အခန်း (၂၁၂၅-၂၁၂၆)

အခန်း (၂၁၂၅) ပေါင်းစပ်ခြင်း၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်

ပေမင်လျိုရှန်းသည် မျက်စိရှေ့မှောက်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ငါသာ ရောက်မလာဘူးဆိုရင်… မိတ်ဆွေကော် မင်းကတော့ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကြီးကို ဖန်တီးမိတော့မှာပဲ မဟုတ်လား”

“ဘာကောင်းကင်တိုင်အောင် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခလဲ… ကျုပ်က လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ဆီကနေ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ် တစ်ခုကို ခေတ္တခဏ ငှားသုံးချင်ရုံသက်သက်ပဲ။

ကျုပ်ရဲ့ တပည့်က အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ ဒဏ်ရာရသွားခဲ့လို့၊ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ ထိပ်တန်း အယောက်သုံးဆယ်ထဲကို ဝင်ဆံ့နိုင်ဖို့အထိ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး။

ဒီလိုမျိုး ပါရမီရည်မှန်းချက်ကို… ဒီအတိုင်း ဖြုန်းတီးပစ်လို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ။

သူ့ကို နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးလိုက်ရင်၊ သူက သေချာပေါက် ဟင်းလင်းပြင် အထွတ်အထိပ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးရဲ့ အဓိကမဏ္ဍိုင် အင်အားစု ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ”

ကော်ယန့်လီက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ တပည့် ဒဏ်ရာရတာက မင်းတပည့်ရဲ့ ကိစ္စလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခြားလူရဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို တိုက်ရိုက် အတင်းအကျပ် လုယူငှားရမ်းလို့ ရမှာလဲ”

ပေမင်လျိုရှန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် -

“ဖန့်ချန်နဲ့ ဟန်ချွမ်းရှောင်းတို့ တန်ခိုးပြိုင်ဆိုင်တုန်းက၊ ငါကလည်း ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရေးမှူး ငါးဦးထဲက တစ်ဦးအနေနဲ့ အစကနေ အဆုံးအထိ သေချာ စောင့်ကြည့်ခဲ့တာ။

ဒီမျိုးဆက်သစ်လေးရဲ့ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းကို… ငါ ကိုယ်တိုင် အသိအမှတ်ပြုထားတာပဲ။

မင်း အမြန်ဆုံး အဲဒီခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို သူ့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပါ၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ သူကလည်း ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ”

“ဒါဆိုရင် ကျုပ်တပည့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကကော……”

ကော်ယန့်လီက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းတပည့်ရဲ့ ဒဏ်ရာကိုတော့… မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကုသဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့။

ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်အပြင်၊ အလားတူ ကုသမှုအာနိသင်မျိုး ရှိနိုင်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ရတနာပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။

မင်းအနေနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ ဟင်းလင်းပြင်အနက်ပိုင်းထဲကို သွားပြီး တစ်ပတ်လောက် လိုက်ရှာကြည့်ပါလား”

ပေမင်လျိုရှန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ကျုပ်က ဒီခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကိုပဲ သုံးပြီး၊ သူ့ကို ဆက်ပြီး ကုသပေးမယ်လို့ အတင်းအကျပ် ဆုံးဖြတ်ရင်ကော”

“ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးက မင်း ကော်ယန့်လီ အပါအဝင်၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကိုပါ အမြစ်ပြတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ စတင်ပြုလုပ်လိမ့်မယ်။

ဒါနဲ့ စကားမစပ်… ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးကိုပါ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး၊ ဘယ်လို အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးက မင်းကို ကျောင်းတော်ထဲမှာ ဒီလို ဥပဒေမဲ့ ရမ်းကားခွင့်ပြုထားသလဲဆိုတာကိုပါ ရှာဖွေရလိမ့်မယ်။

အဲဒီအချိန် တကယ်ရောက်လာရင်တော့… အနည်းဆုံးတော့ ရှီးမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ထောင်လောက်ဟာ ယင်လောကကို သွားပြီး စာရင်းပေးကြရလိမ့်မယ်။

အဲဒီအထဲမှာ မင်းရဲ့ တပည့်လည်း ပါဝင်နေမလားတော့ မသိဘူးနော်”

ပေမင်လျိုရှန်းက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ၊ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် ရုတ်တရက် ဆူပွက်နေသော ရေကဲ့သို့ အော်ရာများ ပြင်းထန်စွာ ဝုန်းခနဲ လှိုင်းထန်သွားခဲ့ရသည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝတစ်ခုသည် သူတို့ရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ ထိုကြီးမားလှသော တံခါးဝကြီးသည် ဝေဝါးစွာဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

“ဝါရင့်အကြီးအကဲ”

အောက်ဝူဖားက ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့်၊ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်၍ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို အမှူးထားသော လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များမှာမူ၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိဘဲ၊ ထိုခန့်ညားထည်ဝါလှသော အတွင်းကမ္ဘာကြီးကို အေးစက်တည်ငြိမ်စွာသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

“ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်… ခုနက ကိစ္စက အထင်လွဲမှု အနည်းငယ်ရှိသွားရုံတင်ပါ၊ ဒါကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းလိုက်ရင် ပြီးပါပြီ”

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အတွင်းကမ္ဘာထဲမှ၊ အိုမင်းရင့်ရော်လှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပေမင်လျိုရှန်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း စီနီယာကိုယ်တိုင်ပဲ ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းပေးပါဦး"

တစ်ဖက်လူက ဘာမှ ထပ်မံပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ချေ။ ကော်ယန့်လီမှာမူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် ပိတ်ဆို့ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသည့် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်လာခဲ့တော့သည်။

၎င်းသည် လောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပလှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ ကြွေကျလာသည့် ကြယ်ပျံတစ်စင်းအလား ဖန့်ချန်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းလာခဲ့တော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် အတွင်းကမ္ဘာကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ကာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို အတွင်းထဲသို့ စီးဆင်းဝင်ရောက်စေလိုက်သည်။

ယခင်က တုန်းဖန်းဟို့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို လက်ခံရယူခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်နှင့် အလွန်တူညီလှပေသည်။

ခဏမျှအကြာတွင်၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်သည် အတွင်းကမ္ဘာ၏ တံခါးဝပေါ်တွင် အခိုင်အမာ ခတ်နှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ တံခါးဝပေါ်၌ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီး၏ အမှတ်တံဆိပ်အပြင်၊ နောက်ထပ် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုပါ ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့သည်။

ပထမအရာက သူ၏ အစွမ်းကို ဘာမှ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးအရာ ခတ်နှိပ်ခြင်း အောင်မြင်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်မူ၊ ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် မသိမသာဖြင့်ပင် အနည်းဆုံး နှစ်ပုံမှ သုံးပုံခန့်အထိ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားခဲ့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့သော မြင့်တက်မှုမှာ… မည်မျှပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလိုက်ပါသနည်း။

ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တွေကတော့ ဤအရာကို အသိသာဆုံး ခံစားလိုက်ရသည်။

မူလကတည်းကပင် ကွာခြားချက် ကြီးမားလှသည်ဟု သူတို့ကို ခံစားရစေသော ဖန့်ချန်၏ ယခုအခိုက်အတန့် အော်ရာသည်၊ တိုက်ရိုက်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်၍ အတိုင်းအဆမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူတို့နှင့် တူညီသော အဆင့်တူ သူတော်စင်တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ ဥဿုံ ကွာခြားသွားခဲ့ချေပြီ။

အောက်ဝူဖားသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှ၊ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်နိုင်တော့သည်။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး အပါအဝင် လူသားမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကိစ္စရပ်ကြီးကတော့… ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း…… လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် ရှီးမျိုးနွယ်စုတို့ကြားက ရန်ငြိုးရန်စကတော့၊ အတိတ်ကထက် ပိုမို၍ ကြီးမားနက်ရှိုင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

အောက်ဝူဖားက ဝါရင့်အကြီးအကဲဟု ခေါ်ဆိုလိုက်သော တည်ရှိမှုကြီးသည်၊ ဖန့်ချန် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို လက်ခံရရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ အတွင်းကမ္ဘာကို တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်လျက် ဟင်းလင်းပြင်အနက်ပိုင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ကော်ယန့်လီသည် ပေမင်လျိုရှန်းကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အကြည့်က နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ချင်ဂွေ့တို့အပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားကာ၊ နောက်ဆုံး၌ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ဘာစကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်ကျမှသာ၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ သူတော်စင်များအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်နိုင်ကြတော့သည်။

“ဒီတစ်ကြိမ်… မင်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့တာကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ပေမင်လျိုရှန်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံရပြီး၊ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အတန်ငယ် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှသည်။

“ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကတော့… နည်းနည်းလေး အားနည်းနေသေးတာပဲ၊ ဘယ်သူမဆို ငါတို့ တံခါးဝအထိ လာပြီး လှောင်ပြောင်အနိုင်ကျင့်ဝံ့ကြတယ်။

မင်းတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီးဟောင်းကကော အပြင်မှာ လျှောက်သွားနေတုန်းပဲလား။

အကယ်၍ ဒီနေ့ သူသာ ဒီနေရာမှာ ထိုင်ပြီး စောင့်ရှောက်နေမယ်ဆိုရင်… ကော်ယန့်လီလို ကောင်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ တံခါးဝအထိ လာပြီး ကျူးကျော်စော်ကားဝံ့ပါ့မလဲ”

ပေမင်လျိုရှန်းက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် -

“အကယ်၍ ငါက ဖန့်ချန်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ မဆိုးဘူးလို့ မထင်ခဲ့ရင်၊ ပြီးတော့ သူ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား တကယ်ဖြစ်လာမလားဆိုတာကို လာမကြည့်ခဲ့ရင်၊ ဒီတစ်ကြိမ် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကတော့ ကော်ယန့်လီနဲ့ တကယ်ပဲ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားကြလိမ့်မယ် မဟုတ်လား”

အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ သူတော်စင်များအားလုံး၏ စိတ်လုံးအိမ်က အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရပြီး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် သူတော်စင် အများအပြားမှာမူ မနာလိုအားကျစိတ် အပြည့်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲရေးမှူးတစ်ဦး၏ အလေးပေးမှုကို ခံရပြီး၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တကူးတက လာရောက်စေနိုင်သည်အထိ၊ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်ထူးမျိုးကို အတိတ်က တုန်းဖန်းဟို့ပင်လျှင် မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၌ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုး တစ်ခါမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ဖူးဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

“အကယ်၍ သူက တိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း… ငါတို့က တိုက်ရုံပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ဝါရင့်အကြီးအကဲတွေကလည်း ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်သွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါ ပြောသားပဲ… မင်းက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဘေးကနေ စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာကို ကြိုတင်ပြီး သေချာရေရာနေလို့သာ၊ ဒီလောက်တောင် ဥပဒေမဲ့ ရမ်းကားဝံ့တာကိုး”

ပေမင်လျိုရှန်းက မနေနိုင်ဘဲ ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက်၊ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါက ဒီနေရာကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်သန်းလာရင်းနဲ့ ဝင်ကြည့်တာ သက်သက်ပဲ၊ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးလို့ အခုပဲ သွားတော့မယ်”

“ရွှမ်ရှင်းပင်လယ် က ကိစ္စလား”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အကြည့်က လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

ချင်ဂွေ့ တို့အုပ်စုသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့်၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေမင်လျိုရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် အဖြေရှာလိုစိတ် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က၊ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် နှစ်ဦးသည် ရွှမ်ရှင်းပင်လယ် ထဲတွင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ဤကိစ္စ၏ သက်ရောက်မှုက အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်၊ ထိုပျောက်ဆုံးသွားသော ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးသည် လူသားမျိုးနွယ်စုမှ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အားလုံးသည် ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး၏ လက်အောက်ခံ အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်ဖြစ်ရာ၊ ကျန်ရှိသော ကောင်းကင်လေးပါးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသည့် အချိန်တွင်မူ သူတို့သည် တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွား ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

“အဲဒီကိစ္စ မဟုတ်ရင် ဘာရှိဦးမှာလဲ၊ ရွှမ်ရှင်းပင်လယ် က ပုံမှန်အချိန်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးတတ်တယ်ဆိုပေမယ့်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်တွေ အဲဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် သွားခဲ့ကြတာပဲ၊ ဘယ်တုန်းကမှ ပျောက်ဆုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ စကားမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် နှစ်ယောက်တောင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရတယ်၊ အဲဒီနေရာမှာ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖုံးကွယ်နေသလားလို့ ငါတို့ သံသယဝင်နေကြတာ။

အကယ်၍ တကယ်ရှိနေရင်တော့၊ အဲဒါကို ရှာဖွေပြီး ဒီပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ဦးကို ပြန်လည်ကယ်ထုတ်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရမယ်”

ပေမင်လျိုရှန်းက အင်အားမဲ့စွာဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး -

“ဒီကိစ္စကို… ဟင်းလင်းပြင် အရှင်သခင် တစ်ပါးက ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ ကြီးကြပ်နေပြီ၊ ငါတို့လို လူတွေကတော့ ဘေးကနေ ပူးပေါင်းကူညီပေးပြီး၊ ဒီအတိုင်း ဟန်ပြ သွားကြည့်ရုံ သက်သက်ပါပဲ”

ဟင်းလင်းပြင် အရှင်သခင် က ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူထားတာ ဟုတ်လား။

ချင်ဂွေ့ တို့အုပ်စု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် လေးနက်တည်ကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

ဟင်းလင်းပြင် အရှင်သခင် ဟူသော ရာထူးမှာမူ၊ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်များ၏ တိုက်ရိုက်အထက်လူကြီးနှင့် အလားတူပေသည်။

ထိုရာထူးနေရာတွင် ထိုင်နိုင်မည့်သူမှာ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့် သူတော်စင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

“ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဒီခရီးစဉ်ကို… သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ဦး”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက လက်အုပ်ချီ၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ပေမင်လျိုရှန်းက ပြုံးလျက် -

“စိတ်ချပါဗျာ”

ပြောပြီးသည်နှင့်၊ သူက မလှမ်းမကမ်းရှိ ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကျောင်းသားဖန့်”

“မျိုးဆက်သစ် ရှိပါတယ်”

“နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကျရင်၊ မင်းက ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမက ကျောင်းသားတွေနဲ့ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်၊ အကောင်းဆုံး စွမ်းဆောင်ပြီး… အရည်အချင်း ပယ်ဖျက်ခြင်း မခံရအောင် ကြိုးစားဦး”

ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် တောက်ပလှသော အလင်းရောင်စဥ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းကို သာသာညိတ်လိုက်ကာ -

“မျိုးဆက်သစ် နားလည်ပါတယ်ခင်ဗျာ”

“အင်း”

ပေမင်လျိုရှန်းက ခေါင်းကို သာသာညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်လျက် ဟင်းလင်းပြင်အနက်ပိုင်းထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

လူတိုင်းသည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ အကြည့်များအားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုလောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပလှသော အတွင်းကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ရွှေရှင်း ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပင်လျှင် မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုအားကျမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၂၁၂၆) ရှီးမျိုးနွယ်စုကို စိတ်ကောင်းမွေးရန် ဆုံးမခြင်း

ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီး၏ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တွင် ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူ လုံးဝမရှိခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုတည်ရှိမှုမျိုးတို့သည် ကျောင်းတော်မှ စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ်ပါက နောက်ပိုင်းကာလများတွင် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုအောက်၌ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေလေ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမအတွင်းရှိ ပြိုင်ဆိုင်မှု ဖိအားကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၌ ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားများမှာမူ ဤတစ်ရာ၊ နှစ်ရာသီအတွင်း ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည့် တုန်းဖန်းဟို့နှင့် ဖန့်ချန်တို့သာ ရှိတော့သည်။ တတိယမြောက် လူဟူ၍ လုံးဝမရှိတော့ချေ။

ဤသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် သူတော်စင်အများအပြားမှာမူ ၎င်းကို အတူတူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမိကြသည်။ သို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ အဆင့်တူ ထိပ်တန်းအယောက်တစ်ရာဟူသည်မှာ စုစုပေါင်းမှ နေရာတစ်ရာသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီး တစ်ခုတည်း၌ပင် ကျောင်းတော်ခွဲပေါင်း ရာချီ၍ ရှိနေသည်။ ကျောင်းတော်ကြီး ခုနစ်ခုလုံး၏ မတူညီသော ကျောင်းတော်ခွဲများ အားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အရေအတွက်မှာ နှစ်ထောင်ကျော်အထိ ရှိပေလိမ့်မည်။

နှစ်ထောင်ကျော်မျှရှိသော ကျောင်းတော်ခွဲများ၏ ပြိုင်ဆိုင်မှုကြီးထဲတွင် အဆင့်တူ ထိပ်တန်းအယောက်တစ်ရာအတွင်း ဝင်ဆံ့နိုင်ခဲ့ခြင်းဟူသော ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ဒြပ်မျိုးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပါစေ၊ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုထိုက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်းအဆင့် သူတော်စင် အများအပြား၏ အကြည့်များကမူ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကရုဏာတောင်တန်းမှ ဖန့်ချန်က ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမသို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အရည်အချင်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးကြချေ။

ဤအရာမတိုင်မီအထိ၊ သူတို့သည် ဖန့်ချန်အား လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်တူများထဲတွင် ပထမနေရာ၌ ရှိသင့်သည်ဟုသာ မချိတင်ကဲ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖန့်ချန်သည် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို လုံးဝဥဿုံ စုပ်ယူပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကြောင့် တိုးမြင့်လာသော အတွင်းကမ္ဘာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုလည်း ကျင့်သားရသွားခဲ့ချေပြီ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အတင်းအကျပ် အဆင့်တက်မသွားစေရန်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် ဖိနှိပ်ထားနေရသည်။

“ကရုဏာတောင်တန်းက ဒီလောက်နှစ်တွေအများကြီး တိုက်ပွဲရှောင်နေခဲ့တာ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျောင်းတော်ခွဲတွေအများကြီးကြားထဲမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ကို မျက်နှာပွင့်လန်းစေမယ့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို အောင်အောင်မြင်မြင် မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ။

ရှူရှန့်… မင်းက ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်ကျေပွန်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ နောင်ကျရင် ဖန့်ချန်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိလာခဲ့ရင်၊ သူ့ကို ငါ့ဆီ ခေါ်လာခဲ့လိုက်”

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရွှီရှန့်ကို လှမ်းကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးကို ကြိုတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့”

ရှူရှန့်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

နင်ကျောင်းအုပ်ကြီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး၊ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ချင်ဂွေ့ တို့အုပ်စုသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ဖန့်ချန်ကို တိတ်တဆိတ် စစ်ဆေးအကဲခတ်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်လျက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

“ညီလေးဖန့်… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းလေးတွေ ရှိခဲ့ပေမယ့်၊ ကံကောင်းတာက ရလဒ်ကတော့ ကောင်းမွန်သွားခဲ့တာပဲ။ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ကျလာတဲ့အခါကျရင်၊ ငါ မင်းဆီကို တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်”

အောက်ဝူဖားက ဖန့်ချန်ကို နှုတ်ဆက်စကားဆိုလိုက်ပြီး၊ ရှူရှန့်ကိုလည်း တစ်ချက် ပြုံးပြကာ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်လျက် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် သူတော်စင်ကြီးများ ထွက်ခွာသွားကြသည့်အခါမှသာ၊ ထိုနေရာ၏ လေထုသည် ချက်ချင်းပင် လျော့ပါးသက်သာသွားခဲ့ပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ လေးနက်တင်းမာခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဆရာအများအပြားသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ရှူရှန့်ကို ဝမ်းသာအားရ ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြကာ၊ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များထဲတွင်လည်း စိတ်အေးချမ်းမှုနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် နှမြောတသဖြစ်မှုများပါ ရောပြွမ်းနေခဲ့သည်။

အချို့သော ကျောင်းသားများနှင့် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျောင်းသားများကလည်း အခွင့်အရေးကို အရယူလျက် ရှေ့သို့ တက်လာကြပြီး၊ ဖန့်ချန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုကာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မိတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။

ကျန်းတောက်ယဲ့သည် ကျောင်းတော်တွင် ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဤကျောင်းသားအားလုံးနီးပါးကို သိရှိပေရာ၊ သူတို့က ဖန့်ချန်နှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကြားခံလူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးပြီး၊ ဖန့်ချန်အား တောင်တန်းအသီးသီးမှ အကြီးအကဲ အများအပြားနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

……

……

ဖန့်ချန်နှင့် ကျန်းတောက်ယဲ့ တို့အုပ်စုသည် အကြီးအကဲ တစ်စုနှင့် ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောဆိုနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ ချိုင်စစ်ရှို့၊ လုကျိုဝမ်၊ ရွှမ်ပုထုံ တို့အုပ်စု၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ သေချာပေါက် အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ရသည်။

“ကျောင်းသားဖန့်က အခုအချိန်မှာတော့… ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားရှင်အဖွဲ့အစည်း ထဲကို ပိုပြီးတော့ ဝင်မှာမဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်”

မိုရှဲ့က သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တရရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ကာ -

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက ဆယ်ဆမကတဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက် စည်းရုံးခဲ့ရမှာ။ အဲဒါဆိုရင် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရှိကောင်းရှိနိုင်ဦးမှာပဲ”

“စီနီယာမိုရှဲ့… သူက အခုအချိန်မှာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ၊ ငါတို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်း ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မျက်စိထဲ ထည့်ပါ့မလဲ”

လုကျိုဝမ်က မနာလိုစိတ် အပြည့်ရှိသော မျက်နှာဖြင့် ဖန့်ချန် ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သိမ်ငယ်မနေကြနဲ့ဦး၊ ငါတို့ အဖွဲ့အစည်း က သမိုင်းကြောင်း အလွန်ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး။ အတိတ်တုန်းက ဂုဏ်ဒြပ်အရှိန်ဝါကလည်း ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတွေ တကူးတက လာရောက်ပူးပေါင်းရလောက်တဲ့အထိ လုံလောက်ခဲ့တာပဲ”

မိုရှဲ့က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချိုင်စစ်ရှို့ တို့အုပ်စုသည်လည်း ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြရသည်။

“မင်းတို့… ဖန့်ချန်ကို သွားပြီး ဂုဏ်မပြုကြတော့ဘူးလား”

ရွှီဇီယွမ်က ဘေးနားရှိ ဝူချုံးနှင့် ကျိလင်တို့ကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တုန်းဖန်းဟို့ကမူ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်မျှသာ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်လျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ချေပြီ။

ကျိလင်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သည့်အခါ မျက်နှာပေါ်တွင် မချိပြုံးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် ဖန်တီးလိုက်ပြီး -

“ဂုဏ်ပြုဖို့တော့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ငါတို့မှာ ကိစ္စရှိသေးလို့ အရင်ဆုံး သွားနှင့်တော့မယ်”

သူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဝူချုံးနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဝူချုံးကမူ -

“နင် အရင်သွားနှင့်လေ၊ ငါ ဒီနေရာမှာ ခဏလောက် ထပ်နေဦးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျိလင်က ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ခေါင်းကို သာသာညိတ်လိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းလျက် အတွင်းကမ္ဘာကို မောင်းနှင်ကာ ဤနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းမျှ နှေးကွေးသွားခဲ့ပါက၊ စိတ်ထဲက ဒေါသတရားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သည့်အလားပင်။

“ဝူချုံး… နင်က အခု ကျိလင်နဲ့ အတူရှိနေပြီပဲ၊ ဖန့်ချန်အပေါ်ကို စိတ်ကူးရှိနေတုန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”

ရွှီဇီယွမ်က ဝူချုံးကို အနည်းငယ် သံသယစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“နင်ခေါင်းထဲမှာ အချစ်ရေးအချစ်ရာတွေပဲ ရှိနေတာလား။ ငါက ဖန့်ချန်ကို ငါတို့ရဲ့ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု နဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ မေးကြည့်ချင်ရုံသက်သက်ပါ”

ဝူချုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒါက……”

“လက်ထပ်ရမယ့်လူက ငါ မဟုတ်ဘူး”

ဝူချုံးက ဆိုလိုက်သည်။

ရွှီဇီယွမ်တို့ သုံးယောက်စလုံး ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ကြရပြီး၊ လက်ထပ်ရမည့်လူက သူမ မဟုတ်ဘူး ဟု ဆိုပါလား။

“ငါတို့ရဲ့ မိသားစုမဟာက မကြာသေးခင်ကမှ ဆေးဝါးဝိညာဉ်ကျောင်းတော် ထဲကို ဝင်ရောက်သွားတဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် သမီးပျိုတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမရဲ့ ပါရမီက အလွန်တရာကို အားကောင်းလှပေမယ့်၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမရဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိချင်မှ ရှိမှာ။ ဒါကြောင့် ကျောင်းသားဖန့်ချန်က စိတ်ဝင်စားမှု ရှိမရှိ ငါ သိချင်တာ၊ အကယ်၍ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိတယ်ဆိုရင်တော့ ငါက အောင်သွယ်တော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကူညီပေးရုံပေါ့”

ဝူချုံးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရွှီဇီယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူချုံးသည် ဖန့်ချန် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ရွှီဇီယွမ်တို့ အုပ်စုလည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သည်နှင့် နောက်ကွယ်မှသာ မတတ်သာဘဲ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြရတော့သည်။

“ကျောင်းသားဖန့်”

ဝူချုံးက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သည့်အခါ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး -

“ကျောင်းသားဝူ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ စကားကို အတိုချုံးပဲ ပြောပါ့မယ်၊ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် သမီးပျိုတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ အခု ဆေးဝါးဝိညာဉ်ကျောင်းတော် ထဲမှာ ရှိပြီး ပါရမီက အလွန်ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ နင့် အနေနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိတယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါ နင့်ကို သူမနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်”

ဝူချုံးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဝူချုံးက နင့်ကို ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုထဲကို သားသမက်အဖြစ် ဝင်စေချင်တာပဲ၊ ကျောင်းသားဖန့်အနေနဲ့တော့ စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိလောက်ဘူးလို့ ငါ ထင်တာပဲနော်”

ရွှီဇီယွမ်က ဘေးနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။

ဝူချုံးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားခဲ့သော်လည်း ရွှီဇီယွမ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖန့်ချန်ကိုသာ သေချာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

“အကယ်၍ နင်က ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုထဲကို သားသမက်အဖြစ် ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင်၊ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေ ရရှိနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အပံ့ အားလုံးကို နင်လည်း ရရှိလိမ့်မယ်၊ ဒါက နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူး ရှိစေမှာပါ။ ဒါ့အပြင် အခွင့်အရေး ရခဲ့ရင်… ဆေးဝါးဝိညာဉ်ကျောင်းတော် ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီး ကျင့်ကြံဖို့အထိ အခွင့်အလမ်း ရှိနိုင်ပါတယ်”

“ခွေရွှေမျိုးနွယ်စုထဲကို သားသမက်အဖြစ် ဝင်ရမှာလား”

“ဒါကလည်း မဆိုးဘူးပဲဟေ့၊ ခွေရွှေမျိုးနွယ်စု က လူသားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စု ပြီးရင် ဒုတိယနေရာမှာ ရှိတာလေ။ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေရဲ့ အထောက်အပံ့ကို ရရှိနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့၊ နောင်ကျရင် ကျင့်ကြံတဲ့အခါ ဘာအခက်အခဲနဲ့မှ ရင်ဆိုင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲ ကျောင်းသားအချို့သည် ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်ကြတော့သည်။

ကျန်းတောက်ယဲ့ကလည်း ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ဤဘက်သို့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

“ကျောင်းသားဝူ… ငါက ဒီလို ကိစ္စမျိုးတွေကို လောလောဆယ်တော့ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားသေးပါဘူး”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

ဝူချုံးသည်လည်း အတင်းအကျပ် ဆက်လက်မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ၊ ထိုအခြေအနေကို မြင်သည့်အခါ ခေါင်းကို သာသာညိတ်ပြလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ရွှီဇီယွမ်ကမူ ဖန့်ချန်ကို ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်လျက် -

“ကျောင်းသားဖန့်… ငါ့ကိုကော ဘယ်လိုထင်လဲ။ ငါကတော့ နင့်ကို သားသမက်အဖြစ် ဝင်ခိုင်းဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါကတော့ လင်နောက် လိုက်နိုင်တဲ့ မိန်းမမျိုးပါပဲ”

“ကျောင်းသားရွှီကတော့ စနောက်နေပြန်ပါပြီ”

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ရွှီဇီယွမ်က စကားထပ်မံပြောဆိုရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ လူတိုင်းသည် ရှူရှန့်ရှိရာ အရပ်ဆီမှ စကားပြောသံများ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်ကို ကြားလိုက်ကြရသည်။

လူတိုင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ၊ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ညိုမည်းလျက် ရွှမ်ထျန်တောင်တန်း နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို ပြောဆိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရွှမ်ထျန်တောင်တန်း ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ပဲ ကံဆိုးသွားတာပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာတုန်းကလည်း ရှန်တောက်ယို သေဆုံးခဲ့ရပြီးပြီ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း ကျောင်းသားအတော်များများ ထပ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရပြန်ပြီ”

ရွှီဇီယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံက လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး၊ ခဏမျှ နားထောင်လိုက်ပြီးနောက် ကိစ္စရပ်များ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှယ်ထျန်တောင်တန်းသည် မည်သည့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးကို စော်ကားမိခဲ့ပုံရပြီး၊ မကြာသေးမီက ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင် နှစ်ကြိမ်စလုံးတွင် ရွှယ်ထျန်တောင်တန်းမှ လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ရခြင်းမှာ၊ ထိုအင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ရွှယ်ထျန်တောင်တန်းကို တမင်တကာ ဦးတည်ပြီး တိုက်ခိုက်နှိမ်နင်းနေသည့် ရလဒ်ကြောင့် ဖြစ်ပုံရပေသည်။

ရှူရှန့်မှာမူ ယခုအချိန်တွင် ထိုရွှယ်ထျန်တောင်တန်းမှ ဆရာအား လေသံပျော့ဖြင့် ဖြောင်းဖျပြောဆိုနေခဲ့ပြီး၊ အခြားသော ဆရာများမှာမူ အချို့က ဝင်ရောက်နှစ်သိမ့်ပေးနေကြကာ အချို့ကမူ ဘေးမှနေ၍ အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“အချိန်လည်း တော်တော်လေး ရောက်ပြီပဲ၊ အားလုံးပဲ… ငါတို့လည်း အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့မယ်”

ရှူရှန့်က ကောင်းကင်ယံ၏ အခြေအနေကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လူတိုင်းကို လက်အုပ်ချီ၍ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် ဖန့်ချန် တို့အုပ်စုကို ခေါ်ဆောင်လျက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

“ရှူရှန့်ကတော့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဘာကံကောင်းခြင်း နဲ့ တိုးသွားလဲ မသိဘူး”

ဆရာတစ်ဦးက ရှူရှန့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း၊ မနာလိုစိတ်နှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

……

……

ကရုဏာတောင်တန်း

ရှူရှန့်က လူတိုင်းကို ခေါ်ဆောင်လျက် စာသင်ခန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“အားလုံးပဲ အိုင်ဒီယာလေးတွေ ဝိုင်းပြီး စဉ်းစားပေးကြစို့… ငါတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုကို စိတ်ကောင်းမွေးလာအောင် ဘယ်လိုမျိုး နည်းလမ်းနဲ့ ဆုံးမသွန်သင်ကြရင် ကောင်းမလဲ”

ရှူရှန့်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။