အခန်း (၂၁၁၁-၂၁၁၂)
Vol. 212 Ch. 2111-2112
အခန်း (၂၁၁၁) ငါက သူနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်
“ရွှေဟွေးကျောင်းတော်က ဖန့်ချန် ဟုတ်လား ”
“ဒါက ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲဟ”
“အရင်တုန်းက ဒီလိုနာမည်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ကို ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု စီစဉ်ပေးလိုက်ရတာလဲ”
“မိတ်ဆွေ…… ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲဗျ”
“ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေက ဒီလူဟာ သာမန်သူတော်စင်…… မဟုတ်ဘူး၊ သာမန်အမာခံတပည့်တွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ယူဆမိတဲ့အခါမျိုးမှာ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို တိုက်ရိုက် စီစဉ်ပေးလိုက်တာမျိုးပဲ”
“ဒါက ဘာကို အဓိပ္ပာယ်ရလဲဆိုရင်၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစက ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စံနှုန်းကို ပြည့်မီသွားခဲ့ပြီဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ”
“ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စံနှုန်းကို ပြည့်မီသွားတယ် ဟုတ်လား…… ဒါက ဘယ်ကနေ ထွက်ပေါ်လာပြန်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်လဲ မသိဘူး……”
သူတော်စင်အပေါင်းတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်နေကြသည့် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များနှင့် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင်၊ စိတ်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်သွားခဲ့ရသည်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်၏။
သူတို့သည် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ၏ စံနှုန်းကို ပြည့်မီရန်အတွက် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်အတန်းမျိုးသို့ ရောက်ရှိရမည်ကို ရင်ထဲ၌ အလေးအနက် နားလည်ထားကြပေသည်။
ပြောရမည်ဆိုလျှင် သာမန်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ၊ သို့မဟုတ် အမာခံကျောင်းသားများပင်လျှင် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ၏ ကျောင်းသားများရှေ့မှောက်၌ တစ်ဦးချင်းစီ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရပါက၊ ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝရှိကြမည် မဟုတ်ချေ။
ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားများ၏ အစွမ်းအစကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မြင်တွေ့ဖူးသူတိုင်းသည်၊ ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် အမှတ်သညာတစ်ခုကို စွဲထင်ကျန်ရစ်စေသည်သာ ဖြစ်၏။
ဒဏ္ဍာရီလာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းအကြောင်းကိုမူ ဆိုရန်ပင် မလိုတော့ပေ၊ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အာနိသင်မျိုး ရှိပေသည်။
ယခုအခါ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ အထက်လူကြီးများထဲတွင် အလွန်တရာ ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။
ဤအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်တင် တက္ကသိုလ်အသီးသီးမှ ကျောင်းသားများကို၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမဆီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် နောက်ဆုံးပန်းတိုင်အဖြစ် သတ်မှတ်စေခဲ့ပြီး၊ တစ်သက်တာလုံး ၎င်းအတွက် ကြိုးပမ်းအားထုတ်စေခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဖန့်ချန် ဟုတ်လား ဘာဖြစ်လို့ သူ ဖြစ်နေရတာလဲ ”
မေဒေါင်ကွမ်းသည် လူအုပ်ကြီးထဲ၌ ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တက္ကသိုလ်အသီးသီးနှင့် အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုအသီးသီးမှ သူတော်စင်များ ရှိနေကြပေသည်။
ထိုသူတော်စင်အများစု၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံများမှာ၊ လူသားမျိုးနွယ်စုထက် များစွာ ပိုမိုထွားကျိုင်း သန်မာကြပေသည်။
အချို့သူများမှာမူ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ထည်ဝါလှသည်။
မေဒေါင်ကွမ်းမှာမူ ထိုသူများကြားထဲ၌ အလွန်တရာ သေးငယ်ပုကွ သွားခဲ့ရချေပြီ။
ယခုအခါ၌ သူ၏ မျက်နှာထက်ရှိ အမူအရာမှာမူ၊ အလွန်တရာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်လျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းနေခဲ့ရသည်။
ပြုံးနေသည်ဟု ပြောရန်လည်း မတူသကဲ့သို့၊ ငိုနေသည်ဟု ပြောရန်လည်း မဟုတ်ချေ၊ အလားတူ ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ပြောရန်လည်း မဆီလျော်ချေ။
အကယ်၍ သူသာ မှန်တစ်ချပ်ကို ကြည့်ခွင့်ရမည်ဆိုပါက၊ မိမိမျက်နှာထက်ရှိ ထိုအမူအရာကို မြင်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရလိမ့်မည် ဖြစ်၏။
“မင်းက သူ့ကို သိလို့လား”
သူတော်စင်တစ်ယောက်က မေဒေါင်ကွမ်း၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့်၊ စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
မေဒေါင်ကွမ်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရင်း မိမိ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
“ငါက သူနဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးတယ်”
“ဟိုး……”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရာနှင့်ချီသော သူတော်စင်များသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ အကြည့်များအားလုံး မေဒေါင်ကွမ်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားခဲ့ကြရပြီး၊ ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် လေးစားရိပ်အချို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖူးသည်ဆိုခြင်းမှာ၊ သူသည် ထိုပုဂ္ဂိုလ်ထူးကို မမီနိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ၊ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကလည်း မည်မျှအထိ အားနည်းမည့်သူမျိုး မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုလူများ၏ အကြည့်ထဲတွင် ထူးခြားဆန်းပြားသော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ရသဖြင့်၊ မေဒေါင်ကွမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပိုမို၍ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သွားခဲ့ရ၏။
သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်အတွင်းမှာပင်၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရုတ်တရက် မှင်တက်အံ့ဩသွားခဲ့ရပြန်သည်။
……
……
“ကျောင်းသား ဖန့်ချန်က…… ဒီအဆင့်အထိ ရောက်သွားခဲ့ပြီလား”
ထိုက်ရှီဝမ်းကျန်းသည် ခေါင်းကို မော့လျက် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ တောက်ပဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ရွှေရောင်စာလုံးတန်းကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် အံ့ဩချီးကျူးရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရချေပြီ။
သူသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်များဆီသို့ မသိစိတ်အလျောက် ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်မှာ၊ ဖန့်ချန်ကို တက္ကသိုလ်အတွင်းသို့ စတင်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့စဉ်အခါက ထိုလူငယ်သည် အောက်ခြေပုန်းလျှိုး လျှို့ဝှက်နေတတ်ပြီး၊ စကားပြောဆိုခြင်း အလွန်နည်းပါးလှသည့် အရိပ်လေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းပင်။
ကရုဏာတောင်ကုန်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည့်တိုင်အောင်၊ ချိုင်စစ်ရှို့၊ လုကျိုဝမ်နှင့် ရွှမ်ပုထုံ တို့ကဲ့သို့ ညည်းညူမြည်တမ်းခြင်းမျိုး လုံးဝရှိမနေခဲ့ပေ။
“နောက်ပိုင်းကျတော့ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးက ကရုဏာတောင်ကုန်းကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်၊ နှစ်ယောက်က ဒီဂျွန်း တောင်ဆီ ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး၊ တစ်ယောက်ကတော့ ကျိုကျိတောင်ကုန်းဆီ ရောက်သွားခဲ့တယ်၊ ဖန့်ချန် တစ်ယောက်တည်းပဲ ကရုဏာတောင်ကုန်းထဲမှာပဲ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်တလင်းထဲကိုတောင် အခြေမချခဲ့ဖူးဘူး……”
“ယခုအခါမှာတော့ ဖန့်ချန်က ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို လက်ခံနေရပြီ…… တကယ်လို့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို အောင်မြင်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူက တုန်းဖန်းဟို့ရဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ယခုနှစ်ပိုင်းအတွင်း ဒုတိယမြောက် ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
တုန်းဖန်းဟို့သည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ၏ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားအဆင့်အတန်းက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ထက် တန်ဖိုးဖြတ်ရခက်မှုပိုင်းတွင် များစွာ ပိုမိုမြင့်မားနေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအရာက စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်ရှိ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားအဆင့်အတန်းတွင် တန်ဖိုးမရှိဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဘယ်ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နေရာပေါင်း တစ်ရာစီသာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေပြီး၊ ကျောင်းသား ပေါင်း တစ်ရာသာ ၎င်းအထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။
“ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမဆိုတာ ပါရမီရှင်တွေရဲ့ ထိပ်သီးအဆင့်ကို ကိုယ်စားပြုတာပဲ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားဆိုတာ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူသူတွေထဲက ထိပ်သီး အယောက်တစ်ရာပဲ ဖြစ်တယ်။ အခုအချိန်မှာ ရှိနေကြတဲ့ ဆရာကြီးတွေ၊ ကာကွယ်ရေး ဆရာကြီးတွေ၊ ကြီးကြပ်စစ်ဆေးရေးမှူးတွေ…… ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ရဲ့နင်အကြီးကဲတောင် ဒီလိုမျိုး ဂုဏ်ဒြပ်ကို ရရှိဖူးချင်မှ ရရှိဖူးလိမ့်မယ်”
“တုန်းဖန်းဟို့ကော၊ ဖန့်ချန်ကော…… ကျောင်းသားနှစ်ယောက်စလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့တာမို့၊ ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ငါ ထိုက်ရှီဝမ်းကျန်းမှာလည်း ကံတရားရဲ့ စောင့်ရှောက်မှု အနည်းငယ် ရှိနေတယ်လို့ ပြောရမှာပဲ”
ထိုက်ရှီဝမ်းကျန်းသည် တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ပေါ့ပါးလှသော အပြုံးရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရကာ၊ ထိုနာမည်စာသားကြီးကို ကြည့်လျက် တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်၏။
“ကြိုးစားပါ”
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။
ယခုတစ်ကြိမ်၌ ကျောက်ယွီချင်၏ ကံတရားက ကောင်းမွန်နေခဲ့သဖြင့်၊ ကောင်းကင်ငါးပါးနန်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ၊ ပတ်ဝန်းကျင်၌ အမာခံတပည့် အများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရချေပြီ။
စုစုပေါင်း တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ရှိနေကြပြီး၊ အားလုံးသည် မတူညီသော ကျောင်းတော်များနှင့် မတူညီသော မျိုးနွယ်စုများမှ လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။
“ရွှေဟွေးကျောင်းတော် ဖန့်ချန် ဟုတ်လား၊ ငါ မျက်စိမမှားပါဘူးနော်။ ဒါက ငါတို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်လား။ ဘာဖြစ်လို့ ငါက ဒီဖန့်ချန်ဆိုတဲ့လူကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ရတာလဲ”
အမာခံတပည့်တစ်ယောက်သည် ခေါင်းကို မော့လျက် ဟင်းလင်းပြင်အာကာသကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် တုန်လှုပ်အံ့ဩရိပ်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရချေပြီ။
“ငါတို့ အမာခံတပည့်တွေထဲမှာ၊ ဖန့်ချန်လို့ ခေါ်တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူးနော်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက တုန်းဖန်းဟို့တစ်ယောက် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့တာကိုပဲ ငါမှတ်မိတယ်၊ သူက ဘဝင်မြင့်လွန်းလှတာမို့ ငါတို့ကို မြင်ရင် နှာခေါင်းကို မိုးပေါ်ဆောက်ထားသလိုပဲ နေခဲ့တာ”
“ဒါက အကြီးကဲကောင်စီ ထဲက စီနီယာအဘိုးအိုတစ်ယောက်ယောက်က၊ တိတ်တဆိတ် မွေးမြူထားတဲ့ တပည့်များ ဖြစ်နေမလား”
“မဟုတ်ဘူး”
ကျောက်ယွီချင်သည် ဖန့်ချန်၏ နာမည်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရချေပြီ။
“ယွီချင်…… မင်းက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလား၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ”
အမာခံတပည့်တစ်စုလုံးသည် မျက်လုံးများကို တပြိုင်နက်တည်း ကျောက်ယွီချင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ထိုမျှမကသေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတို့သည် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသော အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ သူတော်စင်များသည်လည်း သူမဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်တလင်းတုန်းက၊ ငါက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူနဲ့အတူ ရှိနေခဲ့တာ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုဖြစ်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါကြောင့် သူက အကြီးကဲကောင်စီက မွေးမြူထားတဲ့ တပည့်မဟုတ်မှန်း ငါသိတာပေါ့”
ကျောက်ယွီချင်က ဆိုလိုက်သည်။
“ဒီလိုကိစ္စမျိုး ရှိသေးတာလား ”
သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကြရပြီး၊ ဖန့်ချန်၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို အသီးသီး ဝိုင်းဝန်းမေးမြန်းကြတော့သည်။
ကျောက်ယွီချင်၏ မျက်နှာထက်တွင် မချိပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါက အဲဒီအချိန်တုန်းက သူနဲ့ အထင်လွဲမှားမှု အချို့ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သေးတယ်၊ ကံကောင်းလို့ စောစောစီးစီး ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့လို့ပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန် တက္ကသိုလ်ထဲမှာ သူ့ကို ပြန်တွေ့ရတဲ့အခါ ငါ့မျက်နှာကို ဘယ်နား သွားထားရမှန်း သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ကျောက်ယွီချင်ရာ…… နင်ကလည်း စကားကို လျှို့ဝှက်ချက်လုပ်မနေပါနဲ့တော့၊ မြန်မြန်လေး ပြောပြစမ်းပါဦး”
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ အမာခံတပည့်တစ်ယောက်က လောဆော်လိုက်ချေပြီ။
“ငါက အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက တက္ကသိုလ်ရဲ့ အမာခံတပည့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတာလို့ ထင်မှတ်မိတာကြောင့်၊ သူ့ကို စကားအနည်းငယ် ပြစ်တင်မောင်းမဲခဲ့မိသေးတယ်……
နောက်ပိုင်းကျမှပဲ သူက ဟန်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တကယ် ငါတို့ အမာခံတပည့်တွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အစွမ်းအစမျိုး ရှိနေတာကို သိလိုက်ရတာ။
ဒါပေမဲ့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာကတော့၊ သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းဆောင်ရည်က ဒီအဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ပဲ။ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စံနှုန်း ဟုတ်လား……”
ကျောက်ယွီချင်က ဆက်တိုက်ဆိုသလို မချိပြုံး ပြုံးနေမိတော့သည်။
သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်သလို၊ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်၏ အမာခံတပည့်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းအမှတ်စာရင်းထက်တွင်မူ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူသူများထဲ၌ သူမ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ယခုအချိန်တွင် ယာယီအားဖြင့် အဆင့် (၄၇၃) သာ ရှိသေး၏။
ဤအဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အလွန်တရာ မြင့်မားလှသည်ဟု ထင်မြင်ရပြီး၊ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ ထိပ်သီး အယောက်တစ်ရာဆီသို့ ရောက်ရှိရန် ရာဂဏန်းမျှသာ လိုအပ်တော့သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း။
ဤအဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါတွင်မူ၊ အဆင့်တစ်ခုချင်းစီ တိုးတက်လာရန်အတွက် အလွန်တရာမှ ခက်ခဲလွန်းလှပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု လျော့နည်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အောက်သို့ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားရသည်သာ ဖြစ်၏။
ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူသူများထဲမှ ထိပ်သီး အယောက်တစ်ရာဆိုခြင်းမှာ…… သူမအတွက်မူ မှန်းဆ၍ပင် မမီနိုင်သော ကိစ္စရပ်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။
“ထပ်ပြီး လျှို့ဝှက်သလိုလုပ်မနေနဲ ၊ သူက ဘယ်ကျောင်းတော်ကလဲ”
“လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ပဲ၊ တုန်းဖန်းဟို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ကျောင်းတော်နဲ့ အတူတူပဲ၊ ပြီးတော့ သူက ကရုဏာတောင်ကုန်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်”
ကျောက်ယွီချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်တော့၏။
ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ လာရောက်ကြသော အမာခံတပည့်များအားလုံး မှင်တက်သွားကြရချေပြီ။
လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ် ဟုတ်လား……
ကရုဏာတောင်ကုန်း ဟုတ်လား……
လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ဆိုသည်မှာ တက္ကသိုလ်အတွင်း၌ အလယ်အလတ်အဆင့်မျှသာ သတ်မှတ်၍ ရပေသည်။
တက္ကသိုလ်၏ အမာခံတပည့် ကိုးပုံခန့်မှာ၊ ထိုထိပ်သီးအဆင့်ရှိသော ကျောင်းတော်ကြီးများမှ ထွက်ပေါ်လာကြသူများသာ ဖြစ်ကြ၏။
လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အမာခံတပည့်မှာမူ၊ လက်တစ်ဖက်စာမျှပင် ရေတွက်၍ မပြည့်နိုင်ချေ။
“အဲဒါက အထက်က အကြီးအကဲ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ပြစ်မှားမိထားတဲ့ ကရုဏာတောင်ကုန်း မဟုတ်ဘူးလား”
အမာခံတပည့်တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်…… သတင်းတွေအရတော့ အဲဒီ အင်အားကြီးပုဂ္ဂိုလ်က စကားမိန့် ထုတ်ထားတယ်လို့ ပြောကြတယ်၊ ကရုဏာတောင်ကုန်းရဲ့ တပည့်တွေကို အမာခံတပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခွင့် လုံးဝမပြုဘူးတဲ့……”
ကျောက်ယွီချင်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်၏။
သူတို့အားလုံး ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရချေပြီ။
အမာခံတပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခွင့် လုံးဝမရှိသော ကရုဏာတောင်ကုန်း၏ တပည့်တစ်ယောက်သည်၊ ယခုအခါ၌မူ…… ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို တိုက်ရိုက် လက်ခံနေရချေပြီ ဟုတ်လား။
အခန်း (၂၁၁၂) ဆယ်ကွက်အတွင်း သူသေရမယ်
“ဝူချုံး…… နင်ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် တကယ်ကိုပဲ တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားခဲ့တာပဲ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စံနှုန်းက ဘယ်လောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလဲဆိုတာကို နင် သိရဲ့လား။
ငါတို့ သုံးယောက်လိုမျိုး ကာကွယ်ရေးဆရာကြီးရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခိုလှုံပြီး ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြတဲ့သူတွေတောင်မှ၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းအမှတ်စာရင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူသူတွေထဲမှာ အဆင့်သုံးထောင်အတွင်းကို မနည်းပဲ ကပ်ပြီး ဝင်ထားနိုင်ကြတာ……”
ရွှီဇီယွမ်က ရေရွတ်လိုက်ရင်း -
“ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကတောင်မှ၊ လူသားမျိုးနွယ်စု တက္ကသိုလ်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တူသူတွေထဲမှာ အဆင့်ငါးဆယ်အတွင်း ဝင်ဖို့အတွက် လုံလောက်နေပြီလေ……”
ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမနှင့် ဝူချုံး၏ ကံတရားက ကောင်းမွန်နေခဲ့သဖြင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တည်နေရာတစ်ခုတည်းဆီသို့ အတူတူ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုတောက်ပလင်းလက်နေသော ရွှေရောင်စာလုံးတန်းကြီးကိုလည်း အတူတူ မြင်တွေ့လိုက်ကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ ဖန့်ချန်ရဲ့ ပါရမီအရည်အသွေးက ဒီလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး”
ဝူချုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ငါ အစောပိုင်းတုန်းက သူ့ကို သွားရောက်ရှာဖွေပြီး လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လေ”
“နင်က ယောက်ျားတွေရဲ့ သဘာဝကို နားမလည်သေးဘူး၊ ယောက်ျားတွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါမှာ အကွက်အချို့ကို အသုံးပြုရတယ်၊ ဒီအတိုင်း ဇွတ်အတင်းကြီး သွားပြီး လက်ထပ်မလားလို့ မေးလို့မရဘူး။
အချို့ယောက်ျားတွေက အတ္တနဲ့ မာန အလွန်တရာ ကြီးမားတတ်ကြတယ်၊ အထူးသဖြင့် အခုလို စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ယောက်ျားမျိုးက၊ ဘာဖြစ်လို့ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုဆီကို သမက်အဖြစ် ဝင်ရောက်ဖို့ သဘောတူပါ့မလဲ”
ရွှီဇီယွမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အရောင်အဝါအချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဒီလို ယောက်ျားမျိုးကိုဆိုရင်၊ နင်က သူ့ဆီကို လိုက်သွားပြီး ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုထဲကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ရင်တောင်မှ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက နောင်တစ်ချိန်မှာ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစု မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို သီးသန့် တည်ထောင်နိုင်မယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်တရာ မြင့်မားနေလို့ပဲ”
“……”
“နင်က ငါ့စကားကို သဘောမတူဘူးလား။ နင်တို့ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုထဲကနေ အခုအချိန်မှာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲ ရောက်နေတဲ့ ကျောင်းသား ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ”
ရွှီဇီယွမ်က ဝူချုံးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“လေးယောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်……”
ဝူချုံးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် -
“ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက တန်လင်ကျောင်းတော်မှာ ရှိနေကြတာ”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ကြီးမားလှတဲ့ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးမှာမှ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲ ရောက်နေတဲ့ တပည့်က လေးယောက်ပဲ ရှိတာ။
ငါ ကြားသိရသလောက်တော့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုမှာတောင်မှ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲ ဝင်ရောက်ဖူးတဲ့ တပည့်က ဆယ်ဂဏန်းကျော်ပဲ ရှိပြီး၊ အဲဒီထဲမှာမှ အရွေးချယ်မခံရဘဲ ပြုတ်သွားတဲ့ တည်ရှိမှုတွေတောင် ပါသေးတယ်”
ရွှီဇီယွမ်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
“နင်ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီမို့၊ ငါနဲ့တော့ လာပြီး မလုနဲ့တော့နော်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းပွဲပြီးသွားတာနဲ့၊ ငါ အဲဒီကျောင်းသား ဖန့်ချန်နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် သွားပြီး ဆက်သွယ်ရမယ်”
ဝူချုံးသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရလေသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ။
ကျိလင်သည် မိမိ၏ မျက်လုံးများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပွတ်သပ်ကြည့်ပြီးမှသာ၊ မိမိ မျက်စိမမှားကြောင်း သေချာသွားခဲ့ရပြီး၊ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးမှာမူ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်လျက် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရချေပြီ။
သူ၏ အတွေးအမြင်များအားလုံး တောင့်တင်း ခဲယဉ်းသွားခဲ့ရပြီး၊ စိတ်ထဲ၌ ဖန့်ချန်နှင့် ပတ်သက်၍ မိမိသိရှိထားသမျှ အချက်အလက်များကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိတော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဟ…… သူက ဘယ်အချိန်တုန်းက ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းအစမျိုးကို ရရှိသွားခဲ့တာလဲ။
ဟို စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးကြောင့်လား”
ကျိလင်က တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း -
“တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒီ ဗောဓိသီးကို သုံးခွင့်ရခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ငါလည်းပဲ……”
“ညီအစ်ကို ကျိ”
အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းစီးဆင်းလာခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသူမှာ၊ တုန်းဖန်းဟို့ပင် ဖြစ်၏။
သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ နာမည်စာသားကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ မျက်နှာထက်တွင် အနည်းငယ် လေးနက်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးတည်းနဲ့တင်၊ လူတစ်ယောက်ကို ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းအစမျိုး ရှိလာအောင် လုံးဝ မစွမ်းဆောင်ပေးနိုင်ပါဘူး။
ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပါရမီအရည်အသွေးက အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လွန်းနေလို့ပဲ၊ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းက ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ သူ့ကို ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် စီစဉ်ပေးလိုက်တာ။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေက ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းမှာ ရှိနေကြတဲ့ အမာခံတပည့်တွေထဲက ဘယ်သူမှ သူ့ကို အနိုင်မယူနိုင်တော့ဘူးလို့ ယူဆလိုက်ကြလို့ပဲ”
“ညီအစ်ကို တုန်းဖန်း မင်း လာတာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ၊ မင်း ပြောပြစမ်းပါဦး၊ ဒီကောင်က ဘာဖြစ်လို့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းအစမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ရတာလဲ ”
ကျိလင်သည် ရေနစ်နေသူတစ်ယောက်က ကယ်တင်မည့်ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရသကဲ့သို့၊ တုန်းဖန်းဟို့၏ လက်မောင်းကို အတင်းလှမ်းဆွဲလိုက်ရင်း အလွန်တရာ အားစိုက်မိလိုက်တော့သည်။
တုန်းဖန်းဟို့သည် မျက်မှောင်ကို အသာအယာ ကြုတ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သူမှ သတိမထားမိခင်မှာပင် ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက်၊ လေးနက်စွာဖြင့် ဆန်းစစ်သုံးသပ်ပြလိုက်သည်။
“ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့…… သူက အရင်တုန်းက မင်းတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်စဉ်အခါတုန်းက၊ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
တကယ်တော့ ဒီအချက်ကို ငါ့ရဲ့ ဆရာကြီးကလည်း ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်။
ကရုဏာတောင်ကုန်းရဲ့ သူတော်စင်တွေက၊ ဝက်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျားဖမ်းရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ၊ အသက်လုတိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မိမိရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထုတ်ပြလေ့ မရှိကြဘူး။
သူတို့က မိမိတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အခြားသူတွေ သိရှိသွားမှာကို အကြောက်ဆုံးပဲ၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းထဲကို ဝင်ရောက်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိကြတာ။
အခု ဖန့်ချန်က ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေရဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို တိုက်ရိုက် လက်ခံနေရပြီ။
ဒါက ဘာကို သက်သေပြနေလဲဆိုရင်၊ မင်း အရင်တုန်းက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲသာဓကတွေထဲမှာ၊ သူက အစစ်အမှန် စွမ်းဆောင်ရည်ကို လုံးဝ ထုတ်မသုံးခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ၊ မင်းတို့ကို တစ်ကွက် နှစ်ကွက်စာလေးပဲ သာပြီး အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတာက…… တကယ်တော့ သူက အားအနည်းငယ်ပဲ စိုက်ထုတ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”
တုန်းဖန်းဟို့က စကားပြောရင်းနှင့်၊ ရုတ်တရက် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“အခုကြည့်ရတာတော့…… သူက အရင်တုန်းက အားအများဆုံးရှိမှ နှစ်ပုံစာလောက်ပဲ သုံးခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ မင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တုန်းကပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မေဒေါင်ကွမ်းတို့နဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တုန်းကပဲဖြစ်ဖြစ်……”
“နှစ်ပုံစာ ဟုတ်လား…… ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ……”
ကျိလင်သည် စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ပြယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ တွေဝေဆွံ့အသွားခဲ့ရချေသည်။
“ငါ သိရသလောက်တော့၊ သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကလည်း ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဉ်အောက်ဆင့်ပဲ မဟုတ်လား။ အခုကြည့်ရတာတော့ သူ့ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အဆင့်အတန်းကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရလိမ့်မယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်နိမိတ်ဖြစ်စဉ်အထက်ဆင့် ဖြစ်ရမယ်။
ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးက ဘာဖြစ်လို့ ကရုဏာတောင်ကုန်းရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်သွားခဲ့ရတာလဲဆိုတာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှတယ်”
တုန်းဖန်းဟို့က ရေရွတ်လိုက်၏။
“ညီအစ်ကို တုန်းဖန်း…… မင်း ပြောစမ်းပါဦး…… ဖန့်ချန်က ဒီခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုမှာ ရှုံးနိမ့်သွားမည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမျိုး ရှိလားဟင်”
ကျိလင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လျက်၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။
တုန်းဖန်းဟို့သည် စိတ်ထဲ၌ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်မှာ၊ ဖန့်ချန်သည် ကျိလင်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဖျောက်ဖျက်ရခက်သော စိတ်မိစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာကို သူ သိရှိလိုက်သောကြောင့်ပင်။
အကယ်၍ ဖန့်ချန်သာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာဆီသို့ တက်လှမ်းနိုင်လေလေ၊ ကျိလင်၏ စိတ်ထဲရှိ စိတ်မိစ္ဆာမှာလည်း ပိုမို၍ ကြီးမားသန်မာလာလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ညီအစ်ကို ကျိ…… ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေက ဒီအချိန်မှာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်တယ်ဆိုတာ၊ သိသာထင်ရှားတာက ဒီစမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုရဲ့ အကြောင်းအရာကို အများပြည်သူကို ချပြဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ၊ ငါတို့လည်း အဲဒီအချိန်ကျရင် ဖန့်ချန်ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရလိမ့်မယ်။
တကယ်လို့ သူသာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက စိတ်မိစ္ဆာလည်း ကွယ်ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ သူသာ အနိုင်ရသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့၊ မင်းအနေနဲ့ ဒီဖိအားကို တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။
သူတော်စင်တွေရဲ့ လမ်းခရီးမှာ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းဆိုတာက တကယ်တော့ အစပျိုးရုံတင် ရှိသေးတာ။
ငါ အဲဒီနေ့က ဆရာဘိုးဘိုးနဲ့ အတူတူ ထမင်းစားတော့၊ ဆရာဘိုးဘိုးက ငါ့ကို အထူးတလည် ပြောပြဖူးတယ်၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲမှာ၊ အချို့သူတွေက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းသူတော်စင်အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်ကြပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးမှာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် သာမန်လူအဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်တဲ့။
ဒီလမ်းခရီးက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားတာနဲ့ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ဖို့ အလွန်တရာ ခက်ခဲပြီး၊ အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မယ်”
တုန်းဖန်းဟို့က တိုးညင်းစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။
“ငါ…… နားလည်ပါပြီ”
ကျိလင်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရပြီး၊ မချိပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ရင်း ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်တော့သည်။
……
……
“လျဲ့ယွမ်လုံ…… ငါ မျက်စိမမှားပါဘူးနော်။ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို လက်ခံနေရတာက ဖန့်ချန် ဟုတ်လား”
လျဲ့ချန်ကျူးသည် ဟင်းလင်းပြင်အာကာသကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် တွေဝေဆွံ့အရိပ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရချေပြီ။
“မျိုးနွယ်စုညီလေး…… မင်း မျက်စိမမှားပါဘူး……”
လျဲ့ယွမ်လုံက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေချာအောင် ကြည့်ပြီးမှသာ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်၏။
သူသည် လျဲ့ချန်ကျူး၏ မျက်နှာအမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ရာ၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုညီလေးသည် အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး၊ ထို့နောက်တွင်မူ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရကာ၊ နောက်ဆုံး၌မူ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများက ဖြည်းညှင်းစွာ ကွေးညွတ်လျက် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူးပဲ၊ အရင်တုန်းက ငါနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့လူက၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တဲ့ အစွမ်းအစမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားလိမ့်မယ်လို့……”
လျဲ့ချန်ကျူးက တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ရင်း -
“ငါ့ရဲ့ ကံတရားက ဒီတစ်ကြိမ် တကယ်ကို ကောင်းလွန်းတယ်၊ သူ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသား ဖြစ်သွားတာနဲ့၊ ဒီအကြောင်းအရာကို ငါက ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်ယူဝါကြွားစရာအဖြစ် ပြောလို့ရပြီ၊ အခြားသူတွေကိုပါ အသာစီး ရယူနိုင်တော့မယ်။
ငါ လျဲ့ချန်ကျူးလည်း ဒီလို နေ့ရက်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
“မျိုးနွယ်စုညီလေး…… သူက စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို လက်ခံရဦးမှာမလား၊ အောင်မြင်ချင်မှ အောင်မြင်မှာပေါ့”
လျဲ့ယွမ်လုံက တဟဲဟဲ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။
လျဲ့ချန်ကျူး၏ မျက်နှာက တည်တံ့သွားခဲ့ရပြီး၊ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်၏။
“မင်းက အသုံးမကျလိုက်တာ၊ သူက စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို လက်ခံနေရပြီဆိုကတည်းက၊ ဒါက ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေအားလုံး အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေပြီလေ၊ ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးက ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုကို ဖြတ်သန်းရတယ်ဆိုတာက တကယ်တော့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအရ ဟန်ပြလုပ်ဆောင်ရုံသက်သက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ဖြစ်တဲ့ ဟန်ချွမ်းရှောင်းကလည်း တကယ်တော့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲကို မနည်း ကပ်ပြီး ဝင်ထားနိုင်တဲ့ အဆင့်အတန်းမျိုးပဲ ရှိတာပါ”
“နှစ်ပေါင်း တစ်ရာတောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ အခြားသူကလည်း တိုးတက်လာခဲ့တာ နေမှာပေါ့”
လျဲ့ယွမ်လုံက စိတ်ထဲ၌ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ မိမိ၏ မျိုးနွယ်စုညီလေးက ထိုသူကို ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ရန် ဤမျှအထိ မျှော်လင့်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ သူလည်း ထပ်မံ၍ စကားမဆိုဝံ့တော့ချေ။
ကျယ်ပြောလှသော စင်မြင့်ထက်၏ အခြားသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင်မူ။
ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်အာကာသအတွင်းရှိ ထိုနာမည်စာသားကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။
သူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ ဒန်ရှီးတက္ကသိုလ်မှ လာရောက်ကြသော တပည့် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်က ကျဲကျဲပါးပါး ရပ်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်က ဟန်ချွမ်းရှောင်းကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း -
“စီနီယာကြီး…… မင်းအနေနဲ့ ကျောင်းသား ဖေ (ဖေရန်ထူ) အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးရမယ်နော် ”
ကျန်ရှိသည့် လူအများအပြားမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့်၊ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ဟန်ချွမ်းရှောင်းကို ဝိုင်းဝန်းစိုက်ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ဖေရန်ထူသည် ယခုတစ်ကြိမ် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသဖြင့်၊ ဒန်ရှီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံး၏ မျက်နှာကို အလွန်တရာ အရှက်ရစေခဲ့ရချေပြီ။
ထို့အပြင် ဖေရန်ထူသည်လည်း သူတို့နှင့် မျိုးနွယ်စုတူသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါ၌မူ မျိုးနွယ်စုတူသူတစ်ယောက် ဖြစ်သော ဟန်ချွမ်းရှောင်းတွင်သာ၊ ဖေရန်ထူအတွက် လက်စားချေပေးနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိတော့ပေသည်။
ဟန်ချွမ်းရှောင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဟင်းလင်းပြင်အာကာသအတွင်း၌ တောက်ပလှသော နေမင်းအချို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ အလင်းရောင်ခြည်များ မှေးမှိန်သွားခဲ့သည့်အခါတွင်မူ ဟန်ချွမ်းရှောင်း၏ ပတ်ပတ်လည်၌ ကိုယ်ထည်ရိပ်အချို့ ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ချေပြီ။
သူတော်စင်အပေါင်းတို့သည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်မှာ၊ ဤသူများသည် ကြည့်ရခြင်းအားဖြင့် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး ထိုသူများ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းတံဆိပ်ခတ်နှိပ်ခြင်းများမှာ အလွန်တရာမှ သိသာထင်ရှားလှသောကြောင့်ပင် ။
“ဟန်ချွမ်းရှောင်း…… ဒီတစ်ကြိမ် ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေက မင်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်ဖို့ စီစဉ်ပေးလိုက်တာ၊ ငါတို့တွေက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အခွင့်မရှိဘူး၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ မင်းအနေနဲ့ ငါတို့ ဒန်ရှီးတက္ကသိုလ် ရဲ့ မျက်နှာကို အပျက်မခံပါနဲ့၊ အဲဒီကောင်ကို ဖိနှိပ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါတို့ ဒန်ရှီးတက္ကသိုလ်ကို ခြေနင်းတုံးလုပ်ပြီး ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမထဲ ဝင်ရောက်သွားတာမျိုးကို လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ”
ထိုသူများထဲမှ တစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်၏။
ကျန်ရှိသည့် လူအနည်းငယ်မှာမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းအစုံထဲရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာမူ ပြောရန်ပင် မလိုတော့ပေ။
“ဆယ်ကွက်”
ဟန်ချွမ်းရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
“ဟမ် ”
“ငါ ပြောတာက ဆယ်ကွက်လို့ ပြောတာ”
ဟန်ချွမ်းရှောင်းသည် ကောင်းကင်ယံထက်ရှိ ထိုနာမည်စာသားကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆယ်ကွက်အတွင်း…… သူ သေရမယ်”