အခန်း ၁၆၃

🍏 Chapter 163

"အရေးပေါ် ခွဲစိတ်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေမဲ့ လူနာက နှလုံး မခုန်တော့ပါဘူး၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အသက်ကယ်တာ ကျဆုံးသွားပါပြီ"

မျက်ရည်များမှာ ရေလျှံလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ တောင်ပြိုသကဲ့သို့ ခံစားရသည်မှာ သူမတစ်ဦးတည်း မဟုတ်သလို မျက်ဝန်းများသာမကချေ။

ချန်စစ်ကျယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားသော လူအား စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ ထံသို့ ခြေလှမ်းတိုးကာ သူမ ကျောပြင်နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

စိတ်ဖိစီးမှု များနေသော ချင်ယန် သည် ချင်ထုံကွယ်လွန်သွားသည့် သတင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် လုံးဝ မခံနိုင်တော့ဘဲ လူတိုင်း သတိမထားမိခင် အချိန်တွင် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရာ နောက်ထပ် အရေးပေါ် ကုသမှုတစ်ခု ထပ်မံစတင်ရပြန်သည်။

မျက်ရည်များအတွက် ပေးထားသော အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော မျက်ရည်များမှာ ယာယီအားဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခွင့်မရှိတော့ပေ။ ဝမ်သိုက်သည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ မိမိ၏သွေးဖိအားကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်မိဘဲ ရလဒ်အနေဖြင့် မျက်စိရှေ့တွင် ချက်ချင်းမှောင်အတိ ကျသွားခဲ့ပြီး ယိမ်းထိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူမ နောက်တွင် အမြဲရှိနေသော ချန်စစ်ကျယ်က အချိန်မီ လှမ်း၍ဖေးမပေးလိုက်သည်။

ကျောပြင်နောက်မှ မာကျောသော ခံစားချက်နှင့်အတူ ဝမ်သိုက်၏အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံလာသော သင်းပျံ့သော ရနံ့ကြောင့် သူမသည် ချန်စစ်ကျယ်ကိုမှီကာ ခေတ္တမျှ စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယန်ကို သယ်ထုတ်သွားရာ လမ်းကြောင်းသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း အရှိန်လျော့နည်းသွားကာ တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြောက်သွေ့သွားပြီး အရေပြားတွင် တင်းကျပ်သော ခံစားချက်မျိုး ရှိနေသည်။

ချန်စစ်ကျယ်သည် လိုက်ပါလာပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်တန့်ကာ မြှောက်ထားသော လက်မှာ လေထဲတွင် ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြတ်သားသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ဝမ်သိုက်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ အနည်းငယ် အားစိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင် အချိန်တွင် လူကို မိမိရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

ဆေးရုံ၏ စင်္ကြန်လမ်း၊ အထူးသဖြင့် ခွဲစိတ်ခန်း တံခါးရှေ့ရှိ စင်္ကြန်လမ်းတွင် လူနှစ်ဦး သို့မဟုတ် လူအများအပြား ဖက်လှဲတကင်း ရှိနေသော မြင်ကွင်းများမှာ နည်းပါးလှသည် မဟုတ်ပေ။

မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားသော ဝမ်သိုက်သည် ချန်စစ်ကျယ် ရင်ခွင်ထဲတွင် ကြောင်အမ်းစွာ ရှိနေသည်။

သူက သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားသည်။

အမျိုးသား၏မြင့်မားသောအရပ်နှင့် နှစ်ရှည်လများ အားကစားလုပ် ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားရန်မှာ တကယ်ကို လွယ်ကူလှပေသည်။

သူ့ လက်များက သူမ၏ကျောပြင်နောက်တွင် ရှိနေပြီး သူက မိမိကို အလွန်အားစိုက်၍ ဖက်ထားသော်လည်း အလွန်အမင်း အားမစိုက်ရဲသကဲ့သို့လည်း ရှိနေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိကပ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ချန်စစ်ကျယ် ခေါင်းငုံ့၍ စကားပြောသည့်အခါ အသံမှာ အလွန်အမင်း ထင်ရှားလှသည်။

"ငိုချင်ရင် ငိုချလိုက်၊ မတ်တတ်ရပ်ဖို့ အားမရှိတော့ရင် ငါ့ကိုယ်ပေါ်ကို မှီထားလိုက်"

တိုးညင်းပြီး နိမ့်ဆင်းသော အသံဖြစ်ကာ မသိမသာ တုန်ရင်နေသည်ကို ကြားရသည်။

ထပ်မံ၍ နာကျင်လာသော မျက်ဝန်းများကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ ဝမ်သိုက်သည် သူ့ကို ကြည့်ချင်သော်လည်း လမ်းခုလတ်တွင် သူ၏လက်ဝါးဖြင့် သူမ မျက်နှာအထက်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် နားထဲသို့ သူ့ အသံ ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

"မကြည့်နဲ့"

၎င်းမှာ အသက်ရှူသံကို အခြေခံထားသော အသံဖြစ်ပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါရှိသည်။

အနည်းငယ်ဝင်နေသော ငိုသံကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။ ဝမ်သိုက် ကြားလိုက်ရသည်။

‘ချန်စစ်ကျယ်က…… ငိုနေတာလား’

နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများ၏အရေးပေါ် စစ်ဆေးမှုအောက်တွင် ချင်ယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ သတိလစ်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူမအား ယာယီအနားယူရန် အထွေထွေလူနာဆောင်သို့ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ချင်ယန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည့် အချိန်တွင် ဝမ်သိုက်နှင့် ချန်စစ်ကျယ်တို့ သွားရောက်၍ သူမအတွက် ဆေးရုံစရိတ်များ ပေးဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ကံကြမ္မာက ဤအမျိုးသမီးအပေါ် ကြီးမားလှသော ကျောက်တုံးမိုးများကို ရွာချနေပြီး ကျရောက် လာသော ကျောက်တုံးတိုင်းမှာ သူမအား တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။

သူမ မသေသေးချေ။ သူမအတွက် မြင့်မားလှသော အရေးပေါ် ကုသစရိတ်နှင့် စစ်ဆေးခ စသည်တို့မှာ သူမထံသို့ လိမ့်ဆင်းလာသော ကျောက်တုံးများမဖြစ်သင့်ပေ။

ဆေးရုံစရိတ် ပေးဆောင်ပြီးနောက် ဝမ်သိုက် လူနာဆောင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသော အရှိန်နှေးကွေးသွားသည်။ သူမနှင့် ဘေးကလူ၏မျက်ဝန်းများမှာ နီမြန်းနေကြပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်မှုများကြောင့် စကားမဲ့နေကြသည်။

ခေတ္တမျှကြာမှ ပထမဦးစွာ စကားစပြောသူမှာ ဝမ်သိုက် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မ သူမကို သွားကြည့်ဖို့ နည်းနည်းမရဲတော့ဘူး"

အမျိုးသမီး၏အသံမှာလည်း ဝင်နေပြီး သဲများ ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် မေးစေ့ကို အနည်းငယ်နှိမ့်ကာ ပျော့ခွေနေသော ခြေထောက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ရင်း တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းနေသည်မှာ မမှန်ကန်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"အရင်က တိုက်ရိုက်မပြောရဲလို့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကို ပေးခဲ့မိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ အားလုံး မရှိတော့ဘူး…… အကယ်၍ အစကတည်းက ကျွန်မ တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့ရင် အစ်မချင်ယန် စိတ်သက်သာရာရနိုင်မလား၊ အခုလိုမျိုး မျှော်လင့်ချက်တွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားတာမျိုး မဖြစ်လောက်ဘူးမလား"

သို့သော် သူမ၏နောင်တရမှုနှင့် မိမိကိုယ်မိမိ သံသယဝင်မှုများကို ချန်စစ်ကျယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး၊ မင်းရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေက မင်းကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကိစ္စတစ်ခုခု ကြုံလာရင် ကိုယ့်အပေါ်ကိုပဲ တာဝန်တွေနဲ့ အပြစ်တွေကို ပုံချတတ်တဲ့ စရိုက်မျိုး ဖြစ်အောင် ပုံဖော်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ အတိတ်က မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို သံသယဝင်နေဖို့ မလိုပါဘူး”

“အကယ်၍ မင်းက သူတို့ကို ချင်ထုံ တစ်နေ့ကျရင် သေလိမ့်မယ်၊ သူ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် အထိ မရှင်နိုင်ဘူးလို့ ကြိုပြောခဲ့ရင် မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ နေ့ရက်တွေကို သူတို့ ဘယ်လို ဖြတ်သန်းမလဲ၊ အမှန်တော့ နေ့တိုင်းက ဒုက္ခထဲမှာ ပျော်စရာရှာနေရသလို ဖြစ်နေမှာ၊ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြုံးဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ အများဆုံး ရှိနေမှာက စိတ်ပူပန်မှုနဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

မိမိကိုယ်မိမိ ပေါ့ပါးအောင် ကြိုးစားရင်း ဝမ်သိုက် လူနာဆောင် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူမ၏အကြည့်မှာ လူနာဆောင် တံခါးပေါ်ရှိ မှန်ကွက်လေးမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားစဉ်က အမူအရာအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်သော ချင်ယန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဟန်ဆောင် ပေါ့ပါးသော အသံဖြင့် ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးနိုင်စွမ်းက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ သူတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ရှင် ဘယ်လို သေချာပြောနိုင်တာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလို့ပဲ"

သူမ၏ ဘေးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ချန်စစ်ကျယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူသည် မျက်ခွံကို ချလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ စောစောက မျက်ရည်များကြောင့် နီမြန်းနေဆဲ ဖြစ်ကာ ဖြူစင်သော အရေပြားကြောင့် သနားစရာကောင်းနေသည်။

"ငါ့အဖွား မကွယ်လွန်ခင်တုန်းက ငါတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူမ အသက်သိပ်မရှည်တော့ဘူးဆိုတာ သိထားကြတယ်"

လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးမှာ ရှောင်လွှဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင် သရုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ အမှန်တော့ သီးသန့်ရှိနေချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စကို မတွေးရဲကြချေ။ တွေးမိသည်နှင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ငိုလည်း မငိုနိုင်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ထိုင်ကာ ငေးငိုင်နေတတ်ကြသည်။

ယခုတော့ ဘာမျှမတက်နိုင်ပေ။ ပေါ့ပါးချင်သော်လည်း ပေါ့ပါး၍ မရတော့ချေ။

ဝမ်သိုက် ကြောင်အမ်းစွာဖြင့် မေးစေ့ကို မြှောက်ကာ မိမိဘေးရှိ အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ မပြုံးသည့်အခါ အောက်သို့ ကျဆင်းနေတတ်ကာ နီမြန်းမှုများ လွှမ်းခြုံထားသော မြေခွေးမျက်ဝန်းထဲတွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဇာတ်လမ်းများ ရှိနေသည်။

သူမသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်တွေကို သတိရအောင် မလုပ်သင့်ဘူး"

ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ စောင်းကာ ဦးညွှတ်ရုံမျှသာ ရှိသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး နှိမ့်ချထားသော ခေါင်းနှင့် နိမ့်ဆင်းသွားသော အသံက သူမ၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြနေသည်။

"အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"

သူ ပေါ့ပါးစွာ ပြောဆိုပုံရသည်။

ဤကဲ့သို့သော ပေါ့ပါးစွာ ပြောဆိုခြင်းမျိုးမှာ လူများစွာ၏ဘဝတွင် ပေါ်ထွက်ဖူးပြီး "အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ" ဟူသော စကားလုံး မှာလည်း သာမန် လေပြေလေညင်းမျှသာ ဖြစ်သည်။

မဖွင့်ရဲသော တံခါးကိုလည်း ဖွင့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်သိုက်သည် မိမိ၏ လူနာကို လာရောက်ကြည့်ရှုသော အခြားလူတစ်ဦး၏ နောက်မှ လိုက်ပါ၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ချန်စစ်ကျယ်က သူမ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။

ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ချင်ယန်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီထားပြီး သူမ၏ ခေါင်းမှာ သိပ်မဖြူစင်တော့သော နံရံပေါ်သို့ မှီထားကာ ခြောက်သွေ့သော ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသော ဝိုးတဝါး အခြေအနေသာ ရှိနေသည်။

နာကျင်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်း...

သွေးမရှိ၊ ဒဏ်ရာမရှိသော်လည်း နာကျင်စရာကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။