အခန်း (၁၅၄)

🍏 Chapter 154

ထို့နောက်တွင်တော့ ကိုယ်ကို ကိုင်းကာ လီချင်းယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြုံးလျက် ကွေးညွတ်သွားကာ ပါးစပ်ကို ဖြဲပြီး ပြုံးလိုက်သည့် အခါတွင်မူ အရေးအကြောင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အလွန်ရင်းနှီးရလွယ်သော ပုံစံ ဖြစ်ပေသည်။

"ကလေးလေး၊ ဒီနေရာကို သဘောကျလား၊ ဘာခံစားချက်မျိုး ရှိလဲ"

လီချင်းယွီသည် ဝမ်သိုက်၏လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကလေးကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝမ်သိုက်၏ နောက်ကွယ်သို့ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်ကာ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးများဖြင့် မိမိရှေ့မှ ဆရာတော်ကို ကြည့်ရင်း လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာပြောလိုက်သည်။

"တော်တော် သဘောကျပါတယ်ရှင်၊ သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်၊ ဒီမှာ ရှိနေရင် အိပ်ချင်လာတယ်"

ဆရာတော်၏အပြုံးရိပ်မှာ ပိုမိုလေးနက်လာပြီး နောက်ထပ် ပြောကြားမည့် စကားလုံးများမှာ ကလေးသူငယ် ပြန်ပေးဆွဲသူ၏အမူအရာနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေချေသည်။

"ဒါဆိုရင် သမီး ငါတို့ ဒီနေရာမှာ အစွမ်းထက်တဲ့အရာတွေကို လာပြီး သင်ယူချင်လား၊ ငါတို့ သမီးကို သီချင်းဆို ကပြတာတွေ သင်ပေးလို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ သမီးကို သေးငယ်တဲ့ မှော်အစွမ်းလေးတွေလည်း တတ်အောင်လုပ်ပေးလို့ရတယ်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ့ရဲ့ တပည့်ကလည်း တပည့်လက်ခံနေတာ ဆိုတော့ သမီး..."

"ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီတစ်ခေါက် လာရတာကတော့ ဦးလေးဆီမှာ ရတနာဆေးလုံး အချို့ မေးမြန်းချင်လို့ပါ"

ချန်စစ်ကျယ်သည် ဆရာတော်၏ "ပြန်ပေးဆွဲ" ရန် ကြံစည်နေသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြတ်သားစွာ ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။

သူ မေးကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရွှီကျင့်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူမက ကျွန်တော့်အမေရဲ့ သူငယ်ချင်း သမီးပါ၊ ဆေးလုံးအချို့ လိုချင်လို့လေ၊ ဒီနေ့ အိမ်ကို လာပြီး ကျွန်တော့်အမေနဲ့ စကားပြောရင်း ဒီကိစ္စကို ထည့်ပြောမိတာ၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ကျွန်တော် အဲဒီအချိန်မှာ ရှိနေတာနဲ့ သူမကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ"

အမှန်တကယ် အခြေအနေမှာမူ သူသည် အိမ်တွင် နေခဲလှသော အကြိမ်အရေအတွက်ထဲမှ တစ်ကြိမ်ဖြစ်ပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် သူ၏စိတ်မလျှော့သော မိခင်ဖြစ်သူက ရွှီကျင့်အား အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ စကားပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး မိမိမှာ အထီးကျန်လွန်းလှသဖြင့် ရွှီကျင့်အား မိမိနှင့် စကားပြောရန် ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောကြားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အလှပဆေးလုံးအကြောင်းကို ပြောမိကြပြီး ရွှီကျင့်က ဤနေရာတွင် ရောင်းချမှုရှိသည်ဟု ကြားသိရကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကာ သူကမူ ကံဆိုးစွာဖြင့် လှေကားပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်း ဖြစ်ရာရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏အတင်းအကြပ် စီမံခန့်ခွဲမှုကြောင့် ဒရိုင်ဘာအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမအတွက်လည်း အချို့ကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။

စကားလမ်းကြောင်း အဖြတ်ခံလိုက်ရသော ဆရာတော်သည် စိတ်မလျှော့သေးဘဲ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားကာ တစ်ခုခုကို ထပ်မံ ဖြည့်စွက်ပြောကြားချင်သေးသော်လည်း ချန်စစ်ကျယ်၏ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ဆက်ခံမည့် အခြားလူတစ်ဦး ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ဝမ်သိုက်သည် အနည်းငယ် မချိုမချဉ် ပြုံးလိုက်ရင်း လီချင်းယွီ၏ လက်ကလေးကို ဆွဲကာ လူကို မိမိ၏နောက်ကွယ်သို့ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာတော်၊ ဒီညီမလေးကတော့ သာသနာ့ဘောင်ထဲဝင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်မ ထင်တာကတော့ ကလေးတွေကို ဆက်ဆံတဲ့အခါမှာ အမှန်အတိုင်းပြောရမှာ ဖြစ်ပြီး လှည့်စားတာမျိုး မလုပ်သင့်ပါဘူး”

“ဥပမာအားဖြင့် သီချင်းဆိုတယ်ဆိုတာက ကျမ်းစာတွေကို ရွတ်ဖတ်တာဖြစ်ပြီး သရဏဂုံ သုံးပါးကို လေ့ကျင့်တာဖြစ်ရမယ်၊ ကပြတယ်ဆိုတာကတော့ ခြေလှမ်းတွေကို လျှောက်လှမ်းတာ မဟုတ်လား၊ သေးငယ်တဲ့ မှော်အစွမ်းဆိုတာကတော့ ဘာသာရေးအခမ်းအနားတွေ မဟုတ်လား"

"ဆရာတော်၊ ကျွန်မတို့ကတော့ လူတွေကို သာသနာ့ဘောင်ထဲဝင်ဖို့ အလွယ်တကူ မတိုက်တွန်းသင့်ပါဘူး၊ သူမက ဒီလမ်းကို မဖြစ်မနေ လျှောက်ရမှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် ပေါ့ပါးပါး နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ သူမမှာ သူမအတွက် နောက်ခံကာကွယ်ပေးမယ့်၊ သူမအတွက် ပံ့ပိုးပေးမယ့် ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ ရှိနေတာပဲ”

“တကယ်လို့ မိမိကိုယ်တိုင် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိရင် သာသနာ့ဘောင်ထဲ ဝင်ဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး၊ ဆရာတော်လည်း သိတာပဲ၊ တရားဓမ္မကို လေ့ကျင့်တယ်ဆိုတာ ပိုက်ဆံကုန်တယ်၊ အချိန်ကုန်တယ်၊ လူခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ကုန်ဆုံးစေတာ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်တော့ လူကို အပူတိုက် လောင်ကျွမ်းစေတာပဲ မဟုတ်လား"

လိမ်လည်လှည့်ပတ်ရန် ကြံစည်မှု မအောင်မြင်ခဲ့သော ဆရာတော်သည် ရတနာဆေးလုံးများပင် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ ချန်စစ်ကျယ်နှင့် ဝမ်သိုက်တို့က ပိုက်ဆံပေးရန် ပြုလုပ်သည့်အခါတွင်မူ သူက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး မိမိ၏လွတ်နေသော ထမင်းချိုင့်ကို လှုပ်ခါပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုဆေးပညာရှင်တွေ ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေဆိုတာ ရောင်းဖို့အတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အပိုင်းရှိသလို၊ ရေစက်ဆုံလို့ ပေးကမ်းရတဲ့ အပိုင်းလည်း ရှိတယ်”

“ချီယီ... မင်းက ငါ့ကို ဆရာဦးလေးလို့ ခေါ်မှတော့ မင်းဆီက ပိုက်ဆံကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ယူလို့ရမှာလဲ၊ အဲဒီလို လုပ်ထုံးလုပ်နည်း မရှိပါဘူး၊ ဆေးလုံးလေး ပေးတာကို ငါက မပေးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိ ပါဘူး"

သူသည် အကြည့်ကို ဝမ်သိုက်ထံသို့ လွှဲပြောင်းကာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ယင်းကာလအတွင်း လီချင်းယွီကို နှမြောတသစွာဖြင့် နှစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်သိုက်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ ဆုံတွေ့ရတာဟာ ရေစက်ရှိလို့ပဲ၊ ဒါတင်မကသေးဘူး မင်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ တူလေးနဲ့လည်း ရေစက်က မသေးလှဘူး..."

အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ လည်ချောင်းရှင်းသည့်အနေဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နှစ်ချက်မျှချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ချန်စစ်ကျယ်သည် ဆရာတော်၏အသံကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်သည်ဟု ခံစားရ၍လား၊ အရာအားလုံးကို ရိပ်မိနေ၍လားမသိ၊ ဆရာတော်သည် ချန်စစ်ကျယ်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီးနောက် သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့ကာ ခေါင်းကိုသာရမ်းလိုက်ပြီး ခဏအကြာမှ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်လိုက်ကြရအောင်၊ ငါ ထမင်းသွားစားတော့မယ်၊ ထပ်ပြီး မစားရရင်တော့ လူက ဆာလောင်ပြီး မူးလဲတော့မယ်၊ မင်းတို့တွေ ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်မှာပဲ သွားစားကြနော်”

“ငါတို့ ဘုရားကျောင်းထဲက အစားအသောက် ပမာဏတွေက အသေအချာ သတ်မှတ်ထားတာ၊ မင်းတို့တွေကို ကျွေးလိုက်ရင်တော့ ဗိုက်ဆာပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့မယ့် ကံဆိုးသူတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်၊ သွားကြတော့... မလိုက်ပို့တော့ဘူး"

သူသည် ထမင်းစားဆောင်ဘက်သို့ သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီး "အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တိမ်တိုက်တစ်စကိုပင် ယူဆောင်မသွားခြင်း" ဟူသော ခံစားချက်မျိုး တကယ်ပင် ရှိနေချေသည်။

သို့သော် ထွက်ပေါ်လာပြီးသား စကားလုံးများမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သူက မကြားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ဝမ်သိုက်သည် ချန်စစ်ကျယ်ကို ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူကမူ မျက်နှာကို လွှဲထားပြီး မေးကိုပါ မြှင့်ထားသဖြင့် သူမအား အကဲခတ်ခွင့် လုံးဝ မပေးပါချေ။

ချန်စစ်ကျယ်သည် သူမထက် တစ်ခုခုကို ပိုမိုသိရှိနေပုံရသည်။

ဝေဝါးမှုများကြားတွင် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ယခင်က ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသော ပုံရိပ်များ ထပ်မံဖြတ် သန်းသွားပြန်သည်။ ထိုတစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းလှသော မျက်ဝန်းအစုံ...

ဒါဆိုရင် သူမရဲ့ အိပ်မက်ထဲက လူဟာ တကယ်တော့ ချန်စစ်ကျယ် ဖြစ်နေတာလား။

ဤရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အတွေးကြောင့် ဝမ်သိုက် မျက်ဝန်းအိမ်မှာ ခဏမျှ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရသည်။ ယင်းမှာ စိတ်ထဲမှ သံသယတစ်ခု သက်သက်သာဖြစ်သော်လည်း သူမကို တစ်ကိုယ်လုံး မသက်မသာဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ငြင်းဆန်လိုသည့် မသက်မသာဖြစ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိရှိခြင်းမျိုးသာဖြစ်ပေသည်။

အပြန်လမ်းကိုမူ လူအချို့က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နှေးကွေးစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။မည်သူက ဘာကို နှမြောတသနေသည် ဆိုသည်ကိုမူ အသေအချာ မပြောနိုင်ပါချေ။

ရွှီကျင့်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်သိုက်နှင့် အဆက်အသွယ်လဲလှယ်ရန် အစပျိုးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝကျစွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ပထမဦးဆုံး မြင်မြင်ချင်း ရေစက်ဆုံရတာ ရှားပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အတူတူ နေ့လယ်စာ သွားစားကြမလား"

ချန်စစ်ကျယ်၏ စကားလုံးများကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံထားရသော ကုချီသည် ဝေဝါးမှုများကြားတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် အတူတူ စားသောက်ရမည့် အခွင့်အရေးကို ကြားသိရသည့်အခါ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန် တွေးတောမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အတူတူ ရှိနေမည့် အခွင့်အရေးကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သဖြင့် ဝင်ရောက် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ စောစောက ဆရာတော်လည်း နေ့လယ်စာ စားဖို့ သွားပြီမဟုတ်လား၊ ဒီနေရာကနေ အိမ်ကို တိုက်ရိုက်ပြန်ဖို့ ဆိုရင်လည်း အချိန်အတော်ကြာဦးမှာ၊ အဲဒီတော့ အနီးအနားမှာ စားသောက်ဆိုင် ရှိမလား လိုက်ရှာပြီး အတူတူ အရင် စားလိုက်ကြရအောင်လေ"

ချန်စစ်ကျယ်သည် တွေးတောမြော်မြင်ဖွယ်ရာ အကြည့်တစ်ချက် ပို့ဆောင်လိုက်ရာ ကုချီသည် မျက်ဝန်းကိုပင် အနည်းငယ်မျှ မလွှဲရဲပါချေ။ အမှန်တော့ စိတ်ထဲတွင် အပြစ်မကင်းသဖြင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံရဲခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူက စောစောကတင် သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ကာ သတိပေးသကဲ့သို့ စကားလုံးများကို ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့်ပင်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လီချင်းယွီကလည်း ဝမ်သိုက်၏ လက်ကို လှုပ်ခါကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မမဝမ်သိုက်၊ သမီးတို့ ထမင်းသွားစားကြရအောင်၊ သမီးလည်း ဗိုက်ဆာပြီ"