အခန်း (၁၀၆၃-၁၀၆၄)

အခန်း (၁၀၆၃) - တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများ

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုနတ်ဆေးလုံးကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ထိုအခိုက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှနေ၍ ထည်ဝါလှသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများနှင့် တိမ်တိုက်များ ဝေမှောင်သွားကာ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော နတ်ဆေးလုံးကို သုံးစွဲလိုက်သည့်အခါတွင် လူကို မည်သည့် နာကျင်ခံစားရမှုမျှ ပေးစွမ်းခြင်းမရှိသလို၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိဖြစ်သွားခြင်းမျိုးလည်း မရှိချေ။

ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များထဲ၌မူ သာမန်လူသားတစ်ဦးက ဤဆေးလုံးကို သုံးစွဲမိပါက ချက်ချင်းပင် နေရာ၌တင် နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ အလင်းတန်းများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုကြရာ၊ ၎င်းက လူသားတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အတိုင်းအဆမရှိသော ကောင်းကျိုးများကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မ ဖော်စပ်လိုက်သည့် ဆေးလုံးမှာလည်း ဤကဲ့သို့သော နတ်ဆေးလုံးမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စီးဆင်းနေသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အားလုံးမှာ နတ်ဘုရားကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လျှပ်တစ်ပြက် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းပြားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံ၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား၊ ခန္ဓာကိုယ်အခြေခံနှင့် အင်နှင့်ယန် အငွေ့အသက်နှစ်ခုစလုံးမှာ အဆမတန် မြင့်မားတိုးတက်သွားခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ် အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရင်က သူ တတ်မြောက်ထားခဲ့သည့် အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားမန္တန်အတတ်ပညာများမှာ ယခုအချိန်ကျမှသာ အမှန်တကယ် အပွင့်ပွင့်၍ အသီးသီးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံပင်လယ်အတွင်းရှိ ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ဥဿုံ သန့်စင်လိုက်တော့သည်။ ဤခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်မှာ မူလက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်ဆောင်မွန် ဖြစ်သလို နတ်ဘုရားဖြစ်လာမည့် အခွင့်အလမ်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်ကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် သူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာတည်ငြိမ်သွားခဲ့ရာ၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ အသစ်စက်စက် တက်လှမ်းလာခဲ့သည့် လူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူညီတော့ချေ။

သူသည် စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်ရုံမျှဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး ဓားအတတ်ပညာ မဟာတန်ခိုးစွမ်းအား ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ဖြူဖွင်းလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်၏ စွမ်းအားဖြင့် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အနောက်ဘက်ဒေသရှိ နှင်းတောင်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“မနက်ခင်းမှာ မြောက်ပင်လယ်ကို လည်ပတ်ပြီး ညနေခင်းမှာ ဝူတောင်ကို ရောက်ရှိနိုင်တာကမှ စစ်မှန်တဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ...”

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဝါးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ချီလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးရှိ လေနှင့်နှင်းများမှာ ကြီးမားလှသော လေဆင်နှာမောင်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ပြီး၊ အမြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကောင်းကင်ယံထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားကာ လေနှင့်နှင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် နတ်ဘုရားနဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ လှည့်ပတ်ကူးခတ်နေတော့သည်။

“ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို စိတ်တိုင်းကျ ဆက်သွယ်နိုင်ပြီး၊ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာ အများကြီးကိုလည်း သင်ယူစရာမလိုဘဲ အလိုလို သဘောပေါက် နားလည်သွားတာပဲ...”

လီယန်ချူက ထိုမဟာအတတ်ပညာကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရားမန္တန်တစ်ခုဖြစ်သည့် မြေပြင်ကို ချုံ့ကူးသည့်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ ဝေမြို့အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

သူ၏ အရင်က နတ်ဘုရားလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ယန်ဝိညာဥ်နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် စစ်မှန်သော မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည့် အခါကျမှသာ ဤနယ်ပယ်၏ အဆုံးအစမရှိလှသော အံ့ဩဆန်းကြယ်မှုများကို သေသေချာချာ သိရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တင်မကဘဲ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မဟာလမ်းစဉ်တရားအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုများမှာလည်း လုံးဝ ထူးခြားကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် မန္တန်အတတ်ပညာများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံမျှဖြင့်ပင် အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းပကားများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။ သူ၏ အလွန်တရာ အံ့ဩစရာကောင်းလှသည့် ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာဖြင့် သူ တတ်မြောက်ထားသည့် မဟာအတတ်ပညာများစွာကို ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်အဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာဖြင့် တိုးမြှင့်တွက်ချက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စိတ်အာရုံပင်လယ်မှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော ကံတရားနှင့် အခွင့်အလမ်းများမှာ ဤနေရာ၌ပင် ပေါ်ပေါက်ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရား၏ လက်ဆောင်မွန်ဖြစ်သော ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်ကို လုံးဝ ဥဿုံ သန့်စင်ပြီးနောက်တွင်၊ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ရှေးဟောင်း မီးနတ်ဘုရားကျမ်းစာ စာလုံးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ထိုမီးနတ်ဘုရားကျမ်းစာမှာ လူ့လောကရှိ မီးတောက်အပေါင်းကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းနိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ မီးနတ်ဘုရား ဟော်တယ်ရှင်းကျွင်း ချန်ထားခဲ့သည့် တံဆိပ်အမှတ်အသားပင် ဖြစ်သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မီးပင်လယ်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက် ၊ နေမင်းမီးတောက် ၊ မြေကမ္ဘာမီးတောက် ၊ အကုသိုလ်မီးတောက် နှင့် ရွှမ်ကျီမီးတောက် တို့က သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရာ၊ သူသည် မီးပင်လယ်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော အငွေ့အသက်များကို ကိန်းအောင်းနေစေခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးနတ်ဘုရားလက်နက်တု ငါးမျိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းတို့မှာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ် ၊ နဂါးငါးကောင်စက်ဝိုင်း ၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး၊ မီးမြှား ၊ မီးလျှံဓား တို့နှင့်အတူ မီးနတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော် အဆောင် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုလိုက်ရုံဖြင့် စိတ်ထဲ၌ ချက်ချင်း သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့်မို့လို့ကိုး...”

ဤဒဏ္ဍာရီလာ မီးနတ်ဘုရားလက်နက်တု ငါးမျိုးနှင့် မီးနတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော်အဆောင်တို့အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက် အနည်းငယ်စီ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို မည်သူက ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်ကို မသိရှိရသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့၏ စစ်မှန်သော အသုံးပြုပုံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ဝါးပြင်ထက်မှနေ၍ သုံးရောင်ခြယ်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုလက်နက်တု ငါးမျိုးနှင့် အဆောင်တို့ကို မီးတောက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ကာ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရကိုသာ ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုပစ္စည်းများအားလုံး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံပင်လယ်အတွင်းရှိ မီးနတ်ဘုရားကျမ်းစာကိုလည်း လုံးဝ ဥဿုံ သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ အမွေအနှစ်မှာ အဘယ်ကြောင့် မီးနတ်ဘုရား၏ အရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်ကို မသိရှိရသော်လည်း၊ ယခုအချိန်ကျမှသာ လီယန်ချူတစ်ယောက် ၎င်းကို အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်းရှိ ခရမ်းရွှေရောင် အငွေ့အသက်များမှာ မီးတောက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မည်သူမျှ မပြစ်မှားဝံ့သော မာန်ဝံ့ကြွားသည့် အရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက ဘေးမှနေ၍ ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

“အခြားသူတွေရဲ့ စွမ်းအားက နောက်ဆုံးတော့ ပြင်ပပစ္စည်းသက်သက်ပဲ၊ ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဆိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ လမ်းစဉ်တရား ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

သူမသည် လီယန်ချူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ သဘောကျနှစ်ခြိုက်လာခဲ့ရသည်။ ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ပါရမီနှင့် ဉာဏ်ပညာမှာ စင်စစ် လူ့လောက၌ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်ပေသည်။ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယခုကဲ့သို့သော သဘောပေါက်မှုကို ရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သမ်းဝေလိုက်ရာ၊ အင်္ကျီဝတ်စုံမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး မခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရသလို၊ သူမ၏ သွယ်လျလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကိုလည်း အထင်အရှား ပေါ်လွင်သွားစေခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မ၏ အလွန်တရာ လှပချောမောပြီး နူးညံ့လှသော မျက်နှာပြင်ထက်တွင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သေချာပေါက်ပင် နတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရခြင်းမှာ သူမ ပြောခဲ့သကဲ့သို့ လွယ်ကူအေးဆေးနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ဤအရာက လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းစေနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကံတရားကို လုယူရခြင်းဖြစ်သဖြင့်၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းထက်ပင် ပိုမို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မက ကျောက်စားပွဲရှေ့၌ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ လက်ဖြင့် မေးထောက်ကာ လီယန်ချူက မဟာအတတ်ပညာများကို လေ့လာကျင့်ကြံနေသည်ကို အာရုံစိုက်လျက် ကြည့်ရှုနေမိရင်း၊ မသိမသာပင် ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တော့သည်။

…………………

လီယန်ချူမှာမူ ဤအရာကို သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မဟာအတတ်ပညာများကို ဆက်လက်တွက်ချက် ကျင့်ကြံခြင်းအတွင်း၌သာ နစ်မြုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စိတ်အာရုံတစ်ခု လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အဆုံးအစမရှိ ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ ပုံသဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံနေခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် စွမ်းပကားများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် မီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားတစ်ခု ကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားကြီးမှာ မိုးကောင်းကင်ကို ဆန့်တန်းထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ရာ၊ မီးပင်လယ်အတွင်းမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားကြီးတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပေသည်။ အငွေ့အသက်များမှာ ထည်ဝါလှပြီး အလွန်တရာ ခမ်းနားလှပေသည်။

ဝေမြို့အတွင်းရှိ သာမန် အရပ်သူအရပ်သားများအားလုံး ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါတွင်၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ဦး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နတ်ဘုရားများ၏ တန်ခိုးပြာဋိဟာပြခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်ကြတော့သည်။ ကျယ်ပြောလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှနေ၍ ဤမီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားကြီးကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေပေသည်။

လီယန်ချူက စိတ်အာရုံတစ်ခုဖြင့် ထိုမီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားကြီးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး -

“မီးတောက်လမ်းစဉ်တရားကို တိုက်ရိုက် ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး၊ ဒီမီးနတ်ဘုရား ကိုယ်ပွားက ကောင်းကျိုးတွေ အများကြီး ပေးစွမ်းနိုင်တာပဲ...”

မီးနတ်ဘုရား၏ အမိန့်တော် အဆောင်က မီးနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းအသုံးပြုနိုင်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ကန့်သတ်ချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ပိုင်ဖြစ်သော မီးတောက်လမ်းစဉ်တရားကို သဘောပေါက် နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် မီးနတ်ဘုရား၏ အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ မရောက်ရှိနိုင်သေးသော်လည်း၊ လမ်းစဉ်တရား၏ မျိုးစေ့တစ်ခုကိုတော့ ချန်ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မီးလင်းတန်းများ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်ရှင်မမှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့သွားခဲ့ရပြီး အနည်းငယ်မျှ ကရုဏာသက်ဖွယ် ခံစားလိုက်ရမိကာ၊ သေချာပေါက်ပင် နတ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရခြင်းကြောင့် စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်များ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုခုကို အာရုံခံစားမိလိုက်သကဲ့သို့ လီယန်ချူ၏ အကြည့်ကို အာရုံရရှိသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ရာ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ မိန်းမောတွေဝေနေသည့် အမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။ လန်းဆန်းနေသည့် အချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်မသည် ညှို့ဓာတ်ပြင်းထန်လှပြီး ခန့်ညားထည်ဝါမှု ရှိသလို အနည်းငယ်မျှလည်း မာန်ဝံ့ကြွားတတ်သော်လည်း၊ အိပ်ပျော်နေသည့် အချိန်တွင်မူ သူမသည် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေခဲ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။

“အခန်းထဲကို ပြန်ပြီး အိပ်မလား...”

လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်ကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး၊ လက်ဖြင့် ဆွဲပွေ့ကာ ဆိုင်ရှင်မကို ပွေ့ချီလိုက်တော့သည်။ ဆိုင်ရှင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ ဖက်ရတာ ကောင်းမွန်လှပြီး၊ ပြည့်ဖြိုးထွားကျိုင်းလှသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွယ်လျကျစ်လစ်လှပေသည်။

သူမက ညှို့ဓာတ်ပြင်းထန်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး - “မအိပ်ပါဘူး...”

သူမက လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားခဲ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြည်လင်လှပေသည်။ လှပချောမောလှသော မျက်နှာပြင်ထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေခဲ့သဖြင့် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး လှပနေခဲ့ကာ၊ ငြင်းပယ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်း စိတ်ထဲ၌မူ သဘောတူလက်ခံနေခဲ့သည်။

ထိုအခိုက်တွင်ပင်...

ဒုန်းဒုန်းဒုန်း... ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ...

ခန္ဓာကိုယ် ထည်ဝါတောင့်တင်းပြီး အရပ်ရှည်လှသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပြေးဝင်လာခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အမူအရာဖြင့် -

“ခုနတင်တင်က ကောင်းကင်ယံထက်မှာ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ မီးတောက်နတ်ဘုရားကြီးကို နင်တို့ မြင်တွေ့လိုက်ရလား...”

သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မက လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရပ်တန့်လိုက်ပြီး -

“ခုနက သူ ကျင့်ကြံလိုက်လို့ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပုံရိပ်ပဲ...”

ခုနက သူမ အိပ်ပျော်နေခဲ့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကိုမူ သေသေချာချာ သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွေ့ဟွာသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ အရှေ့မှောက်၌ အလွန်တရာ လိမ္မာယဉ်ကျေးလှပေသည်။ သူမသည်လည်း လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွန်တရာ သဘောကျနှစ်ခြိုက်နေခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူက အခရာကျသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သည်ကိုမူ သေသေချာချာ သိရှိနေခဲ့သည်။

သူမက တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

“အာ... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်လှချေလား...”

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“နတ်ဘုရားနဂါး မဟာအတတ်ပညာကို ကျင့်ကြံတာ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိနေပြီလဲ...”

ကျွေ့ဟွာက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အိမ်စာစစ်ဆေးခြင်း ခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် -

“ကျင့်ကြံနေတုန်းပဲ ရှိပါသေးတယ်...”

နတ်ဘုရားနဂါး မဟာအတတ်ပညာမှာ လီယန်ချူက ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လုယက်ယူဆောင်လာခဲ့သည့် အမွေအနှစ်ဖြစ်ကာ ကျွေ့ဟွာ ကျင့်ကြံရန်အတွက် အလွန်တရာ သင့်တော်လှပေသည်။ ထိုနတ်ဘုရားနဂါး ကိုယ်ပွားကို ကျင့်ကြံပြီးစီးသွားခဲ့ပါက တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်မက ထိုစကားကို ကြားသိလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

“အပျင်းမကြီးနဲ့... သွားတော့...”

ကျွေ့ဟွာက ခေါင်းကို ညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါတွင် သူမသည် လူ့အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ အရင်ကဲ့သို့ ဆိုင်ရှင်မ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့ကြောင့် လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

……………………

ရှန့်ရှန်းနန်းတော်

ဤနေရာမှာ မူလက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မြတ်ရာ အရပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အပျက်အစီးပုံကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်များနှင့် အစီအရင်အားလုံးမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခုလုံး လူ့လောကအတွင်း၌ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ ထက်၌...

တောင်တန်းများစွာ ဝန်းရံလျက် တည်ရှိနေသည့် ကျွန်းကြီးတစ်ခု ရှိနေခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား တစ်ယောက် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ တည်ရှိမှုကို မည်သည့်အချိန်ကမျှ အာရုံမခံစားမိခဲ့ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းမှာ ချန်နိုင်ငံအတွင်း၌ တည်ရှိနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဆုံးအစမရှိလှသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးအတွင်း၌ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ တားမြစ်ချက်များနှင့် အစီအရင်များစွာကို အသုံးပြု၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေသော ရေခဲလျှပ်စိမ်းပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤရှန့်ရှန်းနန်းတော်ကြီးမှာ နောက်ဆုံး၌ လူ့လောကအတွင်းသို့ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ နန်းတော်အတွင်းရှိ လူဆယ်ဦးတွင် ရှစ်ဦးကိုးဦးခန့်မှာ လုံးဝ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည့် ထိုရှေးဟောင်း မဟာအဆောက်အအုံကြီးအတွင်း၌မူ၊ ယခုအခါတွင် အခြားသော နတ်ဘုရားရုပ်တုကြီးတစ်ခု ထပ်မံ၍ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြန်ပြီး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်လူသား သုံးဆယ့်ခြောက်ဦးအနက် ယခုအခါတွင် လေးဦးခန့် လျော့နည်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာ ရှိသည့် ကောင်းကင်လူသားကြီးမှာ၊ အရင်က ကမ္ဘာနှစ်ခု၏ အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။ သူသည် ပဉ္စမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် လူ့လောကသို့ အပြည့်အဝ ဆင်းသက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

ခုနတင်တင်ကတင် သူ၏ စွမ်းအားထက် အနည်းငယ်မျှ နိမ့်ပါးလှသော၊ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည့် ကောင်းကင်လူသား နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးမှာ ပိုင်ချူဟန်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား မဟာအဆောက်အအုံကြီးမှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုကောင်းကင်လူသားကြီးက ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်လိုက်သဖြင့်သာ ပိုင်ချူဟန်ကို ဆုတ်ခွာသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် နဖူးထက်၌ တစ်ဖက်သို့ အပေါက်ပွင့်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် ဒဏ်ရာဟောင်း ရှိနေသော ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုကောင်းကင်လူသားကြီးက လုံးဝ ပိုင်ဆိုင်ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ အမြင်တွင်မူ ဤဂိုဏ်းချုပ်မှာ ကိစ္စရပ်များကို ကောင်းမွန်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းသို့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိုကောင်းကင်လူသားက ဝါးမြိုစားသုံးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ အချို့သော ဝေဝါးလှသည့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ အထူးသဖြင့် မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်များမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ထိုကောင်းကင်လူသားကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ဒေါသပြင်းထန်သွားခဲ့ရပြီး -

“ယုတ်မာလိုက်တဲ့ကောင်... ကိုယ့်ရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကို တိတ်တဆိတ် ဝါးမြိုပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးနေခဲ့တာကိုး...”

သူသည် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများအတွက် နှမြောတသဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုဂိုဏ်းချုပ်၏ ယခုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များက သူ့ကို စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စင်စစ်တွင်မူ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ် ရွှီဟွမ်ဟော့သည် နန်းတော်အတွင်းရှိ အဆုံးအစမရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်အတွင်း၌ ထိုအစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများကို တိတ်တဆိတ်နှင့် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ဝါးမြိုစားသုံးသွားခဲ့မည်ဆိုပါက ကိစ္စရပ်များအားလုံး အေးဆေးနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးလည်း ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ယခုအခါတွင် လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်က ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် နတ်ဘုရား မဟာအဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်လူသားကြီး အတင်းအကြပ် ဆင်းသက်လာသည့် အခါတွင်မူ မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ မရှိဘဲ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းမှာမူ ဘေးမှနေ၍ မျက်စိကို အောက်သို့ချလျက် စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းချုပ်က ကောင်းကင်လူသားများအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်ကို သူ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိရှိထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အတွေးတစ်ခု ပြောင်းလဲကြည့်လိုက်ပါက နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်မှာ လူ့လောကအတွင်း၌ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှသော ရာထူးအာဏာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်လူသားများ ဆင်းသက်လာသည့် အခါတွင်မူ သူ့ကို စိတ်တိုင်းကျ အော်ဟစ်ဆဲဆိုကာ နှိပ်စက်ပြောဆိုခဲ့ကြသဖြင့် ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်အနေဖြင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ထဲ၌ ကြည်ဖြူနိုင်ပါမည်နည်း။

ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်သည် စိတ်ထဲ၌ ကောင်းကင်လူသားများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် နည်းလမ်းများစွာကို အကြိမ်ကြိမ် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ကောင်းကင်လူသား အမှန်တကယ် ဆင်းသက်လာသည့် အခါကျမှသာ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်ကို သေသေချာချာ သိရှိသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမအဆင့် ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အနည်းငယ်မျှကို အသုံးပြုလိုက်ရုံဖြင့်ပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အခြားသူများကို အတုအယောင် နတ်ဘုရားကျမ်းစာများ သင်ယူစေခဲ့ပြီး၊ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများကို ဝါးမြိုကာ နှစ်ပေါင်းသုံးသောင်း သက်တမ်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားမ ပိုင်ချူဟန်က မဟာအတတ်ပညာကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် ခွဲဖျက်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသော်လည်း ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် အခွင့်အလမ်း ရောက်ရှိလာခါနီး အချိန်ကျမှသာ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ဤအရာက အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းလှသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု မဆိုဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ယခုအခါတွင် ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ ဆယ်ဦးတွင် တစ်ဦးမျှပင် မကျန်တော့ဘဲ၊ အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာပေါင်းများစွာဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနက တိုက်ပွဲကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသလို၊ ပင်လယ်ရေများမှာလည်း နောက်ပြန်စီးဆင်းသွားခဲ့သဖြင့် လူကို အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

ထိုကောင်းကင်လူသားကြီးက ဘေး၌ ရပ်နေသည့် ဝမ်ဖူဖုန်းကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ရွှီဟွမ်ဟော့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲကနေ သိရတာတော့... မင်းကလည်း သူ့လိုပဲ ငါတို့ ကောင်းကင်လူသားတွေအပေါ် မရိုမသေ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ အလေးပြုကာ -

“လုံးဝ မရှိပါဘူး ဘုရား... အကယ်၍ ကျွန်တော်မျိုးအရှင်မြတ် အပေါ်မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည် ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စီရင်ချက်ကို ခံယူပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားပါ့မယ်...”

အလွန်တရာ ပြတ်သားပြီး သန့်ရှင်းလှပေသည်။

ထိုကောင်းကင်လူသားကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဤကိစ္စကို ဆက်လက်၍ တွေးတောနေခြင်းမရှိဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုရင်တော့... နောင်လာမယ့်ရက်တွေမှာ မင်းပဲ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ကိစ္စရပ်တွေကို သေသေချာချာ လုပ်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းအတွက် ကောင်းကျိုးတွေ အများကြီး ရှိလာမှာပါ...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် -

“ကျွန်တော်မျိုးက အရှင်မြတ်အတွက် ခွေးနှင့်မြင်းလို အစေခံအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်... အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ အစဉ်အမြဲ သစ္စာရှိရှိ လုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ် ဘုရား...”

ကောင်းကင်လူသားကြီးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“မင်း စကားပြောတာကတော့ တကယ်ပဲ နားဝင်ချိုလှချေလား...”

“မင်း အပြင်ဘက်ကို သွားပြီး နန်းတော်အတွင်းမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူတွေကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပါ... ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စိတ်အာရုံတွေကိုလည်း တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ဦး... သွားတော့...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက အမိန့်တော်ကို ခံယူပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ၊ ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခါကျမှသာ ကျောပြင်ထက်တွင် ချွေးစေးများ ချက်ချင်း စီးကျလာတော့သည်။

“အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးပါလား...”

ထိုလူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့် ကောင်းကင်လူသားကြီးသည်၊ ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှနေ၍ မိမိ ပြောခဲ့ဖူးသည့် ထိုကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော စကားလုံးများကို သေသေချာချာ မသိရှိသွားခဲ့သည်ကို သူ အသေအချာ ယုံကြည်လိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက ထိုကောင်းကင်လူသားများ၏ အေးစက်လှသော စရိုက်အရ မိမိကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သေချာပေါက် ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“မင်းကြီးတစ်ပါး ပြောင်းလဲသွားရင် အမတ်တွေလည်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... ရွှီဟွမ်ဟော့ဆိုတဲ့ ခွေးတိရစ္ဆာန်ကြီး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့၊ ငါ့မှာလည်း အခြားသူတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရမယ့် အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူး...”

ဝမ်ဖူဖုန်းက စိတ်ထဲ၌ ကံတရားနှင့် ဘေးအန္တရာယ်ဟူသည် အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေလေ့ရှိသည်ကို သိရှိသဖြင့်၊ ဤကိစ္စရပ်က မိမိအတွက် မကောင်းသောအရာ ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောလိုက်သည်။

“ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို ရယူနိုင်ရင် ရယူရမှာပေါ့...”

သို့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ပြန်လည်ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

“ရွှီဟွမ်ဟော့ရဲ့ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းက အလွန်မြင့်မားပြီး ရည်မှန်းချက်လည်း ကြီးမားတယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရတာပဲ။ ဒါကို ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စရဲ့ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်က အလွန်တရာ လေးလံလှပေတယ်။ ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့... လူ့လောကမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေထိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦးအဖြစ် နေထိုင်ရတာလည်း မဆိုးပါဘူး...”

ဝမ်ဖုန်းဖုန်းက စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို ထပ်မံ၍ မတွေးတောတော့ချေ။ ပါရမီနှင့် ကံတရား နိမ့်ပါးလှသော လူတစ်ဦးက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သည့် ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက သဘာဝအတိုင်း အခက်အခဲပေါင်းများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရက်စက်စွာ သေဆုံးသွားရပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သူမျှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထိုပျံသန်းတက်လှမ်းခြင်းဟူသည် အမှန်စစ်စစ် ဘယ်လိုမျိုး ပုံသဏ္ဍာန် ရှိသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။ သတိထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ဖူဖုန်းက ကောင်းကင်လူသား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ရှန့်ရှန်းနန်းတော်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် လူများကို စတင်စုစည်းလိုက်တော့သည်။

………………

ကောင်းကင်နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်ထားသည့် ထိုရှေးဟောင်း မဟာအဆောက်အအုံကြီးအတွင်း၌မူ၊ အသံများစွာမှာ အလွန်တရာ ဆူညံလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် နဖူးထက်၌ ဒဏ်ရာဟောင်း ရှိနေသော ရှန့်ရှန်းနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ထိုပဉ္စမအဆင့် ကောင်းကင်လူသားကြီးက ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စတွေကို ငါကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်သွားမှာပါ...”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နတ်ဘုရားရုပ်တုများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အသံများမှာ ဆက်လက်၍ ဆူညံနေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ ပိုမို၍ ရှေးကျလှသော စိတ်ဝိညာဉ်ကြီးတစ်ခုကမူ မည်သည့် စကားမျှ ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ရှန့်ရှန်းနန်းတော်၏ မူလဂိုဏ်းချုပ်သာ ဤနေရာ၌ ရှိနေမည်ဆိုပါက သဘာဝအတိုင်း ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အမိန့်တော်ကို နာခံနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကောင်းကင်လူသားကြီးမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသူဖြစ်ပြီး ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများနှင့် အဆင့်အတန်း တူညီလှသလို၊ အချို့သော နတ်ဘုရားများ၏ နယ်ပယ်မှာ သူ့ထက်ပင် နိမ့်ပါးလှပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဤကိစ္စရပ်များကို စိတ်ထဲ၌ လုံးဝ ထည့်မထားဘဲ၊ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထုကို အသာအယာ ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး -

“သစ္စာဖောက်အချို့ကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် ရပါပြီ... အကယ်၍ လူ့လောကထဲမှာ သာမန်လူသားတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့လို ကောင်းကင်လူသားတွေကကော သာမန်လူသားတွေနဲ့ ဘာထူးခြားမှု ရှိတော့မှာလဲ... တကယ်ပဲ မိုက်မဲလှချေလား...”

ဤကောင်းကင်လူသားများမှာ တစ်ဦးစီ၌ ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်များ ရှိကြပေသည်။ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိလှသော ကမ္ဘာများစွာအနက် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။ အရင်တုန်းက ပိုင်ရှင်မဲ့ နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် ရုတ်တရက် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်လူသားများစွာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကောင်းကင်လူသားအားလုံးက ဤနေရာကို အာရုံစိုက်နေကြခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

“ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်ခွင့် ရရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...”

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ပြုံးယောင်သန်းမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျပါက ဤနေရာကို ထိန်းချုပ်မည့်လူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေမည်မဟုတ်သော်လည်း လူဦးရေမှာ အလွန်တရာ များပြားလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအချိန်ကျပါက လူ့လောက၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အမွှေးတိုင် အနံ့အသက်များကို စိတ်တိုင်းကျ ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သလို၊ လူ့လောက၏ ကံတရားများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ မကြာခဏ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်၍ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုကဲ့သို့သော ရက်စက်လှသည့် ဘဝမျိုးကမှ စစ်မှန်သော အဆင်ပြေမှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

…………

ရက်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်...

ခွန်လွန်တောင် ၊ အော်မေတောင် ၊ ဝူထိုင်တောင် ၊ ချင်းချန်တောင် ၊ လုံဟူရှန်းတောင် ၊ ခုန်ထုံတောင် နှင့် ဝါရှန်းတောင် တို့တွင်... ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မြတ်ရာ အရပ်များစွာ၌ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ဝန်းရံနေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အောက်သို့ စီးကျလာခဲ့ရာ၊ အခြားတစ်ဖက်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားလောကကြီးအတွင်း၌ ရှိနေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အလင်းတန်းများကိုမှ စစ်မှန်သော တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပြီး၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ၎င်းအထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားခဲ့သည်။

တက်လှမ်းခြင်းဟူသည် ကျင့်ကြံသူများစွာအတွက် အလွန်တရာ စိမ်းသက်လှသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လှသော နာမည်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲ၌မူ နေ့ခင်းကြောင်တောင် တက်လှမ်းခြင်းဟူသည် ထိုလူ၏ နယ်ပယ်အဆင့်အတန်း အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လူ့လောကအတွင်း၌မူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းမည့် လမ်းကြောင်းမှာ အစဉ်အမြဲ ပိတ်ဆို့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့သော ဂိုဏ်းကြီးများ၏ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများထဲ၌မူ မြေပြင်နတ်ဘုရား နယ်ပယ်အကြောင်းကိုသာ ရေးသားထားခြင်း ရှိပေသည်။

ထိုနေ့က မြို့တော်တိုက်ပွဲအတွင်း၌မူ၊ သူတို့သည် ကောင်းကင်လူသားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရရုံတင်မကဘဲ မြေပြင်နတ်ဘုရား သုံးဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုများကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သူကများ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းသွားခဲ့သနည်း၊ ဘယ်လိုမျိုး ပျံသန်းတက်လှမ်းရမည်နည်း ဟူသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မကြားသိခဲ့ဖူးချေ။

ချန်နိုင်ငံ၏ ကံတရားနှင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းကို ခံယူထားသည့် သိုင်းနတ်ဘုရား မှာမူ၊ ယခုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံတော်နှင့် သက်တမ်းတူညီလှသူဖြစ်ပြီး၊ သူ ရှိနေသည့် အရပ်၌ မြူခိုးများနှင့် တိမ်တိုက်များ ဝေမှောင်နေကာ ၎င်းမှာ နဂါးလွှမ်းကြောင်းကြီးတစ်ခု ဆုံတွေ့ရာ အရပ် ဖြစ်ပေသည်။ သူသည်လည်း ချန်နိုင်ငံ၏ ကံတရားနှင့် ဤနဂါးလွှမ်းကြောင်းကြီးကို အားကိုး၍ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ သက်တမ်းကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းအထဲ၌ ကျင့်ကြံနေရင်း၊ နေရာအသီးသီး၌ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို အာရုံခံစားမိလိုက်သဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

“ဒါက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ လားရာပဲ... ဒါပေမယ့် ကောင်းကျိုးလား ဘေးအန္တရာယ်လားဆိုတာတော့ မသိနိုင်သေးဘူး...”

အရင်က သူသည် အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့သဖြင့်၊ သက်တမ်းမှာ အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကောင်းကင်လူသားများနှင့် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကြီးများကို ခုခံတားဆီးခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ သက်တမ်းမှာ ပိုမို၍ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ ကတိစကားကြောင့် ချန်နိုင်ငံကို နှစ်ပေါင်းခြောက်ရာကြာအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် ဤနိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးမှာ၊ ယခုအချိန်တွင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အရင်အတိုင်းပင် လျင်မြန်ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“တောက်... အရင်တုန်းက လောင်းကြေးရှုံးသွားခဲ့လို့ မင်းအတွက် ဒီမင်းဆက်ကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာကြာအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရတာ... ငါ့အနေနဲ့ မင်းရဲ့ လူဝင်စားကိုသာ ပြန်ပြီး ရှာတွေ့လို့ကတော့၊ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ရိုက်ပစ်ဦးမယ်...”

…………

လုံဟူရှန်းတောင်..

ယခုအချိန်တွင် လုံဟူရှန်းတောင်၏ ကံတရားမှာ အလွန်တရာ တောက်ပြောင်နေခဲ့ပြီး အဆင့်အတန်းမှာလည်း မြင့်မားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ ချန်နိုင်ငံ၏ ကံတရားနှင့် ခွဲခြား၍မရအောင် ဆက်စပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လုံဟူရှန်းတောင်၏ တပည့်များစွာမှာ တရားရုံးတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်နှိမ်နင်းနေကြပြီး၊ ငယ်ရွယ်သော မင်းကြီး၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး ဆုံးဖြတ်ချက်များကိုလည်း ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးနေကြသည်။ လူနှစ်ဦးမှာ အလွန်တရာ နက်နဲစွာ ပတ်သက်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သလို၊ တာရှန်းကော်ကျောင်းတော် မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာ ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ခုမှာ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကာနိုင်ငံနှင့် ခွဲခြား၍မရအောင် ဆက်စပ်နေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် လုံဟူရှန်းတောင်၏ မြက်ပင်တဲအိမ်ငယ်လေးအတွင်း၌မူ၊ အဖိုးအို တာအိုဆရာတစ်ဦးက မိမိ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားကို ကျောက်တုံးပေါ်၌ တိုက်စားလျက် အဆက်မပြတ် သွေးနေခဲ့သည်။ ဘေးမှနေ၍ ရေကြည်များကို အသာအယာ လောင်းထည့်ပေးရင်း၊ ဓားကို အဆက်မပြတ် သွေးနေခဲ့သည်။

“တိုက်ပွဲမစခင် ဓားသွေးတာက မထက်မြက်ရင်တောင် အလင်းတန်းတော့ ထွက်ပေါ်လာတာပဲ... ငါက တိုက်ပွဲမစခင်မှာ ဓားကို သေသေချာချာ သွေးထားမှ၊ တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် အရင်းကျေပြီး နှစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်ရင် မြတ်မှာ ဖြစ်တယ်...”

………………

တာရှန်းကော်ကျောင်းတော်...

ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းတစ်ပါးမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို ထောက်ကာ၊ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်၌ လှဲလျောင်း၍ အိပ်စက်နေခဲ့ရာ အိပ်ပျော်နေသော ရဟန်းတစ်ပါးအလား ဖြစ်နေပေသည်။ သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ လုံဟူရှန်းတောင်နှင့် တာရှန်းကော်ကျောင်းတော်၏ ကျောင်းထိုင်ဆရာတော် ရှိနေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ မျက်နှာပြင်ထက်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာ ရှိနေခဲ့သည်။

“အရှင်သူမြတ်.. လူ့လောကရဲ့ နေရာအသီးသီးမှာ ပျံသန်းတက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းတွေ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ပါပြီ။ ဒီကိစ္စက ကောင်းကျိုးလား ဘေးအန္တရာယ်လားဆိုတာ သိပါရစေ ဘုရား...”

ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး -

“ဒီကိစ္စကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး...”

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်ကြီးကိုပင် စိတ်မဝင်စားဘူး တဲ့လား...

ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းက မျက်နှာကို တည်ကာ -

“ငါ မသိတာက... ငါတို့ကျောင်းတော်မှာ ဘာဖြစ်လို့ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းတစ်ခုမျှ ထွက်မလာတာလဲ...”

“ဒါက အခြေခံအုတ်မြစ် နိမ့်ပါးတဲ့ နေရာတွေကို အလင်းတန်း မပေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောလား...”

ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်မှာ စကား ဆွံ့အသွားခဲ့ရတော့သည်။ ယခုလို အချိန်မျိုးမှာမှ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို အာရုံစိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်း မပြောနဲ့ဦး... သူ ပြောတာကလည်း တကယ်ပဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိနေပြန်သည်။

ထိုသက်ကြီးရွယ်အို ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်က ရင်ဘတ်ကို မတ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မှန်တာပေါ့... လုံဟူရှန်းတောင်မှာတောင် တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်း ရှိနေတာပဲ၊ ငါတို့ နေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ မရှိရတာလဲ...”

ကြီးသူနှင့် ငယ်သူ လူနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် တူညီစွာဖြင့် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

အခန်း (၁၀၆၄) - နတ်ဘုရားခုနစ်ပါး

တောင်ခြေရှိ တာအိုဘုရားကျောင်းငယ်လေးတစ်ခုတွင် နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖွေးဖွေးနှင့် ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးတစ်ပါးသည် တည်ငြိမ်သိက္ခာရှိလှသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၏ လက်ဝါးပြင်ကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပေးလျက် ရှိနေသည်။

“အစ်မကြီး... မင်းရဲ့လက်ဝါးပြင်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်လွန်းလှပါတယ်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး စိတ်ချမ်းသာရမယ်၊ စိတ်ထဲက တောင့်တတဲ့အတိုင်းလည်း အောင်မြင်လိမ့်မယ်။ အာ... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းဟာ သေချာပေါက် စိတ်တိုင်းကျမယ့် ကြင်ဖော်ကောင်းတစ်ဦးကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အရှေ့မှ အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး မကျေနပ်သလို တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်မိသော်လည်း ဘာမှတော့ ပြန်လည်ပြောဆိုခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖွေးဖွေးနှင့် ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးသည် သိုးဆီကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့ နူးညံ့ချောမောလှသော အမျိုးသမီးကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“ဟုန်လွမ်းကြယ်က လှုပ်ခတ်နေတယ်... မင်းရဲ့ကံကြမ္မာထဲမှာ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ရေးကံတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးတာကို ငါမြင်နေရတယ်။ အိမ်ထောင်ရေးကံကို ဆုတောင်းတာကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပါတယ်...”

ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာထက်ရှိ ရှက်သွေးများမှာ ပိုမို၍ နီမြန်းတောက်ပလာခဲ့ရသည်။

ဘေးနားရှိ လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်မှာမူ ခြေဆောင့်ကာ -

“တာအိုဆရာကြီး... ကျွန်မက အိမ်ထောင်ရေးကံအကြောင်း မေးနေတာလေ၊ ရှင်က ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မအမေရဲ့လက်ကို လာပြီး ပွတ်သပ်နေရတာလဲ...”

နှုတ်ခမ်းနီနီ သွားဖွေးဖွေးနှင့် ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက အံ့ဩတုန်လှုပ်ဟန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။

“အာ... ဒါက မင်းအမေလား... ငါက မင်းရဲ့အစ်မကြီးလို့ ထင်နေတာ...”

အမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အရည်လဲ့သွားခဲ့ရပြီး မျက်နှာထက်ရှိ ရှက်သွေးများမှာလည်း ပိုမို၍ ကြီးစိုးလာခဲ့တော့သည်။ မိန်းကလေးငယ်မှာမူ စကား ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး ခဏမျှ စိတ်အခြေအနေတို့မှာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရလေသည်။

တာအိုဆရာလေးမှာမူ ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ နူးညံ့လှသော လက်ကလေးကို လက်ထဲ၌ အစဉ်မပြတ် သာယာစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက အသာအယာ ရုန်းကန်ကြည့်သော်လည်း ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲ၌သာ ဆက်လက်၍ ပစ်ထားလိုက်တော့သည်။ တာအိုဆရာလေး၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ လက်ဖဝါးပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်နေခဲ့ရာ၊ အမျိုးသမီးကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။

“အိမ်ထောင်ရေးကံ...”

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုနေမိတော့သည်။

ဟူးးး

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မိစ္ဆာလေပြင်းများ အဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး၊ မည်းမှောင်လှသော မိစ္ဆာတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသော ရယ်မောသံကြီးနှင့်အတူ -

“ဟားဟားဟား... ဝါရှန်းတောင်မှာ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းတွေ ထွက်ပေါ်နေတာပဲ။ ငါ ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့ ကလည်း ဒီပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို ဝင်ပြီး ဆင်နွှဲရမယ်... နတ်ဘုရားလောကသို့ ပျံသန်းတက်လှမ်းပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်အတန်းကို ရယူရမယ်...”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်သည် လေကိုစီး၍ ပျံသန်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ဤတောင်ထိပ်ထက်သို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်သံဖြင့် -

“ဟင်... ဘယ်ကနေ ဒီလောက် လှပချောမောတဲ့ မိန်းမပျိုတွေ ရောက်နေတာလဲ...”

၎င်းသည် ဝံပုလွေဦးခေါင်းနှင့် လူသားခန္ဓာကိုယ် ရှိသည့် ထည်ဝါတောင့်တင်းသော ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ပုခုံးထက်တွင် သံတုတ်ကြီးတစ်ချောင်းကို ထမ်းပိုးထားခဲ့သည်။ မူလက သူသည် ဝါရှန်းတောင်သို့သွား၍ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများကို လေ့လာဆန်းစစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ လှပချောမောသော အမျိုးသမီးများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ကာမရာဂစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်ရှိ တာအိုဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ တာအိုဆရာအများစုမှာ လေ့ကျင့်ရေးအဆင့် မျှသာ ရှိကြပြီး၊ အနည်းငယ်မျှသော အခြေခံအတတ်ပညာများကိုသာ တတ်မြောက်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဤမျှပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်ကို အာရုံခံစားမိလိုက်သည့်အခါ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြင်များ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် မိမိတို့၏ လက်နက်တုများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တောင်ထိပ်မှနေ၍ အောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

မိမိကိုယ်ကိုယ် "ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့" ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသမီး ဝတ်ပြုဆုတောင်းသူများကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ ထိုအမျိုးသမီးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်နှင့် သူမ၏ဘေးရှိ လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။ ဤမိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးမှာ ရုပ်ချင်း အလွန်တရာ ဆင်တူလှသော်လည်း၊ သမီးဖြစ်သူက ပိုမို၍ နုပျိုစိမ်းလန်းနေပြီး မိခင်ဖြစ်သူလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားမျိုး မရှိချေ။

“ဒီနေ့တော့ အရင်ဆုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး ခံစားလိုက်တာပေါ့...”

ထိုချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့က ဟားဟားဟား အော်ဟစ်ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ထိုဝတ်ပြုဆုတောင်းသူ အမျိုးသမီးများအားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မျက်နှာပြင်များ ဖြူလျော်သွားခဲ့ရ၏။ အမျိုးသမီးကြီးမှာမူ ချက်ချင်းပင် ထိုချောမောလှသော တာအိုဆရာလေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ခွေနေခဲ့ရပြီး၊ လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် တာအိုဆရာလေး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအကြပ် တိုးဝင်ပုန်းအောင်းနေမိတော့သည်။

“ဟင်... ”

ထိုချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် မနာလိုဝန်တိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ ငါတောင် လူ့လောကရဲ့ သာယာမှုကို မခံစားရသေးဘူး၊ မင်းက အရင်ဆုံး အမြတ်ထုတ်နေတာကိုး...”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးလိုက်တော့သည်။ ဤတာအိုဆရာလေးမှာ အလွန်တရာ ချောမောလှသဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် အပျိုစင်လေးများစွာက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ မိစ္ဆာကြီး၏ လက်တွင်း၌ ပျက်စီးရတော့မည်ဟု တွေးတောကာ ရင်တမမ ဖြစ်နေကြရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ...

လေကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာပြီး မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သည့် ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် သေးငယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ဒေါင်... ဟူသော အသံနှင့်အတူ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံတုတ်ကြီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရ၏။

သူသည် အမွေးစိမ်းရောင်ရှိသော ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုများနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရပြီး -

အူးးဝူးးးအူးးးဝူးးး

ထိုအမွေးစိမ်းရောင် ဝံပုလွေငယ်လေးသည် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်အူယောင်နေခဲ့ရပြီး၊ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပုံ ရပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့ကြီး ယခုကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကြရသည်။ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည့် မိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးမှာလည်း တာအိုဆရာလေး၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ -

ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက သူတို့နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို လက်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မကြောက်ပါနဲ့... မကြောက်ပါနဲ့... ဒါက အမွေးစိမ်းရောင် ဝံပုလွေငယ်လေးက လူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက် မျက်လှည့်ပြနေတာ သက်သက်ပါ...”

လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်သည် လက်ချောင်းများကြားမှနေ၍ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ အရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင်... ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည့် ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး၊ အရှေ့တွင် ခွေးလေးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေသည့် ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင်သာ ရှိနေတော့သည်။

“ဟင်... တကယ်ပဲ ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင်ပါလား...” မိန်းကလေးငယ်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

အမျိုးသမီးကြီးလည်း မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ အရှေ့ရှိ ဝံပုလွေငယ်လေးကို ကြည့်ပြီး မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မူလက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ မိစ္ဆာလေပြင်းများကြောင့် အရှေ့အနောက် ယိမ်းထိုးနေခဲ့ကြသည့် ဝတ်ပြုဆုတောင်းသူများအားလုံးသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အနားသို့ တိုးကပ်လာကြပြီး၊ ထိုဝံပုလွေငယ်လေးကို ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုလျက် အလွန်တရာ စိတ်ဝင်စားနေကြကာ လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့မှာမူ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ရုံတင်မကဘဲ အလွန်တရာ ဒေါသပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

“ငါက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကျင့်ကြံထားတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်ကွ... မင်းတို့ပြောတဲ့ ဝံပုလွေငယ်လေး မဟုတ်ဘူး...”

သို့သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်ရှိလာသည့် အခါတွင်မူ အူးဝူး အူးဝူးဟူသော အသံများအဖြစ်သို့သာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ လူစကားကိုပင် မပြောဆိုနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ထိုအလွန်တရာ ချောမောလှသော တာအိုဆရာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အမေရေ... ငါ တကယ့် အစွမ်းထက် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနဲ့ တိုးမိပြီ ထင်တယ်...”

သူသည် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက သူ၏ လည်ပင်းအရေပြားကို ဆွဲကိုင်ကာ အပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ကြည့်ကြစမ်း... ဒါက မိစ္ဆာငယ်လေးတစ်ကောင် သက်သက်ပါပဲ၊ ဘာမှ လုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး...”

သူက ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး၊ နူးညံ့လှသော အပြုံးဖြင့် -

“မဖွံ့ဖြိုးသေးတဲ့ ဝံပုလွေငယ်လေးကတောင် မိန်းမတွေကို မက်မောနေသေးတာပဲ... ကြည့်ရတာ မင်းကို နည်းလမ်းအချို့ လုပ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင်တယ်...”

သူ၏ စကားသံမှာ နူးညံ့အေးဆေးလှသော်လည်း၊ ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့၏ နားစည်အတွင်း၌မူ အလွန်တရာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

“နည်းလမ်း... ဘာနည်းလမ်းလဲ...”

ရှုးးး

သူသည် မိမိ၏ ပေါင်ကြားထဲ၌ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းအေးမြသွားခဲ့ရတော့သည်။

“အူး... အူး... အူး...”

ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့တစ်ယောက် စိတ်နှလုံး လုံးဝ ပြာကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သင်းကွပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော် ကျင့်ကြံထားသည့် မဟာမိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်အနေဖြင့်၊ မိမိ၏ ဘဝတွင် ယခုကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။

ဝူးးးးဝူးးး

သူသည် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းဗျာပါဒ ဖြစ်လျက် ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးအော်ဟစ်နေတော့သည်။

လှပချောမောသော မိန်းကလေးငယ်က ပြောလိုက်သည်

“တကယ်တော့ ဒီဝံပုလွေငယ်လေးက တော်တော်လေး ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ... သူ အော်နေတာကို နားထောင်ရတာ တော်တော်လေး ပျော်နေတဲ့ ပုံစံပဲနော်...”

ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့ - “....................................”

ဤရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကြီးမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တာအိုဘုရားကျောင်းအတွင်းမှ ပြေးဆင်းလာခဲ့ကြသည့် တာအိုဆရာများမှာမူ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြ၏။ အရင်က မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသဖြင့်၊ ၎င်းက တကယ်ပဲ မျက်လှည့်အတတ် များ ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းလား။

အသက်အရွယ် အနည်းငယ်ကြီးရင့်လှသည့် အလယ်အလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -

“ယွမ်ကျိ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ထိုအလွန်တရာ ချောမောလှသော တာအိုဆရာလေးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“ရိုဟန်စီနီယာ... ဒါက ဝံပုလွေငယ်လေးတစ်ကောင် သက်သက်ပါပဲ၊ ငါဖမ်းဆီးတာကို ခံလိုက်ရပါပြီ။

သူက ဘယ်ကနေ မိစ္ဆာလေပြင်းတွေကို ယူဆောင်လာခဲ့လဲတော့ မသိဘူး၊ ကံတိုက်ဆိုင်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”

အလယ်အလတ်ပိုင်း တာအိုဆရာသည် မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ထိုအမွေးစိမ်းရောင် ဝံပုလွေငယ်လေးကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေး၏ စကားအလှအပများကြောင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေး၏ စရိုက်မှာ အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှပြီး၊ သူတို့ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ တာအိုဆရာတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ လှည့်လည်ကျင့်ကြံနေသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ တာအိုဘွဲ့အမည်မှာ "ယွမ်ကျိ" ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် တောင်ခြေ၌ လူများကို ဗေဒင်ဟောပေးခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးကံကို တွက်ချက်ပေးခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ဘုရားကျောင်းအတွက် အမွှေးတိုင်အလှူငွေများစွာကို ကူညီရှာဖွေပေးထားသဖြင့် ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ တာအိုဆရာများကလည်း သူ့ကို မျက်စိမှိတ်၍ ခွင့်ပြုထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုမိခင်နှင့်သမီး နှစ်ဦးမှာမူ အလွန်တရာ တွယ်တာစိတ်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး၊ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ အမွှေးတိုင်များ စတင်ထွန်းညှိပူဇော်ကြတော့သည်။ လှပချောမောသော တာအိုဆရာလေးကိုမူ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလျက် ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးကမူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲတွင် လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုအမွေးစိမ်းရောင် ဝံပုလွေငယ်လေးကို ဆွဲယူလျက် -

“ဆိုင်ပိတ်ပြီ... ”

တာအိုဆရာလေးသည် အလွန်စောစောစီးစီးပင် တောင်ခြေမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး၊ ပုခုံးထက်တွင် မိမိ၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် အသုံးပြုသည့် ဗေဒင်ဟောပစ္စည်းများကို ထမ်းပိုးထားခဲ့သည်။

“ဝါရှန်းတောင်၊ ခွန်လွန်တောင်၊ အော်မေတောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ ခုန်ထုံတောင်၊ လုံဟူရှန်းတောင်... နတ်ဘုရားလောကရဲ့ လက်ချက်က တကယ်ပဲ မသေးလှပါလား...”

တာအိုဆရာလေး ယွမ်ကျိက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဘေးနားရှိ ချင်းမော်ထိုက်ဆွေ့မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏ အမြီးကို ပြင်းထန်စွာ ကပ်ထားမိတော့သည်။

............................................

ရှန်ရှန်းနန်းတော်

တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ဖြစ်လာသည့် ဝမ်ဖူဖုန်း၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်၌ နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်ပူဇော်သည့် မဟာပွဲတော်ကြီးကို စတင်ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အမွှေးတိုင်များကို ထွန်းညှိကာ၊ ရွှေရောင်စက္ကူများကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး နတ်ဘုရား စားပွဲများကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ အမွှေးတိုင်မြူခိုးများမှာ ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် ထိုရှေးဟောင်း ကျောက်ရုပ်တုကြီးများအတွင်းသို့ စီးဆင်းထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ကျောက်ရုပ်တုကြီးများထက်မှနေ၍ တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားလှသော နတ်ဘုရား များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ခု ဆင်းသက်လာခဲ့ကြတော့သည်။

၎င်းတို့အထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ် ထည်ဝါတောင့်တင်းပြီး လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ စစ်တလင်းမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် နတ်ဘုရားများ ပါဝင်သလို၊ ရုပ်ရည်အလွန်တရာ ချောမောလှပပြီး စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် နတ်ဘုရားများလည်း ပါဝင်ကာ၊ စရိုက်လက္ခဏာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပြီး ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားများလည်း ပါဝင်လျက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လူ့လောကအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ စုစုပေါင်း နတ်ဘုရားခြောက်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းတို့အနက် လက်ထဲတွင် ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာ ရှိသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ နဖူးထက်၌ တစ်ဖက်သို့ အပေါက်ပွင့်သွားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည့် ဒဏ်ရာဟောင်း ရှိနေသော ဂိုဏ်းချုပ် ရွှီဟွမ်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။ ရွှီဟွမ်ဟော့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလင်းတန်းများ လှည့်ပတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဤရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ဟောင်းကြီးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ထဲ၌ ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုနတ်ဘုရားကြီးမှာ ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ လူ့လောကအတွင်းသို့ တရားဝင် ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ အမိန့်တော် ကျရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ ၏ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို သူတို့သုံးဦးက ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရမည် ဖြစ်သည်။

သူ့အပြင် အခြားသော ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားနှင့် စစ်တလင်းမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော နတ်ဘုရားတို့ ပါဝင်ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးက ကန်ယွမ်ကမ္ဘာ၏ ကိစ္စရပ်များကို ကြီးကြပ်ရမည် ဖြစ်သဖြင့်၊ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ နောင်လာမည့်ရက်များတွင် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၌ ရှိနေမည် ဖြစ်ကာ၊ အခြားသော နတ်ဘုရားလေးပါးမှာမူ သူတို့၏ အမိန့်ပေးစေခိုင်းမှုကို နာခံကြရမည် ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုနတ်ဘုရားကြီးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ကြိမ်တုန်းက ကုချန်တို့အဖွဲ့ဟာ လူ့လောကကို ဆင်းသက်ပြီး လမ်းစဉ်တရားတွေကို ပြန့်ပွားစေခဲ့ပေမဲ့၊ သစ္စာဖောက်တွေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် အဓိက တရားခံအပြင်၊ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့တဲ့ လူအားလုံးကို လုံးဝ သတ်ဖြတ်ပစ်ရမယ်... ”

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ လက်ထဲ၌ နတ်ဘုရားအမိန့်တော်ကျမ်းစာ တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးဦးက ဤနေရာကို ကြီးကြပ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူက လူ့လောကသို့ အစောဆုံး ဆင်းသက်လာခဲ့သူ ဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ လက်ထဲ၌ အမိန့်တော်ကျမ်းစာကိုလည်း ကိုင်ဆောင်ထားခွင့် ရရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထည်ဝါတောင့်တင်းသော စစ်သူကြီးနတ်ဘုရားနှင့် ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားတို့မှာလည်း အမိန့်တော်ကို နာခံကြရုံမှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။

သူတို့ခုနစ်ဦးအဖွဲ့မှာ မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး၊ အရှိန်အဝါများမှာ ထည်ဝါလှပေသည်။ သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ကုချန်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး၊ အရင်ဆုံး လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ကံတရားကို ချိုးဖျက်ပစ်ရန် ဖြစ်၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးမှာ အမှန်တကယ် ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရားခုနစ်ပါးမှာ မင်းနေပြည်တော် ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြရာ၊ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်နှင့် အချိန်ကာလ အလွန်တရာ နီးကပ်လွန်းလှသဖြင့် မင်းနေပြည်တော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် အရပ်သူအရပ်သားများအားလုံးကို အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရစေသည်။

ရှုးးးး

ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့ပြီး၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရာ ကြီး၏ ပုံသဏ္ဍာန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြင့်မားထည်ဝါလှပြီး လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေခဲ့၏။

အခြားသော အလင်းတန်းနှစ်ခုလည်း လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့မှာ လက်ထဲ၌ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုံဟူရှန်းတောင်မှ အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီး ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာပြင် ဝင်းပချောမောကာ ဖြူဖွေးလှသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲ၌ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ရပ်တည်နေသည့် ဗုဒ္ဓဘာသာကျောင်းတော်မှ ရဟန်းပျိုလေး ဖြစ်သည်။

လက်ထဲတွင် ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နတ်ဘုရားကြီးက မိုးခြိမ်းသံအလား ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော အသံဖြင့် -

“ငါတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကောင်ကို အမြန်ထွက်လာပြီး အသေခံစေစမ်း... ”

“အမြန်အပ်စမ်း... ”

နတ်ဘုရားများက တစ်ဦးပြီးတစ်ခု စကားလုံးများကို ပြောဆိုလိုက်ကြပြီး၊ အေးစက်စက်နှင့် ကရုဏာကင်းမဲ့လှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မင်းနေပြည်တော်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြရာ၊ နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေခဲ့သဖြင့် လူကို ရင်ထိတ်တုန်လှုပ်စေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည့် နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်များမှာ ဤမျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ် မကောင်းလှချေ။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပဉ္စမအဆင့် အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရား ကြီး သုံးဦးပင် ပါဝင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူ့လောက၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ အားနည်းလှသဖြင့်၊ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ငယ်ရွယ်သည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည့် မျက်ခုံးအစုံမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားမှု ရှိသလို မျက်နှာပြင်မှာလည်း ထင်ရှားပြတ်သားလှပေသည်။

“သူပဲ... ”

“သူက နတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကောင်ပဲ... ”

“ရဲတင်းလှချေလား တာအိုဆရာ... ကောင်းကင်ဘုံကို မရိုမသေ ပြုဝံ့တယ် ဟုတ်လား... ”

နတ်ဘုရားများ အလွန်တရာ ဒေါသပြင်းထန်သွားခဲ့ရပြီး၊ အေးစက်လှသော အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ဖိအားများမှာ လူကို ရင်ထိတ်တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ မင်းနေပြည်တော်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကာကွယ်ရေးအစီအရင် မှာ ယခုအချိန်တွင် ဤအငွေ့အသက်များကြောင့် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ရေလှိုင်းဂယက်များအလား ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် မျက်နှာပြင်ကို အေးစက်စွာ ထားလိုက်ပြီး -

“ဆူညံလိုက်တာ... ”

သူတစ်ဦးတည်း၏ အရှိန်အဝါမှာပင် စစ်သည်တော် သောင်းခြောက်ထောင်ကို ခုခံထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး၊ မင်းနေပြည်တော်၏ အရှေ့မှောက်၌ မျက်ဝန်းအစုံကို အေးစက်စွာ ထားလျက် အရှိန်အဝါများမှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား ထည်ဝါလှပေသည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လက်ထဲရှိ ရှည်လျားလှသော ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ရွှေဝါရောင် ရှိသော ဓားပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဓားအငွေ့အသက်များက လူ့လောကတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ညာလက်ဖြင့် ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး၊ ဓားသွားကို နတ်ဘုရားထံသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သတ်... ”

၎င်းက ရိုးရှင်းလှသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုအလား ထင်ရပြီး၊ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နတ်ဘုရားကို တစ်ချက်မျှသာ ချိန်ရွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်အလား ဖြစ်နေသော ဓားအငွေ့အသက်များစွာ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ထက်မြက်လှသော ဓားအငွေ့အသက်မှာ နဂါးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပြီး၊ ထိုဓားမိုးကြီးကို တိုက်ရိုက် ခွဲဖျက်ပစ်လိုက်ကာ ထိုအေးစက်လှသော နတ်ဘုရားထံသို့ တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တော့သည်။

ထိုနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပြင် ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် ရှေးဟောင်း တံဆိပ်အမှတ်အသား တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရသည်။ ဤတံဆိပ်အမှတ်အသားမှာ ကြေးဝါဖြင့် သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန် ရှိကာ အပေါ်၌ "ထျန်းကွမ်" (ကောင်းကင်အရာရှိ) ဟူသော စာလုံးနှစ်လုံးကို ရေးသားထားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရှေ့တွင် ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။

ထက်မြက်လှသော ဓားအငွေ့အသက်မှာ ထိုတံဆိပ်အမှတ်အသားနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ဆုံတွေ့သွားခဲ့ပြီး၊ တောက်ပလှသော ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော အခြေအနေများကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏!

မြို့တော်အတွင်းရှိ အရပ်သူအရပ်သားများ၊ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းပညာရှင်များတင်မကဘဲ၊ မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားများနှင့် လီယန်ချူ၏ ဘေးနားရှိ လူ့လောက၏ မြေပြင်နတ်ဘုရား သုံးဦးစလုံး၏ အဝတ်အစားများပင် ဤလှိုင်းဂယက်ကြောင့် အနောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးသွားခဲ့ရသည်။

ဓားအငွေ့အသက်မှာ ထိုနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်...

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရကာ၊ ရွှေဝါရောင် ရှိသော သွေးမိုးများ ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အောက်သို့ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်ယံထက်မှ သွေးမိုးများ စီးကျလာခဲ့ခြင်းက၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ကွယ်လွန်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်!

မြင့်မြတ်လှသော အခြားနတ်ဘုရားများ၏ မျက်နှာပြင်များ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရတော့သည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ လီယန်ချူ၏ အနောက်ရှိ သိုင်းနတ်ဘုရားကြီး၊ လုံဟူရှန်းတောင်မှ အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးနှင့် ရဟန်းပျိုလေးတို့သည်လည်း အလားတူပင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။

“ဟူး... ”

လုံဟူရှန်းတောင်မှ အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးက အေးစက်လှသော လေတစ်ချက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်မိပြီး၊ ဤငယ်ရွယ်သော မျိုးဆက်သစ်လူငယ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရ၏။

နောက်ထပ် နတ်ဘုရားတစ်ပါးလည်း လက်ထဲတွင် နီမြန်းလှသော ရတနာပုလဲလုံးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ရာ၊ ၎င်းမှာ ငန်းဥတစ်ဦးအလား ကြီးမားလှပြီး တောက်ပလှသော မီးတောက်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကာ ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ရတနာပုလဲလုံးကြီးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရှေ့တွင် ကာကွယ်ရေးအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မီးတောက်များမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးငှက်ကြီး တစ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းတိုက်ခိုက်လာခဲ့တော့သည်။

သူ၏ အနောက်တွင်မူ၊ အခြားသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးက လက်ထဲ၌ ရွှေရောင်အလံကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ၊ တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပြင်းထန်လှသော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး မြေပြင်များ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို...

လူ့ရိပ်တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲ၌ ရွှေရောင်အလံကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် နတ်ဘုရား၏ ဘေးနားတွင် ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုနတ်ဘုရားက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ သူမသည် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အလွန်တရာ လှပချောမောသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမ၌ ရေကန်စိမ်းရောင်ရှိသော မျက်ဝန်းအစုံ ရှိပြီး၊ မျက်နှာပြင်မှာလည်း ထင်ရှားပြတ်သားလှကာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း၊ သူမသည် ရုတ်တရက် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုနတ်ဘုရား၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

နတ်ဘုရားသည် အနောက်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်သီးတစ်ချက်ကြောင့် တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးကျသွားခဲ့ရကာ၊ သူ၏ လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်အလံကြီးမှာလည်း သူမ၏ လုယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လက်ထဲ၌ ကိုင်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဤအရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ငယ်ရွယ်သောအမျိုးသမီးတွင် ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသော စရိုက်လက္ခဏာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုး၍ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားများမှာ ကရုဏာကင်းမဲ့ပြီး အေးစက်လှသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အချင်းချင်း လူ့လောက၏ အကျိုးအမြတ်များကို လုယူလိုကြသော်လည်း၊ ယနေ့ လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသည့် ခရီးစဉ်အတွင်း ယခုကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်မျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။ ကုချန်တစ်ယောက် လူ့လောကအတွင်း၌ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ဖူးသည် ဆိုပါကလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် ဦးဆောင်လာခဲ့ကြသည့် နတ်ဘုရားကြီး သုံးဦးမှာ ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြရသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ သံသယစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်သောအမျိုးသမီးသည် လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်အလံကြီးကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ၊ တိမ်ပင်လယ်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထိုနတ်ဘုရားမှာလည်း နတ်ဘုရားလေပြင်းများအတွင်း၌ ပိတ်မိသွားခဲ့ရကာ အဆက်မပြတ် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေခဲ့ရတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မီးငှက်ကြီးမှာမူ၊ ကောင်းကင်ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသည့် ဓားချက်တစ်ချက်ကြောင့် ဦးခေါင်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကာ၊ ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ ဖြူဖွေးလှသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လေကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုနတ်ဘုရားကို ခုခံတားဆီးလိုက်တော့သည်။

လက်ထဲ၌ ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထည်ဝါတောင့်တင်းသော နတ်ဘုရားကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး၊ ၎င်းမှာ ပိုင်ချူဟန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း စိတ်အာရုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ၊ ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း အလွန်တရာ လှပချောမောလှသော်လည်း အရှိန်အဝါမှာ ပိုင်ချူဟန်ထက် ပိုမို၍ အေးစက်လှပြီး ရေခဲတောင်ကြီးတစ်ခုအလား အလွန်တရာ ငြိမ်သက်အေးချမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ဓားအငွေ့အသက်များမှာ ပိုမို၍ ထက်မြက်လှပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော ဓားအဓိပ္ပာယ်များ ဝန်းရံလျက် ရှိနေခဲ့သည်။

သူမကတော့ "ဖန်ချင်းလန်" ပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သူမျှ ကျွေ့ဟွာ ကို မသိရှိကြသော်လည်း၊ ဖန်ချင်းလန်မှာမူ မြောက်ဘက်ဒေသတွင် တဲနန်းတော်၏ အရှင်သခင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ထိုမြက်ခင်းပြင်မှ အစွမ်းထက် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ရှုံးနိမ့်စေခဲ့သဖြင့်၊ လူအများစုမှာ ဤအေးစက်လှသော အမျိုးသမီး ဓားနတ်ဘုရားမ ကို သိရှိကြပေသည်။

လက်ထဲ၌ နီမြန်းလှသော ရတနာပုလဲလုံးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။ ရတနာပုလဲလုံးကြီးအတွင်းမှနေ၍ အခြားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မိစ္ဆာငှက်ကြီးတစ်ကောင် ထပ်မံ၍ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်ရာ၊ ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဆန့်တန်းလိုက်သည့်အခါ အရပ် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ကျယ်ပြန့်လှပြီး နတ်ဘုရားမီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာငှက်ကြီး ဖြစ်သော "ပိဖန်" ဖြစ်ပြီး၊ မီးတောက်များအတွင်းမှ ဝိညာဉ်သတ္တဝါကြီး ဖြစ်ပေသည်။

အရင်တုန်းက ပိုင်ချူဟန်သည် ဂိုဏ်း၏ တံခါးဝသို့ အတင်းအကြပ် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ပိုင်ချူဟန်၏ လက်တွင်း၌ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နတ်ဘုရားလောကသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စရပ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအလား ခံစားနေခဲ့ရသဖြင့်၊ ယခုအခါတွင် ဖြူဖွေးလှသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး ဓားသမားတစ်ဦးကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲ၌ ဒေါသမီးများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီလူ့လောကထဲမှာ ရှိသမျှလူတွေအားလုံးက ပိုင်ချူဟန်တွေချည်းပဲလား... ”

ဒဏ္ဍာရီလာ ပိဖန်ငှက်ကြီးသည် အတောင်ပံများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များနှင့်အတူ မီးပင်လယ်ကြီးကို ယူဆောင်လျက် ဖန်ချင်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဖန်ချင်းလန်သည် မိမိ၏ "နန်မင်လီဟော်ဓား" ကို ဆွဲကိုင်ကာ အောက်သို့ အသာအယာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ...

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ဖြူဖွေးလှသော မြင်းကြောင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဤဖြူဖွေးလှသော မြင်းကြောင်းမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသဖြင့် ပိဖန်ငှက်ကြီးနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည့်အခါ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုမိစ္ဆာငှက်ကြီးကို တိုက်ရိုက် နှစ်ခြမ်း ခွဲဖျက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ရတနာပုလဲလုံးကြီးက ဖွဲ့စည်းထားသည့် ကာကွယ်ရေးအလင်းတန်းမှာလည်း ဤဓားအငွေ့အသက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

နတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပြင် ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ ဖတ်... ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာ တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဤလက်မောင်းထက်မှနေ၍ အဆုံးအစမရှိသော သက်စွမ်းအင်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤသက်စွမ်းအင်များကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဘေးအန္တရာယ်ရှိသော နေရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များမှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ကြီးထွားလာခဲ့ကြတော့သည်။

လက်ထဲ၌ ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုနတ်ဘုရားကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ မကောင်းသော အာရုံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသော်လည်း၊ သူက ဤခံစားချက်ကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထားလိုက်သည်။

မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်လှသော အသံဖြင့် -

“ဒီလူတွေကို အပြတ်ရှင်းစမ်း... ”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသည် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တော့သည်။

ပဉ္စမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ကုချန်ထက် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လှပြီး၊ လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကြီးမှာလည်း လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အမွှေးတိုင် အနံ့အသက်များကို ခံယူထားသည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည်လည်း ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး၊ လူနှစ်ဦးမှာ တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသဖြင့် လူအများ၏ အကြည့်များအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်လှသော မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပုံ ရသဖြင့် သာမန်နယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအနေဖြင့်မူ သေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသော စစ်သူကြီးနတ်ဘုရားနှင့် ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်တောက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် နတ်ဘုရားတို့မှာမူ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ စွမ်းရည်မှာ လီယန်ချူနှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် နတ်ဘုရားထက် မနိမ့်ပါးလှချေ။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အချင်းချင်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြကာ၊ အရင်ဆုံး ထိုကျောက်စိမ်းဖြူပန်းကန်လုံးကြီးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံစည်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း ယခုလို အချိန်မျိုးတွင်၊ ကောင်းကင်ယံထက်၌ ရုတ်တရက် ရှေးဟောင်း ကြေးဝါအိုးကြီး တစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သဖြင့်၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလျင်အမြန်ပင် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်၍ ခုခံတားဆီးလိုက်ကြရသည်။

“ဘယ်သူက ‘ထျန်းဝမ်အိုး’ ကို ပင့်ဖိတ်လိုက်တာလဲ...”

သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပြင်များ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ချက်ချင်းပင် ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရတနာ ဖြစ်သော ထျန်းဝမ်အိုး မဟုတ်သည်ကို သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။ ဤရှေးဟောင်း ကြေးဝါအိုးကြီး၏ အငွေ့အသက်မှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း အမွှေးတိုင် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေခြင်းမျိုး မရှိချေ။

ရှေးဟောင်း ကြေးဝါအိုးကြီးမှာ ထျန်းဝမ်အိုးကဲ့သို့ပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်း၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်နေခဲ့ရပြီး၊ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟီးသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကာ ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မူလက မြင့်မြတ်လှပြီး လူ့လောကကို အထက်စီးမှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည့် အေးစက်လှသော နတ်ဘုရားနှစ်ပါးမှာ၊ ယခုအချိန်တွင်မူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရပြီး မြေပြင်ထက်၌ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမျိုးမျိုးသော နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်ကာ နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ် ကို အသုံးပြုလျက် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်ကာ အတင်းအကြပ် တောင့်ခံထားကြရပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။

“လူ့လောကထဲမှာ ယခုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရှိနေသေးတာလား...”

သို့သော်လည်း သူတို့သည် မည်သူကများ ဤရှေးဟောင်း ကြေးဝါအိုးကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကိုမူ အစအဆုံး မြင်တွေ့ခွင့် မရရှိခဲ့ကြချေ။

မူလက နတ်ဘုရားခုနစ်ပါးမှာ မင်းနေပြည်တော်၏ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ အတူတူ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသဖြင့် အရှိန်အဝါများမှာ ထည်ဝါလှသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ...

တစ်ဦးက လီယန်ချူနှင့်အတူ တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေရပြီး၊ အခြားနှစ်ဦးမှာမူ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါအိုးကြီး၏ ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရလျက် ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းပြင် အခြားနှစ်ဦးမှာလည်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည့် အလွန်တရာ လှပချောမောသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရပြီး၊ အစောဆုံး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးမှာမူ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ရုပ်ရည်အလွန်တရာ ချောမောလှပပြီး စာပေပညာရှင်တစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် နတ်ဘုရားတစ်ဦးတည်းသာ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မှင်တက်စွာဖြင့် ရပ်တန့်ကျန်ရစ်နေခဲ့ရတော့သည်။

စစ်သူကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် နတ်ဘုရားက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -

“အမြန်... အမြန်ပြီးတော့ ထျန်းဝမ်အိုးကို ပင့်ဖိတ်စမ်း... အမြန်... ”

သို့သော်လည်း သူ စကားပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သောအငွေ့အသက် များ လွတ်ထွက်သွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပိုမို၍ ဒူးထောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများမှာ ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ၊ ယခုအချိန်တွင် အရိုးအချို့ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနတ်ဘုရားသည်လည်း ယခုအချိန်မှသာ သတိပြန်လည်ရရှိလာခဲ့ပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို လက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းဖျားမှနေ၍ ရှေးကျပြီး နားလည်ရခက်ခဲလှသော ကောင်းကင်ဘုံစကားလုံးများကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ထျန်းဝမ်အိုး၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုမျှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ လုံးဝ ဥဿုံ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ထိုနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပြင် ချက်ချင်းပင် အလွန်တရာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ပိုမို၍ ရူးသွပ်စွာဖြင့် အဆက်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေမိတော့သည်။ သူ၏ နဖူးထက်မှနေ၍လည်း ချွေးစေးများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာခဲ့တော့ရပြီ ဖြစ်၏။