အခန်း (၂၁၂၇-၂၁၂၈)

အခန်း (၂၁၂၇) လာပြီး ယီးမလုပ်နဲ့

လူတိုင်းသည် ရှူရှန့်၏ ဆိုလိုရင်းကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြပေသည်။ သူတို့နှင့် ရှီးမျိုးနွယ်စုကြားက ရန်ငြိုးကတော့… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အပြီးအပိုင် အမြစ်တွယ် ကြီးမားသွားခဲ့ချေပြီ။

ကျန်းတောက်ယဲ့က ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာ… ကျုပ် အရင်တုန်းက အပြင်ကို သွားတုန်းက ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာကို ဖြတ်သန်းခဲ့မိတယ်။ အဲဒီဘက်မှာ ရှီးမျိုးနွယ်စုက စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခု ရှိနေသလိုပဲဗျ။ အဲဒီတုန်းက ကျုပ်လည်း စူးစမ်းချင်စိတ်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတာ… စောင့်ကြပ်နေတဲ့လူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က သိပ်မမြင့်လှဘူး၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ”

သူက စကားကို ခဏမျှ ဖြတ်လိုက်ပြီးမှ -

“အဲဒီ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် အနည်းငယ်က… ကော်ယန့်လီရဲ့ မျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်တွေ ဖြစ်ပုံရတယ်”

“ကျွန်မလည်း အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုအကြောင်း သိတယ်၊ အဲဒါလည်း ကော်ယန့်လီရဲ့ မျိုးနွယ်စုက သူတော်စင်တွေပဲ စောင့်ကြပ်နေတာ”

ဝမ်ယန်ကလည်း ဆိုလိုက်သည်။

ကရုဏာတောင်တန်းမှ တပည့်များမှာမူ ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိမိတို့၏ အမြင်ကျယ်မှု၊ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်ပြသလာကြတော့သည်။

အချို့က ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အချို့ကမူ ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရာ၊ တိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ကော်ယန့်လီနှင့် သက်ဆိုင်သော အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဆယ်ခုကျော်ကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်လိုက်နိုင်ကြချေပြီ။

ဝမ်ချုံစန်းမှာမူ ဘေးမှနေ၍ ဆွံ့အမှင်တက်ကာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စရပ်ကြီးက ခုနလေးတင်မှ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက၊ ကရုဏာတောင်တန်းမှ လူစုသည် ဟိုဘက်ကလူတွေကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကြိုတင်ပြီး မျက်စိကျ ချိန်ရွယ်ထားခဲ့ကြသည်ဟုပင် သူ ထင်မှတ်မိတော့မည် ဖြစ်သည်။

“အင်း… ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ သေချာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလို့ ရပြီပေါ့၊ သူတို့ကို စိတ်ကောင်းမွေးလာအောင် ဘယ်လိုမျိုး နည်းလမ်းနဲ့ ဆုံးမသွန်သင်ကြရင် ကောင်းမလဲဆိုတာကို”

ရှူရှန့်က ခေါင်းကို သာသာညိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ အရင်ဆုံး ဂူဆီ ပြန်ပြီး ကျင့်ကြံကြတော့၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးက လောလောဆယ် မင်းတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်သေးဘူး”

သူတို့နှစ်ဦး စာသင်ခန်းထဲမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့ကြသည့် အချိန်တွင်ပင်၊ နောက်ကွယ်မှ ထွက်ပေါ်လာနေဆဲဖြစ်သော တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးသံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုဖန့်… ကြည့်ရတာ ငါတို့ ကရုဏာတောင်တန်းက ကိုယ့်လူကိုယ်တော့ တကယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တာပဲ၊ ဒါက အတော်လေးကို ကောင်းတယ်”

ဝမ်ချုံစန်းက အတန်ငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း၊ မျက်လုံးထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အင်အား အခြေခံအုတ်မြစ်က ရှီးမျိုးနွယ်စုဘက်နဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူးလေ။ ဆရာတို့အုပ်စုက ကော်ယန့်လီကို ကလဲ့စားချေဖို့ လုပ်ရင်… ဒုက္ခတွေ ရောက်လာနိုင်မလားမသိဘူး”

သူက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး -

“မင်းကပဲ ရှေ့ထွက်ပြီး နည်းနည်းလောက် ဝင်ဖျောင်းဖျပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”

“ငါလည်း သူတို့ကို ဖျောင်းဖျလို့ ရမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဆရာနဲ့ စီနီယာကြီးတို့အုပ်စုက အလုပ်လုပ်ရင် အလွန်တရာ သတိကြီးပြီး စေ့စပ်သေချာကြတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွယ်တကူ ဒုက္ခရှာမယ့်လူတွေ မဟုတ်ဘူး”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်က ဤကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ၊ ဝမ်ချုံစုန်း၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း သက်သာရာရမှု ဒီဂရီတစ်ခု ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကရုဏာတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံရေးဂူများဆီသို့ အသီးသီး ပြန်လည်ကာ အပိတ်အဆို့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ကြတော့သည်။

ငါးနှစ် ကြာလွန်သွားခဲ့ပြီးနောက်။

အောက်ဝူဖားသည် စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး သုံးလုံးကို လာရောက်ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ယခင်က ကတိကဝတ်ပြုထားခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဖန့်ချန်သည် သူ၏ထံသို့ တစ်လုံး ခေတ္တခဏ ငှားရမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်ရှိသော နှစ်လုံးကိုမူ၊ သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ဆက်တိုက် သုံးစွဲလိုက်ပြီး၊ စင်ကြယ်သောဗောဓိသီးကို အကြိမ်ကြိမ် သုံးစွဲခြင်းကြောင့် ထွက်ပေါ်လာမည့် အကျိုးအာနိသင်များကို သေချာ အကဲခတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ပထမဆုံး တစ်လုံးကို မျိုချလိုက်သည့်အခါ၊ ခဏမျှအတွင်းမှာပင် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာ အခြေခံအုတ်မြစ်သည် သိသိသာသာပင် အနည်းငယ် တိုးမြင့်သွားခဲ့ရသည်။

ဤသို့ တိုးမြင့်လာမှုမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားလှပေရာ၊ ဤမျှလောက်သော အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုသာ သူ ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုဖြင့် ရယူရမည်ဆိုပါက၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်သွားသည့်တိုင်အောင်ပင် ရရှိနိုင်ချင်မှ ရရှိနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမြောက် တစ်လုံးကို သုံးစွဲလိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ၊ ဖန့်ချန်သည် မိမိ၏ အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရန်ပင် အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထိုနေရာတင် ချက်ချင်း စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် နှစ်ပေါင်း ဆယ်ချီသော အချိန်ကို အပြည့်အဝ အသုံးချလျက်၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် တည်ငြိမ်အောင် ဖိနှိပ်ထားခဲ့ရသဖြင့်၊ မနည်းမနော အားထုတ်မှုဖြင့် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် နေရာတွင်သာ ဆက်လက် ရပ်တည်ထားနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်သွားတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း၊ ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြိုတင်ခံစားသိရှိနေခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ခုနစ်ဆောင်နေမင်းခန်းမ၌ အဆင့်ငါးဆင့် တက်လှမ်းနိုင်တိုင်း စင်ကြယ်သောဗောဓိသီး တစ်လုံး ဆုလာဘ် ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကောင်းကြီးကို ဘာကြောင့် အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ပါမည်နည်း။

“ကရုဏာတောင်တန်းက ဖန့်ချန် ရှိပါသလား”

ကျင့်ကြံရေးဂူ၏ အပြင်ဘက်ဆီမှ၊ အေးစက်လှသော အော်ဟစ်မေးမြန်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နေသော ဖန့်ချန်သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိပြီးနောက်၊ ဂူအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့ရာ၊ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လူရိပ်သုံးခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် လူသားမျိုးနွယ်စုနှင့် အလွန်တရာ ဆင်တူလှသော်လည်း၊ ဖန့်ချန်၏ ခံစားချက်အရ သူတို့ ကိုယ်ပေါ်က အော်ရာများသည် ရှီးမျိုးနွယ်စုနှင့် ပိုမိုတူညီနေခဲ့သည်။

“မိတ်ဆွေသုံးယောက်… ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ”

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤသုံးယောက်၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အဆင့်နောက်ပိုင်း ဝန်းကျင်တွင် ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာမှာ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် ဖြစ်သဖြင့်၊ တစ်ဖက်လူက သူ့အပေါ်ကို မကောင်းကြံဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။

“မင်းက ကရုဏာတောင်တန်းက ဖန့်ချန် လား”

ဦးဆောင်လာသူ ရှီးမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကိစ္စရှိရင်လည်း ပြော၊ မရှိရင်လည်း လာပြီး ယီးမလုပ်နဲ့။ ဒီနေရာက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်ပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော် မဟုတ်ဘူး”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ရယ်မောဆဲဆိုလိုက်ကာ -

“ငါ အပြင်ထွက်ပြီး မင်းတို့ကို တွေ့ပေးတာကတင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်မိနေပြီ။ အကယ်၍ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မပြောဘူးဆိုရင်တော့ ငါ ဂူထဲပြန်ဝင်ပြီး ကျင့်ကြံတော့မယ်”

“မင်း…”

“သောက်ရူးကောင်… သတ္တိရှိလှချည်လား။”

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံး စိတ်အေးအေးထားကြစမ်း၊ ငါတို့ ဒီနေ့ သူ့ကို လာရှာတာက တကယ်ပဲ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပဲ”

ရှီးမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးမှာမူ ဖန့်ချန်၏ ဆက်ဆံပုံကြောင့် အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်က အော်ရာများကလည်း အဆက်မပြတ် ဆူပွက်လှုပ်ရှားလာခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဦးဆောင်လာသူကသာ ဝင်ရောက် တားမြစ်ဖျောင်းဖျလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်ကို သေချာ စိုက်ကြည့်လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“မကြာသေးခင်က ရှီးမျိုးနွယ်စုဘက်မှာ ကိစ္စအချို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်၊ ငါတို့ မင်းရဲ့ မကြာသေးခင်က သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို မေးမြန်းဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်… ကရုဏာတောင်တန်းဘက်ကိုလည်း တခြားလူတွေ သွားနေကြပြီ”

“ရှီးမျိုးနွယ်စုမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက်… ငါ့ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုကို လာမေးတာ ဟုတ်လား”

ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် -

“မင်း အရင်ပြောကြည့်လေ၊ ငါလည်း ဘာကိစ္စလဲဆိုတာ နားထောင်ကြည့်ရအောင်”

“မကြာသေးခင်က ရှီးမျိုးနွယ်စုဝင်တွေ စောင့်ကြပ်နေတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ အချို့ဟာ ရုတ်တရက် အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်၊ ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်တွေ အကျအဆုံး ဒဏ်ရာရရှိမှု အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး၊ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲမှာ မွေးဖွားသန့်စင်လာတဲ့ ကမ္ဘာ့ရတနာတွေလည်း အကုန်လုံး လုယက်တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံလိုက်ရတယ်”

တစ်ဖက်လူက စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း၊ မျက်လုံးများက ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး၊ ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထက်မှ မည်သည့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်မျိုးကိုမဆို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလားပင်။

“ဒီကိစ္စက… မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိနေသလား။ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းက သူတော်စင်တွေ နောက်ကွယ်ကနေ မကောင်းကြံ လှည့်စားလိုက်တာ မဟုတ်လား။”

“ဘာလဲ… ဒီလိုမျိုး ကိစ္စအထိတောင် ငါတို့ ကရုဏာတန်းတန်း ခေါင်းပေါ်ကို လာချပစ်တာလား”

ဖန့်ချန်က အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် -

“ဒါဆိုရင် မင်းတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုက အစတုန်းက ငါ့ရဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း အမှတ်တံဆိပ်ကို မလုယူနိုင်ခဲ့လို့၊ စိတ်ထဲမှာ ရန်ငြိုးရန်စတွေ ထားရှိပြီးတော့ အခုတစ်မျိုး အကြောင်းပြချက်အသစ် ရှာပြီး ငါ့ရဲ့ ကရုဏာတောင်တန်းကို လာရောက် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်တာလား။

မင်းတို့က တကယ်ပဲ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုကို ရွှံ့စေးလိုမျိုး ထင်မှတ်ပြီး၊ ရှီးမျိုးနွယ်စုက စိတ်ကြိုက် လာရောက် ဆုပ်နယ်ချင်တိုင်း ဆုပ်နယ်လို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။

မယုံရင် စိန်ခေါ်လိုက်လေ… နောက်တစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကျရင်၊ ငါ မင်းတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားနဲ့ ဆုံတွေ့တာနဲ့၊ ချက်ချင်းပဲ အသေသတ်ပစ်ပြီး ယင်လောကကို သွားပြီး စာရင်းပေး ခန္ဓာကိုယ်အသစ် ပြန်ယူခိုင်းလိုက်မယ်”

တစ်ဖက်လူမှာမူ ဖန့်ချန်၏ စကားလုံးများအောက်၌ ထိုနေရာတင် မှင်တက် ဣန္ဒြေပျက်သွားခဲ့ရပြီး၊ ထိုအချိန်ကျမှသာ မျက်စိရှေ့မှောက်က တည်ရှိမှုကြီးသည် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့ချေပြီ။

“မင်းတို့မှာ သက်သေအထောက်အထား မရှိဘဲနဲ့၊ ဒီအတိုင်း လျှောက်ပြီး သံသယဝင် စွပ်စွဲနေမယ်ဆိုရင်တော့၊ ငါတို့ကလည်း ဒီကိစ္စကို အကြီးအကျယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ပြီးတော့၊ ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ မတူညီတဲ့ ကျောင်းတော်ခွဲတွေ အားလုံးကို မင်းတို့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ စိတ်သဘောထား သေးသိမ်ပုံနဲ့ ရှီးမျိုးနွယ်စုရဲ့ နည်းလမ်း ယုတ်မာပုံတွေကို သေချာ ချပြရတာပေါ့”

ဖန့်ချန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါတို့က မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်း တစ်ခုတည်းကိုပဲ သံသယဝင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခြား သံသယရှိတဲ့ ပစ်မှတ်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်၊ ဒီနေ့ကတော့ ဒီအတိုင်း လာရောက် စုံစမ်းမေးမြန်းကြည့်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။

ကျောင်းသားဖန့်အနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။

ကျောင်းသားဖန့်က ဒီကိစ္စဟာ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ယူဆတယ်ဆိုရင်လည်း… ငါတို့ အရင်ဆုံး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့မယ်”

ဦးဆောင်လာသူက စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားရုံသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ ကျန်ရှိသော ရှီးမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လျက် ပျာပျာသလဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုသုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း၊ မျက်လုံးထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြည့်ရတာ ကရုဏာတောင်တန်းက လူစုသည် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကော်ယန့်လီရဲ့ လက်အောက်ခံ အင်အားစုတွေကို တကယ်ပဲ နာကျင်အောင် နှိပ်ကွပ်ပေးလိုက်ပုံရပေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဘာကြောင့် လူတစ်စုက တံခါးဝအထိ လာရောက် စုံစမ်းရဲပါ့မည်နည်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်၊ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် အချိန်က ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်ပြီ။

ဤနေ့တွင် ဖန့်ချန်သည် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်ထည်ဝါလှသော၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိသော စွမ်းအင်လှိုင်းကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ လှိုင်းထန် ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ကော်ယန့်လီ၏ အော်ဟစ်ပေါက်ကွဲသံကြီးသည် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို တုန်ဟီးသွားစေခဲ့တော့သည်။

“ရှူရှန့်… ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာရှိတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ကိုးခုဟာ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံခဲ့ရတယ်၊ ဒဏ်ရာရရှိမှု အလွန်တရာ ပြင်းထန်တယ်။ တကယ်လို့ ငါကသာ ဒီကိစ္စဟာ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်တန်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ရင်… ငါ သေချာပေါက် ဆယ်ဆမက ပြန်ပြီး ပေးဆပ်ခိုင်းမယ်။”

“ သောက်ချီးလိုပဲ အပြစ်ပုံချစရာ ရှိတိုင်း ငါတို့ ကရုဏာတောင်တန်း ခေါင်းပေါ်ကိုပဲ လာချနေတာပဲ၊ မင်းက ကောင်းကင်နိမိတ်အဆင့် သူတော်စင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပဲ အစွမ်းထက်လှပြီလို့ မထင်လိုက်နဲ့။ ငါ မင်းကို တိုင်ကြားပစ်မယ် ကော်ယန့်လီ… မင်း မှတ်ထားလိုက်။”

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်၏ သူတော်စင် အသီးသီးတို့သည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်မှင်တက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြရတော့သည်။

ထိုက်ဆန်းကျောက်ဟွာတောင်တန်း။

ချင်ဂွေ့သည် ကော်ယန့်လီ၏ ဝေဝါးလှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်ကြီးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံး၍ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိသည်။

“ဒီကောင်ကတော့… ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ်ပဲ အထိနာသွားခဲ့ပုံရတယ်”

ကျောက်ကျိက ဘေးနားတွင် ရပ်နေရင်း၊ ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဆရာ… အဲဒါက တကယ်ပဲ ကရုဏာတောင်တန်းဘက်က လုပ်လိုက်တာလား……”

“ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မယ်၊ မဟုတ်ရင်လည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ဒါကို ဘယ်သူက သေချာ ပြောနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ကရုဏာတောင်တန်းက ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး ထဲမှာတော့ တကယ်ပဲ… မိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်း အလွန်တရာ ဖြန့်ကျက်ကျယ်ပြန့်တဲ့ အမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်တယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့”

ချင်ဂွေ့က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည် -

“ငါတို့ ဟော်ဆွေ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျောင်းတော်ခွဲ အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်အတော်များများဟာ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးအဆက်ဆက်နဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်မှု အနည်းငယ် ရှိခဲ့ကြတာပဲ”

ထိုအချိန်တွင်၊ ကော်ယန့်လီသည် ရှူရှန့်က ဤမျှလောက်အထိ တိုက်ရိုက် ပြတ်သားစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပုံရပေရာ၊ သူသည် ခဏမျှ ကြောင်အမှင်တက်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အဆက်မပြတ် ပျက်ယွင်းပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံး၌ ရက်စက်လှသော ခြိမ်းခြောက်စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ချန်ထားရစ်လျက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

“ရှူရှန့်… မင်း ဘာသက်သေအထောက်အထားမှ ငါ့ကို အမိဖမ်းမပြနိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ဒီနေ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတိုင်းအတွက် သေချာပေါက် နောင်တရစေရမယ် ”

အခန်း (၂၁၂၈) ဝမ်ချုံစန်း သူတော်စင်ဖြစ်လာခြင်း

ကော်ယန့်လီ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် လာရောက်၍ ရက်စက်လှသော ခြိမ်းခြောက်စကားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှသော အချိန်ကာလများ ထပ်မံ၍ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်လေပြီ။

ဖန့်ချန်မှာမူ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ခြင်း မရှိတော့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ယခုလက်ရှိ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ ထို့အပြင် သူ၏အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း အဟန့်အတား အပိတ်အဆို့ ဟူသည်မှာ လုံးဝပင် တည်ရှိနေခြင်း မရှိဟု ပြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသာ အလိုရှိပါက၊ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ချက်ချင်းပင် တက်လှမ်းသွားနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ သူသည် ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေမည် ဆိုပါက၊ ထိုကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို ဘယ်လိုနည်းနှင့်မျှ ထပ်မံ၍ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ဆိုသော အချိန်ကာလအတွင်းတွင်၊ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ထိပ်ဆုံးအထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဤကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်မျိုးမှာမူ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းတွင် ထိပ်တန်းအကျဆုံး အဆင့်အတန်းထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟုတော့ ပြော၍မရနိုင်ပေ။

ထိုစဉ်တုန်းက တုန်းဖန်းဟို့၏ အဆင့်တက်လှမ်းမှု အရှိန်အဟုန်မှာ သူ၏ထက်ပင် ပိုမို၍ လျင်မြန်ပြင်းထန်ခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်၊ တစ်ဖက်လူမှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည့် အချိန်ကျမှသာ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားအဆင့်ကို လုယူရရှိနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မဟုတ်ဘဲ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားအဆင့်သို့ အစောတလျင် ကြိုတင်၍ တက်လှမ်းသွားခဲ့မည် ဆိုပါက၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်နှင့် အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ကူးပြောင်းသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်းတွင်၊ အခက်အခဲ အဟန့်အတားများနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ခြေ ရှိသည်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား ထိုအချိန်တွင် ရင်ဆိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက်များ အားလုံးမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ ထိပ်တန်းအကျဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်နေကြမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖန့်ချန်ကမူ ထိုသူများနှင့် မတူညီပေ၊ သူသည် အစကတည်းကပင် သူတော်စင်အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက်တွင် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တိုးတက်မှုနှုန်း၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ထိုမျှလောက်အထိ အရေးကြီးခြင်း မရှိတော့ကြောင်းကို သေသေချာချာ နားလည်သဘောပေါက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တစ်ခုစီတိုင်း၌ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ပိုမို အချိန်ပေးကာ အခြေခံကို အသေအချာ သွေးကြိတ် တည်ဆောက်ရမည် ဆိုလျှင်ပင် -

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်မှသည် အသက်စွမ်းအင် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိရန်မှာ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီရုံမျှသာ ရှိပြီး၊ အသက်စွမ်းအင်အဆင့်မှသည် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အထိ ရောက်ရှိရန်မှာလည်း နှစ်ပေါင်း သောင်းချီရုံမျှသာ ရှိပေသည်။

အားလုံး စုစုပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် အချိန် မည်မျှလောက် ကြာမြင့်သွားပါမည်နည်း။

နှစ်ပေါင်း သောင်းဂဏန်းမျှသော အချိန်ကာလဟူသည်မှာ သူတော်စင် အရှင်သူမြတ်များအတွက်မူ လုံးဝပင် စာဖွဲ့လောက်သော အရာတစ်ခု မဟုတ်ချေ။

အတွင်းကမ္ဘာမြေဆီမှ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ စဉ်ဆက်မပြတ် စုပ်ယူရရှိနေသော စွမ်းအင်ထုကြီးများက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် မွေးမြူဖြည့်တင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတော်စင်များ၏ သက်တမ်းမှာ အချို့သော အချိန်များတွင် ကြယ်တာရာ တစ်လုံး၏ သက်တမ်းထက်ပင် ပိုမို၍ ရှည်လျားအသက်ရှည်နေတတ်ကြသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤနေ့တွင် ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာမြေအတွင်း၌ ရှိနေရင်း ကောင်းကင်မျက်နှာပြင် ပိတ်ကာကြီးကို ကြည့်ရှုလျက်၊ မိမိ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများ၊ လူသိများသူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တိုးတက်မှု အခြေအနေများကို ငြိမ်သက်စွာဖြင့် စောင့်ကြည့် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ အတွင်းကမ္ဘာမြေသည် ဟင်းလင်းပြင်အလွတ်ထဲမှနေ၍ ရွေ့လျားသွားခဲ့ရာ၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချုံစန်း၏ ကျင့်ကြံရေးဂူတံခါးဝ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ချုံစန်း၏ ကျင့်ကြံရေးဂူအတွင်းမှနေ၍ အလွန်တရာ ထည်ဝါဆူပွက်လှသော အတွင်းကမ္ဘာ အော်ရာစွမ်းအင်များမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ စိမ့်ထွက်ပေါက်ကွဲလာနေခဲ့ကြပြီး၊ အလားတူပင် မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲ အရှိန်ဟုန်တက်နေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ဖန့်ချန် ဤနေရာသို့ ဆိုက်ရောက်လာခြင်းနှင့်အတူ၊ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် အခြားသော အတွင်းကမ္ဘာမြေပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမကသည်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြတော့သည်။

“ဒါ ကရုဏာတောင်တန်းက ဝမ်ချုံစန်းရဲ့ ကျင့်ကြံရေးဂူပဲ၊ သူလည်းပဲ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မှာလား”

တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးမှာ မျက်နှာအမူအရာ အတော်လေးကို ရှုပ်ထွေးလှစွာဖြင့် မျက်စိရှေ့မှောက်က မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ဘေးနားတွင်လည်း မနည်းလှသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များ ရပ်နေကြပြီး၊ အားလုံးက ဝမ်ချုံစန်းဘက်က လှုပ်ရှားမှုများကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စောင့်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ကာ၊ မျက်နှာထက်တွင်မူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်စီ ထင်ဟပ်နေကြရှာသည်။

အချို့လူများက ဖန့်ချန် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည့်အခါ၊ သတ္တိကို မွေးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ စကားစမြည် နှုတ်ဆက်လာကြတော့သည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်သည် ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားအဖြစ် တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ သူတို့ကဲ့သို့သော တစ်သုတ်တည်း တက်လာခဲ့သည့် ကျောင်းသားများအပေါ်ကို အရေးလုပ် အဖက်လုပ်တော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း၊ မျှော်လင့်မထားဘဲ ဖန့်ချန်က အစအဆုံး အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာဖြင့် ပြန်လည် ဆက်ဆံစကားဆိုလာခဲ့ပြီး၊ အပြောအဆိုများထဲတွင်လည်း မည်သည့် နှိမ့်ချလိုစိတ်၊ အထင်သေးလိုစိတ် အရိပ်အယောင်မျှ အစအနပင် မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များကလည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိုးဝှေ့ကာ အနားသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

“ကျောင်းသားဖန့်… ကျုပ် စိတ်ထဲမှာတော့ အားလုံး အတူတူ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးကို ဝင်ရောက် ခဲ့ကြတုန်းက ပုံစံကို အခုထိ မမေ့နိုင်သေးဘူးဗျာ။ အဲဒီတုန်းက ငါတို့တွေ တကယ်ကို ငယ်ရွယ်နုပျိုခဲ့ကြသေးတယ်လို့ ခံစားရတယ်……”

တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိရှာသည်။

သူနှင့် ဖန့်ချန်မှာ တစ်သုတ်တည်း တက်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်အထိ ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း၌ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးမျှ ကျင့်ကြံခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ သူကတော့ တစ်ပိုင်းသူတော်စင်အဆင့်၏ အဟန့်အတားကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခြင်း မရှိသေးဘဲ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ မတက်လှမ်းနိုင်သေးပေ။

နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ကြာလွန်သွားခဲ့မည် ဆိုပါက၊ နှစ်တစ်ထောင် သတ်မှတ်ထားသော ကနဦး ကျောင်းသားသက်တမ်း ကာလကြီးက ကုန်ဆုံးသွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင်မူ သူတို့သည် ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းမှ မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံကြရတော့မည် ဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာ၌ ဆက်လက်၍ ကျင့်ကြံခွင့် ရရှိတော့မည် မဟုတ်သလို၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်သို့လည်း ဝင်ရောက်နိုင်ခွင့် ရှိတော့မည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကောင်းကင်ငါးပါးအတွင်းက ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆွေးနွေး နှီးနှောဖလှယ်ခွင့်များလည်း ဆုံးရှုံးသွားကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အတူပဲ၊ ကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းမှနေ၍ အတွင်းကမ္ဘာ ရတနာများကို ရယူနိုင်မည့် အခွင့်အရေး အမြောက်အမြားကိုလည်း လုံးဝ လက်လွှတ် ဆုံးရှုံးသွားကြရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးမှ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်မှာ၊ သူတို့၏ ရှေ့ခရီးလမ်း အနာဂတ်ကြီးတစ်ခုလုံး မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မည်ဟူသော သဘောပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို သာသာညိတ်လိုက်ပြီး -

“အဲဒီတုန်းက ငယ်ရွယ်နုပျိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွထက်သန်နေခဲ့ကြတာပါ၊ လူတိုင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကနဦး ကျောင်းသားသက်တမ်းကို သေချာပေါက် ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြတာမို့ စိတ်ထဲမှာ ဇွဲအဟုန်အပြည့် ရှိနေခဲ့ကြတာပေါ့။ အခုလိုမျိုး အားလုံးလိုလို စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းပြီး အိုစာမင်းစာ ပုံစံမျိုး ဖြစ်မနေခဲ့ကြပါဘူး။

တကယ်တော့ နှစ်တစ်ထောင်ဆိုတာ မရှည်လျားပါဘူး၊ အလွန်တရာတိုတောင်းလွန်းပါတယ်၊ သက်တမ်း တစ်နှစ်လောက် အလဟဿ ပိုကြီးသွားသလိုပဲလို့ ပြောရင်တောင် မမှားပါဘူး”

သူက အကြည့်ကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ဆယ်ဂဏန်းမကသော အကြိုသူတော်စင်များမှာ အားလုံး မျက်မှန်းတန်းမိနေသော မျက်နှာဟောင်းများ ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူနှင့် တစ်သုတ်တည်း တက်လာခဲ့သော ကျောင်းသားပေါင်း နှစ်ရာကျော်၊ သုံးရာနီးပါးမျှ ရှိခဲ့ကြသော်လည်း -

သူ သိထားသလောက်မူ၊ ယခုအချိန်အထိ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သူများမှာ ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် ဝန်းကျင်မျှသာ ရှိသေးပေသည်။

အချို့မှာလည်း ဤမကြာသေးမီ နှစ်ပိုင်းအတွင်းမှသာ ကပ်သီးကပ်သတ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်ရှိနေသော အချိန်မှာလည်း အများကြီး မရှိတော့ရာ၊ အလွန်ဆုံးရှိမှ နောက်ထပ် တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်ခန့်သာ သူတော်စင်အဆင့်သို့ ထပ်မံ တက်လှမ်းနိုင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော လူပေါင်း နှစ်ရာနီးပါးမှာမူ အားလုံး ပြိုင်ပွဲကနေ ပယ်ထုတ်ခြင်းကို ခံကြရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

“ကျောင်းသားဖန့် ပြောတာ တကယ်ကို မှန်ကန်ပါတယ်ဗျာ၊ ကျုပ်တို့တစ်တွေ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို မတက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကြဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း၊ ကျုပ်တို့အတွက်တော့ ဒီနှစ်တစ်ထောင် အချိန်ကာလဟာ တကယ်ပဲ အသက်တစ်နှစ် အလဟဿ ပိုကြီးသွားသလိုပါပဲလား”

တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးက ခေါင်းကို သာသာ ညိတ်လိုက်မိရှာသည်။

“အခုလို စိတ်ဓာတ်တွေ ကျဆင်းနေရတာကတော့… ကျုပ်တို့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်နိုင်ကြလို့ပါပဲဗျာ……”

အခြားသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင် အားကျမနာလိုမှု အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အကယ်၍ ကျုပ်တို့သာ ကျောင်းသားဖန့်လိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲနော်”

“မင်းကလည်း တကယ်ပဲ လောဘကြီးလွန်းလှချည်လား၊ ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် များပြားတဲ့ နှစ်တွေကြာမှ တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာတတ်တာမျိုးလဲ။ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးအတွင်းမှာ ကျောင်းတော်ခွဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလဲ၊ အဲဒီထဲမှာကော ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသား ဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ”

စိတ်နေစိတ်ထား ကောင်းမွန်သော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦးကတော့ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံး၍ ဝင်ပြောလာခဲ့သည်။

“ကျုပ် အမြင်အရတော့ဗျာ… ကျုပ်တို့သာ ကျိလင်တို့၊ မေဒေါင်ကွမ်းတို့၊ ရွှမ်ပုထုံ တို့လိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ခဲ့ရင်ပဲ ကောင်းကင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ရတော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ကျုပ်တို့အတွက် ပေးထားတဲ့ အချိန်က အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ဖြစ်နေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့လည်း ကျောင်းတော်ကြီးကနေ ထွက်ခွာသွားရရုံနဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ သူတော်စင် ခရီးလမ်းကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့တော့ မဆိုလိုနိုင်ပါဘူး။ ကျုပ်မှာ အာရုံတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ ကျုပ်ကို နောက်ထပ် နှစ်သုံးရာလောက်သာ အချိန်ပေးရင်၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို သေချာပေါက် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်”

“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ နောက်ကျသွားပြီလေ”

“နောက်ကျတယ် ဟုတ်လား… မနောက်ကျပါဘူး၊ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှာ အဓိက ကျောင်းတော်ကြီး နှစ်ခုအပြင်၊ အခြားသော ကျောင်းတော်ခွဲငယ်တွေလည်း မနည်းမနော ရှိပါသေးတယ်။

အဓိက ကျောင်းတော်ကြီး နှစ်ခုရဲ့ လက်အောက်ခံ ကျောင်းတော်ခွဲတွေဆီကို မသွားနိုင်ရင်တောင်မှ၊ တစ်လှမ်းဆုတ်ပြီးတော့ အခြားသော ကျောင်းတော်ခွဲတွေဆီကို သွားလို့ရတာပဲ။

ကျုပ်တို့ရဲ့ ရှေ့ခရီးလမ်း အနာဂတ်ဟာ ဒီလောက်အထိ ကျယ်ပြောလှတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲမှာတော့ တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်မှာပါ။

ကျုပ် ယုံကြည်တယ်၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပါရမီ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင်အဆင့် လောက် ရရှိဖို့ဆိုတာ ဘာမှ အခက်အခဲ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတင်ပဲ… မိသားစုအတွက် မျက်နှာပန်းလှဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ။

အချို့လူတွေရဲ့ မိသားစုထဲမှာဆိုရင် အသက်စွမ်းအင်သူတော်စင်အဆင့်ပဲ ရှိကြတာ မဟုတ်လား။ အကယ်၍သာ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်အဆင့်ကို ရရှိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် မိသားစုကို ပိုမိုပြီးတော့ တိုးတက် စည်ပင် ဝပြောလာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ သေချာတယ်”

“ဟားဟား… ကျောင်းသားလီကတော့ တကယ်ပဲ အတွေးအခေါ် ပွင့်လင်းမြင်သာတာပဲဗျာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းသားလီ ပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်။ ကျောင်းတော်ခွဲတွေဆီ သွားပြီး မကျင့်ကြံရင်တောင်မှ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ ဒီ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးတွေထဲမှာ ရာထူးတစ်ခုခု ဝင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အလွန်ဆုံးရှိမှ ရဲဘော်အဆင့်လေးကနေ စပြီး လုပ်ရရုံပေါ့ဗျာ”

ဤနေရာတွင် ရှိနေကြသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင်များမှာ မူလက စိတ်အခြေအနေ အတော်လေး ညှိုးငယ်အုံ့မှိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သေသေချာချာ ပြန်လည် စဉ်းစားတွေးတောကြည့်လိုက်ကြရာ၊ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်သာရာရကာ စိတ်ကြည်လင်သွားခဲ့ကြရတော့သည်။

ဤကျောင်းသားလီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ သူတို့ထဲက အများစုမှာ မိသားစု နောက်ခံအင်အား အားကောင်းလှသူများ မဟုတ်ကြပေ၊ အချို့ မိသားစု နောက်ခံ အင်အားကြီးမားသူများ ရှိနေခဲ့လျှင်ပင်၊ မိမိတို့ကိုယ်တိုင်က ဘေးထွက် မျိုးနွယ်စုခွဲများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

ယခုအခါ ရွှေဟွေးကျောင်းတော်ကြီးအတွင်း၌ ကျင့်ကြံခဲ့ရဖူးသည်ဟူသော ဤအရည်အချင်း နောက်ခံကြီး ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောင်တစ်ချိန်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ကြိုးစားအားထုတ်သွားမည် ဆိုပါကလည်း၊ မိသားစုကို ကြီးပွားအောင်၊ မိမိတို့၏ မျိုးနွယ်စုခွဲကို အင်အားတောင့်တင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်က အော်ရာစွမ်းအင်များ၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ထိုတစ်သုတ်တည်း တက်လာခဲ့ကြသော အခြားသော သူတော်စင်အချို့လည်း ဤနေရာသို့ ထပ်မံ ဆိုက်ရောက်လာကြပြန်သည်။

သူတို့သည် ဖန့်ချန် ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြသည့်အခါတွင်လည်း၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလာခဲ့ကြတော့သည်။

မကြာမီ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင်၊ အခြားသော တစ်ပိုင်းသူတော်စင် အုပ်စုတစ်စုလည်း ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြန်သည်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ပိုင်းသူတော်စင် အုပ်စုမှာမူ ဖန့်ချန်တို့ထက် တစ်သုတ် နောက်ကျပြီးမှ တက်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြကာ၊ ဝမ်ချုံစန်းနှင့်မူ တစ်သုတ်တည်း တက်လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

ဝမ်ချုံစန်းသည် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းရန်အတွက် အားထုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အားကျစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရုံသာမက၊ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကြိုးစားချင်စိတ် ဇွဲအဟုန်များလည်း ပိုမို၍ တက်ကြွလာခဲ့ကြရတော့သည်။

“ဝမ်ချုံစန်းကတော့ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ်၊ ငါတို့တွေလည်းပဲ ပိုပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ရတော့မယ်”

“မင်းတို့ ထင်တာကော… ဝမ်ချုံစန်း အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ တက်လှမ်းနိုင်ပါ့မလား”

“ဒါကတော့ သေချာ ပြောလို့မရဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူက စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး တစ်လုံးကို သုံးစွဲထားတာဆိုတော့… အကယ်၍သာ အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်… အဓိက တပည့်တွေ ကို မယှဉ်နိုင်ရင်တောင်မှ၊ ငါတို့ထက်စာရင်တော့ အများကြီး ပိုပြီး အစွမ်းထက်သွားမှာ သေချာတယ်……”

“ဒါပေမဲ့ သူက ကရုဏာတောင်တန်းက လူလေ၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ကိုလည်း တစ်ခေါက်မှ မသွားဖူးထားတော့၊ အဟန့်အတားကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက် လွယ်ကူပါ့မလားဗျာ။ အကယ်၍ သူကသာ……”

“ရှူး… တိုးတိုးလုပ်စမ်း၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလည်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတယ်ဟ”

အချို့လူများက ဖန့်ချန်သည်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားကြသည့်အခါ၊ ချက်ချင်းပင် စကားကို ဖြတ်ကာ နှုတ်ပိတ်လိုက်ကြတော့ပြီး၊ ကရုဏာတောင်တန်းအပေါ်ကို ဝေဖန်ပုတ်ခတ်ပြောဆိုခြင်း မပြုဝံ့ကြတော့ပေ။

ထိုစဉ်တုန်းက ကျင်းပခဲ့သော တိုက်ပွဲပြိုင်ပွဲကြီးအတွင်း၌၊ ကရုဏာတောင်တန်းသည် မိမိတို့၏ အစွမ်းအစ အစစ်အမှန်ကို သက်သေပြသခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

အလားတူပင် ယခုအခါ ဖန့်ချန်မှာလည်း ခုနစ်ဆောင်နေမင်း ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဤအခြေအနေက ကရုဏာတောင်တန်းကို အများက ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်စရာ ဖြစ်နေစေဦးတော့၊ သူတို့၏ စိတ်ထဲက ပုံရိပ်မှာမူ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ခြားနားစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဝမ်ချုံစန်းသည် ကျင့်ကြံရေးဂူအတွင်းမှနေ၍ အတွင်းကမ္ဘာမြေကို ရုတ်တရက် မောင်းနှင်လျက်၊ ဂူတံခါးကို ရိုက်ခွဲကာ အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်ထက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ပင် ပျံတက်သွားခဲ့တော့သည်။

ပြင်းထန်ထည်ဝါလှသော အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ထုကြီးများက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းဝင်ရောက်လာနေခဲ့ကြပြီး၊ သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် အထပ်ထပ် ဆေးကြောသန့်စင်ပေးနေခဲ့ကြသည်။

နောက်မှ ထပ်မံ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသော ချိုင်စစ်ရှို၊ လုကျိုဝမ်တို့ အုပ်စုသည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပြီးနောက်၊ ဝမ်ချုံစန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း နောက်ခံကို မှတ်မိသွားကြသည့်အခါတွင်မူ၊ မျက်နှာထက်၌ မချိတင်ကဲ ဖြစ်မှုနှင့်အတူ အံ့ဩချီးကျူးရိပ်များ အထိုက်အဝန်း ထင်ဟပ်သွားကြရတော့သည်။