အခန်း (၁၅၉)

🍏 Chapter 159

"ပထမဆုံးတစ်ကြိမ် ရေနွေးလောင်းတာကတော့ တကယ်တော့ လက်ဖက်ခြောက်ကို ဆေးကြော သန့်စင်လိုက်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပထမရေကို မသောက်ရဘူးလားဆိုတော့လည်း မဟုတ်ပြန်ပါဘူး၊ ပထမဆုံး ဖျော်စပ်တဲ့အခါ လက်ဖက်ခြောက်ရဲ့ အရည်အသွေးကို အကဲခတ်လို့ရသလို၊ သူ့ရဲ့အနံ့ကလည်း တကယ့်ကို မွှေးကြိုင်တာလေ..."

ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် လုံးဝမဟုတ်သော ဝမ်သိုက်သည် စကားလုံးများကို ပြင်ဆင်နေသည်။

အေးဆေးချင်သော လီချန်ကျန့်အား ဆက်လက် အေးဆေးခွင့် ပေးနိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဝံပုလွေကို အိမ်ထဲခေါ်သွင်းခြင်း ထဲမှ ဝံပုလွေဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်သိုက်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီး သူမ တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်စဉ်တွင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ရောက်ရှိလာသည်။

လီချင်းယွိပင်လျှင် မြည်းစမ်းရန် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ရရှိခဲ့သည်။

အနည်းငယ် မြည်းစမ်းပြီးနောက် ဝမ်သိုက်သည် လက်ချောင်းများဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ကာ သူမသည် အသက်ကို တစ်ချက် ပြင်းပြင်းရှူပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တောင်းဆိုချက်ကို ထုတ်ဖော်ရန်စကားလုံးများကိုပြင်ဆင်လိုက်သည်။

မိမိဘာသာ လက်ဖက်ရည်ကို မြည်းစမ်းနေသော လီချန်ကျန့်သည် ခေါင်းကိုမော့မလာသော်လည်း နှုတ်ခမ်းက ခွက်နှုတ်ခမ်းဝမှ ခွာလိုက်သည့် အချိန်တွင် စကားပြောလိုက်သည်။

"ပြောချင်တာ ရှိရင် ပြောပါ၊ ငါ ကူညီနိုင်တာရှိရင် မင်း အားမနာတမ်းပြောလို့ရပါတယ်"

သူမတွင် ထိုအတွေးရှိနေသည်ကို သူ အစကတည်းက သိရှိနေပုံရသည်။

နယ်မြေအုပ်ချုပ်ရေးမှူး နေရာတွင် ထိုင်နိုင်သော အရည်အချင်းနှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်။

"တကယ်ပဲ ကူညီပေးရမယ့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ စွန်းဖျင်၊ လုံဖန်းချီ၊ ဖုန်ကျန့်တို့အကြား ဆက်နွယ်မှု ရှိ၊ မရှိ သိချင်ပါတယ်၊ အမှန်တော့ ပိုပြီး သိချင်တာက ရှင် သူတို့ရဲ့ လူသိခံလို့မရတဲ့ လျှို့ဝှက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားသလား ဆိုတာပါပဲ"

နာမည်တစ်ခုချင်းစီ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ လီချန်ကျန့်သည် တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လာပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချကာ ဝမ်သိုက်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ပြီး မေးမြန်းသည်။

"မင်း ဒါတွေကို ဘာလို့ လိုအပ်တာလဲ၊ မင်းနဲ့ သူတို့နဲ့ ဘာပတ်သက်မှု ရှိလို့လဲ၊ မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ"

မိမိ၏ အတိတ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ထပ်မံ ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်ကာ ရက်ပိုင်းအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် အတိတ်က အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်သိုက်အား ထုံကျင်သွားစေလုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

မျက်ရည်များ ကျမလာတော့ဘဲ အလွန် တည်ငြိမ်သော ပြောဆိုမှုများက သူမအား ကာယကံရှင်ထက် ပိုမို၍ ဘေးလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

ပြောဆိုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် လီချင်းယွီကို ရှောင်ရှားခြင်းမရှိဘဲ မျက်ရည်များကို ထိန်းထားသော အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်သည် ဝမ်သိုက်၏ ပါးစပ်မှတစ်ဆင့် လွန်ခဲ့သော ၁၂ နှစ်က အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ဝမ်သိုက်၏ အတွေ့အကြုံများကို ကြားသိရသည့်အခါ မျက်ရည်များ နောက်ဆုံးတွင် ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

"ပညာရေးကို မပြီးဆုံးခဲ့တာက ကျွန်မအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထိုးနှက်ချက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိခဲ့တာကိုပဲ ဝမ်းသာမိပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်မ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အာဏာရှိသူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ရမှန်း မသိသလို ကျွန်မ မိဘတွေရဲ့ အမှုတွဲကို ဘယ်လို ပြန်လှန်ရမလဲ၊ နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက် စောင့်ဆိုင်းရမလဲ၊ အချိန်ဘယ်လောက် ကုန်ဆုံးရမလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ပါဘူး"

ယခင်က ကျောင်းမှ ထွက်ခဲ့ရစဉ်က မကျေနပ်မှုများ မရှိခဲ့ဟု ပြောပါက လိမ်ညာခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမတွင် မကျေနပ်မှုများစွာ ရှိခဲ့သဖြင့် ပညာမပြီးဆုံးခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ နှိုင်းယှဉ်ပါက သေးငယ်လွန်းလှပေသည်။

သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြခြင်း ဆိုသည်မှာလည်း အရင်းအနှီး လိုအပ်ပေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က သနားစရာမကောင်းပါက မည်သည့်အရာကို သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနိုင်မည်နည်း။

အခြားလူများက သနားစရာမကောင်းဟု ထင်မြင်ပါက မည်သို့လျှင် သနားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနေသည်ဟု ယူဆနိုင်မည်နည်း။ အောင်မြင်စွာ သရုပ်ဆောင်နိုင်သော သနားစရာအခြေအနေ ဟူသည် ထိုအရာက မူလကတည်းကပင် ဤကဲ့သို့သော ထိရောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီချန်ကျန့်က သူသည် ဝမ်သိုက်၏ ဘက်တော်သားအဖြစ် ရပ်တည်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောကြားခဲ့ပြီး လိုင်ဝမ်ရီ၏ဖခင်နှင့် ဆင်တူသော အစီအစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ဝမ်သိုက်အတွက် ရှေ့နေတစ်ဦး ငှားရမ်းပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်အပေါ် အကြွေးများစွာ တင်ရှိနေခြင်းထက် အကူအညီများကို ခွဲဝေရယူခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သဖြင့် သူမက နောက်ဆုံးတွင် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းလို အတွေ့အကြုံမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဉာဏ်မကောင်းလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် အင်အားကို အားကိုးပြီး ဒီလောက်အများကြီးကို လမ်းဖွင့်နိုင်ခဲ့တာကို ငါ တကယ်ချီးကျူးမိပါတယ်"

ဝမ်သိုက် ခန့်မှန်းထားသော အခြေအနေနှင့် ကွဲလွဲနေခဲ့သည်။ သူမသည် လီချန်ကျန့်က သူမ၏ လုပ်ရပ်များကို သဘောကျလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု မူလက ထင်မှတ်ခဲ့မိသော်လည်း လီချင်းယွီနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် ကူညီရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီချန်ကျန့်က သူမအပေါ် ယခုကဲ့သို့ ချီးကျူးသည့် အမူအရာ ပြသလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့မိချေ။

အမျိုးသားသည် လက်မောင်းကို ပိုက်ကာ ကျောပြင်ကို ဆိုဖာနောက်မှီပေါ်သို့ မှီထားပြီး မပြုံးသည့်အခါ တည်ကြည်လေးနက်လှသော မျက်နှာဖြင့် ဝမ်သိုက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ကံကောင်းလို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားတာလည်း ပါတာပေါ့၊ အရင်က ငါ့ကိုယ်စား မင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့လူကို မှတ်မိလား၊ သူက သုန်းမင် လို့ ခေါ်တယ်၊ ဗဟိုဌာနရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတစ်ဦးပဲ၊ သူ့ယောက္ခမကလည်း ဗဟိုအဖွဲ့အစည်းထဲက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ၊ သူ့လက်ထဲမှာ စွန်းဖျင်ရဲ့ ပြစ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားတွေ ရှိနေတယ်"

"ငါတို့က ဒီလူတွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတာ ကြာပါပြီ၊ စွန်းဖျင်က လုံဖန်းချီရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးပဲ၊ သူတို့ကို ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက် အလောတကြီး လုပ်လို့မရဘူး၊ သူတို့က ကြိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သီထားတဲ့ ပုတီးစေ့တွေလိုပဲ”

“မင်း ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို တွေ့တဲ့အခါ အဲ့ဒီပုတီးစေ့ကို အတင်းဆွဲထုတ်လိုက်လို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကျန်တဲ့ပုတီးစေ့တွေက အခြားနေရာကို လိမ့်ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်"

လီချန်ကျန့်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ဝမ်သိုက်အား ပုံဖော်ပြသနေသည်။

"ငါနဲ့ သုန်းမင်က သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပါ၊ နယ်မြေထဲက အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို ငါတို့လည်း ခွင့်လွှတ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အချို့သော ကိစ္စရပ်တွေက စောစောစီးစီး လူသိရှင်ကြား ဖြစ်လို့မရဘူး”

“မင်းရဲ့ အခြေအနေက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြစ်သွားသလို ငါတို့အတွက်လည်း သက်သေအသစ်တွေ ပေးအပ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ အဝေးကြီးကို ပစ်ထားတဲ့ ငါးမျှားကြိုးက အခုတော့ ငါးကြီးကြီး တစ်ကောင်ကို မျှားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"

ဝမ်းသာစရာ အကြောင်း ရှိလျှင် စိတ်ရွှင်လန်းတတ်သည်ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်သိုက် ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာသည့်အခါတွင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်စဉ်ကထက် ပိုမိုပေါ့ပါးပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ဝမ်းမြောက်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ပါးချိုင့်လေးပင် ထင်ရှားနေသည်။

အခြားလူများကို သတိမပြုမိရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ဝမ်သိုက်သည် မိမိ၏ မိဘများအတွက် အမှုတွဲ ပြန်လှန်နိုင်မည့် ကိစ္စကို စိတ်ကူးယဉ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အချို့လူများကမူ သူမအား ထိုစိတ်ကူးယဉ်မှုမှ လှမ်းနှိုးရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပုံရသည်။

"မင်း ပြုံးနေတာ တကယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာပဲ"

ထို့သို့ ရန်စတတ်သော စကားများမှာ မည်သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာလေ့ရှိသနည်း။

ပထမထပ်သို့ ခြေချမိသည်နှင့် ဝမ်သိုက်သည် အသံထွက်ပေါ်လာရာ နေရာသို့ မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အလုပ်သမား ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်စစ်ကျယ် ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံပြည့်ကို ချွတ်ထားသော အမျိုးသားသည် မိမိ၏ နောက်လှန်ထားသော ဆံပင်များကို ချထား သဖြင့် ကြည့်လိုက်လျှင် ချမ်းသာသော အမျိုးသမီးများစွာ တောင့်တနေကြသော ခပ်မိုက်မိုက် လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် တူလှပေသည်။

ထို့ကြောင့်……

သူမသည် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ချန်စစ်ကျယ်၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ နှုတ်ဆက်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လျက် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဟကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုင်း၊ ခွေးပေါက်လေး"