အခန်း ၁၈၆

🌻 Chapter 186

ထိုမိန်းကလေး ခေတ်သစ်ကာလတွင် မွေးဖွားပြီး လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မိသည်။ ဟုန်ကျိုးက လျှာလေးထုတ်ကာ ဒူးထောက်လျက် ရှေ့သို့ တွားသွားလာပြီး ကမ်းချန်ချန်ထံသို့ အမဲသားခြောက် အနည်းငယ်ကို တိတ်တဆိတ် ပေးလေသည်။ ကမ်းချန်ချန်က အမဲသားခြောက်ကို ယူလိုက်သော်လည်း စားဖို့တော့ အလွန်ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

ယင်ကျန်း ထီးနန်းတက်ပြီးနောက် သူသည် ပိုအလုပ်ရှုပ်လာခဲ့ပြီး ဧကရီမိဖုရားသည်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်များကို ဘွဲ့အမည်များပေးရပြီး အစေခံမလေးများနှင့် မိန်းမစိုးများ ခွဲဝေချရကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် မျိုးရိုးမြင့်များရှိ ဇနီးများ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ခြင်းအပြင် နန်းတော်ထဲရှိ ထောင်နှင့်ချီသော လူများကို စီမံအုပ် ချုပ်ခြင်းတို့ဖြင့် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ထင်ရှားသော မိသားစုမှ မွေးဖွားလာပြီး ယင်ကျန်း စံအိမ်ကို ဆယ်စုနှစ်များစွာ စီမံအုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ဤတာဝန်များကို အတော်လေးကျွမ်း ကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

စုယန်နှင့် စုန့်ကော်ကော်တို့သည် ဧကရီမိဖုရား ကိစ္စရပ်များကိုကူညီဆောင်ရွက်ပေးရန် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။

လီစဲဖူသည် ထိုနှစ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူမ ပြန်လည်ကျန်းမာလာသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် အများအပြား ကျဆင်းသွားကာ ပိုမိုဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး စွဲလမ်းမှုလွန်ကဲလာကာ သူမ အချိန်အားလုံးကို ဟုန်ရှစ်အား ပညာသင်ကြားပေးရာတွင်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

ကမ်းချန်ချန်မှာမူ ထူးထူးခြားခြားအားလပ်နေသည်။ သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက သူမသည် အရာရာကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး အရေးတကြီး ခံစားချက်မျိုးရှိကာ ဟိုဟာဒီဟာများကို လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထူးချွန်စွာ မတတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ကာ သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။

ယခုအခါ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာသောအခါ သူမ ခွန်အားနှင့် ကိုယ်ကာယစွမ်းအင်များမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ဆံပင်များတွင်လည်း ဆံပင်ဖြူအချို့ ပေါက်နေသည်။

ကဗျာတစ်ပုဒ်တွင် ဆိုထားသည်မှာ ပန်းများ ပြန်လည် ပွင့်လန်းနိုင်သော်လည်း၊ လူ့နုပျိုခြင်းကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ပါဘူးတဲ့

ဒီကဗျာကလည်း သိပ်တော့ မမှန်ချေ။ ပန်းတစ်ပွင့် ပြန်ပွင့်လာရင်တောင် အဲဒါက အရင်ပန်းပွင့် အဟောင်းတော့ သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်တော့ဘူးလေ...

လူဆိုတာ အသက်ရှင်နေတုန်းမှာ ဘဝကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းသင့်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကမ်းချန်ချန်သည် ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတိုင်းကို မြင်တွေ့လိုပြီး အလဟဿ မဖြစ်စေချင်သဖြင့် ဟွာယွီနှင့် ဟွာစန်းတို့ကိုခေါ်ကာ နန်းတွင်းဥယျာဉ်တော်အတွင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လမ်းလျှောက်ရင်း စားသောက်နေသော ဟွာစန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဟွာယွီမှာမူ အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဟွာယွီ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီလို လှပတဲ့ ရှုခင်းမျိုးကို ယွင်ရှုနဲ့ ယွင်ကျွမ်းတို့ မမြင်နိုင်တော့ဘူးလို့ တွေးမိပြီး နှမြောနေမိလို့ပါ"

ကမ်းချန်ချန် "ယွင်ရှု သေဆုံးသွားတုန်းက နင်ကိုယ်တိုင် သူမကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာပဲလေ၊ ယွင်ကျွမ်းက တော့ ပညာရှိတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီး ဒီနက်ရှိုင်းတဲ့ နန်းတော်ကြီးထဲ ဝင်စရာမလိုတော့ဘူးဆိုတော့ ငါတို့ သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

မင်းသားစံအိမ်ရှိ အစေခံတစ်ယောက်ဖြစ်သော ယွင်ကျွမ်းသည် မူလက အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသားများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခွင့် လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် ထိုနေ့က လီဝမ်သည် ပစ္စည်းများ ဝယ်ရန် အပြင်ထွက်ရာမှ သူ့ညီမကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျွန်အဖြစ် ရောင်းချနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို အမှတ်မထင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ ပြန်ရောက်သောအခါ ထူးဆန်းသော ပုံပြင်တစ်ပုဒ်အဖြစ် ပြန်လည်ပြောပြခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်တွေ့တွင် သူကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသမျှမှာ ဖခင်ကိုမြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရောင်းချသော အမျိုးသမီးများသာ များသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျွမ်းသည် ဤအမျိုးသားမှာ ကြင်နာတတ်ပြီးဖြောင့် မတ်သူဖြစ်မည်ဟု ခံစားမိသဖြင့် သူမကို သူ့ထံ ခေါ်သွားပေးရန် လီဝမ်အား တောင်းဆိုပြီး သူမ စုဆောင်းငွေများကို အသုံးပြုကာ ထိုအမျိုးသား ညီမကိုမြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသူတို့နှစ်ဦးကြား ချစ်မေတ္တာ သံယောဇဉ်များဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဟွာယွီက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့စဲဖူက အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိတဲ့ တော်ဝင်ကိုယ် လုပ်တော်ဖြစ်လာပြီလေ၊ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီလောက် ခမ်းနားတဲ့ ချူရှို့နန်းဆောင်မှာ နေဖို့ အထူးတလည် စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတော့ သူက စဲဖူကို အဂရုစိုက်ဆုံးဆိုတာ ပြနေတာပဲ၊ ဟွာယွီက စဲဖူအတွက် ဝမ်းသာရမှာပေါ့"

ကမ်းချန်ချန် "ချူရှို့နန်းဆောင်ထဲမှာ ဒါတွေပြောတာ ကိစ္စမရှိပေမဲ့ ဒီမှာတော့ လျှောက်မပြောနဲ့၊ နံရံမှာ နားပေါက်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်းပဲ၊ လူဆိုတာ အရမ်းမောက်မာလွန်းလို့ မကောင်းဘူး"

ဟွာယွီ တိုးတိုးလေးဖြင့် ပြောသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နန်းဆောင်ကို အသစ်ရောက် လာတဲ့ ယွင်ချင်းနဲ့ ယွင်မော့တို့ကို ယုံကြည်လို့ရမရ ဆိုတာ မသိရသေးဘူးလေ"

ကမ်းချန်ချန်က ပြောသည်။

"သတိထားပြီး နေကြတာပေါ့၊ ကိုယ် အသုံးပြုတဲ့သူကို ယုံကြည်ရမယ်ဆိုတဲ့ စကားရှိတယ်လေ၊ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင်လည်း သူတို့အတွက် ဘာအကျိုးမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ယင်ကျန်းသည် အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမထံရောက် လာသောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင်သာ လှဲချလိုက်သည်။

"လာ... အပေါ်တက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် လုပ်လိုက်၊ ကိုယ် ပင်ပန်းနေပြီ"

ကမ်းချန်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

[ကျွန်မကပဲ အရမ်းဆာလောင်နေသလိုမျိုး လာမပြောနဲ့၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မတို့ အတူနေလို့ မရဘူးလေ၊ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို လေးစားမှု ပြသရဦးမယ်]

ယင်ကျန်း "သူ သေဆုံးသွားတာ သုံးလတောင် ရှိနေပြီပဲ၊ ကိုယ်တို့လုပ်နေတာက ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းနဲ့ မဆန့်ကျင်ပါဘူး"

ကမ်းချန်ချန် သူ့ ပေါင်ကြားသို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာပြော သည်။

"မရဘူး၊ ကျွန်မ အောင့်ထားနိုင်သေးတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ် လိုချင်တယ်လေ၊ မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ စစ်ဆေးစရာ မှတ်တမ်းလွှာတွေ ရှိသေးတယ်"

[အဲဒီလောက်တောင် လောနေတာလား၊ ရှင် အရင်သွားစစ်ပြီးမှလာတာ မကောင်းဘူးလား]

ကမ်းချန်ချန်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ သူ့ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ကာ ဝတ်ရုံစကိုမတင်ပေးလိုက်ရသည်။ သူ ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း တမင်သက်သက် မေးသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ၊ ကျွန်မ လုပ်တာ ရှင် နာသွားသေးလား"

ယင်ကျန်း၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားပုံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"မနာပါဘူး"

ကမ်းချန်ချန် "ဒီရက်ပိုင်း ရှင် အရမ်းအလုပ်ရှုပ်နေတာ၊ ရှင့်ကို ကူညီပေးလို့ရမယ့်ဟာ တစ်ခုခုများ ရှိလား"

ယင်ကျန်း မျက်ခွံကို ပင့်တင်ကာ ပြောသည်။

"နောက်တစ်ချီ"

ကမ်းချန်ချန်: "..."

ထိုညက ဟွာယွီသည် ကမ်းချန်ချန် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာကာ သူမ နားနားကပ်၍ တိုးတိုးလေးမေးသည်။

"သခင်မ... အရှင်မင်းကြီးက အဌမမင်းသားကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမယ်လို့ ထင်လဲ"