမှာ သမင်နှင့်လည်းတူ သိုးနှင့်လည်းတူပြီး ရှည်လျားသေးသွယ်သော လည်ပင်း၊ ကြီးမားသော နားရွက်များ၊ အညိုရောင်ဖျော့ဖျော့ အမွေးအမှင်များနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် အခက်သုံးခက်ပါသော ဦးချိုတိုလေးများ ပါရှိသည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်၌ ၎င်းသည် မီတာ ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် ကွာဝေးသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကာ ၎င်း၏ မျက်လုံးကြီးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ခေါင်းကို စောင်း၍ လီလန်အား စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

၎င်း၏အသွင်အပြင်မှာ အရူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

ဆားဖောင်ဇီ…

လီလန်သည် ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်ကို ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်လေသည်။

သမင်ကို တုတ်ဖြင့်ရိုက်၊ ငါးကို ယောက်ချိုဖြင့်ခပ်၊ တောကြက်များက ထမင်းအိုးထဲသို့ ပျံကျလာသည်။

ဤသတ္တဝါများသည် အလွယ်တကူ မျိုးပွားတတ်ကြပြီး သုံးကောင်မှ ငါးကောင်အထိ အုပ်စုဖွဲ့ကာ နေထိုင်တတ်ကြရာ တောဝက်တောင်ကြောတွင် ၎င်းတို့ အများအပြား ရှိလေသည်။

ယနေ့ သူ ဤမျှ ကံကောင်းလိမ့်မည်ဟု လီလန် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘဲ အထီးကျန် ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်နှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ကံကောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုရသေးကြောင်း သူ အလျင်အမြန် သတိရလိုက်၏။

ယနေ့ ဤဆားဖောင်ဇီရဲ့ ကံတရားက ဆယ်မိနစ်စာပဲ ရှိတော့တာ ထင်တယ်။

လီလန်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဆားဖောင်ဇီများကို အရူးသမင်ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ရည်မှာ လူသားများထက် နိမ့်ကျသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ ထွက်မပြေးကြဘဲ ပျော်စရာလာကြည့်သည့်အလား အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာတတ်ကြသည်။

ဆားဖောင်ဇီများသည် စူးစမ်းချင်စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်ကြ၏။

မုဆိုးများသည် ဤဆားဖောင်ဇီများကို အမဲလိုက်ရသည်ကို အလွန် နှစ်သက်ကြလေသည်။ ၎င်းတို့ အလိုလို အနီးသို့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြပြီး မည်သည့် သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်မျှပင် မလိုအပ်ဘဲ တစ်ချက်ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် ထိမှန်နိုင်လေသည်။

ထို့အပြင် ဤအကောင်များမှာ အသားပါဝင်မှု အတော်အတန် များပြားလှပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဆိုက်ဘေးရီးယန်း ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်မှာ ကျင်း ခြောက်ဆယ်အထိ အလေးချိန် ရှိနိုင်လေသည်။

အသား ကျင်း ခြောက်ဆယ်ဆိုသည်မှာ လူငါးယောက်ပါသော မိသားစုတစ်စုအတွက် လဝက်ခန့် စားသုံးရန် လုံလောက်လေသည်။

"အစ်ကို... ကြည့်စမ်း... ကြည့်ပါဦး... ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ဗျ..."

လျူဇီသည်လည်း ဆားဖောင်ဇီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လျူဇီ... အသံတိုးတိုးလုပ်စမ်း... ဟိုအကောင် လန့်ပြေးသွားဦးမယ်..."

ဆားဖောင်ဇီမှာ ဉာဏ်နည်းသော်လည်း လီလန်သည် အမွေးဝါကောင်လေးကို ယခုလေးတင် သတ်ဖြတ်ထားခဲ့သဖြင့် သွေးများ ပေကျံနေလေသည်။ လေညာဘက်တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဆားဖောင်ဇီအား လန့်ပြေးသွားစေရန် လွယ်ကူလှသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် သွေးနံ့အပေါ် အလွန်တရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိကြ၏။

လီလန်သည် ဆားဖောင်ဇီကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီးသော ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ကျင်း ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် အလေးချိန်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

*အသား ကျင်း ခြောက်ဆယ်... နောက်ထပ် ကျင်း ခြောက်တယ်က ငါ့တံခါးဝကို အရောက်လာပို့ပေးနေတာပဲ…*

သူ အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

"လျူဇီ... သေနတ် ပေးစမ်း..."

လီလန်၏ အမဲလိုက်သေနတ်မှာ ကျည်မထည့်ရသေးပေ။ ဆားဖောင်ဇီ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူသည် လျူဇီ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

လျူဇီ၏ အမဲလိုက်သေနတ်မှာ ကြိုတင်၍ ကျည်ထည့်ကာ ချိန်ရွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

ဆားဖောင်ဇီမှာ ခေါင်းကိုစောင်း၍ သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းဆီသို့ သေနတ်ဖြင့် ချိန်ရွယ်ထားသည်ကို မြင်သည့်တိုင်အောင် ထွက်မပြေးခဲ့ပေ။

ဒိုင်း…

လီလန်သည် ဆားဖောင်ဇီ၏ လည်ပင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ ခလုတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

သေနတ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆားဖောင်ဇီမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

"ဝါး... အစ်ကိုလန်... ခင်ဗျားရဲ့ သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ... တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

လျူဇီမှာ အံ့ဩသွားပုံရလေသည်။

သူတို့သည် ချုံပုတ်များနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ဆားဖောင်ဇီနှင့် အနည်းဆုံး မီတာတစ်ရာခန့် ကွာဝေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခလုတ်ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုသေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က... အဘိုးထက်တောင် ပိုကောင်းနေသေး၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျူဇီ၏ စိတ်ထဲရှိ လီလန်၏ ကြီးမြတ်သော ပုံရိပ်မှာ သူ၏အဘိုးနှင့် နီးပါးခန့် ကြီးမားလာတော့သည်။

လျူဇီသည် လီလန်အပေါ် လုံးဝကို ယုံကြည်သွားခဲ့လေပြီ။

မီတာတစ်ရာ အကွာအဝေးမှ တစ်ချက်တည်း ပစ်ခတ်မှုဖြင့် ကျင်းနှစ်ရာ ကျော်ရှိသော အမွေးဝါကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုလည်း ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ကို ထပ်မံပစ်ချနိုင်ခဲ့ပြန်သည်။

ဤမျှလောက် အကွာအဝေးတွင် သူ၏အဘိုးဖြစ်သူ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း ရောက်လာလျှင်ပင် တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ထက်မက လီလန်တွင် ကျယ်ပြန့်သော အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံများလည်း ရှိနေသေးသည်။

သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် တက်ခဲ့ရာတွင် တောဝက်တစ်ကောင်ကို ပစ်သတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော အသားများကို ရရှိခဲ့လေသည်။

ဤအချက်ကို အခြေခံ၍ လျူဇီ၏ စိတ်ထဲတွင် လီလန်သည် သူ၏အဘိုးကဲ့သို့ပင် အံ့မခန်း မုဆိုးတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

"မြှောက်ပင့်နေတာတွေ ရပ်လိုက်တော့... မြန်မြန်သွားပြီး ဆားဖောင်ဇီကို သွားကောက်ချေ..."

လီလန်က သေနတ်ကို လျူဇီထံ ပြန်ပေးရင်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လျူဇီသည် ဆားဖောင်ဇီကို ကောက်ယူရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားတော့သည်။

"ကျင်းခြောက်ဆယ်ရှိလား..."

လျူဇီက ဆားဖောင်ဇီကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန် ကျင်းခြောက်ဆယ်ရှိမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ..."

လျူဇီက ဆားဖောင်ဇီကို အောက်ချရင်း အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တာပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ယခုအခါ သူသည် အရည်အချင်းပြည့်မီသော မုဆိုးတစ်ဦးဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ထက်မြက်သော အမြင်အာရုံဖြင့် ၎င်း၏ သားကောင် အရွယ်အစားကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

"ဟေးလုံ... မင်းရဲ့ ညီနှစ်ကောင်ကို ခေါ်ပြီး အစောင့်သွားလုပ်ချေ..."

ယခုအခါ တောဝက်များထံမှ သွေးနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လေညာဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် လေက သွေးနံ့များကို တောအုပ်အတွင်းသို့ သယ်ဆောင်သွားကာ တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အလွယ်တကူ ဆွဲဆောင်နိုင်ပေသည်။

လီလန်သည် ထူးခြားသည့် လှုပ်ရှားမှုတစ်စုံတစ်ရာကို ချက်ချင်း သိရှိနိုင်ရန်အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်ထားရန် ဟေးလုံအပါအဝင် ခွေးသုံးကောင်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လီလန်နှင့် လျူဇီတို့မှာမူ အသားများကို ခွဲဝေရန် အလုပ်များနေကြ၏။

ဟေးလုံသည် အခြားလျန်ရှန်ခွေး နှစ်ကောင်ကို ဟောင်လိုက်ပြီးနောက် ဉာဏ်ကောင်းစွာဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကာ မတူညီသော လားရာသုံးခုတွင် အစောင့်အဖြစ် နေရာယူလျက် တောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"လျူဇီ... ကြောင်တောင်တောင် ရပ်မနေနဲ့... မြန်မြန် အသားခွဲကြစို့..."

လီလန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တောဝက်တောင်ကြောသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုနေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေသည့် စက္ကန့်တိုင်းက အန္တရာယ်ကို ပိုမို တိုးပွားလာစေသည်။

သူတို့သည် ဤကျင်းနှစ်ရာရှိသော အမွေးဝါကောင်လေးကို အမြန်ဆုံး ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်လေသည်။

ထိုဆားဖောင်ဇီနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပေ။

ကျင်းခြောက်ဆယ်ဆိုသည်မှာ ကျန်းဝေမင်နှင့် ရိက္ခာများ လဲလှယ်ရန် အနေတော်ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟေး... အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော်တို့ ပုဆိန် မပါလာဘူးလေ... အသားတွေကို ဘယ်လို ခုတ်ကြမလဲ..."

ဤအကြိမ် လီလန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ လိုက်လာခဲ့ရာတွင် လျူဇီသည် တောဝက်ကို ပစ်နိုင်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ အလွန်ဆုံး တောယုန် သို့မဟုတ် မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင်လောက်သာ ပစ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ၏အဘိုးက ရှောင်လန်မှာ လူသစ်ဖြစ်ပြီး ယခင်က အမဲမလိုက်ဖူးကြောင်း ပြောပြထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင် အစ်ကိုလန်မှာ ကျင်းနှစ်ရာရှိသော တောဝက်တစ်ကောင်ကိုပင် အမဲလိုက်နိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့လေသည်။

"ငါ ယူလာပါတယ်..."

လီလန်သည် တောဝက်နှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိထားပြီးဖြစ်ကာ တိုးတက်လာသော သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်ကြောင့်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် လျူဇီကို တောဝက်တောင်ကြောသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အသားခုတ်ရန် ကိရိယာများကို သဘာဝကျကျပင် ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် မုဆိုးများသည် သားကောင် အလွန်ကြီးမားနေပါက အသားများကို ခွဲဝေယူလေ့ရှိကြသည်။

အသားခုတ်ထစ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဝက်များကို သတ်ဖြတ်ပြီး အမွေးရိတ်ကာမှ အသားခုတ်လေ့ရှိသော ကျေးလက်ဒေသ၏ ရိုးရာနည်းလမ်းနှင့် မတူပေ။ ယင်းအစား သားကောင်များကို တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်ရန် လွယ်ကူစေရန် အတုံးငယ်လေးများ တုံးကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရော့... မင်းက သန်မာတယ်... မင်းပဲ အသားခုတ်လိုက်..."

လီလန်က ပုဆိန်ကို လျူဇီထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူဇီသည် ယခုအခါ သူ၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သူ၏ ယုံကြည်ရသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေမည်။

ယုံကြည်ရသူတစ်ဦးဖြစ်လာမည် ဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်တွင် အခြေအနေကြီးများ၌ အသုံးဝင်လာစေရန် သူ့ကို လေ့ကျင့်ပေးသင့်လေသည်။

လျူဇီသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အဘိုးဖြစ်သူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ခဲ့ပြီး အမဲလိုက်ခြင်း အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိသော်လည်း သူသည် တိရစ္ဆာန် အသေးစားလေးများကိုသာ အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးလေသည်။ ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော တောဝက်ကို ကိုင်တွယ်ရခြင်းမှာ ဤသည်က သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လျူဇီမှာ ကြွက်သားများဖြင့် သန်မာနေသဖြင့် သူ့အတွက် အသားခုတ်ရခြင်းက မုန်လာဥခုတ်ရသည်နှင့် တူနေတော့သည်။

လျူဇီသည် ပုဆိန်ကို ကောက်ကိုင်ကာ သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်း၍ တောဝက်၏ ခြေထောက်လေးချောင်းကို ခုတ်ချလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် ဝက်ခြေထောက် လေးချောင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် လျူဇီသည် အားကုန်ထုတ်၍ တောဝက်၏ ခေါင်းကိုပါ ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟေးလုံ... အသားစားလိုက်ဦး..."

လီလန်က တောဝက်ခေါင်းကို ဟေးလုံထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တောဝက်ခေါင်းများမှာ ချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ရှုပ်သဖြင့် ဟေးလုံအား ကျွေးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ဟေးလုံသည် ဤအမဲလိုက်ခြင်းတွင် များစွာ အထောက်အကူ ပြုခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ စွမ်းအင်များ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်ရန် ဆုလာဘ်တစ်ခုနှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

လျူဇီမိသားစုပိုင် လျန်ရှန်ခွေး နှစ်ကောင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဟေးလုံကို တံတွေးများ ယိုကျလျက် ကြည့်နေကြသော်လည်း ဟေးလုံ၏ ကြီးမြတ်မှုကြောင့် အနားသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းတို့အကုန်လုံးအတွက် ရှိပါတယ်..."

လီလန်သည် သူ၏ ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောဝက်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲချလိုက်လေသည်။

တောဝက်၏ အူများ၊ နှလုံးနှင့် အဆုတ်များအားလုံး ထွက်ကျလာတော့သည်။

တောဝက်၏ ကလီစာများမှာ အတော်လေး အနံ့ဆိုးသဖြင့် လီလန်သည် ၎င်းတို့ကို မသိမ်းဆည်းတော့ဘဲ လျူဇီ၏ လျန်ရှန်ခွေး နှစ်ကောင်ကိုသာ အကုန်ကျွေးလိုက်သည်။

ဝက်ခေါင်း၊ နှလုံး၊ အဆုတ်နှင့် အူများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကျင်းနှစ်ရာ ရှိသော အမွေးဝါကောင်ထံမှ အသား ကျင်း တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်သာ ကျန်ရစ်လေသည်။

လီလန်နှင့် လျူဇီတို့သည် သူတို့၏ ဓားများကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြီး အသားများကို ဧရာမ အတုံးကြီးများဖြစ်အောင် ပုဆိန်များဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြသည်။

သူနှင့် လျူဇီတို့သည် တစ်ယောက်တစ်ဝက်စီ ယူလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်လျှင် ကျင်း ရှစ်ဆယ်စီ ရရှိကြလေသည်။

လီလန်က ဆားဖောင်ဇီကို ခွဲဝေရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လျူဇီက သဘောမတူဘဲ တောဝက်သား တစ်ဝက်ဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လီလန်အနေဖြင့် ဆားဖောင်ဇီကို သူ့အတွက်သာ သိမ်းထားရန် ပြောဆိုလေသည်။

"အစ်ကိုလန်... လုံလောက်ပါပြီ... လုံလောက်ပါပြီ... အဲဒီလောက်ကြီး မလိုပါဘူး..."

"အမွေးဝါကောင်ရော... ဆားဖောင်ဇီကိုရော အစ်ကိုပဲ သတ်ခဲ့တာလေ... ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ရဘူး..."

"ကျွန်တော် အစ်ကို့အပေါ် အခွင့်အရေး မယူရက်ပါဘူး... ဝက်ခြေထောက် နှစ်ချောင်းပဲ ယူပါရစေ..."

ရင်းနှီးသော ညီအစ်ကိုများပင်လျှင် စာရင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိသင့်လေသည်။ လျူဇီသည် ဤအကြိမ် လီလန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာရုံသာဖြစ်ပြီး ဘာမှမကူညီခဲ့ရပေ။ လီလန်တစ်ယောက်တည်းကသာ အမွေးဝါကောင်နှင့် ဆားဖောင်ဇီကို ပစ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူဇီသည် ဘာမှမလုပ်ရဘဲ အသားများစွာ ရရှိနေသဖြင့် အားနာနေမိလေသည်။

လီလန်က လျူဇီကို ထိုမျှလောက် အသားအနည်းငယ်သာ ယူခွင့်မပြုပေ။ သူက ချက်ချင်းပင် တစ်ဝက်စီ ခွဲလိုက်တော့သည်။

"ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုပါကွ... မင်းကို အနစ်နာခံခိုင်းပါ့မလား..."

"အစ်ကိုလန်နောက်သာ လိုက်ခဲ့... အခုကစပြီး မင်း အသားတွေကို အဝစားရစေမယ်..."

"စကားနားထောင်စမ်း..."

ထိုအခါမှသာ လျူဇီသည် အသားများကို လိုလိုလားလား လက်ခံလိုက်တော့သည်။

လျူဇီမှာ ကျင်း ရှစ်ဆယ်ရှိသော တောဝက်သားများကြောင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေလေသည်။ အကယ်၍ သူ၏အဘိုးသာ သိသွားခဲ့လျှင် သူ့အတွက် အလွန် ဂုဏ်ယူနေမည်ဖြစ်သည်။

အသားများကို ခွဲဝေပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်သားတုတ်များနှင့် တောနွယ်ပင်များကို အသုံးပြု၍ စွတ်ဖားသုံးခု ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

အသားများကို စွတ်ဖားများပေါ်တွင် တင်ကာ ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်လိုက်သည်။ လီလန်နှင့် လျူဇီတို့မှာ တစ်ယောက်လျှင် စွတ်ဖားတစ်ခုစီ ဆွဲကြလေသည်။

ကျင်း ခြောက်ဆယ်ရှိသော ဆားဖောင်ဇီကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကျန်ရစ်သော စွတ်ဖားကိုမူ ဟေးလုံအပါအဝင် ခွေးသုံးကောင်က ဆွဲကြလေသည်။

"တောင်အောက် ဆင်းကြစို့..."

လူနှစ်ယောက်နှင့် ခွေးသုံးကောင်တို့သည် ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော အသားများကို တင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့သည်။