အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)

အခန်း(၃၅၅)

တစ်ဖွဲ့လုံး အချေအတင် စကားများနေကြတုန်းမှာပဲ အခန်းထဲမှာ စီးမြန်းနေတဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ခံစားချက်ပေါင်းစုံကို အရသာခံ ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်ခင်ဗျာ။ ဗီဗီဟာ မျက်နှာကြက်ပေါ်က လင်းထိန်နေတဲ့ မီးချောင်းအလင်းရောင်ထဲမှာ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ပြီး အခန်းထဲ ရောနှောဝင်ရောက်နေတာပါ။ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေမှန်းတောင် ဘယ်သူမှ မသိကြပါဘူး။

မိုက်ကယ်သာဆိုရင်တော့ သူ့ကို လှမ်းခေါ်မိမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ မိုက်ကယ်ဟာ သူ့အမေ ရောက်နေတာကြောင့် လန့်ဖျပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့တယ်။ ဒါကပဲ ဗီဗီ့ကို သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံးအလုပ်ဖြစ်တဲ့ တတိယလူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ကနေ အခြေအနေကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်ပြီး လူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေ တကယ့်လက်ရှိအချိန်မှာ ဘယ်လိုမျိုး ပွင့်အံလာသလဲဆိုတာကို လေ့လာခွင့် ရစေခဲ့တာပေါ့။

"အိုး... ဟို အကြေးခွံအဖြူနဲ့ ဖွတ်နဂါးမလေးကတော့ စိတ်တိုနေပြီ။ သူ့ခံစားချက်က မောင်နှမအချင်းချင်း ဖြစ်နေတာတောင်မှ သားဖြစ်သူအပေါ် စိတ်ဆိုးနေတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ..."

သူမဟာ ဇိုင်ယွန်နဲ့ ရှီနာတို့ရဲ့ အငြင်းပွားမှုကို စောင့်ကြည့်ပြီး မြင်တွေ့နေရတဲ့ မြင်ကွင်းကို သဘောကျနေမိတယ်။ တတိယလူ အမြင်နဲ့ ကြည့်ရတာကြောင့် ပါဝင်ပတ်သက်သူ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ပြသနေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိစေပြီး သူတို့ရဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲတွေနဲ့အတူ အရာအားလုံးကို ကွယ်ကာထားတဲ့ လိုက်ကာနောက်ကွယ်က အမှန်တရားကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ ငုံ့ကြည့်နေရသလို အထူးတလည် မြင်ခွင့်ရစေခဲ့တာပါ။

ဒါဟာ သူတို့နဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူတို့ကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ သိကျွမ်းနေသလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်။

ဒါက အိတ်စရေးရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေထဲကနေ ခံစားချက်တွေ အားလုံး စီးထွက်လာတာကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့ အငြင်းပွားရတဲ့ တကယ့်အမှန်တရားကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာနိုင်စေခဲ့တယ်။

ဥပမာအားဖြင့် ဇိုင်ယွန်ဟာ သူ့အစ်မအပေါ် ဂျစ်ကန်ကန်နဲ့ စိတ်ဆိုးပြနေပေမဲ့ အဲဒါအားလုံးက သူ့အစ်မနဲ့အတူ အချိန်ပိုပေးချင်တဲ့ အချက်ကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူက ဘုတ်ဂိမ်းတွေ ဘာတွေ ဆော့ဖို့ သူ့ကို အမြဲတမ်း ခေါ်နေခဲ့တာပေါ့။ ဟုတ်တာပေါ့... သူ့ရဲ့ အချိန်အခါ ရွေးချယ်မှုကတော့ တစ်ခါတလေ တကယ့်ကို အဆိုးဆုံး ဖြစ်နေတတ်တယ်၊ ဒီနေ့လို အချိန်မျိုးမှာတောင် ဂိမ်းဆော့ချင်နေတာမျိုးပေါ့၊ အဲဒါကြောင့် ရှီနာက စိတ်ဆိုးသွားပြီး သူက ပျင်းရိငြီးငွေ့နေတာပဲလို့ ထင်မှတ်သွားတာပါ။

ရှီနာကလည်း ဇိုင်ယွန်အပေါ် တကယ် စိတ်ဆိုးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမက သူ့ကို ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာစေချင်ပြီး သူ ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ သူမ သိထားတဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းတစ်ယောက်လို ပြုမူစေချင်ရုံသက်သက်ပါ။ သူဟာ သူတို့အားလုံးထဲမှာ အတော်ဆုံးလို့ သူမက သတ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်တယ်။

"ပလပ်စ်ဖိုး... ဟားဟားဟား... အစ်မ ရေ... ကတ်တွေကို ယပ်တောင် လုပ်လို့ရပြီနော်..." ဇိုင်ယွန်က နောက်ပြောင်လိုက်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရှီနာက ဂိမ်းရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို လက်ဝဲရစ် ပြောင်းလဲစေတဲ့ ရီဗားစ်ကတ်ကို ချလိုက်ပြီး ဂိမ်းရဲ့ အလှည့်အပြောင်းကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူမအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီပေါ့။

"တွေ့ကြသေးတာပေါ့..." သူမက နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး အနည်းငယ် ကွေးရုံ ပြုံးရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဗီဗီဟာ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စုပ်ယူစားသုံးပြီး သူတို့ရဲ့ ဘဝအတွေ့အကြုံတွေထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မျှဝေခံစားချင်စိတ်ကလွဲလို့ ဘာမှ မလိုချင်တော့ပါဘူး။

ကံမကောင်းစွာပဲ အဲဒါက သူတို့ဆီမှာ သူမ ရှိနေကြောင်း ရိပ်မိသွားစေလိမ့်မယ်။ မိုက်ကယ်ကတော့ သူမကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စောင့်ကြည့်နေတာမျိုး မလုပ်ဖို့ သေချာပေါက် အတင်းအကျပ် တားဆီးမှာ ဖြစ်တယ်။

မိုက်ကယ်အကြောင်း ပြောရရင် မိုက်ကယ်ကလည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်အချို့ကို ပြသနေခဲ့တယ်။ လိုင်လီယာက ယူနာနဲ့ သူ့ကို ဆက်စပ်ပြီး ဆက်တိုက် နောက်ပြောင်နေတာကြောင့် သူ့ပါးပြင်တွေက ရှက်သွေးဖြန်းပြီး နီမြန်းနေကာ နားရွက်တွေကလည်း တကယ်ပဲ အခိုးအလျှံတွေ ထွက်မတတ် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။

"ငါတို့အိမ်ကို မကြာခင် လာလည်ဦးနော် ယူနာ။ သမီး အဲဒီနေရာကို သေချာပေါက် သဘောကျမှာပါ။ ဟိဟိ... အဲဒီမှာပဲ အပြီးအပိုင် ပြောင်းနေချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားမလား မသိဘူး..."

လိုင်လီယာကတော့ ယူနာကို သူမရဲ့ သားဖြစ်သူနဲ့ အောင်သွယ်တော်လုပ်ဖို့ မသိမသာ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ဆက်ပြီး ပူဆာနေခဲ့တယ်။

မိုက်ကယ်ကတော့ မြေကြီးထဲ ခေါင်းပဲ တိုးဝင်ပုန်းလိုက်ချင်တော့တယ်။ လိုင်လီယာက တစ်ကမ္ဘာလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ အနုပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲကို သွားပြီးတော့ စင်ပေါ်ကို ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ ဖျော်ဖြေပွဲမှာ သူ့ဘေးနားတင် ထိုင်နေတဲ့ သားဖြစ်သူနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့၊ ဒိတ်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ပါဦး။ အခု မိုက်ကယ် ခံစားနေရတာက အတိအကျ အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။

"မေမေ... သား တောင်းပန်ပါတယ်... တော်ပါတော့ဗျာ..."

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာက သူ့အမေကို ပိုပြီး စိတ်အားထက်သန်လာစေပုံရတယ်။

"ကြည့်စမ်းပါဦး... ရှက်နေလိုက်တာ။ သိပ်ချစ်ဖို့ မကောင်းဘူးလား ယူနာ..."

ယူနာက မရယ်မိအောင် ထိန်းရင်း လက်နဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ သူမဟာ မိုက်ကယ်ကို လုံးဝ အပြစ်အနာအဆာ မရှိဘဲ ပါရမီထူးချွန်ပြီး စင်ကြယ်တောက်ပနေတဲ့ ရီနေးတားရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အဖြစ် အမြဲတမ်း မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခရမ်းချဉ်သီးတစ်လုံးလို နီရဲနေတဲ့ သူ့ရဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အခြားအသွင်အပြင်တစ်ခုကို သူမ မြင်တွေ့နေရပြီပေါ့။

အဲဒါက သူ့ကို တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းစေတယ်ဆိုတာတော့ သူမ ဝန်ခံရမှာ ဖြစ်တယ်။

"အန်တီ လိုင်လီယာ ဒီကို ခဏခဏ လာသင့်တယ်ရှင့်..." ယူနာက မိုက်ကယ်ကို နောက်ပြောင်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ ယူနာ... သမီးရဲ့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို အန်တီ လက်ခံလိုက်မယ်နော်..."

မိုက်ကယ်က ယူနာ့ကို လုံးဝ သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

သူက နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံတင် 'ဘာလို့လဲ' ဆိုပြီး မေးလိုက်တာပေါ့။

ယူနာကတော့ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ရယ်မောသံလေးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူမက သူ့ကို နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံတင် ပြန်ဖြေလိုက်တာပေါ့။ 'အိုင်စကရင်အတွက် ကလဲ့စားချေတာပေါ့'

သူ အဲဒါကိုတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားရတယ်။ သူမရဲ့ မကျေနပ်ချက်က လုံးဝ မျှတနေတာကိုး။ သူက အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာကြောင့် အိုင်စကရင် လုပ်ပေးဖို့ သူမရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို အမြဲတမ်း ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။

"ကဲပါ... ငါတို့ ဂိမ်းပဲ ဆော့ရအောင်..." နောက်ပြောင်တာတွေ ရပ်သွားဖို့ မျှော်လင့်ရင်း သူက ပြောလိုက်တယ်။

ကံမကောင်းစွာပဲ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အပေါင်းအဖော်တွေကပဲ သူ့ကို သစ္စာဖောက်လိုက်ကြပြန်တယ်။

"အန်တီ ဒီကို ခဏခဏ လာရင် ကောင်းမှာပဲဗျ..." ဂျာကူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဒါမှပဲ သခင်ကြီးကို ဂိမ်းတစ်ခုမှာ အနိုင်ယူဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ..."

'မင်းပါလား ဂျာကူ' မိုက်ကယ်က သစ္စာဖောက်မှုအတွက် ဂျာကူကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်မိတယ်။

"သမီးက အပတ်စဉ် ဘုတ်ဂိမ်းဆော့မယ့် ညအတွက် သခင် မိုက်ကယ်ရဲ့ အချိန်ဇယားကို ရှင်းပေးနိုင်ပါတယ် အန်တီ လိုင်လီယာ..." ရှီနာက သူမရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ချရေးနေရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဟေး... ငါ အဲဒါကို ခွင့်မပြုပါဘူးနော်။ ငါ့မှာ ပရောဂျက်တွေ အများကြီးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ..." သူက သူမကို ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒါကို လုံးဝ ကြားပုံမပေါ်ပါဘူး။

"...ဟုတ်ပါတယ်... အန်တီ ဒီမှာ ရှိနေတာ ကောင်းပါတယ်..." ယူမီစုက အခြားသူတွေရဲ့ စကားသံတွေကြားထဲ နစ်မြုပ်သွားရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"သခင်မကြီး... ဘယ်အချိန်ပဲ လာချင်လာချင် ကျွန်တော်ကတော့ ဒီကို သေချာပေါက် တယ်လီပို့ လုပ်ပေးမှာပေါ့..." ဖတ်ချ်က ပြောလိုက်တယ်။

သူက ဖတ်ချ် ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာ မျှော်လင့်ထားပေမဲ့ ဒရာဂွန်ဘွန်းတွေပါ သူ့ကို ကျောခိုင်းလိမ့်မယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ သူ့အမေက သူတို့ကို စိတ်အာရုံ ထိန်းချုပ်လိုက်သလိုမျိုးပါပဲ။

"ငါ့လူတို့ ရေ... ငါ့အကြောင်း ပြောနေတာတွေ ရပ်ကြရအောင်။ ဂျာကူ အကြောင်းဆိုရင်ကော... သူ ဘယ်လောက် ပျင်းလဲဆိုတာကို ဝိုင်းလှောင်ကြရအောင်။ ဇိုင်ယွန် ရော... ရှီနာ... မင်းတို့နှစ်ယောက် အငြင်းပွားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အားလုံးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။

"....ဒါနဲ့... အန်တီ လိုင်လီယာ... အန်တီ ပိတ်ရက်တွေမှာ အားလားရှင့်..." ရှီနာက မေးလိုက်တယ်။

"ဟေး... ဘုတ်ဂိမ်းဆော့မယ့် ညတွေ ပိုများလာပြီ..." ဇိုင်ယွန်က အောင်ပွဲခံလိုက်တယ်။

"မင်း လေ့ကျင့်ရေး မလုပ်ရင် သွားလို့မရဘူးနော်..." ဂျာကူက ပြန်ချေပလိုက်တယ်။

"အစ်ကိုကကော... အစ်ကိုလည်း မလုပ်ဘူးမလား..."

"ငါက မလှုပ်မယှက်ဘဲ လေ့ကျင့်တာ။ ငါတို့က မတူဘူး..."

"အန်တီ ပိတ်ရက်တွေမှာ သေချာပေါက် အားတာပေါ့..." လိုင်လီယာက ရှီနာ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ "ယူနာ ရော... သမီးလည်း အားတယ်မလား..."

အားလုံးက မိုက်ကယ်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး သူ့အပေါ်ကနေပဲ ကျော်ဖြတ်ပြီး စကားဆက်ပြောနေခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ဟာ ဒီအချိန်မှာ ဂိမ်းကိုတောင် ဆက်မဆော့ကြတော့ပါဘူး၊ ဒါက နောင်အနာဂတ်မှာ ဘုတ်ဂိမ်းတွေ ပိုဆော့ဖို့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေကြတာမို့ တော်တော်လေးတော့ ထူးဆန်းနေခဲ့တာပေါ့။ သူ အဲဒါကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နောက်ကွယ်ကနေ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဗီဗီဟာ ဒီအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လုံးကို လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

သူတို့အားလုံးဟာ အချေအတင် ငြင်းခုံပြီး တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ကျော်ဖြတ်ကာ စကားပြောနေကြပေမဲ့လည်း သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ဖော်ပြရခက်တဲ့ နွေးထွေးမှု ခံစားချက်တစ်ခုက ပျံ့နှံ့နေခဲ့တယ်။

အခု ဒီအခိုက်အတန့်မှာတော့ အားလုံးဟာ တူညီတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတာ ဖြစ်တယ်။ ပြီးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဗီဗီဟာ ဒါ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမဟာ ဒါမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတောင် မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ လူသားတွေ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရောင်အသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသလိုမျိုးပါပဲ။

ဒီခံစားချက်တွေက အားလုံးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပျံ့နှံ့သွားတဲ့အခါ ဗီဗီကိုယ်တိုင်လည်း သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။

အထဲမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသလိုမျိုး နာကျင်နေခဲ့တာပေါ့။ တစ်နည်းအားဖြင့် မိုက်ကယ်နဲ့ အခြားသူတွေ အူနိုဆော့နေတာကို ကြည့်ရတာက သူမကို ဒဏ်ရာရရှိသွားသလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်။

'ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ' ဗီဗီက စိတ်ထဲကနေ တွေးမိလိုက်တယ်။

စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ဗီဗီဟာ အခန်းထဲမှာ လျှံထွက်နေတဲ့ ခံစားချက်တွေကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စုပ်ယူစားသုံးပြီးတဲ့ နောက်မှာတောင် သူတို့ အခု လက်ရှိ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ တကယ့်ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကို နားလည်ဖို့အတွက် မလုံလောက်ခဲ့ပါဘူး။

သူမဟာ ပိုပြီးတော့တောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

သူမ အဲဒါကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူမဟာ အခြားသူတွေရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စုပ်ယူစားသုံးပြီးတဲ့နောက် သူတို့ ခံစားရတာကို လိုက်ခံစားရလေ့ရှိပြီး သူမကို ပြည့်စုံအာသာပြေစေတာ ဖြစ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဗီဗီဟာ ပိုပြီးတော့တောင် ဆာလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးကိုပဲ စုပ်ယူစားသုံးပါစေ သူမကို တင်းတိမ်ရောင့်ရဲစေမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။

သူမ အတွေးနက်နေတုန်းမှာပဲ မိုက်ကယ်က ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဟဲဟဲ... ငါ မေ့တော့မလို့..." သူက ပြောရင်း လေထုထဲကို လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ဗီဗီ့ကို သူမရဲ့ အတောင်ပံကနေ ဖမ်းကိုင်လိုက်တယ်။

"မင်းလည်း ငါတို့နဲ့ အတူတူ ဆော့ရမယ်။ ဒီလောက်အလွယ်လေးနဲ့တော့ လွတ်အောင် ပြေးလို့မရဘူးနော်..." သူက အာရုံအချို့ကို သူ့ဆီကနေ လွှဲပြောင်းပစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်း ပြောလိုက်တာပေါ့။

* * * * * * * *

စာစဉ်(၃၀)

အခန်း(၃၅၆)

"မိုက်ကယ်... သူက ဘယ်သူလဲ"

မိုက်ကယ်က ဗီဗီကို သူ့လက်ပေါ် တင်မြှောက်ထားရင်းနဲ့ အဲဒီ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ နတ်သူငယ်မလေးကို လူတိုင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တယ်။

"သူက ဗီဗီ တဲ့... ဒီတောအုပ်ထဲမှာ မူလကတည်းက နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နတ်သူငယ်တွေထဲက တစ်ယောက်ပေါ့"

အခုတော့ ခါတိုင်းဆို သန်မာပြီး အရှက်အကြောက်မရှိတတ်တဲ့ နတ်သူငယ်မလေးဟာ လူတိုင်းက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတဲ့အခါမှာတော့ ငြိမ်ကုပ်သွားတော့တယ်။ မိုက်ကယ်တောင် မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင်ကို လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့တယ်ပေါ့။

"နင် အူနို ကစားဖူးလား" ရှီနာက မေးလိုက်တယ်။

ရှက်တတ်နေတဲ့ နတ်သူငယ်မလေးက ခေါင်းခါပြတယ်။

"လွယ်လွယ်လေးပါ... စည်းမျဉ်းတွေကတော့ ဒီလိုရှိတယ်..."

ရှီနာက ဗီဗီကို သူတို့နဲ့အတူ အဆင်ပြေပြေ ကစားနိုင်ရုံလောက်ပဲ စည်းမျဉ်းတွေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်တယ်။

"စည်းမျဉ်းတွေထဲက တစ်ခုကတော့ နင့်ဆီမှာ ပလတ်စဖိုးကတ် ရှိရင် အဲဒါကို ငါ့ကို အမြဲပေးရမယ် ဆိုတာပဲ" ဂျာကူက သူ့ရဲ့ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဒီ ပျင်းရိလေးတွဲကြီး ပြောတာကို မယုံနဲ့" ရှီနာက ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ့ဘေးမှာ လာထိုင်... ငါ ကူညီပေးမယ်"

ဗီဗီက ရှီနာနဲ့ လိုင်လီယာတို့ရဲ့ ဘေးနားဆီ ပျံသန်းပြီး ဆင်းသက်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့က အသစ်ရောက်လာတဲ့သူကို နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတွေနဲ့ ကြိုဆိုကြတယ်။

"ဒါဆို တို့တွေ အစကနေ ပြန်စကြရအောင်" ဖတ်ချ်က သူ့ရဲ့ အရိပ်တွေကို သုံးပြီး လူတိုင်းရဲ့ ကတ်တွေကို ပြန်သိမ်းရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"ဟေး... ငါ နိုင်တော့မှာဗျ" ဇိုင်ယွန်က မကျေမနပ် ညည်းတွားလိုက်တယ်။ "အကိုက ရှုံးနေလို့ အခုလို လုပ်ချင်တာမလား"

"ငါက စီစီ... ဘီဘီ... ကိုပါ ပေးကစားချင်လို့ပါ"

"အကိုက သူ့နာမည်ကိုတောင် သေချာမသိဘဲနဲ့"

ဒီလိုနဲ့ ကစားသမား ဆယ်ယောက်လုံး ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်ရင်း ဂိမ်းကို ဆက်ကစားကြတယ်။ ခါတိုင်းလိုပဲ အငြင်းအခုံတွေနဲ့ နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံတွေကြောင့် ဂိမ်းက ခဏခဏ ရပ်တန့်နေတတ်တယ်ပေါ့။

ဇိုင်ယွန်က ရှီနာကို ခဏခဏ စနောက်နေလို့ ရှီနာ့ဆီကနေ အမျက်ဒေါသတွေကိုပဲ တုန့်ပြန်ရရှိနေတယ်။ လိုင်လီယာကတော့ ယူနာ့စိတ်ထဲမှာ မိုက်ကယ်ကို ပိုပြီး အသဲယားလာစေဖို့အတွက် မိုက်ကယ်ရဲ့ ကလေးဘဝတုန်းက ထူးဆန်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို တတွတ်တွတ် ပြောပြနေခဲ့တယ်။

ဂျာကူကတော့ သူ့အလှည့်မဟုတ်တဲ့ အချိန်တွေမှာ အိပ်ငိုက်နေတယ်။ ဖတ်ချ်ကတော့ အညံ့ဆုံး ကစားသမားဖြစ်ပြီး အချိန်အတော်များများမှာ စည်းမျဉ်းတွေကို မသိသလို သူ့ရဲ့ ကတ်တွေကိုလည်း အကုန်လှန်ပြထားတာကြောင့် တခြားလူတွေက သူ့လက်ထဲက ကတ်တွေကို အတိုင်းသား မြင်နေရတယ်။

ယူမီစုကတော့ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ အမှတ်အများဆုံး ရနေပေမဲ့ သူ့အလှည့်ကို ကျော်တာ ခဏခဏ ခံရတာရယ်၊ စကားပြောဖို့ အလွန်ရှက်တတ်တာရယ်ကြောင့် မနိုင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရတယ်။

ဗီဗီကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းနဲ့ အရာအားလုံးကို တိတ်တိတ်ကလေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ပေါ့။

သူမက သူတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို စုပ်ယူစားသောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘဲနဲ့ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုခုကို ခံစားနေရသလိုမျိုး ဖြစ်လာတယ်ပေါ့။

"ဗီဗီ... ငါ့သားက သိပ်တော်တာပဲ မဟုတ်လား... သူက သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ပါရမီတွေကြောင့် နင်တို့လို နတ်သူငယ်တွေကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား"

လိုင်လီယာက သူ့သားအကြောင်းကို သူ့ရှေ့မှာ လာပြီး ကြွားဝါနေတာကို ကြားရတဲ့အခါ ဗီဗီ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ဗီဗီ... ငါ့အစ်မကို ပြောပေးပါဦး... သူက သိပ်ရက်စက်တာပဲ... ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို မကျော်ခိုင်းဘဲ အရှုံးမပေးချင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်" ဇိုင်ယွန်က ဗီဗီ့ကို အကူအညီတောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှီနာနဲ့ ဇိုင်ယွန်တို့က သူတို့ရဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို သူ့ကို ကြားခံထားပြီး ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ဗီဗီက သူ့ကိုယ်သူ ဒီအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အရေးပါတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဗီဗီက သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး နှလုံးသားရှိတဲ့နေရာကို လက်နဲ့ အသာလေး ထိခိုက်ကြည့်မိတယ်ပေါ့။

'ဒါက ခံစားချက်တွေ ဆိုတာလား' လို့ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးနေမိတယ်ပေါ့။

ဗီဗီတစ်ယောက် ဒီလိုမျိုး သဘောပေါက် နားလည်လာနေတုန်းမှာပဲ အခန်းတံခါးက ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အော့ခ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ စစ်သူကြီးနှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ နာရီတိုနဲ့ ဆာစူကီတို့ ဝင်လာကာ သူတို့အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်ကြတယ်။

"ဗူး တို တို... အခုလို ဝင်နှောင့်ယှက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလယ်တဆင့် အရိပ်ဝံပုလွေတွေက လူယုတ်မာဓါးပြအဖွဲ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို စုံစမ်းသိရှိထားလို့ လာသတင်းပို့တာပါ"

"ရာ့ တာ တာ... ပထမဆုံး လှိုင်းကတော့ စတင် ထွက်ခွာလာပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခံတပ်ဆီကို ဦးတည်နေပါတယ်... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရွှေလမ်းမကြီးကို ပစ်မှတ်ထားနေကြတာပါ"

တိုက်ပွဲက စတော့မယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တာကြောင့် မိုက်ကယ်က နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ ဒါကို ရှင်းပစ်နိုင်မလား" လို့ မိုက်ကယ်က သူတို့ကို မေးလိုက်တယ်။

"ရပါတယ် သခင်" နာရီတိုက ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရိပ်ဝံပုလွေတွေက ဒီဓားပြတွေကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ သခင်... သူတို့တွေဟာ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ပြင်ဆင်ထားတာတွေကို သိသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုတော့ သတိပေးပါရစေ" ဆာစူကီက ပြောလိုက်တယ်။

အခုအချိန်အထိတော့ ဓားပြတွေက ရွှေလမ်းမကြီးကို ဘာမှမတတ်နိုင်တဲ့ လမ်းဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေပဲ စောင့်ကြပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပထမလှိုင်း ပြီးသွားရင်တော့ ဘလဇဲလ်အနေနဲ့ ရီနေးတားရဲ့ အင်အားစုအားလုံးက သူတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုတွေကို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကာကွယ်ဖို့ ဒီမှာ ရောက်နေကြပြီဆိုတာကို သိသွားလိမ့်မယ်ပေါ့။

"ရပါတယ်... ဒါက တို့တွေ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသားပဲလေ" မိုက်ကယ်က သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။

အော့ခ်စစ်သူကြီး နှစ်ယောက်ဟာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲကနေ လှည့်ထွက်သွားကြတယ်။

ရှီနာက ကျော့ရှင်းစွာပဲ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်တယ်။ "ဂိမ်းကတော့ ပြီးသွားပြီ" လို့ သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ဇိုင်ယွန်... နင် တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားတော့"

အငယ်ဆုံး တောင်ပံနဂါးလေးက ချက်ချင်းပဲ ကန့်ကွက်တော့တယ်။ "ဒါပေမဲ့ တို့တွေ နောက်ထပ် ဂိမ်းတစ်ခု ဆော့ဖို့ အချိန်အများကြီး ရသေးတာပဲကို"

"မရဘူး" ရှီနာက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်တယ်။ "ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး... တို့ရဲ့ ရီနေးတားက ညီအစ်ကိုတွေက အပြင်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြတာလေ... တို့တွေက ဒီမှာ တစ်နေ့လုံး ဂိမ်းဆော့ပြီး ထိုင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး" ရှီနာက ထပ်ပြောလိုက်တယ်။

ဇိုင်ယွန်က နှုတ်ခမ်းကို စူထားရင်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူက ရှီနာ့ရဲ့ အမိန့်ကို လက်ခံတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပေမဲ့ ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရသွားတယ်ပေါ့။

"ခဏလေး... ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... တို့တွေ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ကြရင် ဘယ်လိုလဲ"

ရှီနာက မျက်မှောင်ကုပ်ပြီး လက်ပိုက်လိုက်တယ်။ သူက ဇိုင်ယွန်ရဲ့ နောက်ထပ် ကလေးကလား အကြံအစည်တွေကို နားထောင်ပေးဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘူးလေ။

"ငါ့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောင်ပါဦး... တို့နှစ်ယောက်ထဲမှာ ဘယ်သူက ဓားပြတွေကို ပိုပြီး အများကြီး နှိမ်နင်းနိုင်မလဲဆိုတာ ပြိုင်ကြတာပေါ့...

နင် နိုင်ရင်တော့ ငါ နင့်စကားကို နားထောင်ပြီး တစ်လလုံး လုံးဝ အမိန့်နာခံပါ့မယ်... ငါ လေ့ကျင့်ခန်းတွေလည်း လုပ်မယ်... ဆော့တာတွေကိုလည်း ရပ်လိုက်မယ်...

နင် ရှုံးရင်တော့ တစ်လလုံး ငါ့ကို ဘာလေ့ကျင့်ခန်းအကြောင်းမှ လာမပြောရဘူး... ပြီးတော့ ငါ ကြိုက်တဲ့အချိန်၊ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဂိမ်းဆော့ရင်တောင် နင် ငါ့ကို ပေးဆော့ရမယ်... သဘောတူလား"

ရှီနာ့ရဲ့ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားတယ်။ "တစ်လ တောင်မှလား"

ဇိုင်ယွန်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အစ်မ လက်ခံလာစေဖို့ သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူ့အစ်မက လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လာပြီး အဲဒီ သဘောတူညီချက်ကို လက်ခံတော့မယ့် ပုံစံကို သူ မြင်နေရတယ်ပေါ့။

"အကြံတစ်ခု ပေးရရင်တော့ အဲဒါကို လက်မခံနဲ့" လိုင်လီယာက ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်တယ်။

"အင်း... ငါ မိုက်ကယ်နဲ့ အလားတူ သဘောတူညီချက်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တုန်းက ဘယ်လောက်တောင် နောင်တရခဲ့လဲ နင် မသိပါဘူး... သူက ခဏလေးပဲလို့ ပြောခဲ့တာ... အခု နှစ်နှစ်တောင် ကြာသွားပြီ... သူက အပြင်မှာ သူ့ဘာသာသူ စွန့်စားခန်းတွေ ထွက်နေတုန်းပဲ"

လိုင်လီယာ့ရဲ့ စိတ်မကောင်းစရာ အတိတ်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ရှီနာက စိတ်ကူးပြောင်းသွားပြီး သူ့လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။

ဇိုင်ယွန်တစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားရတယ်ပေါ့။ သူ နိုင်ခါနီးမှပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ ပုခုံးပေါ်ကို နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက် လာတင်တာကို သူ ခံစားလိုက်ရတယ်ပေါ့။

သူ မော့ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက မိုက်ကယ် ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ခဏလေး" မိုက်ကယ်က ပြောလိုက်တယ်။

"တို့တွေ ဒါကို ပိုကောင်းတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု... တို့အားလုံး ပါဝင်လို့ရမယ့် အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင်ကော"

လူတိုင်းက သူ့ဆီကို လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။

"ယောကျာ်းလေးအဖွဲ့နဲ့ မိန်းကလေးအဖွဲ့ ပြိုင်ကြတာပေါ့" သူက ပြောလိုက်တယ်။

"ဓားပြတွေကို အများဆုံး နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့အဖွဲ့က ဂိမ်းမှာ နိုင်မယ်... ရှုံးတဲ့အဖွဲ့ကတော့ နိုင်တဲ့အဖွဲ့က တစ်လလုံး ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်ရမယ်"

သူ့ရဲ့ စကားတွေက လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ မီးတောက်တွေကို တောက်လောင်သွားစေသလိုမျိုး ဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။

"ငါ အလိုရှိတဲ့ အရာမှန်သမျှကို ငါ့သားက လုပ်ပေးမှာလား..." လိုင်လီယာက ပြောလိုက်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။

"ဘုတ်ဂိမ်းတွေ ပိုဆော့ရမယ်... အိပ်ချိန် သတ်မှတ်ချက် မရှိတော့ဘူး..." ဇိုင်ယွန်က တိုးတိုးကလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"အလုပ်တွေ မလုပ်ရဘူး... တစ်လလုံးလုံး အိပ်ရမယ်..." ဂျာကူက အိပ်မက်ယဉ်နေတယ်။

"ရေခဲမုန့်လား... နောက်ဆုံးတော့ စားရတော့မယ်ပေါ့..." ယူနာက တခိခိ ရယ်လိုက်တယ်။

"....လူတိုင်းက နောက်ဆုံးတော့ ငါ့စကားကို နားထောင်ကြတော့မှာလား..." ယူမီစုက တိုးတိုးကလေး ညည်းတွားလိုက်တယ်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သူတို့အားလုံး ခေါင်းငြိမ့်ပြကြပြီး မိုက်ကယ်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ကြတယ်။ အခုတော့ အဲဒါက ငါးယောက်ချင်းစီ ပြိုင်ရမယ့် အဖွဲ့လိုက်ဂိမ်း ဖြစ်သွားပြီပေါ့။

ယူနာ၊ ရှီနာ၊ ယူမီစု၊ လိုင်လီယာ နဲ့ ဗီဗီ

မိုက်ကယ်၊ ဂျာကူ၊ ဇိုင်ယွန်၊ ဖတ်ချ် နဲ့ ဂရီးဗ်

ဂိမ်းကတော့ အခုအချိန်မှာတော့ ဓားပြတွေကို အများဆုံး ဖမ်းဆီးနိုင်သူ အမဲလိုက်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့လုံးက နိုင်ချင်တဲ့ ကိုယ်စီ ဆန္ဒတွေကြောင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြတယ်ပေါ့။

"လူစုလိုက်ကြ" မိုက်ကယ်က ယောကျာ်းလေးတွေကို အော်ပြောလိုက်ပြီး သူတို့အားလုံးကို လူစုဝိုင်းကလေး လုပ်လိုက်တယ်။ "တို့တွေ ဒါကို နိုင်မှဖြစ်မယ်... မနိုင်ရင်တော့ ရှက်စရာကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်"

မိုက်ကယ်ကတော့ သူ့ရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူကို ရီနေးတားနိုင်ငံဆီ ပြန်ခေါ်သွားချင်တဲ့ ဆန္ဒကြောင့် အခုလို စိတ်အားထက်သန်နေတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါက သူ လုပ်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲလေ။ မဟုတ်ရင်တော့ သူ့အမေက ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး သူ့ကို အချိန်ပြည့် အရှက်ခွဲနေလိမ့်မယ်ပေါ့။

"လုပ်လိုက်ကြစို့ အစ်ကိုမိုက်"

"ဟူး... အေးပါ... ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ရမလား"

ယောကျာ်းလေးအဖွဲ့က စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ကြတယ်။ တစ်ယောက်တည်း ထူးဆန်းနေတာကတော့ အဖွဲ့အင်အား တူညီအောင် အတင်းအကျပ် ခေါ်ယူခြင်းခံထားရတဲ့ ဂရီးဗ်ပဲ ဖြစ်တယ်။

"ဟိုဟိုဟို... ငါ ဒါကို သဘောတူခဲ့မိတာကို မေ့သွားပုံရတယ်... ဒါပေမဲ့... ကဲ... အောင်ရမည်"