အခန်း ၁၇၀

🍏 Chapter 170

ဤစကားလုံးများက ဝမ်သိုက်၏စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားလေသည်။ တကယ်တော့ သူမလည်း သတိပြုမိပါသည်။ မနေ့က ချင်ထုံ ကွယ်လွန်သွားခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ပျော့ပြောင်းမှုက အရာမထင်ခဲ့ဘဲ လူကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ စကားပြောတတ်သော ချန်စစ်ကျယ်ကသာ ချင်ယန်ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်စစ်ကျယ်သည် မိမိဘေးက လူ၏ ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမှုကို ဆတ်ကနဲ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ထားသော လူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားတံခါး ပွင့်သွားသောအခါ လက်လှမ်း၍ လူကို ဆွဲခေါ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ချင်ထုံကို သတိရသွားတာလား"

ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော လေးလံသော သက်ပြင်းကို နှာခေါင်းမှတစ်ဆင့် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ဝမ်သိုက်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ခြေလှမ်းများကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ လှမ်း၍ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားရင်း ဝမ်းနည်းစွာပြောသည်။

"သူ ထွက်ခွာသွားတော့မယ်ဆိုတာ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမယ့်လည်း နှစ်အနည်းငယ်ပဲ သိကျွမ်းခဲ့ရတာလေ၊ မတွေးမိတဲ့အချိန်မှာတော့ ဘာမှမခံစားရသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် တွေးမိလိုက်တာနဲ့ ရင်ထဲမှာ မွန်းကြပ်သွားတာပဲ"

ချင်ထုံမှစ၍ သူမ မိဘများအထိ အားလုံးက ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဘဝကတော့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရဦးမှာပဲ၊ ကျွန်မ အသက်ရှင်နေသေးသရွှေ့၊ ထွက်ခွာသွားခဲ့တဲ့သူတွေအတွက်နဲ့ ရပ်တန့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် တစ်ရက်တာ ဝမ်းနည်းနေစေမယ့်အစား၊ တစ်ရက်တာ ပျော်ရွှင်နေရတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ တွေးမိရင် ဝမ်းနည်းရမယ်ဆိုရင်တော့ လုံးဝမတွေးဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ မတွေးမိအောင် နေရမယ်"

သူမသည် မျက်တောင်များကို ချထားမိပြီး စကားလုံးများမှာ ဝန်ထမ်းနှင့် စကားပြောနေသော ချန်စစ်ကျယ်အား ပြောပြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ပြောဆိုနေခြင်းနှင့် ပို၍ တူလှသဖြင့် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်။

သို့သော်လည်း ချန်စစ်ကျယ်ကမူ အတိုင်းသား သေသေချာချာ ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် သူမ လက်မောင်းကို ကိုင်ကာ သင့်တော်သော အင်အားဖြင့် သူမအား မိမိနောက်သို့ လိုက်ပါစေပြီး သီးသန့် အခန်းငယ်တစ်ခုတွင် နေရာယူလိုက်သည်။

သူက သူမ၏ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲစာရင်းကို ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် လှန်လှောကြည့်ရှုနေသည်။ မျက်လုံးက သူမကို ကြည့်မနေသော်လည်း စကားလုံးများကိုမူ သူမထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

"ဝမ်းနည်းရမယ့်အချိန်ကျရင် ဝမ်းနည်းလိုက်ပါ၊ ဝမ်းနည်းတဲ့ စိတ်ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်၊ ပိုပြီးတော့ အားပြင်းပြင်းနဲ့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာတတ်တယ်၊ ဝမ်းနည်းမှုကို အတင်းအကျပ် မေ့ပျောက်အောင်လုပ်ပြီး ရရှိလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက တကယ့် ပျော်ရွှင်မှု ဟုတ်ပါ့မလား၊ ငါကတော့ မင်းအကြောင်းကို မသိဘူး၊ ဒါက မင်းဘာသာမင်း ပြန်မေးရမယ့် ကိစ္စပဲ"

ကျောပြင်က ဆိုဖာနောက်မှီကို မှီထားရင်း ဝမ်သိုက်သည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ငုံ့ထားသော အကြည့်များကို ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်။

မြို့ပြထဲက လူစီးကြောင်းမှာ မပြတ်မတောက် သွားလာနေကြပြီး လမ်းမပေါ်က ကားများသည် ဘယ်ဘက် သို့မဟုတ် ညာဘက်သို့လည်းကောင်း၊ အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် အနောက်ဘက် သို့လည်းကောင်း သွားလာနေကြသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်စစ်ကျယ်တွင် သူမကို အတင်းအကျပ် မေးမြန်းလိုသော ဆန္ဒ မရှိပေ။ သူသည် ဟင်းပွဲစာရင်းကို ကိုင်ကာ စားပွဲခုံကို ခေါက်၍ အသံပြုလိုက်သည်။ သူမက ဝေဝေဝါးဝါးဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်က အမျိုးသားသည် သူမနှင့် စိုက်ကြည့်လျက် မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှင့်ကာ ပြောသည်။

"ဟင်းပွဲစာရင်းကို ကြည့်"

ဆာလောင်နေသော ဗိုက်က အမှန်ပင် ဖြည့်စွက်ရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်သိုက်သည် စိတ် ပြန်လည်စုစည်းကာ ဟင်းပွဲစာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟင်းလျာများ၏ ဈေးနှုန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါတွင်မူ သူမအနေဖြင့် လေညင်းသက်သက်ကိုသာ ရှူရှိုက်နေရလျှင်လည်း မဆိုးဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

တံတွေးကို အကြိမ်နည်းငယ် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်သိုက်သည် နှုတ်ခမ်းအောက်ကို ကိုက်ကာ ချင်ယန် သူမကို ပြောခဲ့ဖူးသော စကားကို သတိရမိသည်။ အပြင်က ဟင်းလျာတွေရဲ့ ဈေးနှုန်းက မပေါ့ဘူး။

"ကျွန်မ သိပ်ပြီး မဆာတော့သလိုပဲ"

အားနည်းလှသော စကားတစ်ခွန်း။

"ငါ ရှင်းမယ်"

တုံ့ဆိုင်းမှုမရှိသော အသံတစ်သံ။

သူမသာ အခြားသူများ ကျွေးမွေးသည်ကို စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် လက်ခံနိုင်သော လူမျိုး ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူမက ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဝမ်သိုက်သည် ဦးနှောက်ထဲတွင် ဂဏန်းပေါင်းစက်ကို ရိုက်နှိပ်နေမိပြီး မိမိတွင် အသုံးပြုနိုင်သော ငွေကြေး မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွက်ချက်နေသည်။ ချန်စစ်ကျယ်အတွက် ရှေ့နေခကတော့ သေချာပေါက် ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

လိုင်ဝမ်ရီ၏အဖေ၊ ချန်ဝမ်ခန်းနှင့် လီချန်ကျန့်တို့ဘက်ကိုလည်း ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။ စွေ့လင်နှင့် ချင်ယန်တို့က မိမိအတွက် လူသက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြရာ သူမအနေဖြင့် လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော တုံ့ပြန်မှုကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်သိုက်သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် သုပ်တစ်ပွဲကိုသာ မှာယူလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းအား ဟင်းပွဲအမည် ပြောပြနေစဉ်တွင် ချန်စစ်ကျယ် စိုက်ကြည့်လာသော အကြည့်များကြောင့် မျက်နှာ ပူနေသော်လည်း ဝမ်သိုက်ကတော့ သူ့ကို အမှန်ပင် မကြည့်ရဲပေ။

ပိုက်ဆံ မျှရှင်းချင်နေသည့် အကြံအစည်က မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အသား ပေါ်ပေါက်နေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချန်စစ်ကျယ်က ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ ဟင်းလျာများ စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်တွင်သာ သူသည် အချို့သော မုန့်များနှင့် အချိုပွဲများကို သူမ၏ အရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်ပြီး အတိုချုံး ပြောသည်။

"စား"

ပိုက်ဆံ ပိုမပေးချင်သော ဝမ်သိုက်သည် မိမိအရှေ့သို့ ရောက်လာသော အစားအစာများကို ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဝိတ်ချနေတာ၊ ဆလတ်သုပ်စားရင် ရပါပြီ"

ချန်စစ်ကျယ်သည် သူမ၏ ဤအကြောင်းပြချက်၏ မှန်ကန်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် စတင်စဉ်းစားနေပုံရသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပွင့်လင်းစွာ လှည့်လည်နေပြီး ခဏအကြာတွင် မျက်ခုံးကို တွန့်ကာ ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ အိမ်မက်က အရိုးစုနတ်သမီး ဖြစ်ဖို့လား"

သွားများကို အတင်းအကျပ် ကြိတ်ထားရသော ဝမ်သိုက်သည် မချိုမချဉ် ပြုံးလိုက်သည်။

မျက်စိကန်းနေသော ချန်စစ်ကျယ်သည် သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို မမြင်မိဘဲ သို့မဟုတ် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သူက မိမိဘာသာ ပြောသည်။

"စားပါ..... ငါ့အပေါ် အကြွေးတင်နေတယ်လို့ မထင်ပါနဲ့၊ ငါက လူတစ်ယောက်နဲ့ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် တွက်ကပ်နေမယ့်အထိတော့ မဖြစ်သေးပါဘူး၊ လမ်းမှာ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်နဲ့ မတော်တဆ တွေ့လို့၊ ငါ့လက်ထဲမှာ အစားအစာ ရှိနေရင်လည်း ငါ သူ့ကို ပေးမှာပဲ”

“ဒါပေမယ့် သေချာတာပေါ့၊ ငါက အဲဒီအစားအစာကို စားပြီးနောက်မှာ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မှုမျိုးမဆို ဖြစ်ပွားခဲ့ရင် ငါ့မှာ တာဝန်မရှိကြောင်း ကင်းလွတ်ခွင့် သဘောတူညီချက်ကိုတော့ သူ့ကို အရင်ဆုံး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းမှာပေါ့၊ မင်းကို သူတောင်းစားလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

နောက်ဆုံးက ဖြည့်စွက်ချက်မှာ အမှန်ပင် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပို၍ ထင်ရှားသွားစေသည်။

ဝမ်သိုက်သည် ခက်ရင်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ဤအစားအစာများကို ချန်စစ်ကျယ်က မိမိ၏ သိက္ခာကို စော်ကားမှုအတွက် ပေးအပ်သော လျော်ကြေးငွေအဖြစ် သဘောထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒရိုင်ဘာချန်သည် သူမအား အိမ်သို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးရမည့် တာဝန်ကို ယူထားရသည်။

တံခါးလက်ကိုင်ကို လှည့်၍ ဖွင့်ပြီးနောက် ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ရာ ဝမ်သိုက်သည် မိမိဘာသာ ဖိနပ်လဲလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည် ဖြာကျနေသော အခန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

အိမ်ထဲတွင် လူမရှိပေ။ ယခင်က တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ခံစားချက်နှင့် ဝေဝေဝါးဝါး ထပ်တူကျနေသော်လည်း ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် သေသေသပ်သပ် ခေါက်ထားသော စောင်များနှင့် ဘေးက အိတ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တစ်ဖန် ပြန်လည်ကွဲပြား သွားပြန်သည်။

စားပွဲပေါ်က ဟင်းလျာများကို ဟင်းအုပ်ဆောင်းဖြင့် အုပ်ထားပြီး ထိုဟင်းအုပ်ဆောင်းမှာလည်း ချင်ယန်ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဝမ်သိုက်ကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤအရာကို အသုံးမပြုပေ။

အသားရော ဟင်းသီးဟင်းရွက်ပါ စုံလင်လှသော ဟင်းလျာများသည် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွင် ချင်ယန်က မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် ချင်ထုံအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ဝမ်သိုက်သည် မွန်းလွဲပိုင်းမှသည် ညဘက်အထိ အချိန်များကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် သူမသည် အဝတ်အစားများကို ချက်ချင်းပင် လျှော်ဖွတ်လိုက်သည်။ ဤအလေ့အကျင့်ကောင်း ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ချင်ယန် အဝတ်လျှော်သည့် ကိစ္စကိုပါ လွှဲပြောင်းရယူသွား လိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

စားပွဲပေါ်က ဟင်းလျာများကို နွှေလိုက်ပြီးနောက် မွှေးရနံ့များ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်သိုက်သည် စားပွဲအရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင်မူ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလျက် ပြန်ရောက်လာခါစ ဖြစ်သော ချင်ယန် ရှိနေသည်။ သူမသည် မိမိအရှေ့က ထမင်းဟင်းများ ပါဝင်သော ပန်းကန်လုံးကို ချင်ယန်ထံသို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဗိုက်ဆာအောင် မထားပါနဲ့၊ နည်းနည်းလောက် ဖြစ်ဖြစ် စားလိုက်ပါဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အင်အားစိုက်ထုတ်ပြီး ဖြေရှင်းရမယ့် ကိစ္စတွေလည်း အများကြီးရှိဦးမှာ မဟုတ်လား"

သက်ပြင်းချသံအချို့နှင့်အတူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှာသည်။ ချင်ယန်သည် မြှင့်ထားသော အသံဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ သိပ်မကျယ်ဝန်းသော မီးဖိုချောင်ထဲတွင် သူမ လည်ချောင်း ရှင်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချသံက စိတ်သက်သာရာရမှုကို ဆောင်ကြဉ်းမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် တူကို အားနည်းစွာ ကိုင်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်။

"အင်း၊ အစ်မ နားလည်ပါတယ်"

အကြောက်စရာကောင်းဆုံးအရာမှာ ရပ်တန့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရပ်တန့်ချင်သော်လည်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေရခြင်းဖြစ်သည်။