အခန်း (၁၀၆၇-၁၀၆၈)

အခန်း (၁၀၆၇) ကစားပွဲစီစဉ်သူ

ခွန်လွန်၊

ဤနေရာသည် တောင်တန်းအပေါင်းတို့၏ မိခင်အဖြစ် ကျော်ကြားလှပေသည်။

မဟာရှခေတ်နောက်ပိုင်းတွင် ကျင့်ကြံသူများ ဆုတ်ယုတ်ကျဆင်းသွားခဲ့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းဂိုဏ်း အများအပြားသည် ကူန်လွန်တောင်တန်းပေါ်၌ မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်း အမွေထိန်းသိမ်းခဲ့ကြသည်။

တောင်ထိပ်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဆည်းနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်ပြီး ယခုအချိန်တွင်မူ တောင်ထိပ်တစ်ခု၌ ရုတ်တရက် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်း ပြိုကျသွားကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော နန်းတော်ပျက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤနန်းတော်သည် အလွန်တရာ ရှေးကျလှပြီး မည်သည့်ခေတ်ကာလက တတည်ဆောက်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

နန်းတော်ထက်ရှိ ပန်းပုလက်ရာများမှာ မဟာရှန်းခေတ်ကာလက နက်ပြာရောင်ငှက် ပုံစံများနှင့် အနည်းငယ်တူညီပြီး သင်္ကေတနှင့်တူသော စာလုံးအချို့လည်း ရှိနေသည်။

ဖြူဖျော့သောမျက်နှာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး အလွန်အမင်း အရှိန်အဝါ ကြီးမားပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ရေခဲအချို့ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်ကာ ရေခဲပြင်ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခုတင်တင်မှ ခွဲထွက်လာခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် စူးရှလှသော နေရောင်ခြည်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကို ရှေ့တွင် ကာလိုက်ကာ အနည်းငယ် နေသားမကျသေးသည့်ဟန်ဖြင့်၊

"နောက်ဆုံးတော့... ငါ ဒီနေ့ကို စောင့်ခဲ့ရပြီပဲ"

ထိုအမျိုးသားသည် အသံအိုးနက်နက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး လက်အင်္ကျီအရှည်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်တွင် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရောင်ခြည်တော်တစ်ခု ရှိနေပြီး ဤနေရာ၌ ကျင့်ကြံသူအများအပြားသည် ဘေးတွင် တရားထိုင်ကာ သိမြင်နားလည်မှု ရရှိရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

မှောင်ရိပ်ထဲတွင်မူ ရှေးကျသော ကျင့်ကြံသူအချို့သည် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး အခြားသူများ၏ သိမြင်နားလည်မှုများမှတစ်ဆင့် လမ်းစကို အရင်စူးစမ်းရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

ထို့အပြင် ဤအထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်သည် မိုးကောင်းကင်အထိ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း အနီးကပ် သွားနေရန်လည်း မလိုပေ။

လေဟာနယ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ပုံရိပ်တစ်ခု ဒုန်းစိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အထက်ဘုံပျံသန်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်၏ အောက်၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူ အများအပြား သတိပြုမိသွားကြပြီး ရင်ထဲ၌ လေးလံသွားကြသည်။

ဤအမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် အထက်ဘုံပျံသန်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မျက်စိရှေ့တွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကွဲအက်သံနှင့်အတူ လေဟာနယ်ထဲ၌ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံအထိ ဆည်းနှင်းမုန်တိုင်းများ စုစည်းကာ နဂါးပျံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝဲကရက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မိုးကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး အချို့က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကြတော့သည်။

"ဘယ်ကလာတဲ့ အရိုင်းအစိုင်းလဲ။ ဒီလောက်တောင် စည်းကမ်းမရှိရသလား "

"ဒီအထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်က ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း သိမ်းပိုက်ချင်တာလား"

သို့သော် ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် ကြားသိပုံမရဘဲ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းအပြုံးသည် သူ၏ မျက်ဝန်းများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီခြေလှမ်းကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် မင်းတို့တွေက သာမန်လူသားတွေပဲ။ ငါကိုယ်တော် အာဏာရှိစဉ်အခါကဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အရေခွံကို ခွာပြီး မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ပူဇော်ပွဲ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီ"

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် တစ်ချက်မျှ ဝေ့ကြည့်ကာ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မိုးကောင်းကင်ထက်မှ ဆည်းနှင်းမုန်တိုင်းများ လွင့်ပြယ်သွားပြီး၊

မိုးတိမ်တောင်ပန်ကြီးများ တရိပ်ရိပ် လိပ်တက်လာကာ မိုးခြိမ်းသံများ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် မြည်ဟည်းလာတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား ရှိနေသော နေရာကို ဗဟိုပြု၍ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုးတိမ်မည်းကြီးများသည် တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့သွားရာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ဤနေရာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိသွားကြသည်။

လူအများအပြား လေထဲသို့ ပျံတက်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် ဤနေရာသို့ ကျရောက်လာကြသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်များ ထူထပ်စွာ ပိတ်ဖုံးနေပြီး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာရာ ခရမ်းရောင် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှပြီး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"သူ... သူက အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းတော့မှာလား"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ သူ ရောက်လာတာနဲ့ ဘာလို့ အထက်ဘုံတက်လှမ်းပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို လှုံ့ဆော်နိုင်ရတာလဲ"

"စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျင့်ကြံသူ အများအပြား တီးတိုး ဝေဖန်နေကြပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် လက်အင်္ကျီအရှည်ကို ဝေ့ယမ်းကာ လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ဤခရမ်းရောင် ကောင်းကင်လျှပ်စီးကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး လူသေတစ်ယောက်နှင့် တူနေသော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လျှပ်စီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သောအခါမှသာ လူတိုင်းသည် ဤသူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ထက်မြက်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်လှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဂျိန်း

မိုးခြိမ်းသံကြီး အရူးအမူး မြည်ဟည်းသွားသည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်လည် ဆင်းသက်လာပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လျှပ်စီးမီးလျှံများ ဝန်းရံနေပြီး လက်အင်္ကျီကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လျှပ်စီးမီးလျှံများ အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဝုန်းဝုန်းဝုန်း

ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဒုတိယမြောက် ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီး ကျဆင်းလာပြန်ရာ ယခင်တစ်ခုထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်လှပေသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အမူအရာသည် ခက်ထန်တည်တင်းသွားပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လေထဲသို့ မပျံတက်တော့ဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားလှိုင်းများသည် ကောင်းကင်လျှပ်စီးနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးတိုက်မိသွားတော့သည်။

ဝုန်းဝုန်းဝုန်း

သူနှင့် အနည်းငယ် နီးကပ်သော နေရာ၌ ရှိနေသည့် ကျင့်ကြံသူများသည် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာပြီး သူ၏ အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားလှိုင်းများကြောင့် ဒဏ်ရာရလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်လာသဖြင့် ဝိညာဉ်များ တုန်လှုပ်ချောက်ချားကုန်ကြပြီး လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်ခွာပြီး ဝေးရာသို့ ပြေးကြတော့သည်။

ဒါက သူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခပဲလေ၊ တခြားလူတွေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

ကျွဲကူးရေပါ ဖြစ်သွားပြီး သူ့အတွက် ဘေးဒုက္ခကို ကူညီမျှဝေပေးမိရင် မတွေးဝံ့စရာပဲ။

ဂျိန်း ဂျိန်း ဂျိန်း

ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် ကောင်းကင်လျှပ်စီး တစ်ဆယ့်နှစ်ချက်ကို ဆက်တိုက် ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်ပြီး ဆံပင်နက်များသည် ဦးခေါင်းနောက်တွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး မာန်မာနထောင်လွှားပြီး ရဲရင့်ပြတ်သားပုံရသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းတို့ ငါ့ကို လုပ်ကြံခဲ့ကြတယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ် ငါ အပေါ်ကို ရောက်သွားရင် အဲဒီတုန်းက ကိစ္စတွေကို လုပ်ခဲ့တဲ့လူတွေကို ငါ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး "

ဝတ်ရုံနက်အမျိုးသား၏ အသံသည် အေးစက်လွန်းလှသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ နက်ပြာရောင်ငှက်၏ ရိပ်ဝါပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီး ကျဆင်းလာပြီး ထိုနက်ပြာရောင်ငှက်ပုံရိပ်နှင့် တိုးတိုက်မိသွားသည်။

နက်ပြာရောင်ငှက်သည် စူးရှသော တွန်ကျူးသံတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရာ မြေကမ္ဘာနှင့် ကောင်းကင်အကြား ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကူန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘေးဒုက္ခလျှပ်စီးများ လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အရှိန်အဝါမှာ ထက်မြက်လွန်းလှသည်။

ခွန်လွန်တောင်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်နေသည့် ကိစ္စသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ဖြစ်သွားသည်။

တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူများ၊ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲများနှင့် ဂိုဏ်းချုပ်များ၊

ထို့ပြင် မဟာရှခေတ်ကတည်းက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှောင်ရှားရန် ဤနေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာကြသည်။

ပူပြင်းစူးရှသော အကြည့်များသည် ဤနေရာသို့ ကျရောက်လာကြသည်။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် ကောင်းကင်လျှပ်စီး တစ်ဆယ့်နှစ်ချက်ကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နက်ပြာရောင်ငှက်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်၍ ခရမ်းရောင်လျှပ်စီးကို ထပ်မံ ကြံ့ကြံ့ခံလိုက်ပြန်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ကာ ဤမြင်ကွင်းကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များ တရိပ်ရိပ် လိပ်တက်နေပြီး လျှပ်စီးမီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထို့နောက် ကောင်းကင်တံခါး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး နတ်သက်စကြဝဠာ အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံနေကာ ရွှေရောင်တိမ်တိုက်များအတွင်း ဖုံးလွှမ်းလျက် ထောင်သောင်းမကသော ရောင်ခြည်တော်များ ဖြာထွက်နေသည်။

တံခါးအနားတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားဆန်သော အရှိန်အဝါနှင့် ထူးကဲသော စရိုက်ရှိသော်လည်း မျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေသဖြင့် သေချာ မမြင်ရချေ。

လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ကြီးမြတ်လှသော တရားဓမ္မသံစဉ်များ၊ နတ်ဘုရားသံစဉ်များ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကောင်းကင်သမီးတော်များ ပန်းကြဲနေသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ကောင်းကင်တံခါး အကျယ်ကြီး ပွင့်သွားပြီ။

ဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြည်နူးဝမ်းမြောက်မှုများ ထင်ဟပ်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ၊

"အဲဒီမိန်းမ ငါ့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပဲ၊ တကယ်ပဲ ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ မြေကမ္ဘာနဲ့ ကောင်းကင်ရဲ့ ကံတရားပဲ"

"ငါ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရတာ တန်ပါတယ် "

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဖြည်းည်းစွာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ကောင်းကင်တံခါးနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ နတ်သက်စကြဝဠာ အရှိန်အဝါများ လွင့်ပျံကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။

ခွန်လွန်တောင်ထဲမှ ဆည်းနှင်းများကို ခွဲထွက်လာသော ဤဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် ကောင်းကင်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

အထက်ဘုံသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားလေပြီ။

ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မူလရောင်ခြည်တော်အပြင် နောက်ထပ် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်တစ်ခု ထပ်မံ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော မြင်ကွင်းသည် ခွန်န်လွန်တောင်ရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားပြီ!"

"မင်း မြင်လိုက်လား။ အဲဒီလူ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားပြီ"

၎င်းတို့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ထိုလူ အထက်ဘုံသို့ ပျံသန်းသွားခြင်းကိုလည်း အလွန် အားကျနေကြသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လူသားလောကမှ တကယ်ပဲ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ခွန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျင့်ကြံသူအများအပြားကို တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။

ခွန်လွန်တောင်တင်မကဘဲ ဝါရှန်းတောင်နှင့် ချင်ချန်တောင်တို့တွင်လည်း အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသူများ ရှိနေသည်။

ဝါရှန်းတောင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သည် ချွမ်ကျိန်း မျိုးနွယ်စုဝင်ဖြစ်ပြီး လောကီကို စွန့်ခွာကာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံကြကာ၊ တောင်အောက်ဆင်းခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် တရားထိုင်ခြင်းတို့ကိုသာ လုပ်ဆောင်ကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ တရားကျင့်ပိတ်ဆို့ခြင်း ဝင်လျှင် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်မှ ထိုဝတ်ရုံနက်နှင့် အမျိုးသားသည် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ပြီး နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းမှာ ဆန်းကြယ်လှသော်လည်း၊

ဝါရှန်းတောင်ဘက်တွင်မူ ဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို လက်အင်္ကျီထဲ ထည့်ကာ တိမ်တိုက်ပေါ်သို့ တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းသွားပြီး ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဘေးဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်၍ အထက်ဘုံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ဤသူသည် လောကအလယ်တွင် မိမိ၏ မျက်နှာစစ်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မပြသခဲ့ဖူးသဖြင့် မည်သူမျှ သူ၏ နောက်ခံကို မသိရှိကြချေ။

သို့သော် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားလှပြီး သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှကာ သာမန် ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ဘဲ၊

စစ်မှန်သော မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးပင် ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုသည် အထက်ဘုံသို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ကြည်နူးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကောင်းကင်တံခါး အကျယ်ကြီး ပွင့်သွားကာ တစ်လှမ်းချင်း ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ရာ နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

ထောင်သောင်းမကသော ရောင်ခြည်တော်များ ကျဆင်းလာပြီး အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝါရှန်းတောင်ထိပ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြေပြင်နတ်ဘုရားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဆက်တိုက် ဖိတ်ခေါ်လာကြသည်။

ယခင်က ဤလူများကို မည်သူမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။ ဤလူများသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်လာသည်ကို မသိရသော်လည်း အစွမ်းထက်လှပြီး ကောင်းကင်လျှပ်စီးကိုပင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သည့် မိုးထိစွမ်းပကားများ ရှိကြသည်။

ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာလျှင် ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်စဉ် ကောင်းကင်လျှပ်စီး၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီး ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ဒါကလွဲရင် ခြွင်းချက်မရှိဘဲ ဆန်းကြယ်သော ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦးစလုံး အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် ရတနာလက်နက် လေးခုကို ထုတ်ဖော်ခဲ့ပြီး ထိုရတနာလက်နက်များထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းပကားများသည် တောင်ကိုရွှေ့ပြီး ပင်လယ်ကို ဖို့နိုင်လောက်သော်လည်း၊

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ စွမ်းအားက ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ့ကို ရိုက်သတ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခုန်းထုန် တောင်သည် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော် ရှိသော်လည်း ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်ရာတွင် ကျရှုံးခဲ့ရသည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာ ဖြစ်လာခဲ့ရာ၊

လူတိုင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။

ဤဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံသူ၏ အရှိန်အဝါသည် သိသိသာသာပင် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ဖြစ်ပြီး လောကအလယ်တွင် လွတ်လပ်စွာ ကျင်လည်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊

ထိုကဲ့သို့သော ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် ကောင်းကင်လျှပ်စီး ဘေးဒုက္ခကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့် ၎င်းတို့ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

မြို့တော်

အရပ်အမောင်း မြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော သိုင်းနတ်ဘုရားသည် လက်ထဲတွင် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မြို့တော်အပြင်ဘက်ရှိ စိမ်းလန်းသော တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ တောင်လေညင်းသည် ဝတ်ရုံကို တဖျတ်ဖျတ် တိုက်ခတ်နေပြီး၊

ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် မိမိဘာသာ အရှိန်အဝါတစ်ရပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ချန်နိုင်ငံ၏ ကံတရားစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူထားသူဖြစ်သည့်အလျောက် ဤ လီ အမည်ရှိ အဘိုးအိုသည် ချန်နိုင်ငံ၏ အရပ်ရပ်၌ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ၏ အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

"တကယ်ကို သည်းခံနိုင်ကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့လည်း မအောင့်နိုင်ကြတော့ဘူးပေါ့။"

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲမှုသည်လည်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။

ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ၏ ပြင်းထန်မှုသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားပေါ် မူတည်၍ လူတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် မတူညီကြချေ。

မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ရိုက်သတ်နိုင်သော လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခ၏ စွမ်းအားသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"သာမန်အချိန်တွေမှာ ဒီလူတွေကို မမြင်ရပေမဲ့ အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်း ပွင့်လာတော့လည်း မအောင့်နိုင်ကြတော့ဘူး။"

သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ပြင်းထန်သော အရက်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းများမှာ အရက်ရှိန်ကြောင့် ဝေဝါးနေသည်။

ဤ လီ အမည်ရှိ အဘိုးအိုသည် အရက်သောက်နိုင်စွမ်း အလွန်ညံ့ဖျင်းလှသော်လည်း အရက်သောက်ပြီးနောက် အမူအကျင့်မှာမူ မဆိုးလှပေ။ အမြဲတမ်း မူးလာလျှင် ခေါင်းချ၍ အိပ်ပျော်သွားတတ်သည်။

မဟုတ်လျှင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းပညာရှင်လူသားနတ်ဘုရား ၏ သက်တမ်းသည် အလွန်တိုတောင်းလှသည်။ သူသည် ချန်နိုင်ငံ၏ ကံတရားစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူထားရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အကယ်၍ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်ရင်တော့ အသက်ရှင်သန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်တစ်စ ရှိဦးမှာပဲ "

သိုင်းနတ်ဘုရားက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ပြန်မော့ကာ ပြင်းထန်သော အရက်ကို ထပ်မံ သောက်လိုက်ပြန်သည်။

လုံဟူရှန်းတောင်သည် လောကရှိ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ ဦးဆောင်သူအဖြစ် နောက်ခံအခြေခံ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသည်။

ချန်နိုင်ငံက လုံဟူရှန်းတောင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဘွဲ့ထူးများ ပေးအပ်ချီးမြှင့်ခဲ့သောကြောင့် လုံဟူရှန်းတောင်က ယခုကဲ့သို့ မြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းကို ရရှိခဲ့ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊

လုံဟူရှန်းတောင်သည် မူလကတည်းက လောကလွန်အဆင့်အတန်းတွင် ရှိနေပြီး စွမ်းပကား အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသောကြောင့်သာ၊

ထို့ကြောင့် နန်းတွင်းက ဘွဲ့ထူးများ ပေးအပ်ချီးမြှင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်အထိ ရှိရန် မလိုပေ။ ပထမအဆင့် ဟု ခေါ်သော တတိယနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ် သို့ ရောက်ရှိပြီး အခွင့်အရေး ကြုံလာပါက အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်။

လုံဟူရှန်းတောင်တွင်လည်း အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်တစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် အခြားကျင့်ကြံသူများ ဤနေရာသို့ ရောက်မလာကြသေးချေ။

လုံဟူရှန်းတောင်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွင် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေကြသော အဘိုးအို ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့၏ မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များမှာ ဆည်းနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း အခွင့်အရေး ရောက်ရှိလာသဖြင့် ဤအထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်၏ ဘေးတွင် ဝန်းရံနေကြသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ အဘိုးအို ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် အလွန်အမင်း အိုမင်းရင့်ရော်နေကြပြီး သက်တမ်းတိုး ဆေးအမျိုးမျိုးကို မှီဝဲနေကြရကာ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေကြပြီ။

အချို့မှာမူ မီးဆီကုန် ခမ်းခြောက်၍ ကွယ်လွန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မြေပြင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်ကို မခွဲထွက်နိုင်သဖြင့် သက်တမ်း မတိုးနိုင်ကြဘဲ အထက်ဘုံပျံသန်းရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ကြချေ။

အလွန်တရာ ပါရမီထူးချွန်လှသော လူအများအပြားပင်လျှင် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မြေမှုန့်တစ်ဆုပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ ဤအဘိုးအို ကျင့်ကြံသူများသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်၏ ဘေးတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝန်းရံကာ၊

ကျမ်းစာရွတ်ဆိုသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်တွင် မိမိဘာသာ ထူထောင်ထားသော နက်ရှိုင်းသော နောက်ခံများ ရှိသဖြင့် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားမှုများ ရှိသည်။

သံဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာသို့ အေးအေးလူလူ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လုံဟူရှန်းတောင်၏ လောက၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သော စစ်မှန်သောလူသား၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ပါးဖြစ်သည်။

ဤလူများထဲတွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အမြင့်မားဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သမ္ဘာဝါရင့်မှုမှာမူ အကြီးဆုံးမဟုတ်ချေ။

သူ၏ ဆရာမျိုးနွယ်စုသည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး ပြင်ပဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာကို လေ့လာကာ တစ်နေ့ကုန် သုတေသနပြုတတ်ကြသည်။

လက်ခံသော တပည့်ဦးရေမှာ မများလှဘဲ သူ့ထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာသောအခါ ဆရာတူညီအစ်ကို သုံးယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ဆရာတူညီအစ်ကို နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကွယ်လွန်သွားကြပြီဖြစ်ကာ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဓားသိုင်းပညာကိုသာ အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့် တပည့် တစ်ယောက်မျှ လက်မခံခဲ့ဖူးချေ။

ထို့ကြောင့် တူညီသော လုံဟူရှန်းတောင် တပည့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူ၏ မျိုးနွယ်စုတွင်မူ ဆက်ခံသူ မရှိချေ။

အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ပွင့်လင်းရိုးသားသော စရိုက်ရှိပြီး သံဓားကို ကိုင်ကာ တောင်ပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေရင်း၊

မိမိထက် အသက်ငယ်သော်လည်း သမ္ဘာဝါရင့်သော ဤဂိုဏ်းသားများကို ကြည့်ရှုကာ၊

ဝေဝါးစွာဖြင့် မိမိဆရာ သက်တမ်းကုန်ဆုံးခါနီးတွင် အထက်ဘုံတက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေး မရှိဘဲ နောက်ဆုံး၌ အိုမင်းကာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသွားသည်။

ထို့ပြင် ဆရာတူညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာကို အလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်အထိ သုတေသနပြုနိုင်ခဲ့ပြီး သက်တမ်းတိုး ရွှေဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ကာလကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

"နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရင်... တကယ်ပဲ လောကက နောက်မျိုးဆက်တွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နိုင်မှာလား"

အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဤအထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်၊

လုံဟူရှန်းတောင်၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွင် တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေသော အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အထက်ဘုံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် ပထမအဆင့် နယ်ပယ်ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရတနာလက်နက် အများအပြား ဆောင်ထားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်၍ နတ်ဘုရားဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလင်းရောင်ခြည်များနှင့်အတူ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း၊ ထာဝရအသက်ကို ရရှိခြင်း စသည့် ကိစ္စရပ်များသည် ဤလောကတွင် အမြဲတမ်း ကောလာဟလအဖြစ် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်မူ ချန်နိုင်ငံ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ သန့်ရှင်းသောမြေဖြစ်သည့် လုံဟူရှန်းတောင်တွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး အထက်ဘုံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မြို့တော်မှ ထိုလူငယ်ဧကရာဇ်သည် လုံဟူရှန်းတောင်ကို ဘွဲ့ထူးများ ထပ်မံ တိုးမြှင့်ချီးမြှင့်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုဆန်းကြယ်လှသော မြေပြင်နတ်ဘုရားများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် လူသားလောက ကျင့်ကြံသူများထဲမှ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားသော ဤလုံဟူရှန်းတောင် ကျင့်ကြံသူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ပင် ဖြစ်သေးသည်။

ဤကိစ္စသည် လူအများအပြားကို ယုံကြည်မှု တိုးပွားစေခဲ့。

တာ့ရှန်းကော်ကျောင်းတော် မှ ရဟန်းငယ်သည် တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ လူစုကို ခေါ်ဆောင်၍ လုံဟူရှန်းတောင်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ရှေ့သို့ ကြိုဆိုလိုက်ပြီး မသိနားမလည်ဟန်ဖြင့်၊

"ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ "

ရဟန်းငယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး၊

"အမိတ္တဘုရား... မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ ခင်မင်မှုအရဆိုရင် ငါ အားနာနာနဲ့ပဲ ပြောရတော့မယ်။ ငါကိုယ်တော်လည်း ဒီကံတရားကို လာပြီး အမှီလိုက်ချင်လို့ပါ "

အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ဟားဟားပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မင်း ဒီလိုပြောမှတော့ တာ့ရှန်းကော်ကျောင်းတော်က ဆရာတော်ကြီးတွေ အတူတူ အထက်ဘုံကို ပျံသန်းနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရမှာပေါ့"

သူသည် ရဟန်းငယ်နှင့် ခင်မင်မှု နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် နှစ်ယောက်သား အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စနောက်တတ်ကြသည်။

တာ့ရှန်းကော်ကျောင်းတော်တွင် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော် မရှိသဖြင့် ယခုအခါ ရဟန်းငယ်က အလျှော့ပေးလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် ရင်ထဲ၌ အလွန်ကြည်နူးသွားရသည်။

ဘုန်းတော်ကြီးများသည် လုံဟူရှန်းတောင်ထိပ်တွင် တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ထိုင်လိုက်ကြပြီး အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ကို စောင့်ကြည့် လေ့လာနေကြသည်။

နောက်ထပ် ရက်တစ်ရက် ကြာပြီးနောက်၊

ရှေးကျသော အရှိန်အဝါရှိပြီး အေးစက်စက် အကြည့်များရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ လုံဟူရှန်းတောင်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူကို ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်ကာ၊

"စီနီယာ... တူတော်လည်း ဒီကံတရားကို လာပြီး အမှီလိုက်ချင်လို့ပါ "

ဤသူသည်ကား မင် မိသားစု၏ ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လုံဟူရှန်းတောင် အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူကို သားတူ၊ တူတော်ကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးအိုကျင့်ကြံသူသည် မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အားနာစရာမလိုပါဘူး၊ ကြွ"

မင်မိသားစုဘိုးဘေးသည် ရှေးကျသော အရှိန်အဝါရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် တကယ်ပင် သိက္ခာကို ချထားနိုင်ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်၏ ကျောက်တုံးစိမ်းကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ကာ အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း ရောင်ခြည်တော်ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့် လေ့လာနေသည်။

ဝေးကွာသော နေရာမှလည်း မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း အနီးကပ်ကြည့်ရှုပါက ကံတရားစောင့်ရှောက်မှု ပိုမို ရရှိနိုင်မလား မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ပိုရှိလျှင် ကံကြမ္မာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းနိုင်ပေသည်။

ဝေမြို့တော်၊ ချင်းယွန်းကျောင်းတော်

မကြာသေးမီ ရက်ပိုင်းအတွင်း အရပ်ရပ်မှ အထက်ဘုံပျံသန်းခြင်း ကိစ္စရပ်များ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ရာ လူသားလောကတစ်ခုလုံး ကံတရားစောင့်ရှောက်မှု အလွန် ထူထပ်လှပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း မရှိခဲ့ဖူးသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် မြင်ကွင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။

လီယန်ချူ သည် ကျောင်းတော်ဝင်းအတွင်းရှိ ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရိုးရှင်းသော ကျင့်ကြံသူဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဆည်းနှင်းအနည်းငယ် ကျဆင်းနေပြီး အေးစက်သော လေပြင်းသည် ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘေးတွင်မူ ဝတ်ရုံဖြူကို ဆင်မြန်းထားကာ အေးစက်လှပသော စရိုက်ရှိသည့် ဖန့်ချင်းလန် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ထဲတွင်လည်း အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ၊

"ငါ ထင်ထားတာက အထက်ဘုံတက်လှမ်းဖို့ အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့၊ အခုကြည့်ရတာ လူကို အသေအလဲ တွန်းပို့တဲ့အထိ ခက်ခဲတဲ့ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်မှာ၊

"နင် ချင်ချန်တောင် ဒါမှမဟုတ် ခွန်လွန်တောင်ကို သွားပြီး ကံစမ်းမကြည့်ချင်ဘူးလား။"

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊

"လောလောဆယ်တော့ အဲဒီစိတ်ကူး မရှိသေးဘူး၊ ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်နဲ့ လူသားအကြား သတိပြုမိတဲ့ စိတ်ခံစားမှုမျိုးလည်း မပေါ်သေးဘူး "

မြေပြင်နတ်ဘုရားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်မလား ဆိုသည်ကို ရင်ထဲ၌ အနည်းနဲ့အများ ကြိုတင် ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်မှာ၊

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း မထင်ထားဘူး၊ အခုအချိန်မှာ အထက်ဘုံတက်လှမ်းတာက အလွန် ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်တော့သလိုပဲ"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဖြစ်နိုင်တာက အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ လူသားလောကမှာ ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား စုဆောင်းမိနေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ် "

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်... အဲဒီတုန်းက အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့တဲ့လူက လူသားလောက ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊

"ဒီကိစ္စကို အဖြေရှာလို့ မရဘူး၊ အမှားအမှန်နဲ့ ကောင်းကျိုးဆိုးပြစ်ကို အကဲဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲပါတယ်။"

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ဒီကိစ္စကို ငါ့အစ်မ လုပ်ခဲ့တာလို့ နင် သံသယဝင်နေလို့လား။"

လီယန်ချူက ခေါင်းကို ထပ်မံ ခါယမ်းလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ၊

"တကယ်လို့ မင်းအစ်မ လုပ်ခဲ့တာ ဆိုရင်တောင် အဲဒါက သေချာပေါက် မှန်ကန်တဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်ရမယ်။"

ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်မှာ၊

"နားထောင်ရတာ စည်းကမ်းမရှိလိုက်တာ "

လီယန်ချူက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်

"တကယ်လို့ ယုံချင်း လုပ်ခဲ့တာ ဆိုရင် သေချာပေါက် နောက်ထပ် နက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ် ရှိလိမ့်မယ် "

ဖန့်ယုံချင်း ဒါက ဆိုင်ရှင်မ ၏ အမည်ဖြစ်သည်။

အလွန်တရာ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု လမ်းလျှောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

နိုင်ငံတစ်ခုကို မှောက်မှားစေနိုင်လောက်အောင် လှပလွန်းလှပြီး လောကအလယ်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဆံပင်ရှည်များသည် ခါးအထိ ဝဲကျနေပြီး ယခုအချိန်တွင် ဆည်းနှင်းအများအပြား ကပ်ငြိနေသဖြင့် ပိုမို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားကို တိုးပွားစေသည်။

ဆိုင်ရှင်မ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီး ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝစွာ ပြုံးလိုက်ကာ၊

"သခင်ကြီး... ရှင် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောတာကို ကြားရတော့ ကျွန်မ တကယ်ပဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ် "

ဖန့်ချင်းလန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ လှည့်ကွက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

"သူက နင်လာတာကို သေချာပေါက် သိလို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒီလိုပြောတာ "

ဆိုင်ရှင်မ က မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး

"မဟုတ်ဘူး၊ သေချာပေါက် ဒါက ရင်ထဲက စကားအစစ်အမှန်ပဲ၊ ငါ နားထောင်လို့ ရတယ် "

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး အနည်းငယ် မာန်မာနထောင်လွှားသော အရိပ်အယောင်လည်း ပါဝင်နေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က လက်ဖြင့် မျက်နှာကို ကာလိုက်သည်။

ဤအေးစက်လှပသော ဓားနတ်သမီးသည် ဆိုင်ရှင်မ နှင့် လီယန်ချူတို့ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှသာ လူသားဆန်သော အမူအရာ အများအပြားကို ပြသတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် အချိန်အများစုတွင် ရေခဲတုံးကဲ့သို့ အေးစက်နေတတ်သည်။

ချန်နိုင်ငံတော်ဝင်မျိုးနွယ်မှ ထိုလူငယ်ကျွမ်းကျင်သူသည် သူမအား ချစ်ရေးဆိုရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဖန့်ချင်းလန်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

သူမက ပြင်းထန်စွာ မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုလူငယ်သည် နယ်စပ်ဒေသမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။

ထိုစဉ်က ဤကိစ္စသည် စစ်သူကြီးအများအပြား၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထို စစ်သူကြီးကုန်းစွန်း သည် ထိုလူငယ်ကျွမ်းကျင်သူ၏ သက်ကြီးဝါရင့်ဖြစ်ပြီး၊

အရက်မူးချိန်တွင် စကားအစစ်အမှန်ကို ပြောကြားရာမှ ဤကိစ္စ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး မြို့တော်ရှိ ကြီးမြတ်သော လူကြီးလူကောင်းများ၏ အရက်ဝိုင်း စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် လီယန်ချူ၏ ညာဘက်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မှီတွယ်ကာ နူးညံ့သောအသံဖြင့်၊

"ကျွန်မလို အားနည်းတဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်က ဒီလို ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မှာလဲ။ နားထောင်ရတာတင် ကောင်းကင်ကို ပြစ်မှားသလို ဖြစ်နေပြီ "

လီယန်ချူက ဘေးမှနေ၍ ထောက်ခံလိုက်သည်

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်"

ဖန့်ချင်းလန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး၊

"နင်တို့နှစ်ယောက် တော်လောက်ပြီ "

သူမသည် အရက်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဤလူမိုက်စုံတွဲကို ဆက်၍ မကြည့်ချင်တော့သဖြင့် အရက်အိုးကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး ထိုင်ဖင်တည်းခိုခန်း ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် လီယန်ချူ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်၊

"ဒီလောက် လူအများကြီး အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားရင် လူသားလောကမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီး လျော့နည်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလို စည်ကားတဲ့ခေတ်က နောက်ပိုင်းမှာ အရှိန်အဟုန် ကျဆင်းသွားပြီး အခုအချိန်ထက်တောင် ပိုဆိုးသွားနိုင်မလား "

လူသားလောကသည် မဟာလမ်းစဉ်၏ ပိတ်ဆို့မှုများကို ခုတင်တင်မှ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျွမ်းကျင်သူ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့ပြင် အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်းသည်လည်း ပြန်လည် ဆက်သွယ်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်တံခါး အကျယ်ကြီး ပွင့်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲမှ အရက်အိုးကို လှမ်းယူကာ ဖြည်းည်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလျက်၊

"အနာဂတ်က ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ"

"လောကကြီးက ကစားပွဲတစ်ခုလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကစားပွဲကို စီစဉ်တဲ့လူက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး၊ အားလုံးက လောကအလယ်မှာ နယ်ရုပ်တွေကို ချပြချင်နေကြတာ။ ဒီကစားပွဲမှာ နောက်ဆုံး ဘယ်သူ အနိုင်ရမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်သေးဘူး။"

လီယန်ချူက ခေါင်းလှည့်၍ ဆိုင်ရှင်မ ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ဒီစကားက ဘာဓိပ္ပာယ်လဲ"

ဆိုင်ရှင်မ က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်၊း

"ကျွန်မလည်း ရင်ထဲက ခံစားမိလို့ ပြောတာပါ။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်စွန်း ရဲ့ အိမ်က အဲဒီကလေးကို မှတ်မိသေးလား"

လီယန်ချူက

"ကြာပန်းဖြူဂိုဏ်း က လာပြီး လက်ထပ်ဖို့ ကြိုးစားတာကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကလေးလား"

ဆိုင်ရှင်မ က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး

"မှန်တယ်၊ အဲဒါက နတ်ဘုရားတစ်ပါး လူဝင်စားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မွေးရာပါ ဆန်းကြယ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တွေ ရှိပြီး သာမန်အတိုင်း မဟုတ်ဘူး။ အခုအချိန်ဆိုရင် သေချာပေါက် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေလောက်ပြီ "

"ပြီးတော့ ရှင် နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တဲ့ ပိုင်ယန်တာအိုဆရာ ရော၊ သူက ဘယ်အချိန်က လူသားလောကကို ရောက်လာတာလဲ၊ ဘာကြောင့် ရောက်လာတာလဲ "

"မော်ရှန်းတောင် က ကော်ချိုင်ဖုန်း ကို သတ်ခဲ့တဲ့ မေရှန်းကျင့်ကြံသူ ရော၊ သူရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိနေလဲ၊ သူက ပိုင်ယန်တာပိုဆရာနဲ့ တစ်လမ်းတည်းလား "

"နတ်ဘုရားဘုံရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေတင် ရှုပ်ထွေးလှပြီ၊ ဒါ့အပြင် ကောင်းကင်ဘုံ၊ မိစ္ဆာဘုံ၊ ငရဲဘုံနဲ့ ရပ်ဝန်းပြင်ပက အင်အားစုတွေရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း လူသားလောကအပေါ် ကျရောက်နေကြတယ် "

"အခု အထက်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း လမ်းကြောင်း ပြန်ပွင့်လာပြီး ကောင်းကင်တံခါး အကျယ်ကြီး ပွင့်လာတာဟာ၊ ဘယ်သူက နောက်ကွယ်ကနေ တိတ်တဆိတ် တွန်းအားပေးနေလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် အင်အားစု အသီးသီးရဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ရလဒ်လားဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။"

လီယန်ချူက နားထင်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး

"ငါ ထင်ထားတာက နတ်ဘုရားနဲ့ လူသားတွေရဲ့ ကိစ္စတွေ လောလောဆယ် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ စိတ်အေးလက်အေး နေရတော့မယ်လို့၊ မင်းပြောတာကို နားထောင်ရတာ ငါတို့က ကစားကွက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲလား"

ဆိုင်ရှင်မ က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်

"ကစားပွဲကို စီစဉ်တဲ့လူကလည်း အခြားလူရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ ရှိနေနိုင်တာပဲ။"

"အမှန်တော့... တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီကစားကွက်ကနေ လွတ်မြောက်မသွားမချင်း၊ ဘယ်သူက စစ်မှန်တဲ့ ကစားပွဲစီစဉ်သူ လဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

အခန်း (၁၀၆၈) မြေခွေးဇနီး

ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူ၏ လက်မောင်းကို ညင်သာစွာ တွဲချိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက်၊

"နတ်ဘုရား ဖြစ်ရတာလည်း နတ်ဘုရားအလျောက် သောကတွေ ရှိတာပဲ။ လူသားဖြစ်ရတာလည်း လူသားအလျောက် ပျော်ရွှင်စရာတွေ ရှိတာမို့လို့ သိပ်ပြီး အတွေးမများပါနဲ့တော့"

လီယန်ချူက၊

"မင်း ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် ငါ စိတ်အာရုံ လွင့်သွားလို့ပါ"

ဆိုင်ရှင်မက ချွဲနွဲ့သော အသံလေးဖြင့်၊

"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မကို အပြစ်တင်နေတာပေါ့လေ... ဟုတ်လား"

လီယန်ချူက ရယ်မောလိုက်ပြီး၊

"ဘယ်သူကများ မင်းကို အပြစ်တင်ရဲမှာလဲ။ အခုဆို ကျွေ့ဟွာ ကလည်း မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို အမိအရ ဖက်တွယ်ထားပြီ၊ ယွန်းနျန်း ကလည်း မင်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီလေ။ မင်းမှာ အင်အားတောင့်တင်းတဲ့ စစ်သည်ဗိုလ်ပါတွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဘယ်သူက မင်းကို လာဆွရဲမှာလဲ"

ဆိုင်ရှင်မသည် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ ဥဿဖရားကဲ့သို့ ချောမွေ့သော ပါးပြင်ထက်တွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ရှင် သိရင် ပြီးတာပါပဲ။ အမှန်တော့ အဲဒီတုန်းက ကောင်းကင်လူသားတွေကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ပိုင်ချူးဟန် ကလည်း မဆိုးပါဘူး။ အသားအရေက ဖြူဖွေးဝင်းပပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း လှပတယ်၊ ခြေတံရှည်ရှည်နဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းက သနားစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်မ ထင်တာတော့... သူမက လင်ယောက်ျားကို ကံကောင်းစေမယ့် ရုပ်လက္ခဏာမျိုး မရှိဘူး"

"............"

လီယန်ချူသည် ကောင်းပု ရွာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသွားပြီး၊

"သူမရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ပိုင်းက ရွာထဲမှာ အနှောင်အဖွဲ့ ခံထားရပြီး ကျန်တဲ့ ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ စိတ်လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါးကလည်း နေရာအနှံ့မှာ အနှောင်အဖွဲ့ ခံထားရတာဆိုတော့... သူမရဲ့ ဘဝနောက်ခံက တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းပါတယ်"

ဆိုင်ရှင်မ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှပြီး၊

"မွေးရာပါ နက်နဲတဲ့ နာကျည်းချက် အာဃာတတွေ ရှိနေတာက... တစ်ခါတရံ တခြားလူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ထက်မြက်တဲ့ ဓားတစ်စင်း ဖြစ်မလာဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူးလေ"

လီယန်ချူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုင်ရှင်မကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဆိုရင်တော့... ပိုပြီး သနားဖို့ ကောင်းသွားပြီ"

ထိုညတွင်

ဆိုင်ရှင်မသည် ထိုင်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူကိုမူ ချင်းယွန်းကျောင်းတော် ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခိုင်းခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကပဲ ရှင့်ကို အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း ပိုင်စိုးထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒါက မိဖုရားခေါင်းကြီးတစ်ယောက် ပြုမူရမယ့် အပြုအမူမျိုး မဟုတ်ဘူး"

သူမသည် လီယန်ချူကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

လီယန်ချူမှာမူ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိဘဲ ဝေဝါးစွာ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တော့သည်။

ညဉ့်နက်လာသောအခါ

လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတော်အတွင်းရှိ ခုတင်ထက်တွင် အနားယူနေပြီး ကောင်းကင်ယံထက်မှ ကံတရားအခြေအနေကို တွေးတောရင်း စောင်ပါးတစ်ထည်ကို ခြုံထားသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံများသည် အနည်းငယ် လွင့်ပျံနေ၏။

နေ့ခင်းဘက်က ဆိုင်ရှင်မ ပြောခဲ့သော စကားများကြောင့် သူ စိတ်အာရုံ လွင့်ပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လက်ဦးမှုရယူကာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှုပ်ထွေးအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်လူသား ခုနစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ရှိမနေပေ။

သို့သော် ရှန်းရှန်းနန်းတော် ထဲရှိ နတ်ဘုရားရုပ်ထုများအပြင် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဤလောကသို့ ဆင်းသက်နိုင်မည့် အခြားလမ်းကြောင်းများ ရှိနေဦးမလား မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ရောက်နှင့်နေပြီး လောကအလယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

လီယန်ချူသည် နားထင်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်သည်။

ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်

ရုတ်တရက် အခန်းတံခါး ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွန်းနျန်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်းခိုခန်းဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းတွင် နေထိုင်တတ်ပြီး၊

ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ထဲတွင်မူ ကျွေ့ဟွာ တစ်ယောက်သာ အခြားအခန်းတစ်ခန်း၌ နေထိုင်သည်။

လီယန်ချူ ထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ယခုအချိန်တွင် ပြင်ပ၌ ငှက်မွှေးကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဆီးနှင်းများ သည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် အပေါ်ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွတ်ခြုံကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။

လီယန်ချူက အံ့သြတကြီးဖြင့်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျွေ့ဟွာ က

"ချမ်းလို့... အိပ်လို့မရဘူး"

လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမတစ်ပါးလေ... ချမ်းတတ်လို့လား"

ကျွေ့ဟွာ က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... ငါက ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေလို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ဗီဇသဘာဝကြောင့်လား... လီယန်ချူ ကြောင်အသွားစဉ်မှာပင် ကျွေ့ဟွာ သည် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာပြီး လီယန်ချူ၏ စောင်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပါးစပ်ဖြင့် လေမှုတ်၍ အအေးခံနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်သွားသည်။

"မင်း ငါ့အခန်းမှာပဲ အတင်းကပ်ပြီး အိပ်တော့မလို့လား"

ကျွေ့ဟွာ က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး

"ပုံမှန်လည်း ငါ ဒီမှာပဲ နေနေတာပဲဥစ္စာ"

လီယန်ချူက၊

"အခု မင်းက လူသားအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီလေ၊ ငါနဲ့ တစ်ခန်းတည်း အတူတူနေတာက သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"

ကျွေ့ဟွာ က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်

"တကယ်ပဲ... အမေကြီး ပြောတာ မှန်တာပဲ။ ယောက်ျားတွေက အကုန်လုံး ဝက်ခြေထောက်တွေချည်းပဲ"

လီယန်ချူသည် သေချာ မကြားလိုက်ရချေ။

ကျွေ့ဟွာ ပြောသော အမေကြီး ဆိုသည်မှာ သေချာပေါက် ဆိုင်ရှင်မပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ယခုအခါ အဆင့်အတန်း အလွန်ခိုင်မာနေပြီး လောကလွန်အခြေအနေတွင် ရှိနေကာ ကျွေ့ဟွာ နှင့် ယွန်းနျန်းဟူသော ပရိသတ်မလေးနှစ်ဦးကိုပါ သိမ်းပိုက်ထားနိုင်သည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် မူလကတည်းက ရှက်သွေးဖြန်းတတ်သော စရိုက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ယွန်းနျန်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမသည် လူသားအသွင်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ကြောင်တို့၏ အမူအကျင့်အချို့ကိုမူ ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး လီယန်ချူ၏ စောင်ထဲသို့ ဗလာကျင်းစွာ တိုးဝင်သွားကာ ခြေထောက်များကို သက်သောင့်သက်သာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

"နွေးသွားတာပဲ"

လီယန်ချူ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားရသည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် လူသားအသွင် ပြောင်းလဲပြီးနောက် ရင်သားစွင့်ကား၍ တင်ပါးဆုံ ထွားအိကာ ခြေတံရှည်လျားလှသည်။ ချက်ပတ်လည်တွင် ကြွက်သားအမြှောင်းကလေးများ ရှိနေပြီး အားနွဲ့သော ပုံစံမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မွေးရာပါ အလှတရားသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် အနည်းငယ်သာ လိုသော်လည်း၊

မျက်နှာအချိုးအစားမှာ စိုပြည်ထက်မြက်ပြီး မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများသည် အနောက်ဘက်ဒေသမှ အလွန်လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူလှသည်။

ခုနက အဝတ်အစားများ ချွတ်ပစ်လိုက်သည့် တစ်ခဏတာ လှမ်းမြင်လိုက်ရမှုတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော တောရိုင်းဆန်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါမျိုးသည် ရုပ်ရည်လှပမှုနှင့် မဆိုင်ဘဲ ယောက်ျားသားတို့၏ သိမ်းပိုက်လိုစိတ်ကို အလွယ်တကူ နှိုးဆွပေးနိုင်လှပေသည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် စောင်ထဲမှ ခေါင်းလေး ပြူးထွက်လာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အမေကြီးက ငါ့ကို လာခိုင်းတာ။ ရှင့်ကို အဖော်ပြုပြီး အိပ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်"

ဆိုင်ရှင်မသည် ညနေပိုင်းက သူမကို ရှာဖွေပြီး ဤကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သဖြင့် ကျွေ့ဟွာ ကလည်း သေချာပေါက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက သူမ လူသားအသွင် မပြောင်းလဲခင်ကလည်း လီယန်ချူ၏ ပွတ်သပ်ပေးခြင်းကို မကြာခဏ ခံယူခဲ့ရသည်။

လီယန်ချူသည် သူမကို မကြာခဏ ပွတ်သပ်ချော့မြှူပေးလေ့ရှိပြီး အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော်လည်း လူသားအသွင် ပြောင်းလဲပြီးနောက်တွင်မူ ကြောင်ကို ပွတ်သပ်ပေးခြင်းမျိုး မရှိတော့ချေ။

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ ညနေပိုင်းက ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကာ၊

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒီနေ့ ငါ့ကို တည်းခိုခန်းဘက် မလာခိုင်းတာကိုး"

ကျွေ့ဟွာ သည် လီယန်ချူ ခုတင်ထဲသို့ ဝင်မလာသေးသည်ကို မြင်သောအခါ စောင်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထွက်လာပြီး ရေဘဝဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ကို အတင်း ဖက်တွယ်လိုက်ကာ၊

"ဘာလုပ်နေတာလဲ... ညဉ့်နက်နေပြီလေ။ မြန်မြန်လာအိပ်တော့... ငါ အရမ်း အိပ်ချင်နေပြီ"

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် လီယန်ချူသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပူပြင်းထက်သန်သည့် ဆွဲဆောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲ၌ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းမျိုးလည်း ရှိသေးတာပဲလား။ ဒီနောက်ခံ အဆောင်အယောင်တွေကလည်း အလွန် သင့်မြတ်လွန်းနေပြီ"

လီယန်ချူသည် ကျွေ့ဟွာ ၏ ပြည့်ဖြိုးထွားအိသော တင်ပါးဆုံကို လက်ဖြင့် ပင့်မလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ချီကာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လက်အတွေ့အထိမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထို့အပြင် ကျွေ့ဟွာ ၏ တင်ပါးအလှမှာ အလွန် စွင့်ကားဝိုင်းစက်လှသည်။

ကျွေ့ဟွာ သည် တစ်ကိုယ်လုံး သစ်ပင်ထက်က ကွာလာဝက်ဝံလေးကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖက်တွယ်ထားပြီး လီယန်ချူကို လှဲသိပ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော အသံလုံ အတားအဆီး ဓမ္မစက်ကွင်းကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။

ညဉ့်တစ်ကိုယ်လုံး မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။

ချင်းယွန်းကျောင်းတော်ရှိ ခုတင်ကြီးသည် တစ်ညလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါနေခဲ့ပြီး မခံယူသင့်သော ဒဏ်ချက်များကို အလူးအလဲ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

နောက်တစ်နေ့၊ မွန်းတည့်ချိန်အထိ ရောက်မှသာ လီယန်ချူသည် ခုတင်မှထ၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကြောင်တို့၏ သဘာဝအရ အလွန် ပျင်းရိလှသဖြင့် သူမသည် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ဝပ်နေပြီး တစ်ချက်မျှပင် မလှုပ်ချင်ချေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် လူသားအသွင်သို့ အောင်မြင်စွာ ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပိုလျှံနေသော သွေးလိုင်းများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်တွင်လည်း ကြောင်တို့၏ အမူအကျင့်အချို့ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုင်ဖျင်တည်းခိုခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကွက်တိ မွန်းတည့်ချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် နေ့လယ်စာကို ပြင်ဆင်ထားပြီး နူးညံ့အိစက်နေသော ဝက်သားနီချက်၊ အမဲသားတုံးကြီးချက်နှင့် ချိုချဉ်ငါးဟင်း စသည့် အိမ်ချက်ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ထားသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ သန့်ရှင်းအေးချမ်းသော သီးသန့်အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် ဆိုင်ရှင်မ၊ ယွန်းနျန်နှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့ ထိုင်နေကြပြီး လီယန်ချူသည် နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ ညှို့ဓာတ်ပြည့်ဝစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး၊

"အစ်ကိုကြီး... ရောက်လာပြီလား"

လီယန်ချူက မာန်မဲသည့်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ တင်ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ တုန်ခါသွားပြီး၊

"စားကြစို့... စစားကြစို့"

ဆိုင်ရှင်မက တခိခိ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘေးတွင်ရှိသော ယွန်းနျန်းမှာမူ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လုံး နီရဲသွားကာ ယနေ့နံနက်က ဆိုင်ရှင်မ မိမိကို ပြောခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို ပြန်လည် တွေးတောမိသွားသည်။

သူမ၏ အတွေးအခေါ်များသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ လမ်းကြောင်းလွဲပေးမှုကြောင့် ပဒေသရာဇ်ခေတ် အတွေးအခေါ်ဟောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဟင်းတစ်ဖတ်ကို ညှပ်ယူလိုက်ပြီး ထိုနေရာ၌ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစွာ ထိုင်နေသော ယွန်းနျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသဖြင့် ရင်ထဲ၌၊

"ဒီပုံစံလေးက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းပြီး အချစ်ပိုဖို့ကောင်းတာပဲ။ အမကြီးရဲ့ မျက်စိကတော့ တကယ် မညံ့ဘူး"

ဖန့်ချင်းလန်သည် ဆိုင်ရှင်မကို တိတ်တဆိတ် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ညီအစ်မနှစ်ဦး မျက်လုံးချင်း ပြိုင်နေကြတော့သည်။

ကု ရွာ၊ ဤနေရာသည် တောင်တန်းကို မှီ၍ ရေပြင်ကို မျက်နှာမူထားပြီး ရွာသူရွာသားများသည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ကြသည်။

ထိုရွာထဲတွင် စာသင်ကျောင်းတစ်ကျောင်း ရှိ၏။

အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး ယခုထက်ထိ ဇနီးမယား မယူရသေးသော စာမေးပွဲကျ ရှုချဲ့ တစ်ဦးသည် ရွာထဲ၌ ကလေးငယ်များကို စာပေအခြေခံ သင်ကြားပေးရင်း တစ်ဖက်ကလည်း နောင်လာမည့် ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုရှုချဲ့၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ကျန်း ဖြစ်ပြီး အမည်မှာ ကျန်းမင်ကျွေ့ ဟု ခေါ်သည်။

သူသည် စာပေဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း တည်ငြိမ်ဖြောင့်မတ်ကာ အသားအရေ ဖြူစင်၍ မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဖြစ်သည်။

ရွာထဲရှိ ကလေးငယ်များကို စာပေသင်ကြားရာတွင် အလွန် စိတ်ရှည်လှသဖြင့် ကလေးငယ်များက သူ့ကို "ဆရာကြီး" ဟု ခေါ်ကြသည်။

သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဇနီးဖြစ်သူသည် ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇနီးသည် ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်လှပပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သွယ်လျလှသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဇနီးကောင်းကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ရွာထဲမှ ဝမ် အောင်သွယ်တော်၏ ကူညီဆောင်ရွက်ပေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကြားသိရသည်မှာ သူမသည် လျန်ကျိုး မြို့မှ ချမ်းသာသော မိသားစု၏ သမီးပျိုဖြစ်ပြီး မိသားစု စီးပွားပျက်သွားသဖြင့် ဆွေမျိုးများထံ လာရောက်ခိုလှုံရာတွင် အဆင်မပြေဘဲ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ပါလာသော ငွေကြေးအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရှာဖွေ၍ အိမ်ထောင်ပြုရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်ရွာကုန်းတွင် ရုပ်ရည်အသန့်ပြန့်ဆုံး လူငယ်မှာ ကျန်းရှုချဲ့ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်နီးနားချင်းရွာမှ ဝမ်ပွဲစားမက ဤအိမ်ထောင်ရေးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှုချဲ့သည် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဇနီးသည်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာသောအသံဖြင့်၊

"ဇနီးလေး... ဒီလောက်ထိ အလုပ်မရှုပ်ပါနဲ့"

သူ၏ ဇနီးအမည်မှာ ချောင်ကျဲ ဟု ခေါ်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လုပ်သင့်တာပေါ့ရှင်၊ ဒါက ဇနီးတစ်ယောက်ရဲ့ တတာဝန်ပဲလေ။ မောင်ကြီး... မြန်မြန်ထိုင်ပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

ချောင်ကျဲတွင် ကပ်ပါလာသော ငွေကြေးအချို့ ရှိသဖြင့် ၎င်းတို့ဇနီးမောင်နှံ၏ ဘဝသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရှုချဲ့သည်လည်း တခြားလူများ မျက်စိပူ၍ မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားနေသည်ဟု ကဲ့ရဲ့ ဝေဖန်ကြသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။

စားမှာပဲ

ဘာဖြစ်လဲ

အလွန် မွှေးပျံ့ဆီစိမ့်နေတာပဲ

သူသည် စာမေးပွဲ အကြိမ်ကြိမ် ကျရှုံးခဲ့သော်လည်း စာပေသမားတစ်ဦး၏ မာန်မာနသည် ပိုမို၍ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျန်းမင်ကျွေ့သည် ဝေဝါးစွာ အိပ်ပျော်နေစဉ်အတွင်း ဇနီးဖြစ်သူ ချောင်ကျဲသည် အဝတ်အစားများကို ညင်သာစွာ ဝတ်ဆင်၍ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရှုချဲ့သည် ဇနီးဖြစ်သူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ၊

"ချောင်ကျဲက ပုံမှန်ဆိုရင် အိမ်ထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေတတ်ပြီး အပြင်မထွက်တတ်ဘူး။ အခု ဘာဖြစ်လို့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကြီး အပြင်ထွက်ရတာလဲ"

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ခြုံကာ တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ချောင်ကျဲသည် အလွန်အမင်း မြန်မြန်မလျှောက်ဘဲ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

သို့သော် ဤအခြေအနေသည် ကျန်းရှုချဲ့အတွက်မူ အလွန် ဒုက္ခရောက်စေသည်။ သူသည် အားနွဲ့သော စာပေသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်း မလုပ်သဖြင့် ယခုအခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့ရရာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဇနီးဖြစ်သူ၏ အပြုအမူမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သွားများကို အံကြိတ်ကာ ဆက်လက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံထက်တွင် မြင့်မားစွာ သာထွန်းနေပြီး လရောင်သည် သစ်ကိုင်းများကို ဖြတ်သန်း၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ အစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းနေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် လူစကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ နေ၍ ခေါင်းကို ဖြည်းည်းစွာ ပြူးထွက်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ... တစ်ခဏချင်းအတွင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပိုမို ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

စိမ်းလန်းသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် မြေခွေးတစ်ကောင် ဝပ်နေပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် လူကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်ကာ လူစကား ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ကျဲသည် ထိုမြေခွေးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှင်းပြနေသည်။

မြေခွေးသည် အလွန်တရာ အိုမင်းရင့်ရော်နေပုံရပြီး ဦးခေါင်းပေါ်တွင် စာပေသမားများ ဆင်မြန်းလေ့ရှိသော ကွမ်းအမြင့်ကြီးကို ဆောင်ထားသည်။

"တျန့်ချန်း တောင်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် လောကအလယ်ကို ဆင်းသက်လာပြီး တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာကြီးတော်တော်များများကို စားပွဲလုပ်ပစ်လိုက်ပြီ။ မင်း မြန်မြန် ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်၊ အဲဒီ သာမန်လူသားကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့"

ချောင်ကျဲက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာဖြင့်၊

"အဖေ... နားထောင်ပေးပါဦး။ သမီးနဲ့ မောင်ကြီးက တကယ်ကို အပြန်အလှန် ချစ်ကြတာပါ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သမီး သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး မသွားနိုင်ပါဘူး။ မိစ္ဆာ လောကထဲ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သမီး မောင်ကြီးကိုပါ အတူတူ ခေါ်သွားရပါမယ်"

လူစကားပြောနေသော ဤမြေခွေးအိုကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊

"မိုက်မဲတဲ့ကလေး သူက မင်းရဲ့ ရုပ်လှတာကိုပဲ ချစ်တာ။ တကယ်လို့ မင်းက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဆိုတာ သိသွားရင် ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေကို ငါ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ၊ သူသာ ဒီကိစ္စကို သိသွားရင် ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ရွာသားတွေကို စေတနာနဲ့ သွားပြောပြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မိသားစုအလိုက် တရုန်းရုန်းနဲ့ ဆိုတော့ နောက်ကျသွားရင် မမှီဘဲ နေလိမ့်မယ် "

လရောင်အောက်တွင် လူစကားပြောနေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှုချဲ့သည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချောင်ကျဲသည် ထိုမြေခွေး၏ သမီးဖြစ်ကြောင်းကိုပါ သေချာ ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊

"ဒါ... ဒါဆို ချောင်ကျဲက မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်ပေါ့"

ကျန်းရှုချဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရင်ထဲ၌ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြန်ကာ၊

"အာ... ငါက တကယ်ပဲ မြေခွေးမလေးတစ်ကောင်ကို ဇနီးအဖြစ် ယူထားမိတာကိုး။ ဒါက ဝတ္ထုပုံပြင်တွေထဲက အတိုင်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူ၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်သွားသဖြင့် ထိုမြေခွေးအိုကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိသွားသည်။

ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ကွမ်းအမြင့်ကြီး ဆောင်ထားသော မြေခွေးအိုကြီးသည် ညင်သာစွာ ခုန်လိုက်ရာ ကျန်းမင်ကျွေ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

"မင်းပဲ"

ကျန်းမင်ကျွေ့သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

ချောင်ကျဲက လှပသော မြေခွေးမလေး ဖြစ်နေတာက ကိစ္စမရှိပေ။

သူ ဖတ်ဖူးသော ဝတ္ထုပုံပြင် အများစုတွင် ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဆင်းရဲသော ရှုချဲ့နှင့် လှပသော မြေခွေးမလေးတို့၏ ပုံပြင်များ။

အချို့ပုံပြင်များတွင် မြေခွေးမလေးက လူသား၏ ယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူသည်ဟု ရေးသားထားသော်လည်း၊ အချို့မြေခွေးမလေးများကမူ ကျေးဇူးဆပ်တတ်ကြသည်။ ၎င်းသည် တကယ်ပဲ ရှိမရှိ သို့မဟုတ် စာမေးပွဲကျ ရှုချဲ့များ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုလားဆိုသည်ကိုမူ မသိရချေ။

မူလက ကျန်းမင်ကျွေ့သည် မြေခွေးမလေး၏ လှပမှုတွင် နစ်မွန်းနေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝတ္ထုထဲက ဇာတ်လိုက်ကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင် လူစကားပြောနေသော ဤမြေခွေးကြီးကို ရှေ့မှောက်၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကျန်းမင်ကျွေ့သည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားဆဲ ဖြစ်သဖြင့် နောက်သို့ ထပ်မံ ဆုတ်လိုက်မိသည်။

မြေခွေးအိုကြီးသည် ဦးခေါင်းပေါ်တွင် စာပေသမားကဲ့သို့ ကွမ်းအမြင့်ကြီးကို ဆောင်ထားသည်။

ချောင်ကျဲ ပြေးလာပြီး ကျန်းရှုချဲ့ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မောင်ကြီး"

ကျန်းရှုချဲ့က မနည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။

မြေခွေးအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်မှာ၊

"အခု ကိစ္စက လူသိသွားပြီဆိုတော့... မင်း မြန်မြန် ငါနဲ့အတူ ထွက်ခွာတော့။ ဒီသာမန်လူသားကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့တော့"

ချောင်ကျဲက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်၊

"သမီး သူ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး မသွားနိုင်ပါဘူး"

ကျန်းရှုချဲ့သည် အလွန်အမင်း သနားသွားပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ ချောင်ကျဲ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဇနီးလေး... ငါက စာမေးပွဲ အကြိမ်ကြိမ်ကျပြီး အသက်သုံးဆယ်ကျော်တဲ့အထိ ဇနီးမယား မယူနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဇနီးလေးက ငါ့ကို မရွံမရှာဘဲ အိမ်တွင်းမှုကိစ္စတွေကို ကူညီပေးခဲ့တာ။ ငါလည်း ဘယ်တော့မှ ဇနီးလေးအပေါ် သစ္စာမဖောက်ပါဘူး"

ချောင်ကျဲသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေဝါးနေပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။

မြေခွေးအိုကြီးက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်၊

"ကျန်းမင်ကျွေ့... မင်း ပြောတဲ့စကားက အစစ်အမှန်ပဲလား"

ကျန်းမင်ကျွေ့က ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အစစ်အမှန်ပါဗျာ။ တကယ်လို့ လိမ်ညာတာ ရှိခဲ့ရင် ကောင်းကင်က လျှပ်စီးပစ်ပြီး သေပါစေ"

လောကတွင် လူအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။

အချို့လူများသည် မိစ္ဆာက လူသား၏ ယန်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူမည်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း၊ အချို့လူများမှာမူ လှပသော မြေခွေးမလေး သို့မဟုတ် သရဲမလေးများကို ရင်ထဲ၌ တောင့်တကြပြီး မြေခွေးဇနီး သို့မဟုတ် သရဲမယား တစ်ယောက်လောက် ပိုရှိလျှင် ကောင်းမည်ဟု တွေးတတ်ကြသည်။

မြေခွေးအိုကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက် လှုပ်ခါသွားပြီးနောက် အဘိုးအိုတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် စာပေသမား၏ ကွမ်းအမြင့်ကြီးကို ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ စကားကို ငါ ယုံတယ်။ ဒါဆိုရင် မင်း ငါတို့ သားအဖနှစ်ယောက်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တော့၊ မင်းရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံတယ်"

ကျန်းမင်ကျွေ့က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး၊

"ယောက္ခမကြီး... နားထောင်ပေးပါဦး။ မိစ္ဆာက လောကကို ဒုက္ခပေးနေတယ်ဆိုရင် တရားရုံးချုပ် ကို သတင်းပို့တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ တရားရုံးတော်ဆီက ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဒါကို လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ တုံ့ပြန်မှုက မနှေးလှချေ။ ခုနက လူစကားပြောနေသော ဤမြေခွေးအိုကြီးကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ စကားအသုံးအနှုန်းကို "ယောက္ခမကြီး" ဟု ပြောင်းလဲခေါ်ဆိုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအဘိုးအိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း တရားရုံးတော်ကို သတင်းပို့ချင်တာက ဒီကိစ္စအတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းခိုင်းဖို့လားဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုသိနိုင်မှာလဲ"

ကျန်းမင်ကျွေ့က

"တကယ်လို့ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလို စိတ်ယုတ်မာ ရှိခဲ့ရင်... ပါးစပ်မှာ အနာပေါက်ပြီး ခြေဖဝါးမှာ ပြည်တည်ကာ မကောင်းသော သေခြင်းနဲ့ သေပါစေ"

ချောင်ကျဲက ရုတ်တရက်

"သမီး သူ့ကို ယုံကြည်တယ်"

အဘိုးအို၏ အကြည့်သည် ထက်မြက်လှပြီး ကျန်းမင်ကျွေ့၏ မျက်နှာထက်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ၊

"ဦးခေါင်းထက် သုံးပေမှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိတယ်။ ငါတို့က မိစ္ဆာဖြစ်ပေမဲ့ မင်းကို မထိခိုက်ခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ မင်း စိတ်ယုတ်မာ မွေးခဲ့ရင် မင်းရဲ့ ကျိန်စာအတိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

သူသည် တည်တင်းသော မျက်နှာဖြင့် ဤသမက်ကို ဆုံးမလိုက်သည်။

"မင်းက စာပေတတ်မြောက်ပြီး အမှားအမှန်ကို သိတဲ့လူပဲ။ အဘိုးကြီးက ကြိုတင် သတိမပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့"

ကျန်းမင်ကျွေ့သည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက် တုန်ခါသွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ၊

"တပည့် ရိုသေစွာ နာခံပါ့မယ်"

ထိုညတွင် အဘိုးအိုသည် မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုကာ မိစ္ဆာလေပြင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး မည်သည့်နေရာမှန်းမသိသော နေရာမှ မြင်းတစ်ကောင်ကို ဖမ်းခေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒီမြင်းကို စီးပြီး သတင်းသွားပို့တော့"

ကျန်းမင်ကျွေ့ တစ်ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့်၊

"ယောက္ခမကြီး... ကျွန်တော် မြင်းမစီးတတ်ပါဘူး"

အဘိုးအိုသည် ချောင်ကျဲကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး၊

"ရွေးတတ်လွန်းလို့... အခုတော့ လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတစ်ခုတောင် မမနိုင်တဲ့ အားနွဲ့တဲ့ စာပေသမားတစ်ယောက်ကို ရွေးလာခဲ့တာကိုး"

ယောက္ခမက သမက်ကို ကြည့်လေ... ပိုပြီး မျက်စိနောက်လေပဲ

အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သားအဖနှစ်ဦး စကားအခြေအတင် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် အဘိုးအိုသည် မန္တန်တစ်ခုကို ထပ်မံ ရွတ်ဆိုလိုက်ကာ မိစ္ဆာလေပြင်းတစ်ခုကို တိုက်ခတ်စေပြီး ကျန်းမင်ကျွေ့ကို တရားရုံးတော် ဌာနခွဲရှိရာ လျန်ကျိုးမြို့သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တော့သည်။

ဌာနခွဲသည် ဤကိစ္စကို သိရှိသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းသည်။

တောင်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာ ပေါ်ထွက်လာသည့် ကိစ္စကို ၎င်းတို့ ယခင်က လုံးဝ သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။

လျန်ကျိုးမြို့သည် မြို့ကြီးတစ်မြို့ မဟုတ်သဖြင့် ဌာနခွဲ၏ ရုံးစိုက်ရာနေရာမှာ ဤနေရာတွင် မရှိဘဲ၊ မြို့ထဲ၌ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်နေသူမှာ တရားရုံးတော်မှ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ့အမည်မှာ ပိုင်ယွီထန် ဟု ခေါ်သည်။

ပိုင်ယွီထန်သည် ဓားသိုင်းပညာ ထက်မြက်ပြီး ပေါ့ပါးသော ကိုယ်လွတ်အတတ်ပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လှကာ လျှို့ဝှက်ချက်ကျင့်ကြံသူ၏ ကွန်ဖူးပညာရပ်များကိုပါ ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်ခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို အထက်သို့ တင်ပြပြီးနောက် မိမိဘာသာ အရင်ဆုံး တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သည်။

ပိုင်ယွီထန်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အလွန် လျင်မြန်လှပြီး တောင်တန်းများအကြား ဟိုမှသည်မှ ခုန်ကူးကာ အတက်အဆင်း ပြုလုပ်နေသည်။

တောင်ပေါ်ရှိ ကျား၊ သစ်သေ၊ မျောက်များထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်လှပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ရာတွင်လည်း မမည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာချေ။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်လုံးတွင် ဓမ္မအလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထောက်လှမ်းခြင်း မန္တန်ကို အသုံးပြု၍ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ ဤတောင်တန်းအတွင်း၌ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ မိုးကောင်းကင်အထိ ထိုးတက်နေပြီး ထူထပ်လှသော သွေးညှီနံ့များ လွင့်ပျံနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တောင်တန်းနှင့် နီးကပ်လာသောအခါ ဝေဝါးစွာဖြင့် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံများကိုပါ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဤနေရာ၌ ကြီးမားလှသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပိုင်ယွီထန်သည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး သူသည် လီယန်ချူနှင့်အတူ အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် လောကအမြင် ကျယ်ပြောလှပေသည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပြီး

ဤကိစ္စသည် မိမိ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော အတိုင်းအဆထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားသည်။

ထို့နောက် တောင်ရိုင်းများအကြား ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဖော့အတတ်ပညာကို အသုံးပြု၍ မျောက်အိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားကာ၊

တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အမွှေးတိုင်ထွန်း၍ စက္ကူများကို မီးရှို့ကာ တာ့လီဆီသို့ အကြောင်းကြားစာ ပို့လိုက်တော့သည်။

ဤကိစ္စသည် တရားရုံးတော်၏ အလေးထားမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ဤကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ရောက်ရှိလာသူမှာ ကတုံးနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခါးတွင် သံဓားတစ်စင်းကို ဆောင်ထားကာ ဓားအိမ် မပါရှိချေ။ ဓားသွားမှာ နှင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသော်လည်း အသွား မထုတ်ရသေးချေ။

သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ မျက်ခုံးထက်တင်းပြီး အေးစက်လှသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် လှံရှည်ကြီးတစ်စင်းကို ပွေ့ပိုက်ထားပြီး လှံရိုးပေါ်တွင် "နယ်မြေကို ကာကွယ်၍ ပြည်သူကို အေးချမ်းစေမည်" ဟူသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ထုဆစ်ထားသည်။

ထိုအမျိုးသား၏ အရှိန်အဝါသည် ထက်မြက်လှပြီး အဆင့်အတန်းမှာ ဤကတုံးအဘိုးအိုထက် ပိုမို မြင့်မားပုံရသည်။

အဘိုးအို၏ အမည်မှာ နင်ဟုန် ဟု ခေါ်ပြီး မန္တန်စာရွက်များနှင့် ပျံသန်းသော ဓားသိုင်းပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်လှကာ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ချူ လူကြီးမင်း... သူကတော့ ဒီနေရာက တာဝန်ခံ ပိုင်ယွီထန် ပါပဲ။ သိချင်တာရှိရင် သူ့ကိုပဲ တိုက်ရိုက် မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်"

ကတုံးအဘိုးအို နင်ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုမျက်ခုံးထက်တင်းပြီး အေးစက်လှသော အမျိုးသားက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်၊

"ကောင်းပြီ"

သူသည် ခေါင်းလှည့်၍ ပိုင်ယွီထန်ကို ကြည့်ကာ ကိစ္စရပ်များ၏ အမှန်တရားကို မေးမြန်းလိုက်ပြီးနောက်၊

ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သာမန်လူ ရှုချဲ့တစ်ယောက်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီကိစ္စကို သိနိုင်ရတာလဲ"

ပိုင်ယွီထန်က ပြောလိုက်သည်

"ဒီရှုချဲ့က ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ လမ်းဖြတ်သွားတဲ့ မိစ္ဆာတွေက ဒီကိစ္စကို ပြောဆိုနေကြတာကို ကြားလိုက်ရလို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး ထွက်ပြေးခဲ့တာပါ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ချက်ချင်းပဲ ဒီဘက်ကို လာပြီး သတင်းပို့ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်"

ထိုအမျိုးသား၏ အမည်မှာ ချူရှီလျန် ဟု ခေါ်ပြီး ပိုင်ယွီထန်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မံ မပြောတော့ချေ။

ထို့နောက် သူသည် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နင်ဟုန်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်သွားတော့သည်။

ပိုင်ယွီထန်သည် နဖူးမှ ထွက်လာသော ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌၊

"ကျန်းရှုချဲ့... ငါ မင်းကို ဒီလောက်အခြေအနေအထိပဲ ကူညီနိုင်တော့မယ်"

ပိုင်ယွီထန်သည် အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရှုချဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ရှိနေသည်ကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအင်သည် ညစ်ညမ်းခြင်းမရှိသော်လည်း ၎င်းသည် မိစ္ဆာစွမ်းအင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ လမ်းဖြတ်သွားသော မိစ္ဆာကြောင့် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် သာမန်လူ ရှုချဲ့တစ်ဦးသည် တစ်ညတည်းဖြင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဘာဖြစ်လို့ ဒုန်းစိုင်း နှင်လာနိုင်ရတာလဲ။

ရွာထဲသို့ သွားရောက်၍ အနည်းငယ် စုံစမ်းကြည့်ရုံဖြင့် အမှန်တရားကို သိရှိနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ပိုင်ယွီထန်သည် ဤကိစ္စကို ဖွင့်ဟမပြောခဲ့ချေ။ လူသားကို မစားဘဲ မထိခိုက်စေသရွဲ့ မိစ္ဆာဖြစ်နေလည်း ကိစ္စမရှိပေ။

သို့သော် တရားရုံးတော်ထဲရှိ အချို့သော ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ပြုမူဆောင်ရွက်ပုံများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ပိုင်ယွီထန်သည် ဤ ချူလူကြီးမင်း၏ စရိုက်ကို မသိရှိသဖြင့် ဤကိစ္စကို အရင်ဆုံး ဖုံးကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားပြီးနောက် ချူရှီလျန်နှင့် အဘိုးအို နင်ဟုန်တို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒုန်းစိုင်း နှင်ခဲ့ကြရာ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် ပိုမို၍ ထူထပ်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ၎င်းတို့သည် အလွန်တရာ ပြည့်ဖြိုးထွားကျိုင်းလှသော အသားလုံးကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် ဤအသားလုံးကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။