အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) အသားကျင်း ရာပေါင်းများစွာကို ရွာထဲသယ်လာခြင်းက တစ်ရွာလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်

သူတို့နှစ်ဦးသည် တောဝက်သားများ တင်ဆောင်ထားသော စွတ်ဖားတစ်ခုစီကို ဆွဲကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

လီလန်က သူ့ကို သတိပေးလိုက်၏။

"လျူဇီ... ဒီနေ့ ငါတို့ သတ်ခဲ့တဲ့ အမွေးဝါကောင်ကိစ္စကို ဘယ်သူမှ ပေးသိလို့မဖြစ်ဘူး..."

"အစ်ကိုရှောင်လန်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လျူဇီက ခေါင်းစောင်းကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းက တုံးလှချည်လား... ငါတို့ တောင်ပေါ်မတက်ခင်က လီဝူနဲ့ ကျိုးလျူကို ဆုံခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

“အဲ့ကောင်နှစ်ကောင်က ကျိုးလျဲ့ရှန်ရဲ့ မုဆိုးအဖွဲ့ကကွ... ဝက်ခြေထောက်က ကြိုးကွင်းက လီဝူ့ဟာလေ... ငါတို့က အမွေးဝါကောင်ကို သတ်လိုက်တာ... သူတို့သာ သိသွားရင် ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို သွားတိုင်မယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား..."

လီဝူ၏ ထောင်ချောက်တွင် အမွေးဝါကောင် မိနေခဲ့သော်လည်း အမွေးဝါကောင်မှာ ရုန်းထွက်သွားနိုင်ခဲ့သဖြင့် လီလန်က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီဝူသာ နောက်ပိုင်းတွင် သိသွားပါက သူသည် သေချာပေါက် ရောက်လာပြီး ပြဿနာရှာပေမည်။ ထိုသို့လုပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ရွာလုံး သိသွားပေလိမ့်မည်။

"လွယ်ပါတယ်... အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ လီဝူကို ဝက်ခြေထောက် တစ်ချောင်း ပေးလိုက်လို့ရတာပဲ... ငါတို့ဆီမှာ အသားတွေ အများကြီးရှိတာ တစ်ချောင်းလောက် လျော့သွားလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လီလန်က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို တစ်မျိုးပဲကွ... စောစောက မင်းအိမ်ဝိုင်းတံခါးဝမှာ လီဝူက ငါတို့ကို ဘယ်လို လှောင်ပြောင်သွားလဲဆိုတာ မင်း မေ့သွားပြီလား..."

“ငါက ဘာလို့ ပေးရမှာလဲ”

"လျူဇီ... မင်း သေချာမှတ်ထားစမ်း... ကိုယ့်ဆီမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာရှိရင် ကြွားမနေနဲ့... အဲ့လိုလုပ်ရင် လူဆိုးတွေက မင်းနောက်ကို လိုက်လာလိမ့်မယ်..."

"ငါတို့ အသားတွေ အများကြီး ရလာတာကို လူယုတ်မာ လီဝူသာ သိသွားရင် သူက ရွာသားတွေကို မြှောက်ပင့်ပေးပြီး ငါတို့ဆီက အသားတွေ လာတောင်းခိုင်းမယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား..."

"ဟိုမိသားစုကို တစ်ကျင်းပေး၊ နောက်မိသားစုကို နှစ်ကျင်းပေးဆိုရင် မင်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့ စားစရာ အသား ကျန်ပါဦးမလား..."

လီလန်က လျူဇီကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို တည်ထောင်ထားပြီး လူတိုင်းက တောင်ပေါ်သို့ အတူတူ အမဲလိုက်ထွက်ကာ အလုပ်မှတ်များကို အတူတကွရှာဖွေပြီး တစ်အိုးတည်းစားကြသော်လည်း လူတွေ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ခန့်မှန်းရခက်ပေသည်။ အပေါ်ယံတွင်မူ သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်ချစ်ခင်နေကြသော်လည်း ကွယ်ရာတွင်တော့ လူတိုင်းမှာ နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်ပေါင်း ရှစ်ရာလောက် ရှိနေကြလေသည်။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်သည် အစာရေစာ ရှားပါးနေသော အချိန်ဖြစ်ပြီး အိမ်တိုင်းက ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေကာ တောရိုင်းဟင်းရွက်များနှင့် သစ်မြစ်များကိုသာ စားနေကြရသည်။ စားစရာ ဆန်စပါးပင် လုံလောက်အောင် မရှိသည့်အချိန်၌ မင်းလို အရူးက အသားကို မျှဝေချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ။

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော်..."

လျူဇီမှာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့သဖြင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေလိုက်တော့သည်။

"လျူဇီ... ငါပြောတာ နားထောင်စမ်း... အခုလို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာ သူတော်စင်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်းဆီကို သေနတ်ပြောင်း ချိန်ခံရလိမ့်မယ်..."

"မင်း အသားပေးချင်ရင် ပေးလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ် ကောင်းတဲ့သူ၊ မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို မှတ်ထားမယ့်သူတွေကိုပဲ ပေးရမယ်... ပြီးတော့ အသားကို ပိုက်ဆံနဲ့လည်း ရောင်းလို့ရတယ်..."

"နားလည်ပြီလား..."

"နားလည်ပါပြီ..."

နားလည်တစ်ဝက် နားမလည်တစ်ဝက် ဖြစ်နေသော လျူဇီ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ လီလန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ပူပင်သောကကင်းကာ အကောင်းမြင်တတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်ပေါ်ရွာများတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူများသည် ဆိုးရွားစွာ သေပွဲဝင်ရလေ့ ရှိပေသည်။

လီလန်သည် ယခင်ဘဝက ဤအရာကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီးဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများဖြစ်စေ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် လျူဇီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သတိပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း လျူဇီ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့ကို ဆူပူရန် အဘိုးကျောက် ရှိနေသေးသည်။

အဘိုးကျောက်မှာ ဖြောင့်မတ်သောသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကိုယ်ပိုင် ချိန်ဆမှုများရှိကာ ဤကျင်း ရှစ်ဆယ်ကျော်ရှိသော တောဝက်သားကို မည်သို့ စီမံရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိလေသည်။

စွတ်ဖားများကို ဆွဲလာသော လူနှစ်ယောက်မှာ မကြာမီ တောင်ခြေရှိ လမ်းခွဆုံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် ရွာကို ဖြတ်သွားသည့် ပင်မလမ်းမကြီး ရှိသည်။

ညာဘက်တွင် ရွာကို ရှောင်ကွင်း၍ လျူဇီအိမ်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားနိုင်သော လမ်းငယ်လေးတစ်ခု ရှိ၏။

"နောက်ဖေးလမ်းကနေ အိမ်ပြန်ကြရအောင်... ငါတို့ရဲ့ သားကောင်တွေက အရမ်း သိသာလွန်းနေတော့ မလိုလားအပ်တဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်..."

လီလန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

လျူဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"အစ်ကိုလန်... အစ်ကို ဘာပြောပြော ကျွန်တော် နားထောင်ပါ့မယ်..."

ယခင်ဘဝက လီလန်သည် ဆိုးရွားစွာ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ မိသားစုမှလွဲ၍ လျူဇီအပါအဝင် လူအနည်းငယ်သာလျှင် သူ အခက်ခဲဆုံးအချိန်၌ အကူအညီပေးခဲ့ကြပြီး စားစရာ၊ သောက်စရာနှင့် ငွေကြေးများကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြ၏။

ထို့ကြောင့်ပင် လီလန်သည် ဤဘဝတွင် လျူဇီနှင့် အခြားသူများကို ကူညီရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအကြိမ်တွင် တောင်ပေါ်၌ အမဲလိုက်ရင်း ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော သားကောင်ကို ဖမ်းမိခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလွန်းလှသည်။

သို့သော်လည်း ရွာသားများမှာ စုန့်ဟွာမြစ်ထဲရှိ ငါးများကဲ့သို့ပင် ကောက်ကျစ်ကြပြီး ကြွယ်ဝသော အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံများ ရှိကြလေသည်။

လီလန်နှင့် သူ၏လူများက သားကောင်များစွာ ဖမ်းမိလာသည်ကို မြင်လျှင် အမဲလိုက်သည့်နေရာကို စုံစမ်းမေးမြန်းကာ အမွေးဝါကောင်၏ အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းလိုက်ရုံဖြင့် လီလန်ရရှိလာသော အမွေးဝါကောင်မှာ သူတို့ လုယူခဲ့သည့် အကောင်ဖြစ်ကြောင်း အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်ကြပေမည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူတို့သည် ပြဿနာရှာကြမည်ဖြစ်ပြီး မုဆိုးအဖွဲ့ထံ သွားတိုင်ကာ ရွာသားတစ်စုကို စုစည်း၍ သူ၏အိမ်သို့ အသားလာတောင်းကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီလန်သာ ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ ဆန္ဒများကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် အလကား အလုပ်လုပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေမည်။

မပေးဘူးဆိုလျှင်လည်း ထိုလူယုတ်မာများ၏ သဘာဝအရ သူတို့သည် သေချာပေါက် ရွာသားများကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ကာ လီလန်သည် ဒုက္ခရောက်နေသူကို မကူညီဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်ဟုဆိုကာ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အကျပ်ကိုင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး လီလန်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးကြပေမည်။

ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် ဝူရှန်းလီဆိုလျှင် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ဆုတံဆိပ်ရထားသော အမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ကိုပင် သတ်ဖြတ်၍ စားသောက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ထက်မက ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ထိုဝူရှန်းလီ ကဲ့သို့သော သူများစွာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။

လီလန်သည် လီဝူနှင့် သူ၏ လူမိုက်ဂိုဏ်းကို လုံးဝ မကြောက်သော်လည်း ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားခြင်းက ပိုကောင်းလေသည်။

တစ်နေကုန် မိမိနားနားတွင် ယင်ကောင်များ အသံမြည်နေသည်ကို မည်သူက သဘောကျမည်နည်း။

"ဦးလေးဝေမင်ကို အမြန်ဆုံး အကူအညီတောင်းဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်..."

လီလန်က အချိန်ဆွဲနေပါက ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။

သားကောင်များစွာကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်လာရာတွင် ဖြတ်လမ်းများမှ သွားလျှင်ပင် အစောနှင့်အနှောင်း ရွာသားများ တွေ့သွားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာဆိုသည်မှာ ဤမျှလောက်သာ ကျယ်ဝန်းသည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က လီလန် မိုးပျံနဂါးနှစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့သည်ကိုပင် လူတိုင်း သိခဲ့ကြသည်။ ယခု ကျင်းနှစ်ရာ ရှိသော အမွေးဝါကောင်နှင့် ကျင်း ခြောက်ဆယ်ရှိသော ဆားဖောင်ဇီဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် လိုတော့မည်မဟုတ်ပေ။

လီလန်သည် ကျန်းဝေမင်ထံ သွားရောက်၍ ကျင်း ခြောက်ဆယ်ရှိသော ဆားဖောင်ဇီကို ရောင်းချရန်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ကျင်း ရှစ်ဆယ်ရှိသည့် တောဝက်သား တစ်ဝက်ကိုပါ သူ့အား ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျင်း လေးဆယ်ရှိသော တောဝက်သားမှာ လူလေးယောက်ပါသော မိသားစုအတွက် လုံလောက်လေသည်။

"လျူဇီ... မင်းနဲ့ အဘိုးကျောက်တို့ အသားတွေအကုန်လုံးကို မစားနိုင်ဘူးဆိုရင် ဦးလေးကျန်းရဲ့ တူကို ရောင်းလိုက်လို့ရတယ်... အစ်ကိုရှောင်လန်က သူ့ကို သွားရှာခိုင်းတာလို့ ပြောလိုက်ရင် သူက ဈေးကောင်းပေးလိမ့်မယ်..."

ကျန်းဝေမင်မှာ ခရိုင်မြို့ရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံအတွက် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သံမဏိစက်ရုံတွင် အလုပ်သမား ရာပေါင်းများစွာရှိပြီး ထမင်းတစ်နပ်အတွက် ပါဝင်ပစ္စည်း မည်မျှကုန်ကျမည်ကို ခန့်မှန်း၍ပင် မရနိုင်ပေ။

လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် စားရမည့် ပါးစပ်များလည်း များပြားလှသည်။ တောဝက်သား ကျင်း ရာပေါင်းများစွာပင်လျှင် သူတို့ စားသောက်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

လျူဇီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"အစ်ကိုလန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... ပြန်ရောက်ရင် အဘိုးကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်..."

လျူဇီက သေချာ မှတ်သားထားသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားတော့သည်။

သူခိုးကို ကြောက်စရာမလိုဘဲ မိမိအပေါ် အကဲခတ် မျက်စိကျနေသူကိုသာ ကြောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ဤနေ့ရက်များတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မုဆိုးများသည် သူတို့၏ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့မှုကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရလေသည်။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် မြို့နှင့် ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် တည်ရှိကာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် ဝက်ဝံနက်တောင်တို့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။ အကယ်၍ သဘောထားသေးသိမ်ပြီး ဟန်ဆောင်ကောင်းသူတစ်ဦးနှင့် တကယ် ကြုံတွေ့ရကာ ထိုသူ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရပါက သင် မည်သို့ သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လျူဇီမှာ သိပ်မထက်မြက်လှဘဲ အဘိုးကျောက်ကသာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်မပေးထားပါက ထိုလူယုတ်မာများ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ အလွယ်တကူ ကျဆင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ငွေကြေး၏ မြှူဆွယ်မှုသည် လူယုတ်မာတစ်ဦးအား ကျင်းတစ်ရာနီးပါးရှိသော အသားများအတွက် စွန့်စားရဲအောင် ဆွဲဆောင်ရန် လုံလောက်လေသည်။

အလောင်းကို ဂုန်နီအိတ်ထဲ ထည့်နေစရာပင် မလိုပေ။ တောင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝက်ဝံများ သို့မဟုတ် ကျားများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသည်ဟု ပြောလိုက်ရုံပင်။ ၎င်းတို့သည် အလောင်းကို အကောင်းပကတိပင် ချန်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

လူ့စိတ်ဆိုသည်မှာ တိုက်ရိုက် မကြည့်ရဲလောက်အောင် ကြောက်စရာကောင်းလှ၏။

ရွာသားအားလုံးသည် အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသော်လည်း အသားရလာသူတိုင်းက အိမ်နီးချင်းများကို အနည်းငယ်စီ ဝေမျှပေးလေ့ ရှိကြသည်။

ဤရွာငယ်လေးတွင် လူတိုင်းသည် အချင်းချင်း တွေ့ဆုံနေကြရပြီး အခက်အခဲများ ကြုံလာသောအခါ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီပေးကြသည်။

သို့သော် ဤအသားဝေမျှခြင်းမှာ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် လိုလိုလားလား ရှိမှုအပေါ်တွင်သာ အခြေခံလုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တံခါးဝတွင် အသားသွားတောင်းသည့် လုပ်ရပ်မှာ အရှက်မရှိခြင်းနှင့် ကွာခြားမှု ရှိပါသလား။

ထို့ထက်မက ရွာတွင် ယခုအခါ အစာရေစာ ရှားပါးမှုကို ကြုံတွေ့နေရသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လီလန်သည် လောင်းကစား မလုပ်ရဲပေ။ သူသည် လူ့သဘာဝနှင့် လောင်းကစား မလုပ်ရဲခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မိမိ အကြောက်ဆုံးအရာကသာ အတိအကျ ဖြစ်လာတတ်လေသည်။

"ဟေး... လီလန်နဲ့ လျူဇီတို့ မဟုတ်လား... အမဲလိုက်ရာက ပြန်လာကြတာလား..."

"အမလေးဗျာ... သားကောင်တွေ အများကြီးပဲ... အားလုံး မင်းတို့ပဲ သတ်လာတာလား..."

"တောဝက်ကြီး တစ်ကောင်ကို သတ်လာတာလား... ပြီးတော့ ဆားဖောင်ဇီရောပဲလား..."

"စွတ်ဖားသုံးခု၊ အသားကျင်း ရာနဲ့ချီရှိတယ်... ငါတော့ တအား အားကျတာပဲ..."

"လီလန်... မင်းက တကယ့်ကို တစ်မျိုးပဲ... တောင်ပေါ်မှာ ပထမဆုံး အမဲလိုက်တာ မဟုတ်လား... အသားတွေက အများကြီးပဲ..."

"လီလေးရေ... အသားတွေ အများကြီးပါလား... ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား..."

အသားများ တင်ဆောင်ထားသော စွတ်ဖားကို ဆွဲကာ လမ်းငယ်လေးတစ်လျှောက် လျှောက်လာကြသော သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်နေသည့် ရွာသားအချို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ လီလန်တို့က အသားများစွာ ဆွဲလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အားလုံး ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

အချို့သော အရှက်မရှိသည့် လူများက လီလန်ထံသို့ပင် လာရောက်၍ အသားတောင်းကြလေသည်။

"တောဝက်လေးပါ... အသားသိပ်မများပါဘူး..."

ရွာသားများမှာ ဆွံ့အသွားကြတော့၏။

ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိတဲ့ အမွေးဝါကောင်ကို တောဝက်လေးလို့ ခေါ်တယ်ပေါ့လေ။

လီလန်သည် ရွာသားများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူတို့၏ အားကျမှုနှင့် မနာလိုမှု အကြည့်များကြားမှပင် လျူဇီကို ဦးဆောင်ကာ စွတ်ဖားကိုဆွဲ၍ လျူဇီအိမ်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

နောက်ဘက်တောင်ကုန်းဟု ခေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ လျူဇီ၏အိမ်မှာ ထိုတောင်ကုန်းငယ်လေး၏ ဘေးတွင် တည်ရှိ၏။

"လျူဇီ... နောက်ပေါက်ကနေဝင်..."

လျူဇီက ခြံဝင်းကို ပတ်၍ အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ဝင်ရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်က အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

လျူဇီသည် အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်၍ နောက်ပေါက်မှ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ထိုစဉ် သူတို့နောက်မှ အံ့ဩတကြီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အိုး... အဘိုးကျောက်ရဲ့ မြေး လျူဇီ မဟုတ်လား..."

"အမလေး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသားတွေ အများကြီး ပါလာတာလဲ..."

"တောဝက်ကြီး သတ်လာတာလား... ပြီးတော့ ဆားဖောင်ဇီရောပဲလား..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုအသံကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

အဒေါ်ဟဲ…