အခန်း ၁၆၅

🍏 Chapter 165

ဘေးကုတင်က လူနာသည် မိသားစုဝင်များ၏ တွဲထူမှုဖြင့် ထိုင်လိုက်ရာ သူ၏ အသက်အရွယ်မှာ ချင်ယန်ထက်ပင် အများကြီး ပိုကြီးရင့်ပုံရပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် ထွက်လာသော အသံမှာ သံပြားချင်း ခြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ညီမလေး၊ ညီမလေး"

ချင်ယန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူက အသံကို မြှင့်ကာ အော်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောသည်။

"မင်းကို ပြောတာ"

"ငါတို့ လူသားတွေ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်နေထိုင်ကြတာ ဘာအတွက်လို့ မင်းပြောမလဲ၊ ငါတို့ ဒီလောကကြီးကို စရောက်ခဲ့တာ၊ စာသင်ခဲ့ကြတာတွေက ဘာအတွက်လဲ၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ ဖြစ်သင့်တာ”

“အချို့ သဘာဝထက် စောပြီးရင့်ကျက်တဲ့ ကလေးတွေက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ စာကြိုးစားပြီး တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်း တက်မယ်၊ မိဘတွေကို မျက်နှာပွင့်အောင် လုပ်မယ်၊ အလုပ်ကောင်းကောင်း ရှာပြီး မိဘတွေကို ကောင်းကောင်းထားမယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ အချို့ကလေးတွေကိုတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လို့လား မဟုတ်ဘူးလား"

အဘိုးအိုသည် ပြောင်သလင်းခါနေသော ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ပါးစပ်ကြီးဖြဲ၍ ရယ်မောလျက် ခေါင်းခါပြသည်။

"ငါ့အမြင်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ အပြောခံရတဲ့ ကလေးတွေက တွေးတာက စာကျက်ရတာ သိပ်ပင်ပန်းတယ်၊ အလုပ်လုပ်ရတာ သိပ်ပင်ပန်းတယ်၊ ဘာလို့ သေချာပေါက် အမှတ်ကောင်းကောင်း ရမှဖြစ်မှာလဲလို့ တွေးကြတာ”

“ကြည့်လေ၊ သူတို့က စောပြီးရင့်ကျက်တဲ့ ကလေးတွေထက် ပိုပြီးဉာဏ်ကောင်းကြသေးတယ်၊ သူတို့က ရှင်သန်ရတာ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ရှင်သန်တာဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေဖို့ဆိုတာ သိကြတယ်"

"လူတိုင်းမှာ မတူညီတဲ့ အမြင်တွေ ရှိကြပေမယ့် ငါကတော့ ဒီလူတွေ ဤအချက်အပေါ် တွေးတာ မမှားဘူးလို့ ထင်တယ်၊ လူက ရှင်သန်နေထိုင်ရင် ပထမဆုံးက မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ရှင်သန်ရတာ၊ မိဘတွေဆိုတာ တစ်နေ့နေ့မှာ ထွက်ခွာသွားကြမှာပဲ၊ ကိုယ်တိုင်ကလွဲရင် ဘယ်သူက မင်းအနားမှာ အမြဲတမ်း အတူရှိပေးနိုင်မှာလဲ"

"မင်းရဲ့ ချစ်သူတောင်မှ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပတ်လုံး မခွဲမခွာဘဲ မင်းနဲ့အတူ ရှိမပေးနိုင်ဘူးလေ၊ မိဘတွေ ထွက်ခွာသွားရင် မင်းက ဘယ်သူ့အတွက် ဖြစ်မှာလဲ၊ ဒါဆို မင်းက မကြိုးစားတော့ဘဲ နေလို့ရပြီလား၊ ဒါဆို မင်းက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မင်းရဲ့ မိဘတွေနောက်ကို လိုက်သွားလို့ရပြီလား"

လူနာ၏မိသားစုဝင်များသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကြပြီး သူတို့က အလွန်ရှင်းရှင်း လင်းလင်း သိကြပေသည်။

ဤအဘိုးကြီးသည် အပျော်သဘောဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရည်ရွယ်ချက်က အမှန်ပင် နှစ်ခုရှိနေသည်။ တစ်ခုက ချင်ယန်ကို နားထောင်စေချင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုက သူတို့ကို ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက သေဆုံးသူ၏ထွက်ခွာသွားမှုကို လက်ခံရန်မှာ ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မခက်ခဲဘဲ လွယ်ကူသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း မလွယ်ကူပေ။

ချင်ယန်သည် သက်ပြင်းကို လေးလံစွာ ချလိုက်ပြီး ဘေးကုတင်က လူနာကို မေးစေ့လေး အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

"အစ်မချင်ယန်၊ ဆေးရုံစရိတ်တွေကို ညီမတို့ ပေးချေပေးခဲ့ပါတယ်၊ အစ်မ အခု သက်သာရဲ့လား၊ မသက်သာသေးရင် ခဏလောက် ထပ်နားလိုက်ပါဦး၊ တကယ်လို့ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရရင် ညီမတို့ အစ်မကို တစ်ခါတည်းပြန်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ဝမ်သိုက်က စကားကို အသေးစိတ် ဂရုတစိုက် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ကို ထိခိုက်စေမည်ကို အလွန်သိသောကြောင့် "အိမ်" ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်မပြောခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ချင်ယန်အတွက်မူ "ပြန်ခြင်း" ဟူသော ကိစ္စတစ်ခုတည်းတင် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။

လူတစ်ယောက်တည်း ပကတိအတိုင်း ဗလာကျင်းနေသော သံပြားမိုးတဲအိမ်လေးကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုလျှင် မည်သို့ ပုံမှန်အတိုင်း နေနိုင်ပါမည်နည်း။

ချင်ယန်သည် မျက်တောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ အကြိမ်နည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး သူမသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ဝမ်သိုက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"ဖြစ်နိုင်မလား၊ အစ်မကိုပြန်ပြီး ပစ္စည်းအချို့ သိမ်းဆည်းခွင့်ပေးပြီးတော့ ညီမဆီကို ပြောင်းလာပြီး ခဏလောက် အတူတူ နေလို့ရမလား၊ ညီမ စိတ်ချပါ၊ အစ်မ ညီမကို အကြာကြီးမနှောင့်ယှက်ပါဘူး၊ အမှုရင်ဆိုင်ပြီးသွားတာနဲ့ အစ်မ ထွက်သွားပါ့မယ်"

သူမ ခေါင်းငုံ့ထားစဉ်တွင် မေးစေ့မှာ ညှပ်ရိုးထဲသို့ နစ်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ခါးသက်သော အပြုံးသည် လည်ချောင်းထဲမှထွက်ပေါ်လာသည်။

"အစ်မ အဲဒီအခန်းကိုပြန်ပြီး ရင်မဆိုင်ရဲသေးဘူး၊ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ မလုပ်နိုင်သေးဘူး၊ အစ်မတို့ အမှုရင်ဆိုင်ပြီးလို့ အဲဒီလူဆိုးတွေကို ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးပြီးတာနဲ့ တခြားနေရာတစ်ခုမှာ သွားပြီး ရှင်သန်နေထိုင်တော့မယ်"

သူမသည် ခေါင်းကို မမော့သေးသဖြင့် သူမ မျက်နှာကို မမြင်ရဘဲ သူမ ပြောသည်ကိုသာ ကြားရသည်။

"ဒီနေရာက အရမ်းဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတယ်၊ အစ်မ မနေချင်တော့ဘူး"

ဟိုးယခင်က ဝမ်သိုက်သည်လည်း ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လီကျိုးမှထွက်ခွာသွားချင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာမှာတော့ မနေချင်။ ချန်ဟိုင်ရပ်ကွက်မှာ မနေချင်ဘဲ မီးလောင်ပြာကျသွားသော ဗီလာကိုလည်း ပြန်မပြင်ချင်ခဲ့ပါ။ ပြန်လည်းမနေချင်သလို အများကြီးလည်း မကြည့်ရဲခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်တွင် သူတို့၏ အမှတ်အသားများကို ချန်ထားချင်ပြီး ရှိနေနိုင်သေးသည့် သက်သေ အထောက်အထားများကို ချန်ထားချင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ပြေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်က အတိတ်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုဆိုလျှင် တစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်ပဲ သက်သေအထောက်အထားများ ကျန်ရှိနေနိုင်ပါဦးမည်လား။ ဝမ်သိုက် မသိပါ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုရှိနေသည်မှာ အမြဲတမ်း ရှောင်ပြေးချင်စိတ်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဗီလာအရှေ့တွင် ထပ်ခါတလဲလဲ သွားရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ရှောင်ပြေးချင်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်နေသည်။

ထိုအိမ်ထဲတွင် သူမ၏ မိဘများ ရှိနေသေးသည်။ သူမ ဤလောကကြီးထဲတွင် တည်ရှိနေရခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ဆက်လက်ရှင်သန်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရမိလိမ့်မည်။ သူမသည် မိမိ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အမှုမှန်ပေါ်ပေါက်ရေးနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချင်ယန်ထက် ပို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ချင်ယန်ကို နားလည်သည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ချင်ယန်သည် နွေးထွေးစွာ ဖေးမမှုကို လိုအပ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ဝမ်သိုက်က သူမကို လက်ခံပေးကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒါပေါ့ ရတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ညီမဆီမှာ ပိုတဲ့ အခန်းမရှိဘူးဖြစ်နေတယ်၊ ဒုတိယကုတင်လည်း မရှိဘူး၊ သွားတဲ့အခါ လမ်းကြုံ ကုတင်တစ်လုံး ဝယ်သွားကြတာပေါ့"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အစ်မ ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ရင် ရပါတယ်၊ ညီမနဲ့ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ သွားတိုးဝှေ့နေရင်လည်း မကောင်းပါဘူး"

ချင်ယန်သည် ပိန်လှီပြီး အဝတ်အင်္ကျီလက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော လက်မောင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားယူကာ ထလိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်မှ ခြေထောက်ကို ရွှေ့၍ ဆင်းလိုက်ရာ ဖျော့တော့နေသော အသား‌အရေပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် အားနည်းမှုတို့ ထင်ဟပ်နေသည်။

“ဆိုဖာလား”

ဝမ်သိုက်၏ မျက်ခုံးအစုံသည် မသိလိုက်ဘဲ တွန့်ချိုးသွားရသည်။ သူမအိမ်က ဆိုဖာမှာ ဆိုဖာကုတင် ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လူကို မိမိအိမ်တွင် လာရောက်တည်းခိုခိုင်းပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ခိုင်းခြင်းက အမှန်ပင် ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာရောက်ပေသည်။

သူမသည် ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဟရုံရှိသေးပြီး ချင်ယန်ကို ဆက်၍ ဖျောင်းဖျချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာသော လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

လက်မောင်းတစ်ဖက် ဆန့်ထွက်လာပြီး တံတောင်ဆစ်ကို ကွေးကာ ဝမ်သိုက်၏ ပါးစပ်ကို အုပ်လိုက်သော တရားခံမှာ ချန်စစ်ကျယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲမှ ဓားပြက ဓားစာခံကို ပြန်ပေးဆွဲသည့် ပုံစံအတိုင်း ဝမ်သိုက်နှင့် ရပ်နေပြီး ဝမ်သိုက်ကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆွဲခေါ်သွားကာ ချင်ယန် ထွက်ခွာသွားရန် နေရာလွတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောသည်။

"သူမက သူတပါးရဲ့ ကျေးဇူးကို အကြွေးတင်ခံရတာ ကြိုက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

ခုနတင် ခုခံချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်လာသော ဝမ်သိုက်သည် တစ်ဝက်ခန့် မြှောက်ထားသော မိမိ၏လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူမ မျက်နှာအောက်ပိုင်းပေါ်တွင် အုပ်ထားသော လက်ဖဝါးသည်လည်း ဖယ်ခွာသွားသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း အပြန်အလှန်သိကျွမ်းနားလည်လာခဲ့ကြရာ သူမသည် ချင်ယန်၏ဗီဇမှာ သူတပါးအကြွေး တင်ကျန်ရသည်ကို မနှစ်သက်ကြောင်း အမှန်ပင် သိရှိထားပေသည်။ ချင်ယန်သည် အမြဲတမ်း ပြန်လည်ပေးဆည်းဖို့သာ တွေးနေခဲ့သည်။

သူမ၏ အိမ်တွင် လာနေချင်သည်ဟု တောင်းဆိုလာခြင်းမှာ ချင်ယန် စိတ်ထဲတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲပြီးမှဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။ တကယ်လို့ သူမက ကုတင်တစ်လုံးကို အတင်းအကျပ် ထပ်ဝယ်ပြီး ချင်ယန်ကို အိပ်ခိုင်းမည်ဆိုလျှင် ချင်ယန်သည် ကုတင်နှင့် စောင်ဝယ်ယူသည့် ကုန်ကျစရိတ်ကိုပါ မိမိပြန်လည်ပေးဆည်းရမည့် ပစ္စည်းစုစုပေါင်း စာရင်းစာအုပ်ငယ်ထဲတွင် မှတ်သားထားပေလိမ့်မည်။ စိတ်ထဲက စာအုပ်ငယ်လေး ဖြစ်သည်။

ဒရိုင်ဘာ ဖြစ်လာသော ချန်စစ်ကျယ်သည် မညည်းမညူဘဲ ၎င်းတို့ကို တင်ဆောင်ကာ သံပြားမိုးတဲရပ်ကွက်သို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မံ မောင်းနှင်ခဲ့ပြန်သည်။

လမ်းကြားပြင်ပက မြင်ကွင်းမှာ ထူးခြားစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ လမ်းကြားထဲတွင်ပင် ယခင်ကအတိုင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်နေဆဲဖြစ်သော ဖန်အရက်ပုလင်းများ၊ ကြွေကျနေသော ပုံစံပျက်နေသည့် ပုလင်းအဖုံးလေးများ ပြန့်ကျဲနေကာ စိုထိုင်းဆရှိပြီး ညစ်ပတ်နေသော မြေပြင်သည် တစ်ခုမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။

သံပြားမိုးတဲရပ်ကွက်ထဲသို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာကြရာ ဤနေရာ၏ မြေပြင်အမြင့်မှာ တော်တော်လေး နိမ့်ဆင်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့်လည်း ပိုဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။