အခန်း (၁၀၆၁-၁၀၆၂)

အခန်း (၁၀၆၁) - သုထျန်ရှေးဟောင်းမြေပုံ

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ခုထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အစွမ်းသတ္တိများကို လှည့်ပတ်ကာ ၎င်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုမြေပုံပေါ်တွင် တံခါးတစ်ခုနှင့် သဏ္ဍာန်တူသော ထူးခြားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားလေသည်။

“ဒီလို ရှေးဟောင်းမြေပုံမျိုး နောက်တစ်ခုပါလား...”

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှ မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤရှေးဟောင်းမြေပုံမျိုး သူ၏လက်ထဲတွင် သုံးချက်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ အဆုံးအစမရှိလှသော လူပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသည့် မြေပုံအပိုင်းအစတစ်ခုကို ရှာဖွေရန် လမ်းစမရှိတော့ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြန်လည်ရှာဖွေတွေ့ရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

လီယန်ချူသည် အခြားသော ရှေးဟောင်းမြေပုံ သုံးခုကိုပါ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြေပုံလေးခုကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ၊ ချက်ချင်းပင် မြေပုံတစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ၎င်းအပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များမှာ စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပမာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အလွန်တရာ တိကျပြတ်သားစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

မူလက ထိုတံခါးပုံရိပ်မှာ အလွန် စိတ္တဇဆန်ပြီး ထိုသဘောတရားကိုသာ အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းအပေါ်၌ တိမ်တိုက်များအကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေသည့် ထည်ဝါခန့်ညားပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကောင်းကင်တံခါးကြီး တစ်ခုကို ရေးဆွဲထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းတဲ့..... သုထျန်တံခါးကြီး မဟုတ်ပါဘူးနော်...”

ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုရှေးဟောင်းမြေပုံကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောနေပုံရသည်။ နောက်တစ်ဦးတည်းသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမက အံ့ဩတသံလေး တစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ကာ -

“ဒီမြေပုံထဲမှာ တံဆိပ်အမှတ်အသားတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသလိုပဲ...”

“တံဆိပ်အမှတ်အသား ဟုတ်လား...” လီယန်ချူက ဆန်းကြယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်...” ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် နဲ့ ဒါကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း...”

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ဆိုင်ရှင်မက ယခုကဲ့သို့ ပြောဆိုလာသဖြင့် သူမ ပြောသည့်အတိုင်းသာ ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ လက်ဝါးအလယ်မှနေ၍ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းမြေပုံမှာ မီးလျှံများအကြားတွင် တလိပ်လိပ် တုန်ခါနေခဲ့သည်။

၎င်းအပေါ်ရှိ ထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်သုထျန်တံခါးကြီးမှာ ပိုမို၍ ကြီးမားခန့်ညားလာပြီး မြူခိုးမြူငွေ့များ လွှမ်းခြုံလာခဲ့သော်လည်း၊ ရှေးဟောင်းမြေပုံကိုယ်တိုင်ကမူ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

မီးတောက်များ ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာသည်နှင့်အမျှ၊ ဤရှေးဟောင်းမြေပုံမှာ လေထုထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ တိမ်တိုက်များအကြားရှိ ထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်တင်မန်တံခါးကြီး တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပလင်းလက်သွားခဲ့ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆက်ပြီးတော့ လောင်ကျွမ်းလိုက်စမ်း...”

လီယန်ချူသည် ဤရှေးဟောင်းမြေပုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို အကဲမဖြတ်နိုင်သေးသဖြင့်၊ လက်ဝါးအလယ်ရှိ သုံးပါးစံမီးတောက်များကိုသာ တိတ်တဆိတ် ပိုမိုအားကောင်းအောင် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

ဝူးဝူးဝူး...

မီးလင်းခဲများ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော စစ်မှန်သောမီးလျှံများက ထိုတံခါးကြီးကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤတင်မန်တံခါးကြီးမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး သန့်စင်လှသော အလင်းတုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ သုံးပါးစံမီးတောက်များအကြားတွင် ပုံသဏ္ဍာန်မပြောင်းလဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေတော့သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ၊ ကြည့်ရတာ ပိုပြီးတော့ တက်လှမ်းသုထျန်တံခါးနဲ့ တူလာပြီ...”

“ဒါပေမဲ့... ဒါက စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ သုထျန်တံခါးတစ်ခုပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ ညင်သာလှပေသည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မကို ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်စရာ အခြေအနေတစ်ခုကဲ့သို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ အရင်က စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ တံခါးလား...”

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီအလင်းတန်းက နတ်ဘုရားလောကရဲ့ တည်နေရာပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ တစ်ချက် တို့ထိလိုက်ရာ၊ ထိုအလင်းတန်းမှာ ပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းမြေပုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက ဤရှေးဟောင်းမြေပုံအပေါ်ရှိ ထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိသွားခဲ့ရသည်။

“ဒါက ဒီမြေပုံထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက အသုံးမဝင်တော့တာပဲ။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက အကယ်၍ ဒီမြေပုံသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘေးဒုက္ခတွေကို ကျော်လွှား စရာမလိုဘဲ နတ်ဘုရားလောကဆီကို တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားနိုင်လိမ့်မယ်...”

ကျင့်ကြံသူများ ကျင့်စဉ်လမ်းတွင် တက်လှမ်းကာ နတ်ဘုရားဖြစ်မည့်အချိန်၌ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခများ ကျရောက်လေ့ရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ စိတ်အာရုံမကောင်းဆိုးဝါး ဘေးဒုက္ခ သို့မဟုတ် မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ ဖြစ်တတ်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတူညီကြချေ။ သို့သော်လည်း ဤမြေပုံကို အားကိုး၍ အရင်က ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွှားစရာမလိုဘဲ နတ်ဘုရားလောကသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်သည်ဟူသော အချက်က လူကို အမှန်ပင် အံ့ဩမှင်သက်သွားစေသည်။

လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာကောင်းတာက အသုံးမဝင်တော့တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီအရာက လူ့လောက ကျင့်ကြံခြင်းလောကတစ်ခုလုံးကို သေချာပေါက် ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားစေလိမ့်မယ်...”

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်...”

ဝတ်ရုံနီဝတ် အဖိုးအိုကြီးသည်လည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။ သမိုင်းကမ္ဘာဦး ကာလများစွာတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဤသုထျန်မြေပုံမှာ ယခုအခါ အချို့သော ထူးခြားသည့် အကြောင်းအရင်းများကြောင့် ၎င်း၏ စွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။ ကရုဏာသက်စရာကောင်းသည်မှာ သူသည် ဤမြေပုံအတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်များကို အလဟဿ အသုံးပြုခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ယခုကဲ့သို့သော လမ်းဆုံးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမြေပုံက အသုံးမဝင်တော့ဘူးဆိုပေမဲ့၊ အထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းအင် တွေ ကိန်းအောင်းနေပြီး လမ်းစဉ်တရားနဲ့ အလွန်တရာ နီးစပ်လှတယ်။ ဒါကို သန့်စင်ပြီး လေ့ကျင့်လိုက်မယ်ဆိုရင်၊ ဖြစ်နိုင်တာက အတတ်ပညာ တစ်ခုကိုတောင် သဘောပေါက် နားလည်သွားနိုင်တယ်...”

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားခဲ့သည်။ ဤစွန့်ပစ်ခံမြေပုံအဟောင်းတွင် ယခုကဲ့သို့သော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့မိချေ။

“ဘယ်လိုမျိုး သန့်စင်ရမလဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင့်ရဲ့ စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုပြီး ဒီကောင်းကင်သုထျန်တံခါးကြီးကို ပုံဖော်တွေးတောရမယ်။ အတုကနေ အစစ်အမှန်ဖြစ်လာမယ့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရမယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှေးဟောင်းမြေပုံက သဘာဝအတိုင်း သဘောပေါက်သွားပြီး၊ အထဲမှာရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို ရှင် သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မယ်...”

လီယန်ချူ ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။

“ဒါက အချိန်အများကြီး ပေးရမယ့် အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ ဉာဏ်ပညာအပေါ်မှာ မူတည်ပြီး တောင်းဆိုမှု မြင့်မားတယ်။ တစ်ရက်တည်းနဲ့ အောင်မြင်နိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး...”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက မမျှော်လင့်ဘဲ ရလာတဲ့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုပဲ၊ စမ်းကြည့်ရတာပေါ့...”

ဤအရာက ဆိုင်ရှင်မ ရှိခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဆိုင်ရှင်မသာ မရှိပါက သူသည် ထိုမြေပုံ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်သလို၊ ဤမြေပုံကို အားကိုး၍ အလွန်မြင့်မားသော ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဆိုင်ရှင်မက နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကျောက်စိမ်းရည်ကို ယူဆောင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့၊ ရွှေဆေးလုံးက သုံးရက်အတွင်းမှာ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှင်ကို မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲကို အရောက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်...”

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများမှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်း သက်တမ်းအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်း၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် နတ်ဘုရားလက်နက်များကို အသုံးပြုသည့် အခါတွင် အနည်းငယ်မျှ ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ၊ ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားလက်နက်များမှာ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ အဆက်မပြတ်သန့်စင်ခြင်းဖြင့် ဆက်သွယ်မှုများကို ပိုမိုအားကောင်းအောင် ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ခြေတင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လျက် တရားထိုင်ကာ မိမိ၏ စိတ်အာရုံများကို စုစည်းလိုက်တော့သည်။ ဤရှေးဟောင်းမြေပုံမှာ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပွင့်လင်းသွားခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မျောလွင့်နေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်း သုထျန်တံခါးကြီးမှာ ထည်ဝါခန့်ညားလှပြီး အလွန်တရာ ထူးခြားဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်း နည်းလမ်း တစ်ခုနှင့် အလားတူလှသည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူ ပုံဖော်ကြည့်ရှုရမည့်အရာမှာ ၎င်းအထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသည့် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်သာ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ သာမန် ကျင့်ကြံသူများ၏ အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာဉာဏ်စွမ်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့ဩမှင်သက်စရာ ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှပေသည်။ သူသည် စိတ်အာရုံကို စတင် ပုံဖော်လိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြီးမားလှသော ကောင်းကင်သုထျန်တံခါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ဤသုထျန်တံခါးကြီးမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသဖြင့်၊ သူသည် ၎င်း၏ အောက်ခြေတွင် ရပ်တန့်နေစဉ်၌ ပုရွက်ဆိတ်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သုထျန်တံခါးကြီးတွင် မြူခိုးမြူငွေ့များ ဝေမှောင်နေခဲ့သော်လည်း အထဲတွင် ဗလာကျင်းနေခဲ့ပြီး၊ တံခါးစောင့် နတ်စစ်သည်တော်များ သို့မဟုတ် မည်သည့် နတ်ဗြဟ္မာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ဖြူဖွေးနေခဲ့ပြီး ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်း နည်းလမ်းမှာ မူလက ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို အရင်ဆုံး ပုံဖော်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထပ်မံ ပုံဖော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော သဘောတရားကို အတုယူနိုင်ပြီးနောက်မှသာ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူကမူ မိမိ၏ စိတ်အာရုံကို အသုံးပြု၍ ဤတင်မန်တံခါးကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းမှာ ခိုးယူကျင့်ကြံခြင်းနှင့် အလားတူလှပြီး၊ အနီးကပ် ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ စစ်မှန်သော အရာဝတ္ထုကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်၊ လီယန်ချူ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်သုထျန်တံခါးကြီးကို ရေးဆွဲထားသည့် ရှေးဟောင်းမြေပုံမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး၊ အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်အကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဒီလောက်နဲ့ အောင်မြင်သွားတာလား...”

လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ်မျှ မှင်သက်သွားမိခဲ့သည်။ အတတ်ပညာနှင့် မဟာအတတ်များကို လေ့ကျင့်ရာတွင် သူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်တရာ ထူးချွန်လှသော်လည်း၊ ဤသုထျန်ရှေးဟောင်းမြေပုံကို ပုံဖော်ကြည့်ရှုရာတွင်လည်း ယခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိချေ။

“ဟူး... ငါက တကယ်ပဲ အရမ်းကို ထူးချွန်လွန်းနေတာပဲ...”

လီယန်ချူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

၎င်းအထဲမှ သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရသည့်အရာမှာ မည်သည့် သီးခြားအတတ်ပညာ သို့မဟုတ် မန္တန်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လမ်းစဉ်တရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ အတိအကျ ပြောရမည်ဆိုပါက ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်၏ အပိုင်းအစများ ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူမှာ ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ အတွင်း၌ ရွှေကျီးကန်းငယ်လေးမှာ မျက်လုံးများကို ပိတ်လျက် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်း၏ အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်တရာ ရှေးကျလှပေသည်။ ထို့အပြင် ရွှေကျီးကန်းငယ်လေးတွင် အမျိုးမျိုးသော မဟာအတတ်ပညာများ ကိန်းအောင်းနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာဦးရိုင်းစိုင်းသော သားရဲကြီးများအနွယ်ဝင် ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ပုန်းအောင်းနေကာ ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ရွှေကျီးကန်းငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး၊ ၎င်းအထဲ၌ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေခဲ့သည်။ ဟုန်ထျန်းဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အပြင်ဘက်သို့ အဆက်မပြတ် ကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ယခင်ကထက် ဆယ်ဆမက ကြီးမားကျယ်ပြန့်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွှေကျီးကန်းငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် အတွင်း၌ ပျံသန်းနေစဉ်၌ အလွန်တရာ အံ့ဩမှင်သက်နေပုံရသည်။

“ရှေးဟောင်းမြေပုံပေါ်က ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို သဘောပေါက်သွားတာပဲ၊ မကြာခင်မှာပဲ ဟုန်ထျန်းအတတ်ကို အလွန်မြင့်မားတဲ့ နယ်ပယ်အဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်တော့မယ်...”

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ပါရမီကို တိုက်ရိုက် အမြင့်ဆုံးသို့ ဆွဲတင်လိုက်ခြင်းနှင့် အလားတူလှပေသည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ သူလေ့ကျင့်ထားသည့် မြေအောက်ငုပ်လျှိုးခြင်း ၊ နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ၊ ဟင်းလင်းပြင်ခွဲခြင်း စသည့် မဟာအတတ်ပညာများ၏ စွမ်းအားများမှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ အားလုံးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် အမွေအနှစ်များစွာ ရှိနေသဖြင့်၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ဤနတ်ဘုရားကျင့်စဉ်များကို အားကိုး၍ နယ်ပယ်ကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်ကျမှသာ စစ်မှန်သော အသီးအပွင့်များ ရရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ရှူး...

လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးအလယ်တွင် ကောင်းကင်ဓားသန္ဓေသား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဤကောင်းကင်ဓားသန္ဓေကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ မတူညီသော ထူးခြားသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်အပိုင်းအစများတွင် လမ်းစဉ်သဘောတရား နှစ်မျိုးသုံးမျိုးခန့်သာ ကိန်းအောင်းနေသော်လည်း၊ အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဤကောင်းကင်ဓားသန္ဓေပေါ်တွင် ဆယ်မျိုးမက ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ယခုနယ်ပယ်အဆင့်အတန်းဖြင့် သေသေချာချာ မမြင်တွေ့နိုင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီဓားသန္ဓေက ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွဲဖျက်နိုင်တာကိုး...”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ်အဆင့်အနေဖြင့် သူသည် ဤကောင်းကင်ဓားသန္ဓေကို ပုံဖော်ကြည့်ရှုရန် စမ်းသပ်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဓားသန္ဓေပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော လမ်းစဉ်အငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး အရာအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့်၊ သူသည် အချိန်အကြာကြီး ပုံဖော်ကြည့်ရှုခဲ့သော်လည်း အမှုန်အမွှားမျှပင် သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ချေ။

“အသုံးပြုလို့ပဲရပြီး၊ အတုယူလေ့လာလို့ မရဘူးပေါ့...”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ ထိုအကြံအစည်ကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ဓားသန္ဓေကို စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်တော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ မီးနတ်ဘုရားအမိန့်တော် ရှိနေသလို၊ ခရမ်းရွှေရောင်အရှိန်အဝါ ၊ လျှို့ဝှက်ဓားကျင့်စဉ်စာအုပ် ၊ ဓားလမ်းစဉ်ကံကြမ္မာဓားအရှိန်အဝါ ၊ ရှင်းဟွမ်အလံ ၊ မြေဝါအလံ နှင့် သိုင်းပညာလမ်းစဉ်အပိုင်းအစများ ရှိနေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော အမွေအနှစ် များဖြစ်ကြပြီး၊ နတ်ဘုရားများပင်လျှင် မနာလိုဖြစ်သွားစေလောက်သော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူသည် အလွန်တရာ စိတ်ကျေနပ်မိသွားခဲ့ပြီး၊ စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို စတင် ဖတ်ကြားတော့သည်။ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းမှာ မျှတဖြောင့်မတ်လှပြီး သူ၏ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် လိုအပ်နေသည်မှာ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ လီယန်ချူမှာ သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်မက နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်မည့် နတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပြီးစီးမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းရန် လိုအပ်တော့သည်။ ၎င်းအချိန်ကျမှသာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားများမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခုကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် အာရုံခံစားမှုအချို့ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ တက်လှမ်းခြင်းအခွင့်အလမ်း မှာလည်း ရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင် ကမ္ဘာပေါ်သို့ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်ပုံရသည်။

“ဒီအခွင့်အလမ်းက တကယ်ပဲ ဘာအရာလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။ တကယ်ပဲ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကောင်းကင်သုထျန်းတံခါးကြီး ပွင့်လာပြီး၊ လူ့လောကက ကျင့်ကြံသူအားလုံး အုပ်စုလိုက် တက်လှမ်းသွားကြမှာလား...”

လီယန်ချူက အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သော်လည်း၊ ဤအကြံအစည်မှာ လက်တွေ့မကျဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ တက်လှမ်းခြင်းက အကယ်၍ ယခုကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပါက၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းတွင် ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ပျံသန်းရန်အတွက် ခေါင်းကွဲမတတ် လုယက်တိုက်ခိုက်နေကြမည် မဟုတ်ချေ။

“ဖြစ်နိုင်တာက ကန်ယွမ်လောကရဲ့ လူ့သား ကျင့်ကြံသူတွေကို တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တကယ်ပဲ တက်လှမ်းနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်...”

လီယန်ချူက မိမိ၏ စိတ်နှလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး၊ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းအတွင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်ကာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ဖတ်ကြားလျက်၊ ခြေလက်သိုင်းပညာများကို လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်းတွင် သူသည် ဝိညာဉ်ခရီးထွက်ခြင်းအတတ် ကို ထပ်မံ မလေ့ကျင့်တော့ဘဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအပြင် လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ခွာကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်လည်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပုံပြင်ပြောသည်ကို နားထောင်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ဝေမြို့တွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲဇာတ်ခုံများသို့ သွားရောက်၍ သီချင်းနားထောင်ခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ချေ။

သိက္ခာ ထိန်းရသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်

ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အစီအရင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ အကယ်၍ ‘မဟာချန်နိုင်ငံ’၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် သိုင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်စေ၊ လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီးက သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို အားကိုး၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို တွက်ချက်ခြင်း ဖြစ်စေ၊ ဤနေရာကို လုံးဝ စစ်ဆေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ ထို့အပြင် ရှေးဟောင်းအင်အားကြီး သုံးခုအနက်မှ ငရဲတောင် နှင့် ချွမ်းချိုးလင် တို့မှ လူများပင်လျှင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တည်နေရာကို မသိရှိကြချေ။

ဤနေရာမှာ အစဉ်အမြဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအသွင်ကို ဆောင်ကျဉ်းနေပြီး၊ ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည့် ၃၆ ပါးသော ကောင်းကင်လူသားများထံမှ နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာ များကို တောင်းခံနိုင်သည်။ မည်သူမျှ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားများကို မသိရှိကြချေ။ ထို့အပြင် နဖူးတွင် ဒဏ်ရာဟောင်းကြီး ရှိနေသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဂိုဏ်းချုပ် ကိုယ်တိုင်လည်း သေသေချာချာ သိရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် အင်အားစုများ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အသိဆုံးလူကို ပြောရမည်ဆိုပါက၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တာဝန်ခံကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ကြီးမားလှသော အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဝမ်ဖူဖုန်း တစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ပါရမီမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပြီး ....... ထျန်ယင်းရဟန်းကြီး ၏ တပည့်ရင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဤလူသည် ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်လှပြီး ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အလွန်တရာ ကျွမ်းကျင်လှသလို၊ အထက်လူကြီး၏ စိတ်ဆန္ဒကိုလည်း အလိုလိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူအများစုမှာ သူ၏ ပါရမီနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းကို သတိမပြုမိဘဲ နေတတ်ကြသည်။ အမှန်စစ်စစ်တွင် သူသည် ယခုအခါ တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသော ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်များပင်ဖြစ်စေ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရင်းအမြစ်များလောက် များပြားခြင်း မရှိချေ။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို အာဏာများ ပိုမိုလွှဲပြောင်းပေးလာသည်နှင့်အမျှ၊ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ဖူဖုန်းသည် မူလက ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို စတင်ကိုင်တွယ်ချိန်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။ သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အရင်းအမြစ်များစွာကို အားကိုးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အထဲတွင် အသက်ရှည်ဆေးလုံး နှင့် တောင်ထိပ်ရှိ နတ်ရေကန်ကြီးမှ ရေများ ပါဝင်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကန့်သတ်ချက်များ လျော့နည်းလာသည့် ယခုအချိန်တွင်၊ သူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းမှာ တတိယနယ်ပယ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝမ်ဖူဖုန်းသည် လက်ထဲ၌ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခြင်း မပြုဘဲ ပညာရှိ များ၏ စကားများကို ဖတ်ရှုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပညာရှိသည် ဆန်းကြယ်လှသော မဟာအတတ်များနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးနတ်ဘုရားများအကြောင်းကို ပြောဆိုခြင်း မပြုချေ...”

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက ပါးစပ်မှ ဤစကားကို တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရင်း မျက်ဝန်းများ လေးနက်နေခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သေချာပေါက် ငြိမ်းချမ်းနေမည်မဟုတ်ပေ။ လူများစွာမှာ မူလနယ်ပယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို သတ်ဖြတ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပေါ်တွင် ယခုကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောအရာ ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကန့်သတ်ချက်များ ကြီးမားလှသည့် ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်၊ ချို့ယွင်းချက်ရှိနေသည့် နတ်ဘုရားကျမ်းစာ များကို လေ့ကျင့်ရုံမျှဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ။

ဤအချိန်တွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း လူနှစ်ဦးမှာ စကားပြောဆိုနေကြသည်။ တစ်ယောက်မှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်ပြီး စနစ်ကျလှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်မှာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော တာအိုရဟန်းပျိုလေးတစ်ပါး ဖြစ်ကာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝါးရောင်ဝတ်ရုံဝါကြီးတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးလယ်တွင် ဘူးသီးနီလေးတစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားလေသည်။

ဤအမျိုးသမီး၏ အမည်မှာ ကုနျန်ကျန်းရန် ဖြစ်ပြီး၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တတိယနယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မူလက သူမသည် တောင်နတ်ဘုရားမ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ကိုးကွယ်ဆုတောင်းမှုများကို လက်ခံရရှိခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသူများနှင့် နယ်မြေလုပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့သဖြင့် အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ အခွင့်အလမ်းတစ်ခုကြောင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး တတိယနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိကာ၊ ဤနေရာတွင် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်မှာ ယခုအချိန်အထိ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော တာအိုရဟန်းပျိုလေး၏ အမည်မှာ ဝမ်ဟယ်ရှန်း ဖြစ်ပြီး၊ ချင်းချန်ရှန်းတောင်မှ စီနီယာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ကန့်သတ်ချက်များ ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊ သူသည် ဒုတိယနယ်ပယ်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် တွင် အမြဲတမ်း ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ယန်ဝိညာဉ် ကို မစုစည်းနိုင်ခဲ့ချေ။ တစ်ခါက တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းစဉ်တွင်၊ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးမှာ မူလက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရမည့် သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုမိတ်ဆွေဟောင်းမှာ လူ့လောကတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်အတန်းများ အဆမတန် တိုးတက်နေခဲ့သည်။

ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရသည်။ သူကဲ့သို့ အသက်ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက်၊ ကောင်းမှုနှင့် မကောင်းမှုဆိုသည်မှာ အချို့သော အချိန်များတွင် ဘေးဖယ်ထားရမည့် အရာများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လူနှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူညီမှု ရရှိသွားခဲ့ပြီး၊ သူသည် ထိုမိတ်ဆွေဟောင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သစ္စာခံအဖြစ် မြို့ငယ်သုံးခုရှိ လူသားအားလုံးကို သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော် ကာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းချန်ရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီးမှာ စိတ်ကူးတစ်ခုကြောင့်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ စည်းကမ်းချက်များမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး၊ အများစုမှာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အဖွဲ့ဝင်အချင်းချင်းအကြား ဆက်သွယ်မှု အလွန်တရာ နည်းပါးလှသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ တရားဝင် ရေးသားထားသော စည်းကမ်းချက်မျိုး မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ရှိ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အချင်းချင်းအကြား၌ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရင်းနှီးမှု အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ကြသည်။ ဝမ်ဟယ်ရှန်းတွင် ရုပ်ရည်ထိန်းသိမ်းခြင်း အတတ်ပညာ ရှိနေသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားဆဲဖြစ်ပြီး လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် အလားတူလှသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတရား ရှိနေသလို၊ တာအိုဂိုဏ်းတွင်လည်း စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းခြင်းအတတ် ရှိနေပြီး၊ ယင်နှင့်ယန်ကို မျှတအောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ လူနှစ်ဦးမှာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ထိုတည်ငြိမ်ရိုသေပုံရသော ကုနျန်ကျန်းရန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့လိုက်ကာ ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ဟယ်ရှန်းမှာ ပညာတတ်ဆရာကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ခန့်ညားပုံရပြီး တာအိုဂိုဏ်း၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် ဆင်တူလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာထက်၌ ပေါ့ပျက်ပျက် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲဇာတ်ခုံများမှ လေလွင့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ကို ကုနျန်ကျန်းရန်၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

“ကျန်းရန်... မတွေ့ရတာ ကြာပြီ ဒီရင်ဘက်ထဲက ကျောက်စိမ်းယုန်လေးက ပိုပြီးတော့ ချစ်ဖို့ကောင်းလာတာပဲ...”

ဝမ်ဟယ်ရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကုနျန်ကျန်းရန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ယခုအချိန်၌ တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်များ လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ၊ အလွန်တရာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လေညင်းများ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“မဟာ တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဆရာကြီးတစ်ယောက်က ဒီလို စကားမျိုးကို ပြောဆိုနေတာ ရှင့်ရဲ့ နောက်လိုက်မျိုးဆက်တွေကို အရှက်မရစေဘူးလား...”

သူမသည် ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ယိမ်းနွဲ့လိုက်ရာ၊ တည်ငြိမ်လှသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးမှနေ၍ လူကို လမ်းမှားသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် မကောင်းဆိုးဝါး မိန်းမပျိုတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ လူနှစ်ဦးမှာ အတူတကွ ကျင့်ကြံခြင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ မင်းတွင် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတရား ရှိလျှင် ငါ့တွင် စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းခြင်းအတတ် ရှိနေသဖြင့် ဘယ်သူမှ မနိမ့်ပါးကြချေ။

လူနှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းတရားနှင့် စွမ်းအင်ဖြည့်တင်းခြင်းအတတ်တို့၏ ပုံစံအားလုံးကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီးစီးသွားခဲ့မှသာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းလိုက်ကြတော့သည်။

ကုနျန်ကျန်းရန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နွေဦးရေပြင်ပမာ ဆွဲဆောင်မှုများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး မျက်နှာလေးမှာ ပိုမို၍ လှပလာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်...

ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကုနျန်ကျန်းရန်၏ မျက်နှာထက်ရှိ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဝမ်ဟယ်ရှန်းက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ -

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဂူအတွင်း၌ ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက် ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုလူက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းမွန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ပါလား... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ အရပ်မှာ မင်းတို့လို လေလွင့်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

ကုနျန်ကျန်းရန်၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ဟယ်ရှန်းလည်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ဦးတည်းသော အခိုက်အတန့်တွင်၊ ဂူအတွင်းမှနေ၍ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံ နှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ လူကို ကြက်သီးမွေးညင်းထစေလောက်သော ဝါးမြိုဝါးစားသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

တူရွှီ

ဤလူမှာ မူလက မြို့တော်၏ မဟာပညာရှိကြီး တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် အခြားသူများနှင့် လမ်းစဉ်တရား အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးစဉ်တွင် စိတ်အာရုံ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ လုံဟူရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီးကဲ့သို့ပင် သူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းမှာ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ တတိယနယ်ပယ်သို့ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခင် အကြိုကာလတွင် ယင်ဝိညာဉ်အလယ်ဆင့် သို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်တရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ နေ့စဉ်ရက်ဆက် အရက်သောက်ကာ ပျော်ပါးလျက် လေလွင့်နေခဲ့သည်။ သုံးနှစ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် ရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် တပည့်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ၊ တူရွှီမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့်၊ ဤလူ၏စိတ်ဓာတ်စွမ်းအား မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပြီး ကျောင်းတော်ပညာရပ်များကို လေးနက်စွာ လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားပါက ပိုမို၍ ဆိုးရွားတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် နယ်ပယ်ကျဆင်းသွားပြီးနောက်တွင် စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန်တရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ပညာရှိများ၏ စကားများကို နားမထောင်တော့ဘဲ အချို့သော လမ်းဘေးအတတ်ပညာငယ်များကိုသာ ပိုမို၍ စွဲလမ်းလာခဲ့သည်။

ကိစ္စရပ်တိုင်းတွင် ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုသာ အတင်းအဓမ္မ စူးစမ်းတတ်ပြီး လူသားချင်း စာနာထောက်ထားမှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အထဲတွင်သာ စုန်းစုန်းမြုပ်အောင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ကာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပညာရှိများထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော ကျောင်းတော်လမ်းစဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည်လည်း ယန်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်ရှိ မဟာပညာရှိကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် မူလနယ်ပယ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော မဟာအတတ်ပညာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဤနေရာတွင် အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စွာ နေထိုင်လျက် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ကျောင်းတော်ပညာရပ်များကို လေ့လာနေခဲ့သည်။

သူနှင့် ချင်းချန်ရှန်းတောင်မှ တာအိုဆရာကြီး ဝမ်ဟယ်ရှန်းတို့မှာ မူလက အလွန်တရာ ရင်းနှီးလှသော မိတ်ဆွေကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဝမ်ဟယ်ရှန်း တောင်အောက်သို့ဆင်းကာ မကောင်းဆိုးဝါး နှိမ်နင်းစဉ်က တွေ့ရှိခဲ့သည့် မိတ်ဆွေဟောင်းမှာ သူပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လူနှစ်ဦးမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ မကြာခဏ လမ်းစဉ်တရားများကို အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးလေ့ရှိပြီး၊ တစ်ယောက်က သန့်စင်သော တာအိုဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး၊ အခြားတစ်ယောက်ကမူ ကျောင်းတော်လမ်းစဉ်၏ လမ်းဘေးအတတ်များတွင် ပိုမို၍ ဝေးကွာစွာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့ကာ ပညာရှိများ၏ စကားကို နားမထောင်တော့သဖြင့်၊ လူနှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ စကားပြောဆို၍ အဆင်ပြေနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က တူရွှီ နယ်ပယ်ကျဆင်းသွားပြီးနောက်တွင်၊ ဘယ်ကနေ ကြားသိခဲ့သည်မသိဘဲ လူသားကို စားသုံးခြင်းဖြင့် နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည် ကုသနိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့ပြီး၊ အထူးသဖြင့် လူသား၏ နှလုံးသားကို စားသုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ တူရွှီသည် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို အလွန်တရာ စွဲလမ်းသူဖြစ်သဖြင့်၊ လူ့နှလုံးသားကို စားသုံးခြင်း လမ်းစဉ်တွင် မိမိကိုယ်ပိုင် ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စရပ်မှာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တရားဖြောင့်မတ်သော ကျင့်ကြံသူ ဆရာကြီးများ၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဟန်ဆောင်သေဆုံးကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့ပြီး မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ သန့်စင်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တူရွှီမှာ ဝမ်ဟယ်ရှန်းနှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေခဲ့သည်။ ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ စစ်တုရင်စွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှပြီး သာမန်အချိန်များတွင် လူနှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် ဆင်တူကြသည်။ သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ ဝမ်ဟယ်ရှန်းမှာ တူရွှီ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သုံးပွဲဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရသည်။

တူရွှီက စစ်တုရင်ရုပ်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို မော့ကာ ဝမ်ဟယ်ရှန်းကို လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝမ်ရှုန်း... မင်း ဒီနေ့ စစ်တုရင်ကစားပုံက အလွန်တရာ ပြောင်းလဲနေတာပဲ။ တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စများ ရှိနေလို့လဲ...”

ဝမ်ဟယ်ရှန်းက ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ -

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဖြစ်နိုင်တာက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်ထဲမှာ ကိစ္စအချို့ ရှိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒါကို ရှုရှုန်းက မြင်အောင် ကြည့်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

တူရွှီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့ တိုးကာ ဝမ်ဟယ်ရှန်း၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့၊ ငါ မင်းအတွက် စိတ်သက်သာရာရအောင် ကူညီပေးပါရစေ...”

ဝုန်း...

သူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ မူလက သူ၏ လက်ထဲတွင် အဆောင်စာရွက်တစ်ခု ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအဆောင်မှနေ၍ စူးရှလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုတူရွှီ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် နတ်ဘုရားရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

“အား...”

ဝမ်ဟယ်ရှန်းက စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ အရေပြားနှင့် သွေးသားများမှာ လုံးဝ အရည်ပျော်သွားခဲ့ရပြီး မည်းမှောင်သော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လောင်ကျွမ်းနေသည့် အမှတ်အသားများ ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အမှန်စစ်စစ်တွင် စာရွက်ရုပ် တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

တူရွှီက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း -

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဝမ်ဟယ်ရှန်းကို လုပ်ကြံရတာလဲ...”

သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ နောက်ကျောရှိ နတ်ဘုရားရုပ်ပုံသဏ္ဍာန်က လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပေလွှာကို မြှောက်လိုက်ရာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရှူး...

ဝမ်ဟယ်ရှန်းမှာ ဤနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ၏ အောက်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ စာရွက်ရုပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တူရွှီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်တရာ အေးစက်မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုး ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဂိုဏ်းထဲမှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေပြီ...”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ချက်ချင်း အထက်သို့ သတင်းပို့ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ဝတ်ရုံခရမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အလွန်တရာ အာဏာစက်ကြီးမားလှသော သက်လတ်ပိုင်း လူကြီးတစ်ဦးက သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်၍ လာနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၀၆၂) - နှစ်ဟောင်းစာရင်းဟောင်းများ

ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကြီး၏ နဖူးထက်တွင် တစ်ဖက်သို့ အပေါက်ပွင့်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် ဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းနောက်ကွယ်မှ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေများကိုပင် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုးဖောက်မြင်တွေ့နေရကာ အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းနေလေသည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှပြီး မာန်ဝံ့ကြွားနေသဖြင့် မည်သူမျှ မပြစ်မှားဝံ့သော အရှိန်အဝါတို့ ကိန်းအောင်းနေပေသည်။

သူကား... ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

တူရွှီသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပွားနေပါပြီ...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

တူရွှီက လေးနက်တည်ကြည်သော အသံဖြင့် -

“ဝမ်ဟယ်ရှန်း အသတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။ အဲဒီလူက စက္ကူရုပ်ကို သုံးပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပါ။ ပြီးတော့ လူစားလဲပြီး အယောင်ဆောင်ဖို့ ကြံစည်နေခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်...”

“ဒီလိုမျိုး လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းထဲကို ရန်သူတွေ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေတာ သေချာပါတယ်...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်တုန်းကတော့ မင်းတို့လို ကျောင်းတော်စာပေသမားတွေက ဘာမှဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာ ငါ မင်းကို အထင်သေးမိသွားခဲ့တာပဲ...”

တူရွှီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခဲ့ရပြီး ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို အနည်းငယ်မျှ နားမလည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံး အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကိုတော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အပြစ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် လူ့လောကထဲမှာ ဘာမဆို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ဆောင်ပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်ပါ။ ငါ့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး...”

ထိုအခိုက်တွင်မှ တူရွှီ ချက်ချင်း သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကဲ့သို့သော ထပ်ဆင့်တားမြစ်ချက်များနှင့် အစီအရင်များစွာ ရှိနေသည့် အရပ်၌ မည်သူကများ မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာစေဘဲ ဝမ်ဟယ်ရှန်းကို သတ်နိုင်သနည်းဟု တွေးတောနေခဲ့မိရာ၊ ယခုမူ အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး -

“မင်း... မင်းပဲ...”

သူ၏ ခြေလက်များမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဆိုင်းမတွဘဲ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ သင်ယူထားခဲ့သည့် နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုနတ်ဘုရားကျမ်းစာများ၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မလှည့်ပတ်နိုင်သေးခင်မှာပင်၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ဆွဲမြှောက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တူရွှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြေပစ်လက်ပစ်ဖြစ်ကာ နူးညံ့ပျော့ခွေသွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရေးကြီးသော အချက်အချာ အားလုံးမှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“မင်း သင်ယူထားတဲ့ နတ်ဘုရားကျမ်းစာက ကောင်းမွန်လှပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အထဲမှာ ချို့ယွင်းချက် တစ်ဆယ့်သုံးချက် ရှိနေပြီး အဲဒီ ချို့ယွင်းချက် တိုင်းက အသက်အန္တရာယ်ကို သေချာပေါက် ပေးစွမ်းနိုင်တယ်...”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က တူရွှီ၏ လည်ပင်းကို ပြင်းထန်စွာဖြင့် ကိုက်ခဲလိုက်တော့သည်။

ဖွတ်... ခနဲ အသံနှင့်အတူ တူရွှီ၏ လည်ပင်းပေါ်မှ အသားများနှင့် သွေးများမှာ ကိုက်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က အလွန်တရာ ပူပန်သောကရောက်လျက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် တူရွှီကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့... ငါကလည်း ဒီလိုမျိုး လုပ်ရတာကို သဘောမကျပါဘူး။ သာမန်အချိန်တွေမှာတော့ ချက်ပြုတ်ပြီးသား အသားတွေကို ပိုပြီး စားသုံးရတာ ကြိုက်နှစ်သက်ပေမဲ့၊ တစ်ခါတလေ ပြောင်းပြီး အရသာအသစ်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ရတာပေါ့...”

တူရွှီ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလွန်တရာ ကရုဏာသက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ယူကျုံးမရဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ရေခဲတောင်ကြီးအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူများအတွင်း၌ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပေသည်။

အစပိုင်းတွင်မူ ၎င်း၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်လူများမှာ တတိယနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်ရှိသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ ဆရာကြီး အချို့ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တတိယနယ်ပယ် အလယ်ဆင့်ရှိသော လူအချို့ကိုပါ ထပ်မံ၍ ဝါးမြိုစားသုံးခဲ့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

“အရေအတွက်ကို သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး အခြေခံအုတ်မြစ်ကြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် အထက်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

သို့သော်လည်း သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ တတိယနယ်ပယ် အလယ်ဆင့်ရှိသော ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို ထပ်မံ၍ ဖမ်းဆီးကာ ဝါးမြိုလိုက်ပြန်သည်။

“ဒါက နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပဲ... နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပဲ... တစ်ယောက် ပိုပြီး ဝါးမြိုလေလေ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ခွန်အားတွေ ပိုပြီး ရှိလာလေလေပဲ...”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို...

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ဤအရပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့တော့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တည်ရှိရာ အရပ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ဝေမှောင်နေကာ အလင်းတန်းများစွာ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေခဲ့သည်။

ဤကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားတောင်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားလှသော ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မျောလွင့်တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဤနေရာတွင် နံပါတ်တစ် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် နန်းတော်ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်နေတာလား...”

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှင်သက်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုး တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

“ငါက မကြာခင်မှာ ရာထူးကနေ အနားယူတော့မှာ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ငါ တာဝန်ယူထားတဲ့ ကာလအတွင်းမှာ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စကြီး ဖြစ်ပွားလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနည်းငယ် ကံဆိုးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် အတွေးတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ၊ မိမိကိုယ်တိုင်က လက်ရှိတွင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေဆဲဖြစ်သဖြင့် တက်လှမ်းခြင်း အခွင့်အလမ်း ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်အထိ တစ်ခါတည်း စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

“ဝမ်ဖူဖုန်းက ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ အလွန်တရာ စိတ်ချရပေမဲ့၊ သူက ငါ့သားလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်ကြီးကို သူ့ကိုပဲ သွားပြီး ရင်ဆိုင်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က ယခုကဲ့သို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက်တွင် စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ ပွင့်လင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း အခြားသော အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ထပ်မံရှာဖွေရန်အတွက် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစီအရင်ကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ...

အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တည်ငြိမ်စွာ မျောလွင့်နေခဲ့သည်။

ခုနက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့သည့် အစွမ်းမှာ သူမက မိမိ၏ မဟာအတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တည်ရှိရာ အရပ်မှာ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အခြားသူများ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် နန်းတော်အတွင်းမှ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံတက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ တတိယနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး ဖြစ်ကြပြီး၊ တစ်ယောက်မှာ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်ကာ အခြားတစ်ယောက်မှာ တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အားလုံးမှာ နတ်ဘုရားကျမ်းစာများကို ကျင့်ကြံထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လူနှစ်ဦးမှာ တောင်တံခါးနှင့် အနီးဆုံးအရပ်၌ ရှိနေကြသဖြင့်၊ ဝမ်ဖူဖုန်းက အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အာဏာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ဤတောင်တံခါး အစီအရင်ကြီးကို သဘာဝအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်း၌ ရှိနေပြီး၊ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကြေးနီမှန်ဟောင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေကာ ၎င်းမှတစ်ဆင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် အပြင်ဘက်ရှိ အခြေအနေများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုရဟန်းနှင့် တာအိုဆရာတို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်တွင်၊ ၎င်းတို့၏ အရှေ့မှောက်ရှိ အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားခဲ့ကြသည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်တရာ လှပချောမောလှပြီး အမူအရာမှာ အေးစက်လှပေသည်။ သူမတွင် အလွန်တရာ ရှည်လျားလှသော ခြေတံများ ရှိနေခဲ့ရာ...

သူမကား... ကောင်းပုရွာရှိ ရွာသားများ၏ နှုတ်ဖျားမှ ပြောဆိုနေကြသည့် အသားအရေ ဖြူဝင်းလှပပြီး ခြေတံရှည်လျားလှသည့် နတ်ဘုရားမ...

ပိုင်ချူဟန်... ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် လည်ပင်း၌ လူခေါင်းခွံများကို ချည်နှောင်ထားသည့် ရဟန်းကြီးက အေးစက်စွာဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...”

“ဒီနေရာက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ပြီး ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာတဲ့လူကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်ပစ်မယ်...”

ပိုင်ချူဟန်၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အကြည့်မှာ ထိုရဟန်းကြီးကို ကြည့်ရှုခြင်းမရှိဘဲ၊ ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်မှာ လက်ရှိတွင် ဟင်းလင်းပြင် ကန့်သတ်ချက်များအကြား၌ ခေါက်သိမ်းထားပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အရပ်၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ပိုင်ချူဟန်၏ အကြည့်မှာမူ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိနေသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

“ငါက နှစ်ဟောင်းစာရင်းဟောင်းတွေကို လာပြီး ရှင်းလင်းတာပဲ...”

ပိုင်ချူဟန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ တတိယနယ်ပယ်ရှိ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး သွေးများက ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့တော့သည်။

၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် လုံးဝ ဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို မြှောက်ကာ ဓားတစ်လက်ပမာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုတည်းဖြင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တားမြစ်ချက် အစီအရင်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ခွဲဖျက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ကြေးနီမှန်ဟောင်းကြီးကို ထိန်းချုပ်နေသည့် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ နဖူးထက်တွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာခဲ့သည်။

“မြေပြင်နတ်ဘုရား...”

သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို လှည့်ပတ်ကာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ဆက်သွယ်ရန် ပြုလုပ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ပင်လယ်ကြီးထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ကိစ္စ ဖြစ်ပွားလာတော့မှ ငါ့ကို အရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရင်ဆိုင်ခိုင်းချင်တာလား...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ အလွန်မြင့်မားလှသော ကိုယ်ယောင်ဖျောက် လှုပ်ရှားမှုအတတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံခြင်းဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ နတ်ဘုရားမဟာအဆောက်အအုံကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ဤနေရာမှာ မူလက ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးတည်းသာ ဝင်ရောက်ခွင့် ရှိသော အရပ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အာဏာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် လက်ထဲတွင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ တံဆိပ်အမှတ်အသား ရှိနေကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းသည် မဟာအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ အလေးပြုလိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ပါဘူး... မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး တောင်ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်နေပါတယ်...”

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည့် မဟာအဆောက်အအုံကြီးအတွင်း၌ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမနေခဲ့သလို မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှလည်း မရှိခဲ့ချေ။

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်မိသည်။

သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အာဏာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ထားသော်လည်း၊ ဤကောင်းကင်လူသားများနှင့် ဘယ်လိုမျိုး ဆက်သွယ်ရမည်ကိုမူ သေသေချာချာ မသိရှိချေ။

သူသည် အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းရှိ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ ၎င်းတို့ကို စတင် မီးညှိရန် ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဘယ်လိုပင် ကြိုးစားပမ်းစား ပြုလုပ်ပါစေ၊ ၎င်းတို့ကို လုံးဝ မီးညှိနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

“ဒီလိုမျိုး လုပ်ငန်းစဉ်တွေက အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလွန်းနေတာပဲ။ ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု တကယ် ဖြစ်ပွားလာရင် အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိပြီး၊ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး မဟာအဆောက်အအုံအတွင်း၌သာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အကယ်၍ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင် ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားလာခဲ့ပါက၊ ဤရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးကို ကိုးကွယ်ထားသည့် မဟာအဆောက်အအုံကြီးကသာ အလုံခြုံဆုံး အရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးထံသို့ အချက်ပြသတင်းကို ချက်ချင်း ပေးပို့လိုက်တော့သည်။

“ရန်သူကို ခုခံကြစမ်း...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရပြီး၊ မိမိတို့၏ အမိန့်ပေးပြားပေါ်တွင် ရွှေနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အမြင့်ဆုံးရှိသော အမိန့်တော် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ တစ်ကြိမ်မျှ မဖြစ်ပွားဖူးသော ကိစ္စရပ်ကြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ ဆရာကြီးများစွာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျံတက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

တောင်တက်လမ်းမပေါ်တွင်မူ... အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် နတ်ဘုရားမတစ်ဦးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်၍ လာနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ခန္ဓာကိုယ် ထည်ဝါတောင့်တင်းပြီး ကျားဦးခေါင်းနှင့် လူခန္ဓာကိုယ် ရှိသည့် လူကြီးတစ်ဦးက လက်ထဲတွင် ကြေးနီပုဆိန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ ရှေ့မှောက်၌ ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်ပြီး -

“မိုက်ရူးရဲဆန်လှချေလား... အမြန် ဆုတ်ခွာသွားစမ်း...”

ပိုင်ချူဟန်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားတစ်လက်ပမာ ပြုလုပ်ကာ အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်ရာ၊ ဓားအရှိန်အဝါက ထိုလူကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခါးလယ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သဖြင့် သွေးများနှင့် အူများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အိုင်ထွန်းစီးကျလာခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် ကျားသစ်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုလူကြီး၏ ဝိညာဉ်မှာလည်း ထိုဓားချက်အောက်တွင် လုံးဝ ဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ အရင်က ကောင်းပုရွာအတွင်း၌ နှိပ်စက်တားဆီးခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ မှတ်ဉာဏ်များ ပြောင်းလဲခြင်း ခံခဲ့ရကာ တစ်ရွာလုံးရှိ ရွာသားများနှင့်အတူ ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရသဖြင့် သံသရာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရဘဲ လေလွင့်နေသော ဝိညာဉ်စိမ်းများအဖြစ် ဘဝဆက်တိုင်း ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့ခြင်း မရှိပါက၊ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းပုရွာအတွင်း၌ ယခုကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အစဉ်အမြဲ ခံစားနေကြရမည်ဖြစ်ပြီး လူဝင်စားခွင့် ရရှိကြမည်မဟုတ်ချေ။

ပိုင်ချူဟန်တွင် လက်ရှိ၌ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သော်လည်း၊ သူမသည် ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာကာ နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေခဲ့ပြီးနောက် မိမိ၏ ဝိညာဉ်များကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်စုစည်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် မှတ်ဉာဏ်အချို့မှာလည်း ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် စီရင်ချက်ကျနေသည့် ဝိညာဉ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို လူဝင်စားခွင့် ရရှိအောင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ထိုနေ့က ငါးကြီးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က၊ သူမ ပြုလုပ်လိုသည့် ကိစ္စမှာလည်း ဤအရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသည့် ဓားဆန္ဒကို အားကိုး၍ နောက်ဆုံးတွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် တည်ရှိရာ အရပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ အသံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်မှောင်မိုက်နေခဲ့သည်။

“ရွှီဟွမ်ဟော့... ထွက်လာပြီး ငါ့ကို ရင်ဆိုင်စမ်း...”

သူမ၏ အသံမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သဖြင့် နန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်နေသည့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ တတိယနယ်ပယ် အလယ်ဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးကာ ဝါးမြိုနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဝက်ခန့်သာ ဝါးမြိုရသေးသည့် အချိန်တွင် ဤအသံကို ကြားသိလိုက်ရသလို မိမိ၏ အမည်ရင်းကို ခေါ်ဆိုလိုက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။

“ပိုင်ချူဟန်...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ မဟာချန်နိုင်ငံ ကာလက ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အမည်စစ်ကို သိရှိသူ မရှိတော့ချေ။

သူ့အမည်စစ်ကား... ရွှီဟွမ်ဟော့... ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤအသံကို ကြားသိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူသည် မိမိ၏ နဖူးထက်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်နာကျင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူမမှာ ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာလေ၊ ဘယ်လိုမျိုး မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြန်ပြီး ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ...”

သူသည် ပိုင်ချူဟန်တစ်ယောက် မည်သည့်အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဝိညာဉ်များ ပြန်လည်ပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိချေ။

ဓားအရှိန်အဝါများစွာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အသတ်ခံနေရကာ...

ဓားအရှိန်အဝါ နဂါးကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လျက် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ရှိရာ အရပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ဓားအရှိန်အဝါကို အာရုံခံစားမိလိုက်သဖြင့်၊ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ပတ်ကာ မဟာအတတ်ပညာတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲမှနေ၍ ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းငယ် နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပေါင်းစပ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ထိုဓားအရှိန်အဝါ နဂါးကြီးကို ခုခံတားဆီးလိုက်တော့သည်။

ဒုန်းးးးးးဒုန်းးးးး

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ နတ်ဘုရားတောင်ကြီးမှာ အစိတ်အပိုင်းအချို့ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသလို၊ ၎င်းအထဲရှိ ပြင်းထန်လှသော တားမြစ်ချက် အစီအရင်များစွာလည်း ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤတောင်ကြီးမှာ သာမန်နတ်ဘုရားတောင်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။

ထိုအခိုက်တွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။

ပိုင်ချူဟန်က ထိုသက်လတ်ပိုင်းလူကြီးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာကို ရောက်လာတာနဲ့ ငါ အဲဒီအမည်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့တယ်။ နင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်ကျမှသာ ငါ ဘာကို ပြုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို နောက်ဆုံးမှာ သေသေချာချာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတာ ဖြစ်တယ်...”

“ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်... ရွှီဟွမ်ဟော့... နင့်လို သစ္စာဖောက် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ကောင်...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပိုင်ချူဟန်... ဒါတွေက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက ကိစ္စရပ်တွေပဲ ရှိပါသေးတယ်။ မင်းက ဘဝအသစ်ကို ပြန်ပြီး ရရှိထားပြီးပြီလေ အဲဒါကို တန်ဖိုးထားသင့်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လမ်းမှားအောင် မလုပ်ပါနဲ့...”

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်တရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ ယခုနယ်ပယ်အဆင့်အတန်းကို သူသည် သေသေချာချာ မမြင်တွေ့နိုင်တော့ချေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း လက်ရှိတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ အပြည့်အဝ မရောက်ရှိသေးဘဲ၊ ၎င်းနယ်ပယ်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး အခြေအနေသို့သာ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ အလွန်တရာ မလွယ်ကူလှဘဲ၊ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ဤအဆင့်၌ပင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန် စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတရားတွေ ထွက်ပေါ်လာတာကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကို ငါသဘောမကျဘူး...”

“နင့်ကို သတ်ပစ်လိုက်မှသာ ငါ့စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီးတော့ သက်သာရာရသွားလိမ့်မယ်...”

ရွှီဟွမ်ဟော့ဟု အမည်ရသည့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မိုက်မဲလှချေလား... ဒီနေရာက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ပဲ၊ အရင်တုန်းက မင်းကို နှိပ်စက်တားဆီးနိုင်ခဲ့သလို၊ အခုအချိန်မှာလည်း သေချာပေါက် တားဆီးနိုင်သေးတယ်...”

“ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ မင်းက နှစ်ပေါင်းထောင်ချီရုံတင် ဒုက္ခရောက်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အသံမှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ဒီလောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့တာတောင် နင်က မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ကို မရောက်ရှိနိုင်သေးဘူး။ အရင်တုန်းကတည်းက ငါ ပြောခဲ့ဖူးပါတယ်... နင်က လုံးဝ သောက်သုံးမကျဘူး...”

ရွှီဟွမ်ဟော့၏ အသံမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို စူးရှသွားခဲ့ပြီး အမူအရာမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာခဲ့သည်။

“မင်း စကားကို လျှောက်ပြောမနေနဲ့...”

“နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကတည်းက မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးခဲ့တာ၊ အခုအချိန်အထိလည်း ငါ့ကို အထင်သေးနေတုန်းပဲ...”

“မင်းက ငါ့ကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို သဘောထားတယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့၊ မင်းတို့က ငါတို့လို ကျင့်ကြံသူတွေကို ဘယ်တုန်းကများ မိတ်ဆွေလို သဘောထားခဲ့ဖူးလို့လဲ...”

အရင်တုန်းက ပိုင်ချူဟန်နှင့် ရွှီဟွမ်ဟော့တို့ သိကျွမ်းခဲ့ကြစဉ်က၊ သူတို့အပြင် အခြားသော မဟာချန်နိုင်ငံ ကာလက ကျင့်ကြံသူ ဆရာကြီးအချို့လည်း ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ထိုခေတ်ကာလက ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များမှာ ပိုင်ချူဟန်နှင့် တွေ့ဆုံရပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

မည်သူမျှ သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ပိုင်ချူဟန်မှာ အတောက်ပဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်ပြီး၊ အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ရွှီဟွမ်ဟော့မှာမူ သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက သာမန် ပါရမီရှင်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရဖြစ်ခဲ့သဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်လူသားများနှင့် လမ်းစချိတ်ဆက်မိသွားခဲ့သည်။

ပိုင်ချူဟန်ကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ လုပ်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်ကာလများ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်လာခဲ့သည့် အခါတွင်မူ၊ သူသည် နတ်ဘုရားများ၏ အမွေအနှစ်များကို အားကိုး၍ ကြီးမားလှသော အခြေခံအုတ်မြစ်များကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သလို ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦး ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည့် အခါ၌၊ ပိုင်ချူဟန်မှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး...

သူမက သူ့ကို အရင်အတိုင်းပင် အထင်သေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အလွန်တရာ ဒေါသပြင်းထန်သွားခဲ့ရပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှနေ၍ နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဓားရိုးပေါ်တွင် "ကျွေးရှင်း " ဟူသော ရှေးဟောင်း စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးသားထားပေသည်။

ကျွေးရှင်းဓားမှာ မဟာချန်နိုင်ငံ ကာလက နတ်ဘုရားဓားတစ်လက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိပ်တန်း ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ဓား ဖြစ်သည်။

ထိုဓားနတ်ဘုရားမှာ နောက်ဆုံးတွင် တက်လှမ်းကာ နတ်ဘုရားဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ ဤကျွေးရှင်းဓားမှာ လူ့လောက၌ ကျန်ရှိနေခဲ့ရာ ရွှီဟွမ်ဟော့၏ ရရှိပိုင်ဆိုင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားဓားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ၊ တောက်ပလှသော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်က လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားတစ်လက်ပမာ ပြုလုပ်၍ အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်ရာ၊ ဓားအရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ထိတွေ့မိသွားခဲ့ကြသည်။

အုန်းးးးး

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဦးတည်းသော အခိုက်အတန့်တွင်၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရပြီး တောင်ထိပ်များစွာကို တိုက်ရိုက် တိုက်မိဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မိကာ၊ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဝတ်ရုံမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်သွားခဲ့ရပြီး လက်ထဲရှိ ကျွေးရှင်းဓားမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေခဲ့တော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာမူ ရေခဲတောင်ကြီးအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“လူသားတွေကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်တာက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သဘောတရားကို ဆန့်ကျင်နေပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို မရရှိနိုင်တာလား...”

ပိုင်ချူဟိးန်၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ သူ တက်လှမ်းကာ နတ်ဘုရားမဖြစ်ခင် ကြုံတွေ့ရမည့် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှပေသည်။

ယခုကဲ့သို့ တွေးတောလိုက်မိပြီးနောက်တွင်၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အကြည့်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို လျင်မြန်စွာ လေးနက်သွားခဲ့ပြီး -

“နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြံစည်ခဲ့ရတာ၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှားအယွင်း ခံနိုင်မှာလဲ...”

နဖူးထက်ရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည်နာကျင်လာခဲ့သည်။

ဤဒဏ်ရာမှာ အမှန်စစ်စစ်တွင် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဓားဆန္ဒကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်နာကျင်လာခြင်းမှာ စိတ်အာရုံ၏ ခံစားချက်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဤဓားချက်က သူ့ကို နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် နှိပ်စက်ခဲ့သဖြင့် နောက်ပိုင်းမှသာ နာကျင်မှုများ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူးးး

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က မဟာအတတ်ပညာကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း သက်တမ်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားထက်ပင် ပိုမို၍ ထည်ဝါနက်နဲလှပေသည်။

ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကြယ်စင်မြစ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ အဆုံးအစမရှိလှသော အခြေအနေမျိုးကို ဖော်ဆောင်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နတ်ဘုရားဆေးပင်များကို အားကိုး၍ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အလမ်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲတွင် လူသားများကို သန့်စင်ထားသည့် နတ်ဘုရားဆေးလုံးများ ရှိနေခဲ့သည်။

ဤမျှလောက် ထည်ဝါလှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများက ပိုင်ချူဟန်ကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တော့သည်။

၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့် လမ်းစဉ်တရားကို သက်သေပြမည့် လမ်းစဉ် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ချူဟန်ကမူ ဤဓားအရှိန်အဝါ မြစ်ကြီးကို တိုက်ရိုက် သွားရောက်ရင်ဆိုင်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာ အောက်သို့ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

၎င်းကား...ဖန်းတီခြင်းရွှေကျမ်းစာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤမန္တန်မှာ သူမက လီယန်ချူထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သဘာဝအတိုင်း အပြည့်အဝ တတ်မြောက်ထားပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရွှေကျမ််းစာမှာ အခြားသူများကို ကယ်တင်ခြင်းငှာ ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း လူသားများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝါးမြိုခဲ့သဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နာကျည်းမှုများနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများစွာ ကပ်ငြိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ချူဟန်၏ မန္တန်အောက်၌၊ ၎င်းတို့မှာ လူဝင်စားခွင့် မရရှိနိုင်ကြတော့သော်လည်း၊ လူရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြပြီး အလွန်တရာ နာကျည်းလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကို စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

၎င်းတို့မှာ ခုနတင်တင်ကတင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ဝမ်ဟယ်ရှန်း၊ ကုနျန်ကျန်းရန်နှင့် တူရွှီ တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီး -

“နင်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သောက်သုံးမကျဘူး...”

အေးစက်လှသော ဤစကားလုံးများမှာ ဓားတစ်လက်ပမာ ရွှီဟွမ်ဟော့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွှီဟွမ်ဟော့၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ကျဆင်းသွားခဲ့ရသည်။

ဤပိုင်ချူဟန်တွင် ယခုကဲ့သို့သော မဟာအတတ်ပညာမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။

အရင်က ပိုင်ချူဟန်ကို ဖမ်းဆီးနှိပ်စက်စဉ်က၊ သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူငယ်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲ၏ ပြင်းထန်မှုကို သေသေချာချာ မသိရှိခဲ့ရချေ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ ယူကျုံးမရဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအားလုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသဖြင့် မဟာအတတ်ပညာတစ်ခုကို အသုံးပြုကာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ မဟာအဆောက်အအုံကြီးအတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

မဟာအဆောက်အအုံအတွင်း၌မူ၊ ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ခါးလယ်တွင် နတ်ဘုရားဓားကို ချည်နှောင်ထားလျက် ဘေးအန္တရာယ်မှ တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူနှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံတွေ့မိကြသည့်အခါ၌၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ချက်ချင်းပဲ အမွှေးတိုင်တွေကို မီးညှိလိုက်စမ်း၊ နတ်ဘုရားစာလွှာတွေကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ကောင်းကင်လူသားတွေကို လူ့လောကထဲကို ပင့်ဖိတ်လိုက်။ ဒီမိန်းမကို သတ်ပစ်ရမယ်...”

ခုနတုန်းက ဝမ်ဖူဖုန်းသည် ဤတန်ဖိုးမရှိသော လူယုတ်မာကြီးကို ဓားဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်စိတ် ပြင်းထန်နေခဲ့သော်လည်း...

ယခုအချိန်တွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဘေးကင်းစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ဝမ်ဖူဖုန်းက အရင်အတိုင်းပင် ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အမိန့်အတိုင်း ပြုလုပ်ပါ့မယ်...”

သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အမွှေးတိုင်များကို မီးညှိလိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရားစာလွှာများကို လက်ခံရယူကာ လျင်မြန်စွာ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်၊ သူသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို အလွန်တရာ ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဓိကအချက်မှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ထံသို့ အမှတ်တံဆိပ်အသစ်တစ်ခုကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းအပေါ်၌ "ခုန်းတန့် " ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးတည်းသာ ရေးသားထားပေသည်။

၎င်းမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ စစ်မှန်သော အာဏာစက်ကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှုးးးးး

ပိုင်ချူဟန်က ဓားအရှိန်အဝါများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လဲပြိုသေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။

လမ်းမတစ်ခုလုံးတွင် ခြေလက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများစွာ ပြန့်ကျဲနေခဲ့တော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်မှာ မူလက ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ မဟာအဆောက်အအုံကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ရန် ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အကြည့်များ လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ဓားအရှိန်အဝါ နဂါးကြီးမှာ သူမ၏ လက်ဖျားမှနေ၍ ပျံသန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တောင်ထိပ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ အလွန်တရာ ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် အသားအရေမှာ ဆီးနှင်းပမာ ဖြူဝင်းလှပေသည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေရာမှာ ပုန်းနေတာကိုး...”

ပိုင်ချူဟန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုနတ်ဘုရားမ၏ ဝိညာဉ်ကို မိမိ၏ လက်ထဲသို့ ဖမ်းဆီးယူဆောင်လိုက်တော့သည်။

ထိုနတ်ဘုရားမမှာ သူမနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ကြည်လင်တောက်ပသွားခဲ့ရပြီး...

ထို့နောက်တွင်မူ နတ်ဘုရားမဟာအဆောက်အအုံကြီးဆီသို့ အေးစက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားမဟာအဆောက်အအုံအတွင်းရှိ အမွှေးတိုင်များမှာ လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာခဲ့ကြတော့သည်။

ကောင်းကင်လူသားများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးထလာခဲ့ကြပြီး၊ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများမှာ ကြီးမားထည်ဝါလှသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားခဲ့ရသည်။

လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာ ရှိသည့် ကောင်းကင်လူသားကြီးက မိုးကြိုးပမာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး -

“မိုက်ရူးရဲဆန်လှချေလား...”

“ဒီမိန်းမက တကယ်ပဲ ပြန်လာရဲသေးတယ်ပေါ့...”

နောက်တစ်ဦးတည်းသော အခိုက်အတန့်တွင်၊ ထိုနှာခေါင်းမွေး နှုတ်ခမ်းမွေးများ ထောင်ထနေသည့် ရဲရင့်လှသော ကောင်းကင်လူသားကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤကောင်းကင်လူသားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်မှာ လူ့လောက၌ ရှိနေပြီး၊ ကျန်ထက်ဝက်မှာမူ ကောင်းကင်ယံအကြား၌ ရှိနေကာ အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသဖြင့် ၎င်းအထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နတ်ဘုရားမှန်ကြီးကို မြှောက်ချီထားလေသည်။

ပိုင်ချူဟန်မှာ မိမိ၏ အခြားသော ဝိညာဉ်အစိတ်အပိုင်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ဤကောင်းကင်လူသားကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် အခါ၌ အမူအရာမှာ ပြန်လည်၍ လေးနက်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဤကောင်းကင်လူသားမှာ အလွန်တရာ ဒေါသပြင်းထန်သူဖြစ်သဖြင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်မှ လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားမှန်ကြီးကို မြှောက်ကာ မှန်အလင်းတန်းကို အောက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

အရင်က အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလျက် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် ပိုင်ချူဟန်မှာ၊ ယခုအချိန်တွင် ဤကောင်းကင်လူသား၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်၌ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

သူမက ထိုကောင်းကင်လူသားကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

“မမှားဘူး... နင်လည်း ပါတာပဲ။ အရင်တုန်းက နင်လည်း ပါခဲ့တယ်မလား...”

ဤကောင်းကင်လူသား၏ စရိုက်မှာ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပေသည်။

အရင်တုန်းက သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်ကာ၊ ကောင်းကင်လူသား 'ကုချန်' ၏ ကိုယ်စား ဤအရပ်ကို နှိပ်စက်တားဆီးမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အရင်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည့်လူက မိမိကို ထပ်မံ၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်စိန်ခေါ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ဒေါသတရားများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ

“ အရင်တုန်းက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့တာပဲ...”

ဤကောင်းကင်လူသား၏ အသံကြောင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤကောင်းကင်လူသား၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း၊ လက်ရှိတွင် မိမိ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဤနေရာသို့ အပြည့်အဝ ဆင်းသက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ ။

ထိုအခိုက်တွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ မဟာအဆောက်အအုံအတွင်းမှ အခြားသော ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်တုနှစ်ခု ထပ်မံနိုးထလာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်လူသား နှစ်ဦး မဟာအဆောက်အအုံအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်၍ ထွက်လာခဲ့ကြကာ အမူအရာများမှာ အလွန်တရာ ပြတ်သားလှသည်။

“ရန်သူကို ဖမ်းဆီးကြစမ်း...”

ကောင်းကင်လူသားနှစ်ဦးက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်ပြီး၊ လျှပ်စီးလက်မက မြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိုင်ချူဟန်ရှိရာ အရပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားကြတော့သည်။

ဝေမြို့... ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းအတွင်း၌မူ...

ဆိုင်ရှင်မသည် လူ့လောကအတွင်းမှ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည့် ထိပ်တန်း နတ်ဘုရားဆေးပင် အမျိုးအစားများစွာကို စုစည်းခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဤနယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်မည့် နတ်ဆေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖော်စပ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ခုနတုန်းက အကယ်၍ ကမ္ဘာဦးအစီအရင်ကြီးကို အသုံးပြု၍ အငွေ့အသက်များကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ခြင်း မရှိပါက၊ ဆေးလုံး အောင်မြင်သွားသည့် အချိန်၌ သေချာပေါက် ကြီးမားလှသော ဆေးတိမ်တိုက်များကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲမှု ထူးခြားသည့် ဖြစ်စဉ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေလိမ့်မည်။

“ဒီနယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်မယ့် နတ်ဆေးလုံး ရှိနေပြီဆိုရင်တော့၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ထဲကို သေချာပေါက် အရောက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်...”

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက် ဤနတ်ဆေးလုံးကို လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ အသာအယာ ကမ်းပေးလိုက်တော့သည်။

ဤနတ်ဆေးလုံးပေါ်တွင် ထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ရှိနေပြီး အလင်းတန်းများစွာ လွှမ်းခြုံနေခဲ့ရာ...

အနည်းငယ်မျှ အနံ့ခံကြည့်ရှုလိုက်ရုံမျှဖြင့်၊ လူကို တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။