အခန်း ၁၆၁

🍏 Chapter 161

ယခင်က မေတ္တာတရားဟူသည် အလွန်ရှားပါးသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။ မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုယူခြင်း ခံခဲ့ရပြီး မိမိတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိခဲ့သည်။ ကမ္ဘာကြီးက သူမကို မချစ်ဘဲ ကံကြမ္မာက သူမအား လေ့ကျင့်ပေးရန်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူမ ပိုင်ဆိုင်သင့်သော လူငယ်ဘဝကို ရိုက်ချိုးခဲ့သဖြင့် အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်သည် ဘဝ၏ အတောက်ပ ဆုံးသော ကြီးပြင်းမှုအဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ရင့်ကျက်မှုနယ်မြေထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့ရသည်။

ယခုမူ ကမ္ဘာကြီးက ရုတ်တရက် သူမကို ချစ်ပြလာပြီး သူမအား ပြောကြားနေသည်။

"ကြည့်စမ်း၊ မင်းက အချစ်ခံရနိုင်ပါတယ်၊ မင်းကို ဘာမျှော်လင့်ချက်မှမရှိဘဲ ဖေးမပေးမယ့်လူ ရှိနေပါတယ်"

တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းသော ပြဇာတ်တစ်ခုပင်။

သူမ လွတ်မြောက်ခါနီးအချိန်ကျမှသာ အရေးပါသော ဇာတ်ကောင်များက ပေါ်ထွက်လာကြချေသည်။

မူလက ပြုံးနေသော လူသည် ယခုအခါ မပြုံးနိုင်တော့ပေ။ ပြုံးရမည်မှန်း သိသော်လည်း မပြုံးချင်တော့ပေ။ ဝမ်သိုက်သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် ကုတ်ခြစ်နေခြင်းမှာ အမှန်တော့ ချန်စစ်ကျယ်၏စကားကို မည်သို့ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မေးစေ့ကိုနှိမ့်ကာ ဟန်ဆောင်ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟဟ၊ ရှင်က တကယ်ကို ပြတ်သားတာပဲ၊ ရှင်တို့ ချမ်းသာတဲ့လူတွေ တကယ်ကောင်းတာပဲ"

အနည်းငယ်တိမ်ဝင်နေသော အသံဖြင့် စကားလုံးများက တစ်စုတစ်စည်းတည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ မူမမှန်မှုက အထင်အရှားရှိနေသဖြင့် ချန်စစ်ကျယ် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမ ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။

"ပြန်ကြမလား၊ ဒီနေရာက တော်တော် ရှုပ်တယ်"

မိမိ၏ ဤစကားက ဝမ်သိုက်၏ စောစောက ပြောခဲ့သော စကားများကဲ့သို့ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေသည်ဟု ခံစားရပုံရသဖြင့် ချန်စစ်ကျယ် ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သည်။

"ချန်ဟိုင်ရပ်ကွက်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်၊ ငါ့အမေက လူလွှတ်ပြီး ခဏခဏ ဝယ်ခိုင်းတတ်တယ်၊ မင်း တစ်ခုခု ဝယ်မလား၊ ငါ အားနာပါးနာနဲ့ လမ်းကြုံ ဝင်ပေးလို့ရပါတယ်"

မေးမြန်းခြင်း ခံရသော လူသည် ထိုစကားကို လက်မခံပေ။ ဝမ်သိုက်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ပထမဦးစွာ ခေါင်းကို နှစ်ချက် ညိတ်ပြကာ အားမရှိသကဲ့သို့ ခေါင်းကို နှစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ပြန်ကြရအောင်၊ မုန့်ဆိုင်ကို မသွားတော့ဘူး၊ ကျွန်မမှာ ငွေမရှိဘူး၊ ကျွန်မက အမှုတွဲ ပြန်လှန်ဖို့အတွက် အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ထုတ်ပေးပြီး နောင်ကျရင် နှင်းရည်သောက် လေပွေစားပြီး အသက်ရှင်ရမယ့် လူပဲလေ"

မကျေနပ်ချက်က တော်တော်ပြင်းထန်နေချေပြီ။

"ဟက်"

အလွန်တိုးညင်းလှသော ရယ်သံလေးတစ်ခု နှုတ်ခမ်းအကြားမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်စစ်ကျယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်လာကာ မြေခွေးမျက်ဝန်းများက ယခင်ကကဲ့သို့ စူးရှမနေတော့ပေ။ သူသည် သူမ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခါ သူမ မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသည်။

သူမ၏ ပုံမှန် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ မိမိပုံရိပ်ကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်လေ့မရှိပေ။ ဆံပင်မှာလည်း ရံဖန်ရံခါမှသာ ပုံစံသွင်းလေ့ရှိပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိသက်တောင့်သက်သာရှိမည့်အတိုင်းသာ နေတတ်သည်။

လက်ဖြင့် အလွယ်တကူ စည်းထားသော မြင်းမြီးဆံပင်ပုံစံက အများဆုံး ဖြစ်ပြီး ဝတ်စုံမှာလည်း အမြဲတမ်း စိတ်ကြိုက် ဝတ်ဆင်တတ်ကာ မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကိုသာ အားကိုးပြီး ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလျက် မိမိ၏ခြေတံရှည်များကို အားကိုးကာ ဝမ်သိုက်ကို အသာလေးကျော်တက်သွားသည်။ ထို့နောက် လက်လှမ်းကာ သူမအတွက် တံခါးကို အရင်ဦးအောင် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမရှေ့မှ ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ခဏ၌ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်မှာ

"မင်း ငွေသုံးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ ပါတနာအပေါ် ရင်းနှီးစွာ ပံ့ပိုးပေးတာလို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ၊ သာမန်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ငွေလိုနေရင်တောင် ငါက အခြေခံ အာမခံချက် ပေးမှာပဲ၊ မုန့်ဆိုင်ကို သွားတာက မင်းရဲ့ ဒိုပါမင်း ထွက်တာကို ကူညီပေးဖို့လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပါ"

အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် အေးစိမ့်သော လေပြင်းက ဆီးကြိုနေသည်။ မျက်ဝန်းများ မနာကျင်တော့သော်လည်း ဖွင့်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နေရောင်ခြည်က စူးရှနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်သိုက်သည် လက်ကို မြှောက်ကာ မျက်ခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမက နှာမှုတ်လျက် ပြန်လည် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ပြန်ဆပ်ရမှာလား"

တကယ်ကို လည်လွန်းလှပေသည်။

"မလိုဘူး"

နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ယောက်တည်း လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လာခဲ့သော လူများတွင် အလားတူ အားနည်းချက်မျိုး ရှိတတ်သည်။ သို့သော် အချို့လူများတွင် မရှိသည်ကိုလည်း မငြင်းပယ်နိုင်ပေ။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဝမ်သိုက်တွင် ရှိနေသည်။

သူ၏ ကောင်းမွန်မှုကို လက်ခံချင်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်သော်လည်း သူမ ပါးစပ်ကမူ မိမိကိုယ်ပိုင် အတွေးဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ပြန်ဆပ်ဖို့ မလိုရင် ပြီးတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင့်လိုလူမျိုးကတော့ ကျွန်မကို အတိုးတောင်းမလားဆိုတာ သံသယမရှိဘဲ မနေနိုင်ဘူး၊ ငွေတိုးပေးစားတဲ့လူနဲ့ ရှင် ဘယ်သူက ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"

စကားနိုင်လုခြင်း မုဒ်က ထပ်မံ ပွင့်လာပြန်သည်။ သူတို့ ကားပေါ်သို့ တက်ပြီး ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်သည့်အချိန်အထိ ငြင်းခုံနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝမ်သိုက်၏ ဂျာကင်အိတ်ကပ်ထဲမှ တုန်ခါလာသော ဖုန်းသံကြောင့် သူမက ပထမဦးစွာ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါ်ဆိုသူမှာ ချင်ယန် ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းဖြင့် ဆွဲကာ ဖုန်းကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ ညီမလေး... အစ်မကို ကူညီပါဦး၊ ဒီတစ်ခါပဲ ကူညီပါဦး၊ ချင်ထုံ... ချင်ထုံ သူ ရုတ်တရက် အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး……"

ငိုရှိုက်သံများနှင့်အတူ တုန်ရင်နေသော အသံက ဝမ်သိုက်၏ နှလုံးသားကိုပါ တုန်ရင်သွားစေသည်။

သူမသည် စဉ်းစားမနေဘဲ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မချင်ယန်၊ ပထမဆုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပါ၊ အခု ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောပါ၊ ကျွန်မ အခုပဲ လာခဲ့ပါမယ်"

တစ်ဖက်လူက လိပ်စာကို ပြောကြားလာသည်။ ယင်းမှာ ဖုန်အန်းရပ်ကွက်နှင့် နန်ကွမ်ရပ်ကွက် အစပ်ရှိ ဆေးရုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဦးတည်ရာက အရေးပေါ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဝမ်သိုက်က ဖုန်းကို စပီကာ ဖွင့်ထားသဖြင့် ချန်စစ်ကျယ်ကလည်း စကားပြောသံကို အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကလည်း နောက်ကျမနေတော့ဘဲ စက်နှိုးကာ စတီယာရင်ကို လှည့်၍ လီဗာကို နင်းလိုက်ပြီး တစ်ဆက်တည်း လုပ်ဆောင်လျက် လိုရင်းတိုရှင်း ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းညွှန် ဖွင့်လိုက်"

နှလုံးသားက တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသော ဝမ်သိုက်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ကာ လမ်းညွှန်ဆော့ဖ်ဝဲကို ရှာဖွေနေစဉ်မှသာ မိမိ၏ လက်ချောင်းများလည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်နေသည်ကို သတိပြုမိ လိုက်သည်။

သူမသည် ပျာပျာသလဲဖြင့် လမ်းညွှန်ဆော့ဖ်ဝဲကို ဖွင့်ကာ ချင်ယန် စောစောက ပြောခဲ့သော တည်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ ကားထဲတွင် ပါရှိသော လမ်းညွှန်စနစ်ကို အားမကိုးခဲ့ပေ။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် မည်သူမျှ ကား၏ လမ်းညွှန်စနစ်ကို လေ့လာရန် စိတ်ကူးရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူမနှင့် အနီးဆုံးရှိနေသည်မှာ ဖုန်း ဖြစ်ပြီး သူမ အကျွမ်းကျင်ဆုံးအရာမှာလည်း ဖုန်းသာ ဖြစ်သည်။

ကားထဲတွင် လမ်းညွှန်ဆော့ဖ်ဝဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော AI အသံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဝမ်သိုက်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တင်းကျပ်စွာ တုန်ရင်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေါင်ပေါ်ရှိ အဝတ်စများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင် ထားကာ ဗလာဖြစ်နေသော ဦးနှောက်က ဘာကိုမျှ မစဉ်းစားတော့ပေ။ စဉ်းစား၍မရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မျက်ဝန်းများကို ပင့်ကာ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ ကားများစွာ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသည်။

နေရောင်ခြည်က စူးရှနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပိုမို စူးရှလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မျက်ဝန်းများကို မမှိတ်နိုင်တော့ပေ။ လက်ကိုလည်း မြှောက်ရန် မလိုတော့သလို မြှောက်လျှင်လည်း မြှောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။