အခန်း ၁၇၅

🍏 Chapter 175

လုံဖန်းချီကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သော ရန်ခယ်သည် သံသယမဝင်ခဲ့ပေ။ ကားတံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် သူသည် သေနတ်ကို ကိုင်ကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီး လမ်းပိတ်ထားသော ထိုလူအုပ်ဆီသို့ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သေနတ်ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အဖွဲ့ကလည်း ဤအခြေအနေကို မျှော်လင့်မထားသည်မှာ သိသာလှပြီး ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော ဒိုင်းဒိုင်း အသံများကြားတွင် ရန်ခယ်သည် အစွမ်းကုန် ရှောင်ကွင်းခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုလူများ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသော ပစ်မှတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်တို့တွင် သေနတ်ကျည်ဆန်များ ထိမှန်သွားချေသည်။

သို့သော် သူ မရှိတော့သော ထိုကားသည် အင်ဂျင်ကို ပြန်လည်နှိုးကာ တောင်အောက်သို့ အရှိန်မြှင့် မောင်းနှင်သွားတော့သည်။

လမ်းပိတ်ထားသော လူများသည် အလျင်အမြန် ရှောင်ကွင်းလိုက်ကြသဖြင့် လုံဖန်းချီကို ထိုကဲ့သို့ လွတ်မြောက်သွားစေလိုက်သည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့ရသူမှာ ဝိညာဉ်ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ရန်ခယ် ဖြစ်ပေသည်။ ဝိညာဉ်ပျောက်ဆုံးစရာပင် မလိုတော့ချေ။ အကြောင်းမူကား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မကြာမီ သေဆုံးတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ဒေါသဖြေသည့်အနေဖြင့်သော်လည်းကောင်း သို့မဟုတ် ရန်ခယ်သည် လုံဖန်းချီနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့်သော်လည်းကောင်း သူသည် ဆန်ခါတစ်ခုကဲ့သို့ အပစ်ခံလိုက်ရသည်။

မိမိကိုယ်တိုင်ပင် လဲကျသွားချိန်တွင် ဘာတွေးနေမိသည်ကို မမှတ်မိတော့ချေ။

သေဆုံးပြီးနောက်မှသာ ထိုမေးခွန်းတစ်ခုကို အစဉ်တစိုက် တွေးတောငြင်းခုံနေမိသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရတာလဲ"

မာချီနှင့် သက်ဆိုင်သော ဇာတ်လမ်းကမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

သူသည် မူလက ထိုလောင်းကစားသမား လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ပုန်းကွယ်နေလိုသော်လည်း သူ၏ လောင်းကြေးကောက်ခံသော ပုံစံမှာ အလွန် ရိုင်းစိုင်းလွန်းသဖြင့် ထိုလူများ၏ ဒေါသကို နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏ အကျိုးအမြတ်ကို မာချီက ခြိမ်းခြောက် နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်သူက အရင်အော်လိုက်သည်မသိချေ။

"လုံဖန်းချီက နောက်ကအခန်းထဲမှာ ရှိတယ်၊ ဒီမှာ လုံဖန်းချီရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ရှိနေတယ်"

တစ်ခုမှ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုမှ သုံးခု။

မာချီသည် သူတို့၏ တွန်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်မှုကို တကယ် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူသည် ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်သွားတတ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း မရပ်မနား တုန်ရီနေမိသည်။ ယခင်က မြောက်ပိုင်းတွင် သေမင်းနှင့် လက်တစ်ကမ်းအကွာ အတွေ့အကြုံမျိုး မကြုံဖူးသည်မဟုတ်သော်လည်း ထိုစဉ်က သူတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယခုမူကား ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ပြီး ဖိနှိပ်ခံရသူမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်။

ပြတ်တောက်နေသော မျက်ခုံးနှင့် ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်ရှိသူက မေးစေ့ကို ပင့်ကာ သူ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သေနတ်ကို မြှောက်လျက် သူ၏ နဖူးတွင် တေ့ကာ ပြောသည်။

"ငါတို့ကို လုံဖန်းချီဆီ ခေါ်သွားစမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

"မ မသတ်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် ခေါ်သွားပါ့မယ်"

မာချီသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်ပြီး ခွေးကပ်ကပ်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် ပုံစံဖြင့် လုံဖန်းချီ ရှိနေသည့် အခန်းဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူသည် တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှေ့ကတံခါး၏ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလွယ်တကူပင် လှည့်လိုက်ရာ ပိတ်မထားသော တံခါးမှာ အတွင်းဘက်သို့ အနည်းငယ် ပွင့်သွားပြီး ဟဟလေး ဖြစ်သွားသည်။

မာချီ၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် တေ့ထားသော သေနတ်က အနည်းငယ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"မင်း အရင်ဝင်"

မာချီသည် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးစွာ ရွှေ့လျက် အတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး ဦးခေါင်းနောက်က သေနတ် ဖယ်ခွာသွားသည်နှင့် သူသည် အခန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။

ဘာက သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်မသိချေ။

ဗလာကျင်းနေသော အခန်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို လုံဖန်းချီအပေါ် သစ္စာစောင့်သိရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ဒိုင်း"

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ပြတ်တောက်နေသော မျက်ခုံးနှင့် ဓားဒဏ်ရာ အမာရွတ်ရှိသူ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခြေထောက်ဖြင့် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော မာချီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သေနတ်ကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ သတ်သေသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သနားစရာ ကောင်းပါသလား။ သနားစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

"ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒါတွေက ငါတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာတွေပါပဲ"

ချိုးခို၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ထားဆဲဖြစ်သော မာချီက ပြောသည်။

သူသည် ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"နောင်တရလား၊ တကယ်တော့ နောင်တမရပါဘူး၊ အစ်ကိုကြီးဖန်းချီက ငါတို့အပေါ် ကောင်းတာက တကယ် ကောင်းတာပါ၊ ငါတို့က သူ့ကို ညီအစ်ကိုအရင်းလို သဘောထားခဲ့တာ"

ရန်ခယ်သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သူသည် မိမိ၏ လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ရာ ပေါ်လာသော လက်မောင်းတွင် သေနတ်ကျည်ဆန် အပေါက်များ ရှိနေသည့် ပုံသဏ္ဌာန်က ရံဖန်ရံခါ ပေါ်လာတတ်သည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်"

ဆိုသည့် မျက်နှာပေးမျိုးဖြင့် ဝမ်သိုက်သည် ကိုယ်ချင်းစာစွာဖြင့် ခေါင်းကို ငြိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချိုးခို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေသော မာချီကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထိုတစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရှင်တို့က သံယောဇဉ် ကြီးကြပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် အပြစ်မရှိတဲ့ သာမန်လူတွေကိုတော့ လာပြီး ဒုက္ခမပေးကြနဲ့တော့၊ နင်တို့က သူတို့ကို သေအောင်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိရင်တောင်မှပေါ့၊ အထူးသဖြင့် ရှင်ပဲ မာချီ"

မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သွားသော ချိုးခိုသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်သွားကာ ဘေးနားရှိ ချန်စစ်ကျယ်ကို အမှီပြုရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက အေးစက်စွာဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်သွားသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားသော ချိုးခိုသည် မျက်နှာ တရှုံ့ရှုံ့ ဖြစ်သွားအောင် နာကျင်သွားရရှာသည်။ သူသည် ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြင့် ခေါင်းကို မော့လိုက်ရာ ရန်ခယ်နှင့် မာချီ ဟူသော တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ထုံထိုင်းသွားသည့်အလား ရှိတော့သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ပဲ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ငါ အိမ်ဝယ်ရတာ တကယ်မလွယ်ဘူးဟ၊ စျေးသက်သာတဲ့အိမ်ကို မနည်းဝယ်ထားရတာ၊ ငါကတော့ ဒီအိမ်ကို ဈေးလျှော့ပြီး ပြန်ရောင်းဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ချိုးခိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဝမ်သိုက်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် အိမ်မပြောင်းချင်ဘူးလား"

ချောင်တယ်ထံမှ ပြတ်သားသော အဖြေကို ရရှိသည်။

"မပြောင်းချင်ဘူး၊ အကယ်၍ ဒီအိမ်မှာ နေလို့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ အသေခံလိုက်မယ်၊ ငါက အိမ်အသစ် မဝယ်နိုင်ဘူး၊ အရှုံးခံပြီးတော့လည်း အိမ်ကို မရောင်းချင်ဘူး၊ ဝမ်ချန်မှာ အိမ်တစ်လုံး ရှိဖို့က အရမ်းခက်တာ"

“အင်း” ဟုတစ်ချက် ညည်းတွားကာ အဖြေပေးလိုက်ပြီး ဝမ်သိုက်သည် တစ်ချိန်လုံး နောက်ခံကားချပ် ကဲ့သို့ ရပ်နေသော ချန်စစ်ကျယ်ဆီသို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဘေးသို့ တိုးသွားကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ"

"ဒီနေရာက မြေအနေအထားကောင်းတယ်၊ အဓိက ပြဿနာက ကြမ်းခင်းကျောက်ပြား တည်ဆောက်ပုံမှာပဲ၊ လေးထောင့်ထောင့်နဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ မာဂျောင် တွေကို ဖိနှိပ်ထားတယ်၊ အဲဒါတွေကို ဖယ်ပြီး ပြန်ပြင်ဆင်လိုက်ရင် ပြဿနာမရှိတော့ဘူး၊ ဒီနှစ်ကောင်ကိုတော့ ချန်ထားလို့မရဘူး"

အမျိုးသားသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားပြီး "လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ" အတူတူ ရပ်နေကြသော တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ဂရုမစိုက်သလို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။

ဝမ်သိုက်သည် ဘေးသို့ စောင်းငဲ့ကာ အတူတူ ရပ်နေကြသော ရန်ခယ်နှင့် မာချီကို ကြည့်လိုက်ရာ တစ္ဆေနှစ်ကောင်၏ အမူအရာမှာ မျှော်လင့်မထားလောက်အောင်ပင် ရိုးရှင်းနေသော်လည်း ဝမ်သိုက်ကမူ သူတို့ကို ရိုးရှင်းသည်ဟု မထင်ပေ။

"ရန်ခယ်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး မိမိရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်တယ်၊ မာချီကတော့ အိမ်သူအိမ်သားတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူပြီး မိမိရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်တယ်၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက် တော်တော်လေး ဟန်ကျနေတာပဲ၊ ကျွန်မကို လာပြီး အူကြောင်ကြောင် လုပ်မပြနဲ့"

ထိုအခါမှသာ စိတ်ပျက်သွားသော ရန်ခယ်နှင့် မာချီတို့၏ ခေါင်းကုတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ ရန်ခယ်က မျက်နှာချိုသွေးကာ ဖားပြားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ်မသိတာပါ၊ အဲဒီတုန်းက ဆိုရင်၊ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ၊ ကျွန်တော် အရင်က လုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြန်တွေးရင် ကလေးကလားဆန်တယ်လို့ ခံစားရတယ်"

မာချီကလည်း ချက်ချင်းပင် စကားထောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်း တူတူပါပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း တူတူပါပဲ"

ဝိညာဉ်သည် သေဆုံးရာနေရာ၌ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ပါက အသိဉာဏ်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင်တော့ မတူညီကြချေ။

ဝမ်သိုက်သည် သူတို့ကို အကျိုးအကြောင်း ထပ်ပြီး မမေးတော့ဘဲ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ၊ ပြောမနေနဲ့တော့၊ ရှင်တို့နှစ်ယောက်ဆီမှာ ရန်ငြိုး တွေ သိပ်မရှိဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေကို ရှင်တို့ သွားသင့်တဲ့နေရာဆီ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဤလောကမှ ထွက်ခွာရတော့မည်ကို သိရှိသွားပြီး အစောင့်အရှောက် အချို့၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ရန်ခယ်နှင့် မာချီတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရပြန်သည်။ မည်သည့် မေးခွန်းမျှ မမေးမြန်းတော့ဘဲ ငေးငိုင်စွာဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာ သြဇာလွှမ်းမိုးခြင်း ခံထားရသော ချိုးခိုသည် ဝမ်သိုက်က သူ့အား အထူးတလည် နတ်မျက်စိ ဖွင့်ပေးရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

မိမိဘာသာပင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နတ်အစောင့်အရှောက်များနှင့် စစ်သည်တော်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ရန်ခယ်နှင့် မာချီတို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရေရွတ်မိသည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ ငါ မသိသေးတဲ့အရာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးလဲ မသိဘူး"