အခန်း ၁၁၉

အခန်း ၁၁၉ - သံသရာစက်ဝန်း၏ အဆုံးသတ်နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းစာရင်း

ဤလမ်းသည် အဆုံးအစမရှိသော လမ်းတစ်လမ်း ဖြစ်သည်။

လမ်းကို မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်များဖြင့် ခင်းထားပြီး အကျယ် (၄၉) ပေ ရှိကာ ထိုတိမ်တိုက်အမျှင်တန်းတစ်ခုချင်းစီကို သေချာကြည့်လျှင် အတွင်း၌ အလွန်သေးငယ်သော စာလုံး အမြောက်အမြားကို တွေ့နိုင်သည်။ ဤလမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင်မူ လွတ်နေသော လေဟာနယ်မှတစ်ပါး ဘာမျှမရှိပေ။

အတိတ်က သေဆုံးသွားခဲ့သော ဝိညာဉ်များသည် ဤလမ်းပေါ်တွင် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ အဆုံးသတ်ကို မသိရသလို အစပြုရာကိုလည်း မသိရချေ။

ဤဝိညာဉ်များသည် လူသားပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးသည် အသက်ရှင်စဉ်က လူသားများဖြစ်ကြကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် ခံစားချက်မရှိ၊ မျက်လုံးများက အဓိပ္ပာယ်ကင်းမဲ့နေပြီး၊ စက်ရုပ်များကဲ့သို့ ရှေ့သို့သာ စက်မှုဆန်စွာ လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လမ်းတစ်ခုလုံးတွင် လူသားဝိညာဉ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရေတွက်၍မရအောင် သိပ်သည်းလှသည်။

"ဒီမီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်က..."

လီယွဲ့သည် လမ်း၏အထက်တွင် ပျံသန်းရင်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြင်နိုင်သည်မှာ…

ဤလမ်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော မီးခိုးရောင်တိမ်တိုက်များသည် ဝိညာဉ်၏ အမှတ်ရမှုများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။

အသက်ရှင်စဉ်က အစွမ်းနည်းခဲ့သူဖြစ်စေ၊ ဤလမ်းပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ လျှောက်လှမ်းရသူဖြစ်စေ၊ ၎င်းတို့၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များ လုံးဝကင်းစင်သွားသည်အထိ မှတ်ဉာဏ်များမှာ သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"သံသရာစက်ဝန်း..."

လီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ ဤလမ်း၏အမည်ကို မသိပါ။

သို့သော် ဤလမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သံသရာစက်ဝန်း ဟူသော စကားလုံးက သူ့စိတ်ထဲတွင် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ကမ္ဘာမှာတော့ လူတစ်ယောက် သေဆုံးပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဒီသံသရာစက်ဝန်းကို ဖြတ်သန်းရမယ်"

"ငါ အရင်က မရဏကမ္ဘာကို ပို့လိုက်တဲ့ စီအဆင့်နဲ့ ဒီအဆင့် သက်ဝင်ယုံကြည်သူတွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကလည်း ဒီသံသရာစက်ဝန်းဆီကို ပို့ခံရတာ ဖြစ်ရမယ်"

"သာမန်လူသားတွေအတွက်တော့ ဒီသံသရာစက်ဝန်းထဲကို ခြေချလိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒါက ကမ္ဘာမပြောင်းခင်က ဒဏ္ဍာရီထဲက မုန့်ဖိုစွပ်ပြုတ်နဲ့ အရမ်းတူတာပဲ"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ… ဘယ်ကမ္ဘာမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ အဖျက်ခံရတာကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး"

"မှတ်ဉာဏ်တွေအပြည့်နဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခွင့်ပေးတဲ့ သံသရာစက်ဝန်းမျိုး ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးမလား"

လီယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်စွာ မနေခဲ့ပါ။

သူသည် ဤလမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက်ပျံသန်းသွားသည်။ ဤနေရာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော်လည်း၊ သူ့ကို ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှုမျိုးလည်း ပေးစွမ်းသည်။

"မြေစောင့်နတ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ငါ့မှာ မရဏကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နတ်ဘုရားတာဝန် ရှိနေတာ သဘာဝပဲ"

"ဥပမာအားဖြင့် လူတွေကို သံသရာထဲ ပို့တာ၊ မရဏစစ်သည်တွေနဲ့ သရဲတမန်တွေကို ရာထူးခန့်အပ်တာ၊ မရဏကမ္ဘာရဲ့ နယ်ပယ်ကို တည်ထောင်တာမျိုးပေါ့"

"ဒီမရဏကမ္ဘာကို လာရတာက သဘာဝအတိုင်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

သူ မိမိဘာသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်လျှော့မပစ်ဘဲ အလွန် သတိရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်၌မူ မရဏကမ္ဘာတွင် မည်သည့်အန္တရာယ်များ ရှိနေနိုင်သည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍မရပါ။

သို့သော် သူ ယုံကြည်သည်မှာ…

သူသည် အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းဆောင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဧကရာဇ်၏ အရင်းအမြစ်နှင့်ပင် ပေါင်းစပ်ထားသဖြင့် မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျှ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

"ဒါပေမဲ့ ဒီမရဏကမ္ဘာထဲမှာလည်း ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဆီကို အချိန်မရွေး ပြန်သွားလို့ရတယ်"

"ဒါက ငါ့အတွက် အကာအကွယ်နောက်တစ်ခုပဲ"

"ကျော်လွှားလို့မရတဲ့ အကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံလာရရင်တောင် တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာပြီး လူ့ပြည်ကို ပြန်သွားလို့ရတယ်"

"ဟင်..."

ထိုအရာက ဘာလဲ။

ရုတ်တရက် သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ဘယ်ဘက်ရှိ လေဟာနယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလေဟာနယ်သည် သူ့ကို အလွန်အန္တရာယ်များသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းသဖြင့် သူသည် ဤသံသရာလမ်းမှ ထွက်ခွာ၍ ထိုလေဟာနယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သို့သော် ယခုမူ…

မူလက ကျယ်ပြောပြီး လွတ်နေသော နေရာတွင် ရုတ်တရက် ပျက်စီးနေသော နန်းတော်နက်ကြီးတစ်ခု ဝေးလံသောနေရာမှ မျောပါလာခဲ့သည်။

နန်းတော်မှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပျက်စီးနေပြီး လီယွဲ့သည် ပျက်စီးနေသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင် ဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်တစ်ဖက်ကိုပင် မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဖြတ်တောက်ခံထားရသော လက်တွင် လက်ချောင်း ရှစ်ချောင်းရှိပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်တောက်ပနေကာ၊ ပြတ်တောက်နေသော နေရာမှ သွေးကိုးစက် စီးကျနေပြီး သွေးစက်တစ်ခုချင်းစီသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်လာသကဲ့သို့ နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပျက်စီးနေသော နန်းတော်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ အလွန်ကြီးမားလှသော မိုးမခပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိခဲ့ဖူးပုံရသော်လည်း ယခုအခါ ထိုအပင်၏ တစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး အသက်မဲ့ကာ ခြောက်သွေ့နေသည်။

"မရဏကမ္ဘာရဲ့ နန်းတော်လား"

လီယွဲ့သည် ပျက်စီးနေသော နန်းတော်ကြီး ဝေးလံသောနေရာသို့ မျောပါသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုပျက်စီးနေသော နန်းတော်သည် ထိုလေဟာနယ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းမည်မျှ မျောပါနေခဲ့သည်ကို သူ မသိပါ။

သို့သော် အရာတစ်ခုကတော့ သေချာသည်။

ဤနန်းတော်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ၎င်းသည် ပျက်စီးနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းဆဲ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်၌မူ သူ့ကဲ့သို့ အဋ္ဌမအဆင့် အောက်ခြေနတ်ဘုရား ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပင် ထိုလေဟာနယ်ထဲသို့ မဝင်ရဲချေ။

သို့သော် ဤနန်းတော် အပျက်စီးကြီးသည် ထိုနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ မျောပါနေနိုင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

"ဒီကမ္ဘာရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက တကယ်ပဲ နက်နဲလှတာပဲ..."

"လူ့ပြည်နဲ့ မရဏကမ္ဘာက သိပ်ပြီး ကွာခြားလှတာ မဟုတ်ဘူး..."

လီယွဲ့ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်မနေဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင်…

ရံဖန်ရံခါ ပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး မျောပါနေသည်ကို မြင်ရတတ်သည်။ ပျက်စီးနေသော နန်းတော်များသာမက၊ ပျက်စီးနေသော ခေါင်းလောင်းမျှော်စင်များ၊ ကျိုးပဲ့နေသော ကြေးနီသုံးခြေထောက်အိုးများနှင့် အပိုင်းပိုင်းပြတ်နေသော ရှေးဟောင်းစောင်းများလည်း ရှိသည်။

"တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပျက်စီးသွားတဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ တူတယ်မလား"

လီယွဲ့၏ အကြည့်က လေးနက်သွားသည်။ ဤပျက်စီးနေသော ပစ္စည်းလေးခုလုံးသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့အားလုံး ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုတိုက်ပွဲကြီးသည် မည်မျှအထိ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲမျိုး ဖြစ်ခဲ့ပါသနည်း။

"မစုံစမ်းတော့ဘူး"

"အချိန်တန်ရင် သိရမှာပဲ"

သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲရှိ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင်…

သူသည် သံသရာစက်ဝန်း၏ အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှေ့တွင် အလွန်ကြီးမားလှသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ ရှိနေသည်။ မြို့ရိုးများတင်ပင် ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်မားလှသည်။ မဟာကျိုးမင်းဆက်၏ ပိုင်နက်အတွင်းရှိ အမြင့်ဆုံးတောင်ကြီးသည်ပင် ဤနေရာတွင် အလွန်သေးငယ်သွားပေလိမ့်မည်။ မြို့တံခါးများ ပွင့်နေသည်။

သံသရာလမ်းပေါ်တွင် မှတ်ဉာဏ်များ အဖျက်ခံထားရသော ဝိညာဉ်များသည် ဤမြို့အတွင်းသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ၎င်းတို့ သွားရမည့်နေရာကိုမူ မသိရပါ။

"ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်..."

လီယွဲ့သည် မြို့တံခါးအထက်ရှိ သာမန်ကဲ့သို့ ထွင်းထုထားသော စာလုံးကြီး လေးလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

မည်သည့်အန္တရာယ်မျှ မကြုံတွေ့ရဘဲ ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော် သို့ ဤမျှ ရိုးရှင်းစွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည် ဟု ဖြစ်သည်။

"ငါ ဒီတစ်ခေါက် သိပ်ပြီး သတိကြီးသွားတာလား..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကမ္ဘာမျိုးမှာ အကြာကြီး အသက်ရှင်ချင်ရင်တော့ သတိရှိဖို့ လိုအပ်တာပဲ..."

"အကြိမ်ရာချီ သတိရှိပြီး ဘာမှမဖြစ်တာက တစ်ကြိမ်လေး သတိလွတ်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်"

သူ မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်သို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သို့သော် သူ ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်၏ တံခါးဝသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် ပေသုံးဆယ်မြင့်ပြီး လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မရဏစစ်သည်တစ်ယောက်သည် မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ပေါ်လာပြီး…

"ပြင်ပလူ... သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သတ်စေ..."

ထိုအသံသည် စက်ရုပ်ဆန်ပြီး ရှေးကျလှကာ စကား ဆုံးသည်နှင့် သူ့လက်ထဲရှိ လှံသည် လီယွဲ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လာတော့သည်။ ၎င်း၏ အစွမ်းသည် အဆင့် (၆) သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ နီးပါးတူနေတာပဲ"

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ..."

"ဒီတာဝန်ကို အလွယ်တကူ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လို့မရဘူး… အနည်းဆုံးတော့ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားထက်မညံ့တဲ့ မရဏစစ်သည်တစ်ယောက်ကို အနိုင်ယူနိုင် ဒါမှမဟုတ် သတ်နိုင်ရမယ်"

"တကယ်လို့ မနိုင်ရင်တော့ ဆက်ပြီး ကြိုးစားနေရုံပဲ ရှိတာပေါ့"

လီယွဲ့၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။

ဝူးးး...

သူ့လက်အင်္ကျီစကို ညင်သာစွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ပင်၊ အလွန်ပြင်းထန်လှသော နေမင်းလေပြင်းတစ်ခု လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုလေပြင်းတစ်ချက်ကြောင့်…

ပေသုံးဆယ်မြင့်ပြီး လူသားအဆင့် (၆)အစွမ်းရှိကာ အဋ္ဌမအဆင့် နတ်ဘုရားထက်မညံ့သော ဤမရဏစစ်သည်သည် တောက်ပသော နေမင်းနှင့် လေပြင်းအောက်တွင် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘာမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပါ။

ထို့နောက်…

လီယွဲ့သည် ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် ခဏတွင်ပင်၊ မြို့၏အထက်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော မှောင်မိုက်သော ကြေညာချက်စာရင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစာရင်း၏ အထက်ဆုံးတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရှိနေသည်…

မဖြစ်မနေ သတ်ရမည့်စာရင်း။

"သတ်ဖြတ်ခြင်းစာရင်းလား"

လီယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤ သတ်ဖြတ်ခြင်းစာရင်းသည် ထာဝရနတ်ဘုရားမြို့တော်၏ အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားနိုင်ခြင်းကပင် ၎င်း၏ နောက်ခံသည် အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြသနေသည်။

သူ့အကြည့်က သတ်ဖြတ်ခြင်းစာရင်း ၏ ပထမဆုံးနေရာသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤမျှ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားပြီး အစွမ်းထက်သော စာရင်းတွင် မည်သူက နံပါတ်တစ်နေရာ၌ ရှိနေနိုင်သနည်း။