အခန်း (၁၀၆၅-၁၀၆၆)

အခန်း (၁၀၆၅) - သေရမည်ဆိုလျှင်လည်း သေရုံသာရှိတော့သည်

ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားလာသည့် ဤအလှည့်အပြောင်းကြောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားမှာ ဘာမှနားမလည်ဘဲ ရှိနေခဲ့ရ၏။ ယခုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦး၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် တည်တံ့သွားခဲ့သည်။

“အခု တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာ... သူ့ကို နတ်ရူးထသလိုမျိုး လျှောက်လုပ်ခွင့် မပေးနဲ့တော့...”

သူသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်၊ အဖြူရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဝင်းပချောမောလှသည့် အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားမတစ်ပါး လေကိုစီး၍ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“အဲဒီတုန်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တဲ့ကောင်... အခုအချိန်အထိ ငါ့ကို မှတ်မိနေသေးရဲ့လား...”

ပိုင်ချူဟန်သည် ထိုစိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် မိမိ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ် အများအပြားကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ဤကောင်းကင်လူသားသည်လည်း ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိသွားခဲ့သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုကောင်းကင်လူသားသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခဲသွားခဲ့ရ၏။ ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စရပ်များက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။ ဤပိုင်ချူဟန်က ဘာဖြစ်လို့ ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် ရောက်ရှိလာပြီး သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေရတာလဲ။

“ပိုင်ချူဟန်... ဒီနေ့ ငါတို့တွေဟာ အမိန့်တော်ကို နာခံပြီး လူ့လောကကို ဆင်းသက်လာခဲ့တာ။ မင်းသာ ဒီကိစ္စကို ဝင်မပါဘဲ ဘေးကနေ ကြည့်နေမယ်ဆိုရင်... အရင်က ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တစ်ခါတည်း အပြီးတိုင် ဖျက်သိမ်းပေးမယ်...”

ပိုင်ချူဟန်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“ရယ်စရာပဲ...”

“နင်က ငါ့ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အပြီးတိုင် ဖျက်သိမ်းပေးနိုင်မယ် ဟုတ်လား...”

“နင်ကောင်းကင်ဘုရင် ရာထူးနေရာကို ရောက်ရင်တောင် ဒီကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး...”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ပိုင်ချူဟန်သည် ချက်ချင်းပင် ဓားအငွေ့အသက်များကို လှုပ်ခတ်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ပြေးဝင်သွားခဲ့တော့သည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပြီး၊ ရောင်စုံအလင်းတန်းများစွာ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။ ပိုင်ချူဟန်၏ ဓားအငွေ့အသက်မှာ ထိုကျောက်စိမ်းပြားနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ဆုံတွေ့သွားခဲ့ရ၏။

ဒေါင်...

ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ ကျောက်စိမ်းပြားထက်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

“မလောပါနဲ့... နင်က ငါသတ်ရတဲ့ ပထမဆုံးလူ မဟုတ်သလို၊ နောက်ဆုံးလူလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ပိုင်ချူဟန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာပြင် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်

“ပိုင်ချူဟန်... တစ်ခါပြီးတစ်ခါ အမှားတွေကို ထပ်မလုပ်နဲ့တော့။ ဒီနေ့ကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်...”

ပိုင်ချူဟန်ကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် -

“နင်တို့တွေက ဒီနေရာကို အကုန်အစင် ရောက်လာကြတာဆိုတော့... တကယ်ပဲ လူ့လောကရဲ့ လမ်းစဉ်တရားတွေကို မလိုချင်တော့ဘူးပေါ့...”

ကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာပြင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူတစ်ဦးတည်းတင်မကဘဲ ယခုအချိန်တွင် ကွင်းပြင်ထဲ၌ ရှိနေကြသည့် အခြားသော ကောင်းကင်လူသားများအားလုံးသည်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများအတွင်းရှိ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားခဲ့ကြသဖြင့်၊ မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်လူသား အများအပြားမှာ ချက်ချင်းပင် တပြိုင်နက်တည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ပိုင်ချူဟန်... မင်း ရဲတင်းလှချေလား...”

ကောင်းပုရွာမှ ရွာသားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ပိုင်ချူဟန်သည် အသားအရေ ဖြူဝင်းလှပပြီး ခြေတံရှည်လျားလှသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါး ဖြစ်ကာ၊ လေပြင်းမိုးသည်းထန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သလို လူနာများကိုလည်း ကုသပေးနိုင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ကျောက်ရှောင်မန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူမသည် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်ပြီး နားလည်မှုရှိလှသော အစ်မကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ သူမအား ဆန်းကြယ်လှသော မန္တန်များနှင့် လမ်းစဉ်တရား ကျင့်ကြံခြင်းများကို သင်ကြားပြသပေးခဲ့သူ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း နတ်ဘုရားလောက၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ပိုင်ချူဟန်သည် နတ်ဆေးလုံးများကို ခိုးယူခဲ့ပြီး၊ နတ်သူငယ်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် မဟာရာဇဝတ်ကောင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း လူ့လောကရှိ အရပ်သူအရပ်သားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ပိုင်ချူဟန်သည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိပေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ ဖြစ်သလို၊ သူမလည်း မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမကို "မိစ္ဆာမ" ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ကြခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်တုန်းက သူမနှင့်အတူ တပြိုင်နက်တည်း မိစ္ဆာမဟု အခေါ်ခံခဲ့ရသည့် အခြားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရှိနေခဲ့သေးသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို ဖြတ်တောက်ကာ လူ့လောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဤဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ဖူးချေ။

အခြားသော ဝမ်မျိုးနွယ်စုမှ မိစ္ဆာမမှာမူ ဘယ်နေရာကို ရောက်ရှိသွားခဲ့သည် မသိရဘဲ၊ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောက်ဘဝသို့ ကူးပြောင်းကာ လူပြန်ဝင်စားသွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် စိတ်အာရုံများ ပြန်ရလာခဲ့ပြီလား ဆိုသည်ကိုမူ မသိရှိရချေ။

ပိုင်ချူဟန်သည် ဓားအငွေ့အသက်တစ်ခုကို စီးနင်းလျက်၊ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာဖြင့် ထိုကောင်းကင်လူသားထံသို့ သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ပြီး မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးသံကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ဓားအငွေ့အသက်များက အရူးအမူး လှုပ်ခတ်နေခဲ့သဖြင့် မြေပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို အက်ကြောင်းများစွာအဖြစ်သို့ ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။ ဤအရာက နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ အရပ်သူအရပ်သားများ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်တရာ တည်တံ့နေခဲ့ရ၏။ မူလက ဤတိုက်ပွဲသည် လူ့လောက၏ အမြင့်ဆုံး ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များအကြား တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ဘေးဖယ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ လုံဟူရှန်းတောင်မှ အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာမူ လက်ထဲ၌ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... လူ့လောကထဲမှာ ဘယ်တုန်းကတည်းက ယခုလိုမျိုး အမျိုးသမီး နတ်ဘုရားမတွေ ဒီလောက်တောင် များပြားသွားရတာလဲ...”

“ဒါတင်မကဘဲ သူတို့အားလုံးဟာ ဒီတာအိုဆရာ လီယန်ချူအတွက် ရောက်လာကြတဲ့ ပုံစံပဲ...”

ရဟန်းပျိုလေးသည် ယခုအချိန်တွင် မင်းနေပြည်တော် ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မင်းနေပြည်တော်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် အစီရင်ကြီးမှာ မူလက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်နေခဲ့ပြီး ရေလှိုင်းဂယက်များအလား ထွက်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝဥဿုံ တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများမှာလည်း အပြင်ဘက်သို့ အရပ်မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

“တစ်ယောက်ယောက်က မင်းနေပြည်တော်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ...”

သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးနှင့် အခြားတစ်ဦးတို့မှာလည်း တပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသည့် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။ ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းက ကောင်းကျိုးလား ဆိုးကျိုးလား ဆိုသည်ကို မသိရှိရသေးချေ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို... သူသည် အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ဦးခေါင်းထက်တွင် သစ်သားဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ထိုးစိုက်ထားကာ၊ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့တတ်ပုံရပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“စီနီယာ သုံးဦး... ဒီကာကွယ်ရေးအစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကိုတော့ ကျွန်မ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ခုခံနိုင်အောင်လို့ နည်းနည်းပါးပါးပဲ ပြုပြင်လိုက်တာပါ...”

ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားသံမှာ လူကို နွေဦးလေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည့်အလား ခံစားရစေပြီး၊ စမ်းရေတွင်းလေးမှ ရေစက်များ တောက်တောက်ကျနေသည့်အလား နားဝင်ချိုလှပေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားကြီး၏ မျက်နှာပြင် တည်တံ့သွားခဲ့ပြီး -

“မိန်းကလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ...”

အစိမ်းရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပချောမောသော ထိုအမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြန်လည်ပြောလိုက်သည်။

“ဝေမြို့တော်ကပါ...”

သိုင်းနတ်ဘုရားကြီး သုံးဦးစလုံးမှာ အချင်းချင်း ကြည့်ရှုလိုက်ကြတော့သည်။ ဝေမြို့တော်၏ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်က ထိုတာအိုဆရာ လီယန်ချူ ကျင့်ကြံနေထိုင်သည့် နေရာဖြစ်ပေသည်။

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာမူ နှုတ်ခမ်းဖျား ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရပြီး -

“လူ့လောကရဲ့ သာယာမှုတွေကို ခံစားရတာ... ဒီတာအိုဆရာ ဖြစ်ရတာ တကယ်ပဲ တန်လှပါလား...”

ထို့နောက်တွင်မူ သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ ဤနေရာကို ဆက်လက်၍ အာရုံမစိုက်တော့ချေ။ သူတို့သည် ယွန်းနျန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ သန့်စင်လှသော လမ်းစဉ်တရား အငွေ့အသက်များကို ခံစားမိလိုက်ကြသလို၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင်လည်း နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလျက် ရှိနေခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းမှာ သေချာပေါက်ပင် တာအိုကျောင်းတော်၏ စစ်မှန်သော လမ်းစဉ်တရား ဖြစ်ကာ ထိုကောင်းကင်လူသားများနှင့် လမ်းစဉ်တူသူ မဟုတ်သည်ကို သိရှိလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယွန်းနျန်းသည် သူတို့ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရင်း မိမိကိုယ်တိုင်သာ ကြားနိုင်မည့် အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ငါ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို မလုပ်နိုင်ပါဘူးလို့ ကြိုပြောထားသားပဲကို...”

ဆိုင်ရှင်မ က သူမကို ဤနေရာသို့ လာရောက်၍ ကာကွယ်ရေးအစီအရင်ကို ပြုပြင်ရန် အထူးတလည် မှာကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကိစ္စရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကလည်း အတင်းအကြပ် စေခိုင်းခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ ယွန်းနျန်းသည် ဆိုင်ရှင်မနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ တကယ့်ကို စာသင်ကျောင်းမှ ဆရာကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးအလား ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး၊ မိမိ၏ ပထမဆုံးသော အိမ်စာကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် တင်ပြရန်အတွက် အလွန်တရာ ကြိုးစားအားထုတ်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ထိုအစီရင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မူလကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ အစွမ်းထက် ထည်ဝါနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဤအရာက အလွန်တရာမှ ချီးမွမ်းထိုက်လှသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယွန်းနျန်းသည် ဆိုင်ရှင်မထံမှ ကာကွယ်ရေးအစီအရင် အတတ်ပညာများကို သင်ကြားခဲ့ဖူးခြင်းမှတစ်ပါး အခြားသော လူများထံတွင် သင်ကြားခဲ့ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးကို မည်မျှလောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင် မသိရှိသေးချေ။

............................................

တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင်မူ... လက်ထဲ၌ ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကောင်းကင်လူသားသည် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို လက်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းလိုက်ရာ၊ လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကြီးမှာ တစ်ခုမှ သုံးခု၊ သုံးခုမှ ကိုးခုအထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ အဆမတန် များပြားလှသော အရေအတွက်ဖြင့် လီယန်ချူကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းအုံထားခဲ့ကြပြီး၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာအတွင်း၌ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

“မင်းက အထက်ကောင်းကင်ဘုံကို မရိုမသေ ပြုဝံ့တယ်... ဒါက တကယ်ပဲ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ မဟာရာဇဝတ်မှုကြီးပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်စား မင်းကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာကောင်တွေကို အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်...”

ထိုကောင်းကင်လူသားကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ရတနာမှန်ကြီးများအတွင်းရှိ ကောင်းကင်လူသား ပုံသဏ္ဍာန်အားလုံးမှာလည်း တပြိုင်နက်တည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားရှိ လေပြင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်အဆင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

ကောင်းကင်ယံထက်မှနေ၍ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး၊ အဆက်မပြတ် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...

ထိုကြေးမှန်ကြီးများထက်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။ သူ၏ မိုးကြိုးအတတ်ပညာမှာ အလွန်တရာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်လှသဖြင့်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခုက ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုကောင်းကင်လူသားကမူ ဟားဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး -

“ငါနဲ့ မိုးကြိုးအတတ်ပညာ ပြိုင်ချင်တာလား...”

သူသည်လည်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ကောင်းကင်လူသားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ ဤငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာထက် သေချာပေါက် ပိုမို၍ မြင့်မားလှသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ၏ မိုးကြိုးအတတ်ပညာအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာမူ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... သူက မိုးကြိုးဌာနက နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူပြန်ဝင်စားလာတာ မဟုတ်ရင်... မွေးရာပါ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

သူသည် လက်ဖြင့် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ဆက်လက်၍ ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်စဉ်၊ လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ အရှေ့သို့ တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

အတောက်ပဆုံးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုကြေးမှန်ကြီးများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ ကြေးမှန်များအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်များမှာလည်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအကြားတွင် ပြန်လည်၍ ကြည်လင်ဝင်းပသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ထိုကောင်းကင်လူသား၏ လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကြီးမှာလည်း ကွဲအက်သံနှင့်အတူ အက်ကြောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားရတနာ ပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး အလွန်တရာ နှမြောတသ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အရှေ့သို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး၊ စိမ်းလန်းလှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ဖြစ်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်အုပ်ဆောင်းကြီးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ထိုကောင်းကင်လူသားထံသို့ တိုက်ရိုက် အုပ်မိုးလိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာပြင် ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။

“နဂါးကိုးကောင်နတ်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း...”

“ဒီကောင်ရဲ့ လက်ထဲမှာ အခုလိုမျိုး နတ်ဘုရားရတနာကြီး ရှိနေတာကိုး... ကုချန်က သူ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့ရတာ မဆန်းတော့ဘူး...”

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အတိတ်က ကိစ္စရပ်အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီး၊ စိတ်ထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်လာတော့မည်ကို အာရုံခံစားမိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကြီးကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရာ၊ ကြေးမှန်ကြီးမှာ လေကိုစီး၍ ကြီးမားလာခဲ့ပြီး မီးအုပ်ဆောင်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ဆုံတွေ့သွားခဲ့ရသည်။

ဒေါင်...

သူ၏ လက်ထဲရှိ ကြေးမှန်ကြီးမှာ လူသားတို့၏ ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အမွှေးတိုင် အနံ့အသက်များကို ခံယူထားသည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားလောကမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း စွမ်းအားများကို အသုံးပြုလျက် ကိုးနဂါးနတ်မီးအုပ်ဆောင်းကို ခဏမျှ တားဆီးထားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာဖြင့် ဖမ်းဆီးရန် ကြံစည်လိုက်စဉ်၊ အပြာရောင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုထက် ပိုမို၍ လျင်မြန်လှသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားသည် ခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး၊ မိမိ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ရ၏။ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်မှာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းဂယက်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဗုန်း...

ကောင်းကင်လူသား၏ ဝိညာဉ်ငါးပါးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။ ဤပဉ္စမအဆင့် ကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာပြင် အလွန်တရာ ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနောက်ဘက်သို့ အရူးအမူး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရ၏။ ဝမ်းဗိုက်ထက်မှနေ၍ ရွှေဝါရောင် ရှိသော သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့ပြီး၊ ထိုသွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ အဆုံးအစမရှိသော သက်စွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသဖြင့် သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များမှာ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ကြီးထွားလာခဲ့ကြတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဆက်လက်၍ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ၊ အေးစက်စွာဖြင့် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကိုယ်စား မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖြတ်မယ် ဟုတ်လား...”

ကောင်းကင်လူသားသည် မိမိ၏ လက်ညှိုးကို နဖူးအလယ်တွင် တင်လိုက်ရာ...

ရှုးးး

နဖူးအလယ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော အမှတ်အသားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် သူ၏ အနောက်၌ မြင့်မားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်လူသား နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း အမွှေးတိုင်မြူခိုးများ ဝန်းရံလျက် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲ၌ ကြေးမှန်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်ဝန်းအစုံမှာ လင်းလက်တောက်ပနေခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ချက်ချင်းပင် ချိတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အရပ်မိုင်ပေါင်းရာချီအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများအားလုံးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ အရူးအမူး စုစည်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ လေပြင်းများနှင့် မိုးကြိုးသံများမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးလာခဲ့ရတော့သည်။ ကောင်းကင်လူသား၏ နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကြီးမှာ အလွန်တရာ အေးစက်ခက်ထန်လှပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ကာ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာ တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

“ပုံသဏ္ဍာန်ကသာ ကြီးမားတာ... ဘာမှ သုံးစားလို့မရဘူး၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပျက်စီးသွားမှာပဲ...”

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင်... မီးအုပ်ဆောင်းကို ထပ်မံ၍ ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ ထိုကောင်းကင်လူသားကို အတွင်း၌ ချက်ချင်းပင် ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်တော့သည်။ ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် မီးအုပ်ဆောင်း၏ ပိုမို၍ ကြီးမားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရတနာမှန်အတွင်းမှနေ၍ အခြားသော ကမ္ဘာတစ်ခုအလား ထင်ရသည့် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ကိုးနဂါးနတ်မီးအုပ်ဆောင်း၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကိုမူ ဆက်လက်၍ မခုခံနိုင်တော့ချေ။

ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည့် နတ်ဘုရားမီးတောက်များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ အရူးအမူး လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အပူရှိန်များကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

“မကောင်းတော့ဘူး...”

ဤတစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကြီးမှာ အဆမတန် သေးငယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ မီးလောင်ကျွမ်းခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေခဲ့ရတော့သည်။ သူသည် မီးအုပ်ဆောင်းအတွင်း၌ ပိတ်မိနေခဲ့ရသဖြင့် မိမိ၏ အစွမ်းကုန်သော နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်၍ ခုခံတားဆီးခဲ့သော်လည်း၊ မည်သို့သော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများဖြင့် ကာကွယ်ထားပါစေ၊ နတ်ဘုရားမီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

မူလက သူသည် အနောက်ဘက်တွင် အခြားသော နည်းလမ်းများကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး၊ နတ်ဘုရားလောကမှ ကောင်းကင်ဘုရင်အိုးကြီး ကို ပင့်ဖိတ်ရန် ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ပြီးခဲ့သည့်အချိန်က တိတ်တဆိတ် အကြိမ်အနည်းငယ် နှိုးဆော်ခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဘုရင်အိုးကြီးမှာမူ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ချေ။ ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားမီးတောက်များ၏ လောင်ကျွမ်းခြင်းကို ခံနေရသဖြင့်၊ သူသည် မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ လှုပ်ခတ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“အိုးကြီး... လာစမ်း...”

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရွှေဝါရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများနှင့် ကြွက်သားများကိုပင် သေသေချာချာ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ရကာ၊ မိမိ၏ နတ်ဘုရားသွေးများကို လောင်ကျွမ်းစေလျက် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုရင်အိုးကြီးမှာမူ ဘာမှ တုံ့ပြန်မှုမရှိခဲ့ချေ။

“တစ်ယောက်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဝင်ပြီး နှောင့်ယှက်လိုက်ပြီ...”

ကောင်းကင်လူသား၏ စိတ်နှလုံး ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားခဲ့ရပြီး၊ မီးအုပ်ဆောင်း၏ အောက်တွင် သူသည် ခဏမျှသာ တောင့်ခံထားနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

မင်းနေပြည်တော်အတွင်းရှိ အဆုံးအစမရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးမှာ ဤအခြေအနေကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြရသည်။ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးမှာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ နေနှင့်လမှာလည်း အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသဖြင့် နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ဤတိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်နေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဤအကာကွယ်အစီရင်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့လှသဖြင့်၊ သူတို့ကို အတွင်း၌ သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့ပြီး အပြင်ဘက်မှ မဟာတိုက်ပွဲကြီးကို လုံးဝဥဿုံ သီးသန့်ခွဲထုတ်ပေးထားခဲ့သည်။

ကျူယီအိုးကြီးမှာ ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လူသားနှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စစ်တလင်းမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအလား ဖြစ်နေသည့် ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသော နတ်ဘုရားမှာ၊ လက်နှစ်ဖက်ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်ထားရင်း အတင်းအကြပ် တောင့်ခံထားရသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူသည် နားစည်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ပိုမို၍ ပူပန်လာခဲ့ရသည်။

သူသည် ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် ထိုနတ်ဘုရားကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

“ဒီနေရာကို မင်းပဲ တောင့်ခံထားလိုက်တော့... ငါအပြင်ကို မထွက်နိုင်ရင်တော့၊ တိုက်ပွဲအခြေအနေက တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်...”

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်... သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ မယုံကြည်နိုင်ဟန် စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များအောက်တွင် မိမိ၏ နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်ကာ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

“သောက်ကောင်... ဘာဖြစ်လို့ ငါက ကျန်ခဲ့ရမှာလဲ...”

“မင်းရဲ့ လက်တွေက ငါ့ထက် ပိုများတာပဲလေ...”

ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် ထိုနတ်ဘုရားမှာ ချက်ချင်းပင် သွားများကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ ဖိအားများမှာ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို၍ ကြီးမားလာခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ဗုန်း... ဗုန်း...

သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၌ ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိနေသဖြင့်သာ ဤမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော ဖိနှိပ်မှုကို အတင်းအကြပ် တောင့်ခံထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကျန်ရှိနေသေးသည့် လက်မောင်းလေးဖက်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ဗုန်း... ဗုန်း... ဗုန်း...

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် နေရာအနှံ့အပြားမှ သွေးများ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သွေးမိုးများအလား ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

“သောက်ကောင်တွေ...”

သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲသံကြီးမှာ ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေခဲ့ပြီး အလွန်တရာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလှပေသည်။

လက်ထဲ၌ ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုစစ်သူကြီးနတ်ဘုရားမှာ ဤနေရာမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ မိမိ၏ သူငယ်ချင်းကို တမင်သက်သက် ပစ်ထားခဲ့ခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ချေ။ သူသည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်လူသား အများအပြားမှာ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရလျက် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုရေကန်စိမ်းရောင်ရှိသော မျက်ဝန်းအစုံရှိသည့် အမျိုးသမီးသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုး၍သာ ထိုကောင်းကင်လူသားကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြည့်များမှာ ပိုင်ချူဟန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒီအမျိုးသမီးကို အရင်ဆုံး သတ်ရမယ်...”

ဤလူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာ လက်ထဲ၌ ရတနာမှန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ကောင်းကင်လူသားထက် မနိမ့်ပါးလှချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ အဆမတန် လျော့နည်းသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ၊ ထိုကိုးနတ်ဘုရားအိုးကြီး၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ရခြင်းက အပြင်ပန်းတွင် မြင်တွေ့ရသလောက် မလွယ်ကူခဲ့ချေ။

သူသည် ယခုလို တွေးတောလိုက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ လက်ထဲ၌ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာ ဓားကို ဆွဲကိုင်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုဓားအငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး၊ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး... မင်းက သေချင်နေတာဆိုတော့လည်း၊ ငါကပဲ မင်းကို အရင်ဆုံး ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်မယ်...”

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးသည်လည်း အလျော့မပေးဟန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြန်လည်၍ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို ခြောက်လှန့်နေတာလား... အဖိုးကြီးက ခြောက်တိုင်း ကြောက်တတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူးကွ...”

သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသော်လည်း၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း မရှိစေရချေ။ လက်ထဲရှိ သံဓားကို အဆက်မပြတ် လှုပ်ခတ်လျက်၊ ဤကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သွေးပေါက်တစ်ခု ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဗုန်း...

ထိုကောင်းကင်လူသားသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ လူရိပ်နှစ်ခုမှာ ဝဲယာနှစ်ဖက်မှနေ၍ တပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ခန္ဓာကိုယ် ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသည့် နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားကြီးနှင့် မျက်နှာပြင် ချောမောလှသည့် ရဟန်းပျိုလေးတို့ ဖြစ်ကြပေသည်။

တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ကြရတော့သည်။

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရ၏။

“မိတ်ဆွေနှစ်ဦး... အဖိုးကြီး အရင်ဆုံး သွားနှင့်ပြီ...”

သူသည် ယနေ့ ကြုံတွေ့ရသည့် အခြေအနေများ၏ အန္တရာယ်ရှိပုံကို သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့သည်။ ဤပဉ္စမအဆင့် မြေပြင်နတ်ဘုရားသာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ လူ့လောကအတွင်း၌ မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ သက်စောင့်ဓားကို ထုတ်ဖော်ရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။ သူ၌ နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ မွေးမြူထားခဲ့သည့် ဓားတစ်ချက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီး၏ ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေခဲ့ပြီး၊ နဖူးအလယ်မှနေ၍ ဓားအငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ကာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေခဲ့ရသည်။ နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား နှင့် ရဟန်းပျိုလေးတို့၏ မျက်နှာပြင်များမှာ အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေခဲ့ရပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သေရမည်ဆိုလျှင်လည်း သေရုံသာရှိတော့သည်

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးသည် ဟားဟားဟား အော်ဟစ်ကာ မာန်ဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ လက်ထဲရှိ သံဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ထိုကောင်းကင်လူသားထံသို့ ဓားချက်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို...

အလင်းတန်းတစ်ခု တိမ်ပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်သန်း၍ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော စကားသံတစ်ခု ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးလာခဲ့ရတော့သည်။

“စီနီယာ... ဘာဖြစ်လို့ အခုလိုမျိုးအထိ လုပ်ရတာလဲ...”

လီယန်ချူသည် ပြီးခဲ့သည့် ကောင်းကင်လူသားကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင်၊ တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လက်ထဲရှိ နဂါးဖြတ်ဓားကိုလည်း ဝတ်ရုံအတွင်းသို့ ပြန်လည်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ မျက်နှာပြင်မှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှသော်လည်း မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌မူ အနည်းငယ်မျှသော အပြုံးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ နောက်ဆုံးသော ဖဲချပ်ကို ထုတ်ဖော်၍ မိမိ၏ သက်စောင့်ဓားကို အသုံးပြုရန် ကြံစည်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ တိမ်ပင်လယ်ကြီးအတွင်းမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူကမူ မာန်ဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ဟားဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“အဖိုးကြီးက မင်းအတွက် ဒီကောင်းကင်လူသားရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်ကို အရင်ဆုံး ဖြတ်တောက်ပေးမယ်၊ ဒါမှ မင်း သတ်ရတာ ပိုပြီးတော့ လွယ်ကူသွားမှာပေါ့...”

သူသည် သေဆုံးရန်အတွက် လုံးဝဥဿုံ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူကမူ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊ "ရွှေနဂါးကတ်ကြေး" ကို ချက်ချင်းပင် ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ရွှေရောင်ရှိသော ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးကြီးနှစ်ကောင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကြပြီး၊ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်ဆုံတွေ့သွားခဲ့ကြရပြီ ဖြစ်၏။ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးမှာ နတ်ဘုရားလောက၏ မဟာသတ်ဖြတ်ရေး လက်နက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာမှ ကျော်ကြားလှပေသည်။ သို့သော်လည်း လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ တန်ခိုးစွမ်းအား အနည်းငယ်မျှကိုသာ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသေးသည်။

ကောင်းကင်လူသားကမူ အေးစက်စွာဖြင့် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိသော သက်ရှိများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ ကျင့်ကြံထားသည့် အတတ်ပညာမှာလည်း ခုနစ်ချက်သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားဓား ဖြစ်ပေသည်။

အထက်ကောင်းကင်ဘုံကို မရိုမသေ ပြုဝံ့သူမှန်သမျှကို... သတ်စမ်း

သစ္စာတရား မရှိသူမှန်သမျှကို... သတ်စမ်း

ကောင်းကင်ဘုံက အရာအားလုံးကို မွေးဖွားပေးပြီး လူသားတွေကို ကျွေးမွေးထားခဲ့ပေမဲ့၊ လူသားတွေကတော့ ကောင်းကင်ဘုံကို ဘာတစ်ခုမှ ပြန်လည်ပေးဆပ်ခြင်း မရှိကြချေ...

သတ်စမ်း... သတ်စမ်း... သတ်စမ်း... သတ်စမ်း... သတ်စမ်း... သတ်စမ်း... သတ်စမ်း

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ဝါရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးထက်မှနေ၍ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဓားချက်တစ်ချက် အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးနှင့် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်ဆုံတွေ့သွားခဲ့ရတော့သည်။

ရွှေနဂါးကတ်ကြေးက ပြင်းထန်စွာ ညှပ်ပစ်လိုက်ရာ၊ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် နှစ်ခြမ်း ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမကြီးမှာလည်း အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်လျက် အလျားပေပေါင်းများစွာအထိ ကြီးမားလှသဖြင့် အလွန်တရာမှ ထက်မြက်လှကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာလည်း ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး၏ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားအောက်တွင် ထိုသူမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ကောင်းကင်လူသား၏ ရုပ်အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းစေသည့် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ရသည်။ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြရပြီး၊ တစ်စုံတစ်ဦးသာ ဤနေရာသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့မည်ဆိုပါက နားစည်အတွင်းသို့ လူပေါင်းများစွာ၏ တရားရွတ်ဆိုသံများ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရလိမ့်မည် ဖြစ်ကာ၊ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ညစ်ညမ်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပြင်ပကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာမူ မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံး မှင်တက်သွားခဲ့ရရှာ၏။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ လှုပ်ခတ်လျက်၊ သံဓားကို အပေါ်သို့ မြှင့်တင်ထားရင်း မိမိ၏ မဟာအတတ်ပညာကို စတင်ထုတ်ဖော်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် တောင့်တင်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာလား...”

ယခုအချိန်တွင် သူသည် အလွန်တရာမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရားမှာ အလျင်မြန်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်လှသောအသံဖြင့်

“လူကယ်စမ်း...”

သူနှင့် ရဟန်းပျိုလေးတို့မှာ ချက်ချင်းပင် အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီး၏ ဘေးနားသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ထုတ်ဖော်၍ သူ၏ သက်စောင့်ဓား၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို အတင်းအကြပ် ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်ကြရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမျိုးမျိုးသော ရတနာဆေးလုံးများကို သူ၏ ပါးစပ်အတွင်းသို့ အတင်းအကြပ် လောင်းထည့်လိုက်ကြတော့သည်။

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာ ဆေးလုံးများကြောင့် မျက်လုံးများပင် ပြာဝေသွားခဲ့ရသည်။

လူ့ဘဝတွင် သေရမည်ဆိုလျှင်လည်း သေရုံသာရှိတော့သည်... သို့သော်လည်း... မသေနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ မသေတာက အကောင်းဆုံးပေါ့။

သူသည်လည်း မိမိ၏ သိုလှောင်ရေးရတနာအတွင်းမှနေ၍ အဖိုးတန်လှသော ဆေးလုံးများကို ထုတ်ယူကာ သောက်သုံးလိုက်ပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် နတ်ဘုရားမန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလျက် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ရသည်။

“အမေရေ...”

သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မိမိ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်းနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ခြေလှမ်းတစ်ချက်ပဲ လွဲသွားတာ... အဖိုးကြီး အလကား သေသွားတော့မလို့...”

ရဟန်းပျိုလေးမှာမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူနှင့် အငြင်းပွားခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -

“နောက်ထပ် ခဏလေးသာ နောက်ကျသွားမယ်ဆိုရင်တော့၊ ကောင်းကင်ဘုံက မဟာနတ်ဘုရားကြီး ရောက်လာရင်တောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီးမှာ စိတ်ထဲတွင် ရင်တမမ ဖြစ်နေခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တိမ်ပင်လယ်ကြီး၏ အထက်တွင် ကိုးနဂါးနတ်မီးအုပ်ဆောင်းကို အသုံးပြုလျက်၊ လက်ထဲ၌ ရတနာမှန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုကောင်းကင်လူသားကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ခြင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်မှုများကို မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သေးချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးကို အသုံးပြုလျက် ဤမျှလောက် ထည်ဝါတောင့်တင်းလှသည့် ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားကို ချက်ချင်းပင် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက၊ ကျန်ရှိနေသေးသည့် ကောင်းကင်လူသား အနည်းငယ်ကို ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ပြာကျသွားစေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ကျွေ့ဟွာ နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် ထိုကောင်းကင်လူသားသည် ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

သူတို့သည် ဤနေရာကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရမည့် အဓိကပုဂ္ဂိုလ်များ မဟုတ်ကြချေ။ ဤကိစ္စရပ်ကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်လည်း၊ သူတို့သည် နတ်ဘုရားလောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ဒီနေ့ကတော့ ဘေးနားကနေ ဝင်ရောက်ကူညီပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ အသက်ကို စတေးပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် လုံးဝဥဿုံ မထိုက်တန်ချေ။ ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်...ကျွေ့ဟွာကမူ သူ့ကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ပင်လယ်က အဆုံးအစမရှိပေမဲ့ ကောင်းကင်ယံကတော့ ကမ်းခြေတစ်ခုပဲ၊ တောင်ထိပ်ပေါ်ကို တက်ရောက်နိုင်ရင်တော့ ငါကပဲ အမြင့်ဆုံး ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်လာမှာပဲ...”

“ငါ့အတွက် ကျန်ခဲ့စမ်း...”

ထိုအခိုက်တွင် ကျွေ့ဟွာ၏ အနောက်၌ အဆုံးအစမရှိအောင် မြင့်မားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားပုံသဏ္ဍာန်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ မဟာအရှင်သခင်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ထိုကောင်းကင်လူသားသည် ချက်ချင်းပင် အတွင်း၌ ပိတ်မိသွားခဲ့ရပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

သူသည် ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု မဟာအရှင်သခင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံစားမိလိုက်သည့်အခါ လက်နှင့်ခြေထောက်များ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားခဲ့ရသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနည်းငယ်မျှသော သံသယစိတ်များဖြင့် -

“ဘာဖြစ်လို့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုနေရတာလဲ...”

နောက်ထပ် အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ရွှေရောင်ရှိသော ဒဏ္ဍာရီလာ နဂါးကြီးနှစ်ကောင် မိမိထံသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ ရွှေနဂါးကတ်ကြေး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချလွက်... ရွှေနဂါးကတ်ကြေးက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ ညှပ်ပစ်လိုက်ရာ၊ ထိုကောင်းကင်လူသားမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရတော့သည်။ မသေဆုံးမီ အချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းလှသော အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

“ငါက ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမားလို့၊ ရွှေနဂါးကတ်ကြေးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရတာလဲ...”

ကျွေ့ဟွာသည် မိမိ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ လီယန်ချူကလည်း ဟားဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

“အခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားလုံးက တကယ်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့ နားထဲမှာ အနည်းငယ် ရိုးအီနေသလို ခံစားရတာလဲ...”

ကျွေ့ဟွာကမူ မေးစေ့ကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

“ရိုးအီနေတာ ဟုတ်လား... ဒါက ငါခုနလေးတင် တွေးမိတဲ့ စကားလုံးပဲ၊ နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုးအီနေရမှာလဲ...”

ငါက အရင်ဆုံး ပြောလိုက်တာဆိုတော့၊ ဒီစကားလုံးက ငါ့ဥစ္စာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲတွင် သူမကို သေသေချာချာ ချီးမွမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ နတ်ဘုရားအိုးကြီး၏ အောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားအိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်မိ၏။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်တုန်းက တစ်ဖက်လူသည် ကောင်းကင်ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသည့် နတ်ဘုရားအိုးကြီးကို ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပင့်ဖိတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ မထုတ်ဖော်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်။

ဦးခေါင်းသုံးလုံး လက်ခြောက်ချောင်း ရှိသည့် ထိုကောင်းကင်လူသားမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရိုးများနှင့် ကြွက်သားများမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာလည်း ပေါက်ကွဲပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။ သူသည် လီယန်ချူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် -

“တာအိုဆရာလေး... မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးစမ်း... ငါတို့တွေ တရားမျှတစွာနဲ့ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့...”

အခန်း (၁၀၆၆) - လူ့လောကတွင် အနှိုင်းမဲ့

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ အေးစက်ခက်ထန်သွားပြီး -

“ဘယ်သူ့ကို တာအိုဆရာလေးလို့ ခေါ်တာလဲ... တာအိုဆရာကြီးလို့ ခေါ်စမ်း...”

စကားသံနှင့်အတူ သူသည် ထိုကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

ဖူး...

ကျူယီနတ်ဘုရားအိုးကြီး နှင့် လီယန်ချူတို့၏ အဆုံးအစမရှိသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားလှိုင်းနှစ်ခု တပြိုင်နက်တည်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ထိုကောင်းကင်လူသားသည် ပါးစပ်အပြည့် သွေးများကို အလူးအလဲ အန်ထုတ်လိုက်ရရှာ၏။

အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက သူ့ကို ပါးရိုက်ပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့်၊ ၎င်းက သူ့အတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာကို ခံစားရစေပေသည်။

“မင်း...”

သူ၏ စကားလုံးများ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်မလာသေးမီမှာပင်၊ လီယန်ချူ၏ နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်၏။

ဖြန်း... ဖြန်း...

အဆက်မပြတ် ပါးရိုက်သံ သုံးချက်နှင့်အတူ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ပါးပြင်များမှာ ချက်ချင်းပင် စုတ်ပြဲသွားခဲ့ရပြီး သွေးများ တရွှင်ရွှင် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

သူ၌ ဦးခေါင်းသုံးလုံးနှင့် လက်ခြောက်ချောင်း ရှိနေခြင်းက ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကွက်တိ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး၊ ဦးခေါင်းတစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက်စီကို သေသေချာချာနှင့် ပီပီပြင်ပြင်ကြီး ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်အဝါများမှာ လီယန်ချူ၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ၊ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်မှာလည်း အဆမတန် ထိုးကျသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဓားကို အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ၊ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် တုံးတိ ဖြတ်တောက် ပစ်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် အရှေ့သို့ ခြေတစ်ချက် လှမ်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရုပ်အလောင်းကို ကန်လှန်ပစ်လိုက်ရာ၊ ကြည့်ရတာ လောကအလယ်တွင် လူသတ်ရာ၌ သွေးအေးလှသော အာဏာပိုင်များ၏ လူသတ်သမားတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဤသို့ ပြတ်သားပြီး စင်ကြယ်လှသော လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ဘေးနားရှိ ငယ်ရွယ်သော ရဟန်းငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားခဲ့ရပြီး၊ မေးစေ့ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်မိ၏။

“ကြားဖူးတာကတော့ တာအိုကျောင်းတော်က နတ်ဘုရားတွေဟာ လူ့လောကထဲမှာ ပျော်မွေ့တတ်ကြတယ် တဲ့... ဒီတာအိုဆရာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်ရတာတော့၊ အရင်တုန်းက ရာဇဝတ်မှုခင်းဆိုင်ရာ ဌာနမှာ လူသတ်သမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ...”

............................................

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရင်း ဖန့်ချင်းလန် ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေခဲ့သဖြင့်၊ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားလှပေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာဖြင့် -

“သူ့ကို ရိုက်သတ်ပစ်...”

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ကျင့်ကြံခြင်း မြင့်မားလှသော ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟူသော မာန်မာနမျိုး မရှိသလို၊ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ အခြားသော လူများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပေးသည့် အလေ့အထမျိုးလည်း မရှိချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဖန့်ချင်းလန်သည် တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်ကိုသာ အဓိကထားသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ မဟုတ်လျှင် အတိတ်တုန်းက ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံထားရသည့် အဖိုးအိုရဟန်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က၊ ပထမဆုံးသော အချိန်မှာတင် ချက်ချင်းပင် လူခေါ်၍ တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

လက်ထဲတွင် နီရဲလှသော ရတနာပုတီးစေ့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ထိုကောင်းကင်လူသားသည်၊ လီယန်ချူ၏ ပြတ်သားလှသော ဓားချက်အောက်တွင် မိမိ၏ ရဲဘော်တစ်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်ကို ယခုတင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် -

“ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းကို ဘေးဖယ်ထားပြီး... ငါကတော့ တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုကိုပဲ တောင်းဆိုချင်တယ်...”

ထိုသူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ မာန်မာနကြီးမားလှပြီး၊ စကားသံမှာလည်း ကြေးစည်ကြီး တစ်ခုကို ထိုးနှက်လိုက်သည့်အလား ကျယ်လောင်လှပေသည်။ လက်ထဲရှိ နီရဲလှသော ရတနာပုတီးစေ့ထက်မှ အလင်းတန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပိုမို၍ ထည်ဝါတောင့်တင်းသွားစေခဲ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌လည်း တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ အရူးအမူး ဆူပွက်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး -

“အဲဒီလိုမျိုး ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အိပ်မက်မက်မနေနဲ့တော့...”

ကျွေ့ဟွာ သည်လည်း လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထိုကောင်းကင်လူသားကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ -

“အခုအချိန်က နယ်ပယ်နှစ်ခုအကြား တိုက်ပွဲဖြစ်နေတာ... နင်က ဒါကို အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ကြတဲ့ ပွဲတစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား...”

ထိုသူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်တည်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူတို့သုံးဦး၏ တပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ဓားချက်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်အလယ်တည့်တည့်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ သေသေချာချာကြီး ရိုက်နှက်ထိုးစိုက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ထိုသူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်စွာ စိုက်ကြည့်လျက် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ လူ့လောကရှိ ဤကျင့်ကြံသူများက ယခုမျှလောက်အထိ တိုက်ပွဲဝင် စည်းကမ်းချက်များကို မလေးစားဘဲ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်ဟု သေသည်အထိ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဖူးချေ။

ယခုအချိန်တွင်မူ ပိုင်ချူဟန်နှင့် တိုက်ခိုက်နေသည့် ကောင်းကင်လူသား တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ ဓားအငွေ့အသက်မှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်တည်နေခဲ့ပြီး၊ ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ထက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုသူသည် ခန္ဓာကိုယ် အနောက်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအရှိန်ကို အားကိုးလျက် ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် အလင်းတန်းများစွာ ကောင်းကင်ယံထက်မှ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

အရှိန်အဝါ ထည်ဝါဆန်းကြယ်လှသော ငယ်ရွယ်သည့် တာအိုဆရာ၊

ရေကန်စိမ်းရောင်ရှိသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့်အတူ ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းလှပသော အမျိုးသမီး၊

အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော အမျိုးသမီး ဓားနတ်ဘုရားမ၊

သူတို့အားလုံးက ထိုသူကို ဗဟိုချက်တစ်ခုတည်းတွင် သေသေချာချာကြီး ဝိုင်းအုံပိတ်ဆို့လိုက်ကြတော့သည်။

အစောပိုင်းတုန်းက သူသည် မိမိ၏ ရဲဘော်များ၏ အလူးအလဲ သေဆုံးခဲ့ကြရသည့် အခြေအနေများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးခြင်း သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများက ဘာမှ အသုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်သည်ကို သိရှိထားခဲ့ပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်တည်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရပြီး -

“မင်းတို့ရဲ့ ကန်ယွမ်ကမ္ဘာက တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းပြီး ဆိုးသွမ်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုပဲ...”

မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦးသည် လူ့လောကအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ ယခုမျှလောက်အထိ အရှက်တကွဲ ဖြစ်ရပ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ သေသည်အထိ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဖူးချေ။

ပိုင်ချူဟန်သည် ဓားကို ထိုကောင်းကင်လူသားထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်ရင်း၊ အေးစက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“လူအများကြီးရဲ့ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုလဲ... နင်တို့ ကောင်းကင်လူသားတွေက အခုလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ထိုသူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ အရှိန်အဝါများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း သွားများကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ -

“ပိုင်ချူဟန်... မင်းက ကောင်းကင်ဘုံကို ပြစ်မှားစော်ကားခဲ့တာ။ ဒီလူတွေနဲ့ အတူတူ ပူးပေါင်းနေတာဆိုတော့... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံရတဲ့ ဒုက္ခတွေကို မင်း မကြာခင်မှာ ထပ်ပြီးတော့ ကြုံတွေ့ရဦးမှာပဲ...”

သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ မုန်းတီးလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး၊ အဆိုးရွားဆုံးသော ကျိန်စာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ကြာမြင့်စွာ တောင့်ခံနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ၊ ထိုသူသည် ချက်ချင်းပင် သေဆုံးသွားခဲ့ရတော့သည်။

လီယန်ချူသည် လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ အခြားသော လူများထံမှ သတ်မှတ်ချက်ကို လုယူခြင်း မခံရစေရန်အတွက် ဖြစ်၏။

“တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးလှတာပဲ... ယခုလိုမျိုး တိုက်ပွဲအရှုပ်အထွေးထဲမှာ၊ လက်အနည်းငယ် နောက်ကျသွားတာနဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ အသက်ကို အခြားလူတွေက လုယူသွားကြမှာပဲ...”

လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ ကျေနပ်စွာ တွေးတောလိုက်သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင်မူ၊ ပထမဦးစွာအနေဖြင့် ဆန်းကြယ်လှသော လမ်းစဉ်တရားများအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှု အများအပြား တိုးတက်လာခဲ့ပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကိုလည်း အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့ပေသည်။ တကယ့် အဓိကအချက်ကတော့ ဤနတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာများက သူ၏ လက်ထဲတွင် ပိုမို၍ ကြီးမားလှသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ အစောပိုင်းတုန်းက သူသည် ကိုးနဂါးနတ်မီးအုပ်ဆောင်း သို့မဟုတ် ရွှေနဂါးကတ်ကြေးတို့ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့စဉ်က ယခုမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုး မရှိခဲ့ဖူးချေ။

ယခုအချိန်အထိ လူ့လောကအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည့် မြင့်မြတ်လှသော ကောင်းကင်လူသား ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ သေဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ လက်ဝါးကို အသာအယာ လှန်လိုက်ရာ...

ဆန်းကြယ်လှသော ကောင်းကင်အမိန့်တော်စာလိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် ၎င်းမှာ သေသေချာချာကြီး ပိတ်သိမ်းထားခဲ့ပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည့်အလား ဖွင့်လှစ်၍ မရနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် သေချာပေါက်ပင် သိရှိထားခဲ့ပေသည်။ ဆိုင်ရှင်မသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ပေးခဲ့ပြီး၊ မိမိအတွက် အရေးအကြီးဆုံးသော ကူညီပံ့ပိုးမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် လီယန်ချူနှင့် အခြားသော လူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရကာ စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ ချီးမွမ်းထိုက်လှသည်ဟု တွေးတောလိုက်မိ၏။

“လှိုင်းသစ်က လှိုင်းဟောင်းကို တွန်းထုတ်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲပေါ့... တာအိုဆရာလီ က ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် သာမကဘဲ၊ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကံတရားကလည်း တကယ်ကို အားကျစရာ ကောင်းလှပါလား...”

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။

ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ်မှ မြေပြင်နတ်ဘုရားများကိုတော့ အများအားဖြင့် ရိုင်းစိုင်းခက်ထန်လှသော စစ်သူကြီးများဟု ခေါ်ဆိုလေ့ ရှိကြသော်လည်း၊ ယခု တာအိုဆရာ လီ ကို ကြည့်ရတာတော့ ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ်မှ နတ်ဘုရားများအတွက် သိက္ခာကို ပြန်လည်ဆယ်ယူပေးနိုင်သည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။ ယခုမျှလောက်အထိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ချောမောလှပလွန်းလှသော ကိုယ်ခံပညာရှင်မျိုးကို ဘယ်သူ မြင်တွေ့ဖူးပါ့မလဲ။

ဤအချက်ကို တွေးတောမိလိုက်သည့်အခါ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ နှုတ်ခမ်းဖျားထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

အလင်းတန်းများစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ပိုင်ချူဟန်သည် အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေ... ငါတို့တွေ ပြန်ပြီးတော့ ဆုံတွေ့ကြပြန်ပြီပေါ့...”

လီယန်ချူသည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်က အများကြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့တဲ့ ပုံစံပဲ... တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှပါတယ်...”

ပိုင်ချူဟန်၏ စိတ်ထဲရှိ ပူပန်မှုများနှင့် မုန်းတီးလိုစိတ်များမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းသွားခဲ့ရပြီး၊ အသာအယာ ပြုံးလိုက်မိသော်လည်း... သူမ၏ အကြည့်များက လီယန်ချူ၏ ဘေးနားရှိ ဖန့်ချင်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ရတော့သည်။

“ဟင်...”

သူမသည် ဖန့်ချင်းလန်ကဲ့သို့ပင် အဖြူရောင် အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ဖန့်ချင်းလန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ပိုမို၍ အေးစက်တည်ငြိမ်လှပေသည်။ မျက်ခုံးအစုံအကြားတွင် ရဲရင့်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ခါးထက်တွင်လည်း နန်မင်းလီဟွာ ဓားကို ဆွဲချိတ်ထားခဲ့ပေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ပိုင်ချူဟန်က မိမိကို ယခုမျှလောက်အထိ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ပိုင်ချူဟန်သည် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ် အများအပြားကို ပြန်လည်ရရှိထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ အစောပိုင်းတုန်းက ထိုငါးကြင်းစိမ်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့စဉ်ကထက် မတူညီတော့ချေ။

ဖန့်ချင်းလန်ကို ထပ်မံ၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူမ၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ မိမိ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်အတွင်းရှိ ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် လုံးဝဥဿုံ ထပ်တူကျနေခဲ့ပြီး၊ ထိုအရှိန်အဝါများကလည်း တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

“နတ်ဘုရားဘုရင်ကြီး...”

ပိုင်ချူဟန်က နှုတ်ဖျားမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့ရ၏။

“ဘာ နတ်ဘုရားဘုရင်ကြီးလဲ...”

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ အေးစက်လှပပြီး ရဲရင့်လှသော နတ်ဘုရားဘုရင်ကြီးတစ်ပါး၏ ပုံသဏ္ဍာန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ ကြားနိုင်မည့်အသံဖြင့် အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... အခုနက အတိတ်က ကိစ္စရပ်အချို့ကို သတိရသွားလို့ လူမှားသွားတာပါ...”

သေချာပေါက်ပင် အနည်းငယ် ဆင်တူနေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုမြင့်မြတ်လှသော နတ်ဘုရားဘုရင်ကြီးက လူ့လောကအတွင်းသို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်ရှိနေနိုင်ပါ့မလဲ။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အေးစက်တည်ငြိမ်ပြီး စကားနည်းသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်ရုံမျှသာ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ဘာမှ ဆက်လက်၍ မပြောတော့ချေ။

............................................

ရှန်ရှန်းနန်းတော်...

ဤနေရာတစ်ခုလုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည့် အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ၎င်းမှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အထက်တွင် တိတ်တဆိတ် တည်ရှိနေခဲ့သည့် ကျွန်းစုလေးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အဆုံးအစမရှိသော ကာကွယ်ရေးအစီရင်များနှင့် ဟင်းလင်းပြင်များကို ချိတ်ဆက်လျက် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဆိုင်းငံ့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ၊ ရှန်ရှန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်း ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံးမှာလည်း အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရရှာပြီ ဖြစ်၏။ ကျွန်းစုကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့ရပြီး ပင်လယ်ရေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းတုန်းက ထိုကောင်းကင်လူသား ခုနစ်ဦး ရှန်ရှန်းနန်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်တွင်၊ ပိုင်ချူဟန်သည် ဤနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ လက်ချက် ပင် ဖြစ်၏။

အစောပိုင်းတုန်းက ထိုပဉ္စမအဆင့် ကောင်းကင်လူသား၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် အနောက်ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရသော်လည်း၊ ပိုင်ချူဟန်သည် ဤနေရာမှ လုံးဝဥဿုံ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသည် အခွင့်အရေးကို သေသေချာချာ ဆုပ်ကိုင်လျက်၊ မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများအလား ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုဖြင့် ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို တိုက်ရိုက် အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သွေးရောင်များက ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နီရဲသွားစေခဲ့ရပြီး၊ ပင်လယ်ရေအောက်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် သက်ရှိသတ္တဝါကြီး အများအပြားကိုလည်း ဆွဲဆောင်လာခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် ဆန်းကြယ်လှသော နတ်ဘုရားရုပ်ထုကြီး အများအပြား ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ဆိုင်းငံ့နေခဲ့ကြသည်။ စုစုပေါင်း ကောင်းကင်လူသား နတ်ဘုရားရုပ်ထု နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခု ရှိပေသည်။

ထိုရုပ်ထုများမှာ ပင်လယ်ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခြင်း မရှိဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေစေခဲ့သည်။ ဤအရာက ကောင်းကင်လူသားများနှင့် လူ့လောကအကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ပင် ဖြစ်၏။

ပိုင်ချူဟန်သည် အတိတ်မှတ်ဉာဏ် အားလုံးကို ပြန်လည်မရရှိသေးသဖြင့်၊ ဤရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားရုပ်ထုကြီးများကို လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူအတွက် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်ကို ချန်ထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုရုပ်ထုများမှာ အဝေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း မျောပါသွားခဲ့ကြပြီး၊ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာ မြင့်မြတ်လှကာ အသက်ဝိညာဉ် ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ တကယ်တော့ ၎င်းတို့မှာ ကောင်းကင်လူသားများ၏ အသိစိတ်များကို သယ်ဆောင်ထားသည့် နတ်ဘုရားအဆင့် ရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုအချိန်တုန်းက ၎င်းတို့ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အဆုံးအစမရှိသော အရင်းအမြစ်များနှင့် အားထုတ်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤနတ်ဘုရားရုပ်ထုများ ကျန်ရှိနေသရွေ့၊ ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပါစေ၊ ကောင်းကင်လူသားများသည် ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း နည်းလမ်းများမှတစ်ဆင့် လူ့လောကအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ ဆင်းသက်လာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုရုပ်ထုများမှာ အဝေးသို့ ဝေးကွာစွာ မျောပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း...

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြီးမားထည်ဝါလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ အဆုံးအစမရှိအောင် ကြီးမားလှပြီး အထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း၊ လူကို ခံစားရစေသည့် အမြင်အရမူ အလွန်တရာမှ လှပလွန်းလှပြီး လက်ချောင်းများမှာလည်း သွယ်လျလျ ရှိနေခဲ့ပေသည်။ စဉ်းစားကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤလက်ဝါးကြီး၏ ပိုင်ရှင်မှာ သေချာပေါက်ပင် တိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားစေလောက်အောင် လှပချောမောလှသော မိန်းမလှလေးတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

လက်ဝါးကြီးမှာ အောက်သို့ အသာအယာ ဖိနှိပ်ချပစ်လိုက်ရာ... ထိုရုပ်ထုကြီးများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဗုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ရပြီး မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတော့သည်။

အစောပိုင်းတုန်းက ပိုင်ချူဟန်၏ တန်ခိုးစွမ်းအားကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုများက ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားရုပ်ထုကြီးများကို မပျက်စီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကျရောက်လာသည့် ဤလက်ဝါးကြီး၏ အောက်တွင်မူ၊ ရုပ်ထုများအားလုံးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ကာ ကောင်းကင်လူသားများနှင့် လူ့လောကအကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှု အားလုံးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုအလွန်တရာ လှပလှသော လက်ဝါးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာလည်း ပြန်လည်၍ ကြည်လင်ဝင်းပသွားခဲ့ရကာ အေးချမ်းတည်ငြိမ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ကြာမြင့်စွာသော အချိန်ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်... ထိုရုပ်ထုကြီးများနှင့် ဝေးကွာလှသော နယ်မြေတစ်ခုတွင်မူ၊ လူရိပ်တစ်ခု ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ရေစိုရွှဲနေခဲ့ပြီး ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် လှုပ်ရှားနေခဲ့ရရှာ၏။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအားများ သို့မဟုတ် မန္တန်များကိုမျှ ထုတ်ဖော်ခြင်း မပြုဘဲ၊ သေဆုံးနေသည့် လူတစ်ဦးအလား ပင်လယ်ရေအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူငယ်သည် ပုခုံးကျယ်ပြီး ခါးသေးကာ၊ ရင်ခွင်အတွင်း၌ ဓားကြီး ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ပွေ့ထားရင်း ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိရာဘက်သို့ အစွမ်းကုန် ကူးခတ်သွားခဲ့တော့သည်။ သူသည် မည်သည့် မန္တန်များကိုမျှ အသုံးမပြုခဲ့သလို၊ ရေရှောင်မန္တန်များကိုလည်း ဖွဲ့စည်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

“ဒီနေရာက ကိစ္စရပ်တွေက... ရေက တကယ်ကို နက်လွန်းလှတယ်၊ နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ ငါ့ကို နစ်မြုပ်သွားစေမှာပဲ...”

ဝမ်ဖူဖုန်း သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် တွေးတောလိုက်မိ၏။

သူသည် ရှန်ရှန်းနန်းတော်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ရာထူးသက်တမ်း အတိုဆုံးသော နန်းတော်အရှင်ဖြစ်လာခဲ့ရရှာပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ရာထူးနေရာကို ဆက်ခံရရှိခဲ့သည်မှာ ရက်ပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း၊ ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အခြားလူများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

မူလက ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်လည်း ပျက်စီးပါစေ၊ ကောင်းကင်လူသားများ ရှိနေသရွေ့ ထိုသူများ၏ အရှိန်အဝါကို အားကိုးလျက် အနာဂတ်တွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုကောင်းကင်လူသားများ၏ နတ်ဘုရားရုပ်ထုများပင်လျှင် လုံးဝဥဿုံ ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းတုန်းက ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကျရောက်လာသည့် ထိုလက်ဝါးကြီး၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများက သူ့ကို အလွန်တရာမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

“တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီလက်ဝါးကြီး၏ ပိုင်ရှင်က ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ...”

“ဒါက ကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ လူ့လောကအကြားရှိ ချိတ်ဆက်မှု အားလုံးကို လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ...”

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရပြီး၊ အလျင်အမြန်ပင် မိမိ၏ စိတ်အာရုံများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။ ယခုလိုမျိုး ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးအကြောင်းကို ဆက်လက်၍ တွေးတောနေမည်ဆိုပါက၊ တစ်ဖက်လူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ကြည်လင်ဝင်းပနေခဲ့ပြီး၊ မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအားများကိုမျှ မသုံးဘဲ မိမိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှုကို အားကိုးလျက်၊ ငါးတစ်ကောင်အလား ပင်လယ်ကမ်းခြေရှိရာဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ကူးခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့ဝက်ခန့် ကူးခတ်ပြီးသွားခဲ့သည့် အချိန်တွင်မူ၊ ဝမ်ဖူဖုန်းသည် သွားများပင် ကျိန်းစပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အရင်တုန်းက ဘာဖြစ်လို့ သတိမထားမိခဲ့တာလဲ... ဘယ်သူက ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကို ဒီလောက် ကျယ်ပြောလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ လာပြီးတော့ တည်ဆောက်ခဲ့တာလဲ... ဒါက ဘယ်အချိန်အထိ ကူးရဦးမှာလဲ...”

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် မည်သည့် တန်ခိုးစွမ်းအားများကိုမျှ ထုတ်ဖော်ရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် သွားများကို တင်းတင်းကြုတ်ကာ ခေါင်းကို ငုံ့လျက် ဆက်လက်၍ အစွမ်းကုန် ကူးခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

............................................

လီယန်ချူသည် ပိုင်ချူဟန်၏ နှုတ်ဖျားမှတစ်ဆင့် သူမသည် ရှန်ရှန်းနန်းတော် တည်ရှိရာနေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ ထိုကျောင်းတော်ကြီးတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

“ရှန်ရှန်းနန်းတော် အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်လျှို့ဝှက်ပြီး၊ နန်းတော်ထဲက လူတွေအားလုံးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပိတ်ဆို့ခြင်း မန္တန်တွေ ရှိနေတာပဲကို... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ...”

ပိုင်ချူဟန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

“ရှန်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ နန်းတော်အရှင် ရွှီဟွမ်ဟော က အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက သူက သစ္စာဖောက်ခဲ့လို့ ငါက သူ့ရဲ့ နဖူးအလယ်မှာ ဓားချက်တစ်ခု ဖြတ်တောက်ပြီ ဒဏ်ရာချန်ထားခဲ့တာ။ ဒီဓားချက်ရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအား အငွေ့အသက်ကို အားကိုးပြီးတော့ပဲ ငါက ရှန်ရှန်းနန်းတော်ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ...”

လီယန်ချူသည် ယခုမှသာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

ပိုင်ချူဟန်၏ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန်တရာမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ သူမသည် အတိတ်က တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခု၏ ခေတ်ကာလမှ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း သာမန်မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှန်ရှန်းနန်းတော်ကို ယခုမျှလောက်အထိ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် သေချာပေါက်ပင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် မင်းနေပြည်တော်ကို ထပ်မံ၍ ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ငယ်ရွယ်သော ဧကရာဇ်နှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် ကိုယ်ထင်ပြခြင်းမျိုး မပြုခဲ့ချေ။

သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရား ၊ အဖိုးအို တာအိုဆရာကြီး၊ ရဟန်းပျိုလေး တို့ကို နှုတ်ဆက်စကား ပြောကြားပြီးနောက်တွင်၊ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဂါရဝပြုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး တိမ်များကို စီးနင်းလျက် ဝေမြို့တော်ရှိရာဘက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ကျွေ့ဟွာ၊ ဖန့်ချင်းလန်၊ ယွန်းနျန်း တို့သည်လည်း သူနှင့်အတူ တိမ်များကို စီးနင်းလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး၊ အလင်းတန်းများစွာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

ပိုင်ချူဟန်ကမူ အတူတူ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သူမသည် မိမိ၏ နောက်ဆုံးသော ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ရှာဖွေရန်နှင့် အတိတ်က ကိစ္စရပ်အားလုံးကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းရန်အတွက်၊ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်စွာဖြင့် တောင်ဘက် နယ်စပ်ဒေသရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

............................................

ဝေမြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင်မူ... ဆိုင်ရှင်မသည် မိမိကိုယ်တိုင် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အစားအစာ အများအပြားကို ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ အောင်ပွဲခံ စားပွဲတော်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

“အစောပိုင်းတုန်းက ငါကိုယ်တိုင် နေရာကို မရောက်ရှိခဲ့ပေမဲ့... ကောင်းကင်လူသားတွေကို လူ့လောကထဲမှာ လုံးဝဥဿုံ သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်တာက တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းပြီး စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့တွေ အဝသောက်ကြရမယ်...”

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် လူတိုင်းသည် ဆိုင်ရှင်မ နေရာသို့ ရောက်မလာခဲ့သော်လည်း၊ သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ပေးခဲ့သည်ကို သိရှိထားကြပေသည်။ ထို့အပြင် ကျူယီနဂါးနတ်မီးအုပ်ဆောင်းကို အသုံးပြုလျက် အစွမ်းထက်လှသော ကောင်းကင်လူသားနှစ်ဦးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းက တကယ့်ကို အဓိကအကျဆုံးသော ကူညီပံ့ပိုးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လီယန်ချူသည် မိမိ၏ စိတ်ထဲရှိ သံသယကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချင်းလန်... နင်က ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ...”

ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ငါက မူလက အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ပြင်မှာ ရေလှိုင်းတွေကို ကြည့်ရင်း ဓားကျင့်နေတာ... အစ်မက ငါ့ဆီကို သတင်းပို့လိုက်လို့ ပြန်လာခဲ့တာ...”

လီယန်ချူသည် ယခုမှသာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရပြီး -

“အော်... ဒါကြောင့်ကိုး...”

ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးကြသည့်နောက်တွင် လူတိုင်းသည် အသီးသီး လူစုခွဲသွားခဲ့ကြတော့သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ကိုယ်ပိုင် အခန်းများ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ယွန်းနျန်း တွင်လည်း နေထိုင်စရာ နေရာ ရှိပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် -

“အချို့ ကိစ္စရပ်တွေကို ပြောလို့မရဘူး... ပြောလိုက်ရင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ နင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူးနော်...”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ရင်း ပြုံးကာ -

“သေချာတာပေါ့... အပြစ်မတင်ပါဘူး...”

ဆိုင်ရှင်မသည် ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ထင်မပြခဲ့တာလဲ ဆိုသည်ကို လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိလိုက်ပေသည်။ သူမ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများက ယခုမျှလောက်အထိ ကြီးမားလှသဖြင့် သာမန်လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပြီး၊ ဆယ်ပုံရှစ်ပုံမှာ အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှင်မသည် အထက်ကောင်းကင်ဘုံမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို သတိထားမိသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်မက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“ရှန်ရှန်းနန်းတော်ထဲက နတ်ဘုရားရုပ်ထုတွေက ချိတ်ဆက်မှုတွေပဲ။ အဲဒီရုပ်ထုတွေ မရှိတော့ရင် ကောင်းကင်လူသားတွေ လူ့လောကထဲကို ဆင်းသက်ဖို့က မလွယ်ကူတော့ဘူး... နတ်ဘုရားတွေအတွက်ဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်...”

လီယန်ချူသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ဖက်လိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် လူနှစ်ဦးစလုံးမှာ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်နေကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အိမ်ခေါင်မိုးထက်တွင် ထိုင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိမ်ခေါင်မိုးထက်တွင် ထောက်ထားရင်း၊ ကြည်လင်ဝင်းပလှသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ညကောင်းကင်ယံကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်လူသား မျိုးနွယ်စုက နတ်ဘုရားလောကအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးကြတာ ၊ လောကအနှံ့က ကိုးကွယ်ပူဇော်ခြင်း အမွှေးတိုင် အနံ့အသက်တွေကို ခံယူထားကြတာ။ လူအချို့ သေဆုံးသွားတာက သူတို့တွေအနေနဲ့ အကြီးအကျယ် လိုက်လံစုံစမ်း စစ်ဆေးတာမျိုး မလုပ်ရင်တောင်... လုံးဝ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း မပြုဘဲတော့ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက အခု ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပေမဲ့... ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်မလဲဆိုတာ မသိရဘူး...”

လီယန်ချူသည် မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားလာတိုင်း... မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အံ့ဩစရာတွေ ပေးနိုင်တာပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက မေးစေ့ကို အသာအယာ ပင့်တင်လိုက်ရင်း မာန်မာနကြီးစွာဖြင့် -

“ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... အခုလိုမျိုး အမျိုးသမီးတွေကမှ ပိုပြီးတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ လက်မထောင်ကာ ချီးမွမ်းလိုက်မိ၏။

ဆိုင်ရှင်မက ရုတ်တရက်ဆိုသလို -

“ကျွေ့ဟွာ က ရှင့်ကို သဘောကျနေတာ ကျွန်မ မြင်ရတယ်... သူမကို ရှင့်အတွက် မယားငယ်တစ်ယောက်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လိုက်တာက ဘယ်လိုလဲ...”

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော တင်ပါးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စရပ်တွေကိုပဲ အမြဲတမ်း တွေးနေရတာလဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

“ကျွန်မက ကျွေ့ဟွာ ကို သဘောကျလို့ပါ... ပြီးတော့ ယွန်းနျန်း လည်း ရှိသေးတယ်လေ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာက... အိမ်ထောင်ဦးစီး မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိသင့်ရှိထိုက်တဲ့ စိတ်သဘောထားကြီးမှုပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီယန်ချူ၏ အရှေ့တွင် အရိုအသေပေးလျက် -

“အရှင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးမ ယခုလိုမျိုး စီစဉ်ပေးတာကို အားရကျေနပ်မှု ရှိရဲ့လား...”

လီယန်ချူသည် ရယ်ရခက် မျက်ရည်ကျခက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း... ဆိုင်ရှင်မကမူ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် -

“ငါ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးသော သားကိုတော့ ငါကပဲ မွေးပေးရမယ်။ သားကြီးက အိမ်ထောင်ဦးစီး မိန်းမရဲ့ ဝမ်းက မဟုတ်ရင်... အနာဂတ်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ခွဲဝေကြတဲ့အခါ ပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်...”

လီယန်ချူ - “........................”

၎င်းက တကယ့်ကို ရှေးရိုးစွဲ အတွေးအခေါ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အယူအဆဟောင်းများ ပင် ဖြစ်၏။

သူသည် ဆိုင်ရှင်မကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် -

“အရင်တုန်းက မင်းက သဝန်တိုတတ်တယ်လို့ ငါ မှတ်မိထားတာ... ချင်းလန် ရဲ့ ကိစ္စကိုတောင် သဝန်တိုခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား။ အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ စိတ်သဘောထားတွေ ဒီလောက်တောင် ကြီးမားသွားရတာလဲ...”

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်နှာထက်တွင် လှပချောမောလှသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး -

“မရှိပါဘူး... ကျွန်မက မူလကတည်းက ယခုလိုမျိုး စိတ်သဘောထား ကြီးမားလှတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ...”

သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်မိသည်။

“နင်က အခုအချိန်မှာ တကယ့်ကို သန်မာလွန်းနေတာပဲကို... ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလဲ...”

လီယန်ချူသည် သူမကို သံသယစိတ်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မ၏ ကြီးမားလှသော ဖိအားများကို ခံယူထားရသည့် ရင်ဘတ်ထက်သို့ အကြည့်များ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

“စိတ်သဘောထားကြီးတာ... တစ်ခုတည်းတင် မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်...”

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မက သူ့ကို ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝစွာဖြင့် တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

“ရှင်က အလွန် သဘောကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

ဆိုင်ရှင်မသည် မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်ပြလိုက်ရင်း၊ လီယန်ချူ၏ နံဘေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်သည်။

“ကျွေ့ဟွာ က ရှင်ပြောဖူးတဲ့... ဘာလဲ... ကြောင်သူငယ်မလေး လား... ကြောင်နားရွက်မလေး လား... ပြီးတော့ ယွန်းနျန်း ကိုလည်း ကြည့်ဦး၊ ကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် အိမ်ထောင်ရှင်မ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေလဲ...”

“အရှင်ကြီး... ကျွန်မက သဘောတူပြီးပြီပဲကို၊ ရှင်က ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့...”

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် -

“မင်းက တကယ်ကို ဇနီးကောင်းတစ်ယောက်ပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

“ကျွန်မကတော့ အိမ်ထောင်ဦးစီး မိန်းမကြီးလို့ အခေါ်ခံရတာကို ပိုပြီးတော့ သဘောကျတယ်...”

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ဖျားထက်တွင် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားခဲ့ရသည်။

“ငါက သာမန် တာအိုဆရာတစ်ယောက်ပဲဟာ... ဘာ ဧကရာဇ်မင်းကြီးမှလည်း မဟုတ်ဘူး...”

ဆိုင်ရှင်မသည် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရင်း၊ ပြုံးလျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ -

“လူ့လောကရဲ့ ဧကရာဇ် မဖြစ်နိုင်ရင်တော့... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်အောင် လုပ်ပေါ့... အနာဂတ်ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ဘယ်သူက သေသေချာချာ ပြောနိုင်ပါ့မလဲ...”

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး -

“မင်းက တကယ်ကို တွေးရဲတာပဲ... မူလက ဒီကောင်းကင်လူသားတွေနဲ့ ငါသတ်ပစ်လိုက်တဲ့ မြေပြင်နတ်ဘုရားတွေက၊ ငါ နတ်ဘုရားလောကထဲကို ရောက်လာပြီး သူတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာကို မျှော်လင့်နေကြတာ...”

“အခုအချိန်မှာ နတ်ဘုရားလောကထဲကို သွားပြီး ဧကရာဇ်လုပ်မယ့် အတွေးမျိုး ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့... ဒီထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို အကုန်အစင် ပြစ်မှားစော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့...”

ဆိုင်ရှင်မက သဘောတူဟန်ဖြင့် -

“ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... နတ်ဘုရားလောကထဲမှာ နောက်ခံအရှိန်အဝါ မရှိတာက လူ့လောကထဲမှာထက် ပိုပြီးတော့ လျှောက်လှမ်းရ ခက်ခဲလိမ့်မယ်...”

“ရှင့်ရဲ့ အခုလိုမျိုး ပြတ်သားပြီး ခက်ထန်လှတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ဆိုရင်... မျက်လုံးထဲမှာ သဲတစ်ပွင့်တောင် အဝင်မခံတဲ့လူဆိုတော့၊ သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လီယန်ချူက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး -

“ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ လောကကြီးကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ကိုယ်ထင်မပြခဲ့ရင်တောင်... တိတ်တဆိတ်နဲ့ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်သင့်တာပဲ။ သက်ရှိသတ္တဝါတွေကို အလွတ်သတ်ဖြတ်နေကြတာက... မိစ္ဆာကောင်တွေနဲ့ ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး...”

ဆိုင်ရှင်မသည် သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး -

“ရာထူးနေရာ ပိုပြီးတော့ မြင့်မားလေ၊ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ် ပိုပြီးတော့ မြင့်မားလေ... အမှန်နဲ့အမှား၊ အကောင်းနဲ့အဆိုးရဲ့ အပိုင်းအခြားတွေကို ခွဲခြားရ ခက်ခဲလေပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

လီယန်ချူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ လေးနက်စွာဖြင့် -

“ဒီလိုမျိုး စကားလုံးတွေကို ပြောတဲ့လူကိုတော့... သူ့အမေတောင် မှတ်မိမှာမဟုတ်တဲ့အထိ အစွမ်းကုန် ရိုက်နှက်ပစ်ရမယ်...”

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

“အဆုံးသတ်မှာတော့... ကိုယ့်ရဲ့ လက်သီးက ပိုပြီးတော့ မာကျောဖို့ပဲ လိုအပ်တာပဲ...”

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလိုက်ပြီး -

“တကယ့်ကို အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှတာပဲ..”

ထို့နောက်တွင်မူ သူမသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လီယန်ချူကို မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်ရင်း -

“ဒါဆိုရင် ဒီနေ့ည... ကျွန်မ ကျွေ့ဟွာ ကို ရှင့်ရဲ့ အခန်းထဲကို ပို့ပေးရမလား...”

“ရှင် ကြောင်နားရွက်မလေးရဲ့ အရသာကို စမ်းကြည့်ချင်လား...”

စကားပြောဆိုသံများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ဆိုင်ရှင်မသည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ ပြောကြားလာခဲ့ပြန်ပြီ ဖြစ်ကာ၊ မျက်ဝန်းအစုံအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ တိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားစေလောက်အောင် လှပချောမောလှသော နတ်ဘုရားမတစ်ပါးအလား ဖြစ်ပေသည်။

............................................

ချင်းယွန်း ကျောင်းတော်...

ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းလှပပြီး၊ မျက်နှာသွင်ပြင် ထင်ရှားကာ... ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အလှတရားများ ရှိနေသည့် ကျွေ့ဟွာ သည် ယခုအချိန်တွင် ခေါင်းအုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပိုက်ပွေ့ထားရင်း အိပ်ပျော်နေခဲ့သည့်အလား ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ နီရဲလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ နားကို အစွမ်းကုန် စွင့်ထားရင်း တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အာ...ဒီနေ့ညတင်ပဲလား... ဒါက တကယ့်ကို... ကောင်းလွန်းလှပါလား...”

နေ့ခင်းဘက်တုန်းက မိမိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် ကိုယ်ခံပညာဖြင့် ကောင်းကင်လူသားကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့သည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမလေးသည်၊ ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာထက်၌ နီရဲလှသော အမူအရာများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

ဆိုင်ရှင်မ၏ စကားလုံးများကြောင့် ကျွေ့ဟွာ ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာမှ ဆွတ်ဆွတ်တုန်အောင် ခံစားလိုက်ရပြီး -

“သေချာပေါက် လူမှန်ကို ရွေးချယ်မိခဲ့တာပဲ...”

သူမသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ ကူညီပံ့ပိုးမှုအောက်တွင် လူသားအသွင်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လ၏ တန်ခိုးစွမ်းအားများကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သဖြင့် တန်ခိုးစွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတင်မကဘဲ ဆိုင်ရှင်မက သူမအတွက် ယခုမျှလောက်အထိ စဉ်းစားပေးခဲ့သေး၏။

“ကြောင်နားရွက်မလေး ဟုတ်လား...”

ကျွေ့ဟွာက မျက်လုံးကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် စောင့်ဆိုင်းရင်း စောင့်ဆိုင်းရင်းဖြင့် လီယန်ချူ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ကျွေ့ဟွာသည် ခေါင်းအုံးကို ပိုက်ပွေ့ထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရရှာပြီး၊ နှုတ်ဖျားမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“လူလိမ်... ဒီနေ့ညလို့ ပြောထားပါရက်နဲ့...”

............................................

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်မူ...

တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ဆန်ပြုတ် သောက်နေကြသည့် အချိန်တွင်၊ ကျွေ့ဟွာသည် သေချာပေါက်ပင် အိပ်ရေးဝဝ မအိပ်ခဲ့ရသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် အခါအားလျော်စွာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိပြီး၊ စကားပြောရန် ကြံစည်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ဘာမှမပြောဘဲ ဆန်ပြုတ်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် သောက်နေခဲ့တော့သည်။

ယွန်းနျန်းသည် ဘေးနားမှနေ၍ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်လျက် သောက်သုံးနေခဲ့ပြီး၊ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ကြည်လင်လှသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အနည်းငယ်မျှ မိန်းမောတွေဝေနေခဲ့ပြီး၊ အခါအားလျော်စွာ စိတ်လွင့်နေခဲ့မိ၏။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အေးစက်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဘေးနားတွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြေအနေများကို အေးစက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အေးစက်လှသော ဓားနတ်ဘုရားမတစ်ပါး၏ ပုံသဏ္ဍာန်မျိုး ရှိနေခဲ့သော်လည်း၊ လောကအလယ်တွင်မူ ရဲရင့်လှသော အမျိုးသမီး လောကသားတစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး ရှိပေသည်။

လက်ထဲတွင် ပူပူနွေးနွေးရှိသော ပေါက်စီကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း တစ်ချက် ကိုက်လိုက်ရာ၊ အထဲမှ အရည်များ တရွှင်ရွှင် စီးကျလာခဲ့ပြီး အလွန်တရာမှ အရသာရှိစွာဖြင့် စားသောက်နေခဲ့တော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မကမူ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

အများအားဖြင့် ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် သူမသည် နေအမြင့်ကြီး ရောက်သည်အထိ အိပ်စက်လေ့ ရှိပြီး၊ ၎င်းမှာ အလွန်တရာမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လွန်းလှခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဘေးနားမှနေ၍ အေးစက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

“ငါ့ရဲ့ အစ်မကတော့... တကယ့်ကို ကိစ္စရပ်တွေကို ရှာဖွေတတ်လွန်းလှပါလား...”