အခန်း ၅၁

အခန်း (၅၁) ဇနီးသည်၏ ညစာစားပွဲနှင့် လရောင်အောက်မှ လျှို့ဝှက်ချိန်းဆိုမှု

သူ၏ဖုန်းမျက်နှာပြင် ရှိ အံ့မခန်းဖွယ် သုညဂဏန်းတန်းရှည်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်း လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။

သန်းတစ်ရာဆိုသည်မှာ ယခင်က ဂိမ်းကစားပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကာ ရုန်းကန်ခဲ့ရသော လူငယ်တစ်ဦး အား ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သည့် အလွန်များပြားလှသော ပမာဏပင် ဖြစ်ပေသည်။

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။

သူ့အား တကယ်တမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်မှာ ဤကိရိယာများမှတစ်ဆင့် ပြန်လည်ရရှိလာနိုင်မည့် အရာများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအရာသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်တွင် အခြေချနေထိုင်ရန်နှင့် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်း နိုင်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်လေးဝမ်...၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး...။”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ဖုန်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဆေးမြစ်ပုံကြီးကို ကြည့်ကာ သွားရည်ကျနေဆဲဖြစ်သော သခင်လေးဝမ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

“အစ်ကိုဟန်...၊ ပြောသာပြောပါ...။ မီးကိုပဲဖြတ်ရ ရေကိုဖြတ်ပဲရကျွန်တော် ဝမ်လူဝကြီးက တွန့်ဆုတ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...။”

သခင်လေးဝမ်က သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ လေးနက်စွာ ကတိပေးလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော် ပစ္စည်းတချို့ လိုချင်ပါတယ်...။ အကောင်းဆုံးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်...။”

ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“စစ်သုံးအဆင့်မီတဲ့ ခေါက်သိမ်းလို့ရပြီး သယ်ရလွယ်ကူတဲ့ ဒရုန်းတွေ...။ အဆင့်မြင့်ဆုံး အနီအောက်ရောင်ခြည် သုံး ညကြည့်မှန်ပြောင်းတွေနဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တွေသုံးတဲ့ ဓားထိုးခံနိုင်တဲ့ နည်းဗျူဟာသုံး ကျည်ကာအင်္ကျီမျိုးတွေ လိုချင်တယ်...။”

ယခုအခါတွင် သူသည် နာမည်ရလာပြီဖြစ်ရာ ပိုမိုအင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မလွဲမသွေ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးခေတ်ကာလတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမြင်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှပေ သည်။

မြေပြင်အနေအထားကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းဖြစ်စေ၊ အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မသိနိုင် သော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ခြင်းဖြစ်စေ။

ဒရုန်းများမှာ အစားထိုးမရနိုင်သော အံ့မခန်းဖွယ် ကိရိယာများပင် ဖြစ်လေသည်။

ညကြည့်မှန်ပြောင်းများနှင့် နည်းဗျူဟာသုံး ကျည်ကာအင်္ကျီများမှာ အသက်ကယ်တင်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး သော လျှို့ဝှက်လက်နက်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး...။”

သခင်လေးဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရောင်လက်သွားခဲ့လေ၏။

“အစ်ကိုဟန်...၊ စိတ်မပူနဲ့...။ ဒီပစ္စည်းတွေက ဈေးကွက်ထဲမှာ မရနိုင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်...။ အရည်အသွေးအကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေကို ရအောင်ရှာပေးမယ်လို့ အာမခံတယ်...။”

ခဏအကြာတွင် သူသည် အိတ်ထဲမှ ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖန်းဟန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

“ဒါနဲ့ အစ်ကိုဟန်...၊ တောထဲမှာ အသုံးပြုဖို့ ဖိသိပ်ထားတဲ့ ဘီစကွတ်တွေနဲ့ စွမ်းအင်မြင့် အချိုရည်တွေလိုမျိုး စားစရာတချို့ကိုလည်း ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ပေးထားတယ်...။ အရာအားလုံးကို အသင့်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးထား တယ်... ။ အစ်ကိုက အပြင်မှာ အရမ်းပင်ပန်းနေတာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး...။”

ဖန်းဟန်သည် စာနာတတ်သော ဤသူဌေးသားလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သခင်လေးဝမ်အား ထိုပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပေးရန် အကူအညီတောင်းပြီးနောက်။ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ဖုန်းကို ထပ်မံထုတ်ယူကာ ချောကလက်နှင့် သကြားလုံးအချို့ကို မှာယူလိုက်လေ၏။ ဤအရာများမှာ မိန်းကလေး သုံးဦးအတွက် လက်ဆောင်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

သခင်လေးဝမ်နှင့် အင်တာနက်မှ မှာယူထားသော ပစ္စည်းများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်။ ဖန်းဟန်သည် တွန့်ဆုတ် နေခြင်းမရှိဘဲ မဟာကျင်းမင်းဆက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။

...

ဖန်းဟန်သည် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ မြေပေါ်သို့ ပြန်လည်ခြေချလိုက်ချိန်တွင် ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ကာ နှင်းရည် များ ကျဆင်းနေပြီး အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေလေသည်။

ခေတ်သစ်ဂိုဒေါင်ထဲမှ စူးရှသော မီးရောင်များမှာ အခန်းထဲရှိ နွေးထွေးသော အဝါရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင် ဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပေသည်။

ခုတင်ဘေးတွင် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့မှာ နိုးကြားနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းလေးများမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ သိသာစွာ ပင်ပန်းနွမ်းန ယ်နေသော်လည်း သူပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်ရင်း နိုးကြားနေစေရန် ကြိုးစားနေကြ လေ၏။

တံခါးပွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးသည် လန့်ဖျပ်သွားသော သမင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရမှု များဖြင့် ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားခဲ့လေ၏။

“ခင်ပွန်း…။”

“သခင်...၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား...။”

“ခဲအို...။”

အသံသုံးသံမှာ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု အသီးသီးဖြင့် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ထံသို့ လျှောက်သွားကာ မှော်ဆန်သည့်အလား သူ၏လက်ဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက် လေ၏။

သူ၏ လက်ဝါးထဲတွင် သိမ်မွေ့သော ရောင်စုံခဲပတ်များဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် လေးထောင့်တုံးငယ် သုံးခု ရှိနေလေသည်။

“ဒါက ဘာတွေလဲ...။”

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ အမြဲတမ်း စပ်စုတတ်သူ ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ ခရမ်းရောင်အထုပ် လေးကို ကောက်ယူလိုက်ရာ ကိုင်လိုက်သည်နှင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မရဖူးသော ထူးခြားသည့် ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်လိုက်ရလေ၏။

“ဒါတွေက မင်းတို့အတွက် ငါယူလာခဲ့တဲ့ သရေစာတွေပါ...။”

ဖန်းဟန်သည် အနီရောင်အထုပ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အစွန်းမှနေ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲဖြဲလိုက်လေသည်။

“ရွှိ”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ ခဲပတ်လေး ကွာကျသွားခဲ့ရာ ပိုးသားကဲ့သို့ တောက်ပနေသော အညိုရောင် အခဲလေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

မွှေးပျံ့ပြီး ချိုမြိန်သော ရနံ့တစ်ခုက အခန်းထဲတွင် ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ၎င်းကို ထက်ဝက်ချိုးလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို ပိုင်ကျီရို၏ နှုတ်ခမ်းထဲသို့ ညင်သာစွာ ခွံ့ကျွေးလိုက်လေ၏။

ပိုင်ကျီရိုမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် ချယ်ရီသီးကဲ့သို့သော နှုတ်ခမ်းလေးများကို လိမ္မာစွာ ဟလိုက်ပြီး ထိုအရာကို ပါးစပ်ထဲသို့ ငုံလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ရေကြည်ကဲ့သို့သော မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွား ခဲ့လေ၏။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ချောမွေ့သော ခံစားမှုတစ်ခုက သူမ၏ လျှာပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့လေသည်။

ထိုခဏချင်းပင် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိပြီး အလွန်မွှေးပျံ့ချိုမြိန်သော ရနံ့က ပြင်းထန်သော နွားနို့နံ့နှင့် ရောနှောကာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူမ၏ အရသာခံဖုများအားလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ၏။

ထိုအရသာမှာ အလွန်ပင် အံ့မခန်းဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဤအချိုဓာတ်ထဲတွင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အင်း...၊အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ...။”

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ သူမလက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်အထုပ်လေးကို ဆွဲဖြဲကာ အစ်မဖြစ်သူကို အတုခိုး၍ သေးငယ်သော အကိုက်လေးတစ်ကိုက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုက်စားလိုက် လေ၏။

ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ကြောင်ကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျေနပ်နေသော ညည်းသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ခြေသလုံးလေးများမှာ သာယာမှုကြောင့် ညင်သာစွာ တုန်ခါသွားခဲ့လေ၏။

“ဘုရားရေ...၊ ဒါက ဘာကြီးလဲ...။ ရေခဲချောင်းထက်တောင် ပိုပြီး အရသာရှိသေးတယ်...။”

လျူရူမေသည်လည်း တစ်ပိုင်းရရှိခဲ့ပြီး သူမသည် သေးငယ်သော အကိုက်လေးများဖြင့် အရသာခံစားနေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။ ပျော်ရွှင်မှု မြူခိုးလွှာတစ်ခုက သူမကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ချောကလက်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေမိ လေသည်။

သူမသည် သူမ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ လေးစားမှုနှင့် ကြည်ညိုမှု များမှာ လျှံကျလာမတတ် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

[ဒင်...။ ပိုင်ကျီရို၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၂၀)...။]

[ဒင်...။ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတန်ဖိုး (+၂၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၂၀)...။]

[ဒင်...။ လျူရူမေ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၂၀) ၊ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတံခါးစွမ်းအင် (+၂၀)...။]

စနစ်၏ အသိပေးချက်များက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သေးငယ်သော ချောကလက်တစ်ပိုင်းကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုများ လျှံကျနေသည့် သူ၏ရှေ့ရှိ အလှပိုင်ရှင်သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း သူ၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့၊ ချင်းရှီးခရိုင်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ ပြည်သူများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ထွက်ပေါက်ရှာပေးခဲ့သော ဖန်းဟန်အား ကျေးဇူး တင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်အတွက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်းက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အနောက်ဘက်ခန်းမတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရှိသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ညစာစားပွဲတစ်ခုကို ကျင်းပပေးခဲ့လေ၏။

ညစာစားပွဲတွင် ဖန်းဟန်မှာ ဧည့်ခံပွဲ၏ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်းပင်လျှင် သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင်သာ ထိုင်ကာ အဖော်ပြုပေးရလေသည်။

မှတ်ပုံတင်အရာရှိ၊ လက်ထောက်မှတ်ပုံတင်အရာရှိနှင့် စာရေးအပါအဝင် ခရိုင်အရာရှိအားလုံး တက်ရောက်ခဲ့ ကြလေ၏။

“ဆရာဖန်း...၊ ကျွန်တော် အရက်တစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါရစေ... ဆရာ့ရဲ့ အံ့မခန်းစွမ်းရည်တွေသာ မရှိခဲ့ဘူးဆို ရင် ကျွန်တော့် မိသားစုတစ်စုလုံး ငတ်မွတ်နေလောက်ပါပြီ...။”

“အင်မော်တယ်ဖန်း...၊ ကျွန်တော် သောက်လိုက်ပါမယ်...။ ဆရာ့သဘောအတိုင်း သောက်နိုင်ပါတယ်...။”

ဖန်ခွက်များ ထိခတ်သံများကြားတွင် လူတိုင်းက ဖန်းဟန်ကို ဝန်းရံထားကြပြီး သူတို့၏ စကားများမှာ မြှောက်ပင့် မှုများနှင့် မျက်နှာချိုသွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေပြီး မြှောက်ပင့်မှုများကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်လေ၏။

သို့သော်လည်း သူသည် အရက်တိုက်သော အရာရှိများကို အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝမ်းမြောက်စေရန် ပြုလုပ်နိုင် ခဲ့လေသည်။ သူက ပို၍ လျစ်လျူရှုထားပုံပေါ်လေလေ လူတိုင်းအတွက် ပို၍ ခန့်မှန်းရခက်လေလေ ဖြစ်နေခဲ့ ပေသည်။

အရက်အကြိမ်ကြိမ် သောက်ပြီးနောက် ဟင်းလျာငါးမျိုးခန့် စားသုံးပြီးချိန်တွင်။

စားပွဲ၏အဆုံးတွင် အမျိုးသမီးဆွေမျိုးများနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီး နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ဖန်းဟန်၏အနီးသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် အရိုအသေပေးကာ နူးညံ့ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆရာဖန်း...၊ ဒီနေ့ ဆရာ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...။”

မျက်လုံးအားလုံးမှာ အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤနေ့တွင် နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ကျက်သရေရှိသော အဝါနုရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရာ သူမ၏ အသား အရေမှာ နှင်းများထက်ပင် ပို၍ ဖြူဖွေးနေပုံပေါ်လေသည်။

သူမသည် ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်သော အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့် များကို လျစ်လျူရှုကာ ဆောင်းဦးရာသီမှ ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ ဖန်းဟန် ထံသို့သာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

“ကျွန်မ ဆရာ့ကို မေးချင်တာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ...။”

သူမသည် နှုတ်ခမ်းလေးများကို အနည်းငယ် ဟလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံမှာ တိုင်းတာထားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသည့် ဟန်ပါနေလေ၏။

“ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက ပန်းတွေ၊ အပင်တွေကို ပြုစုရတာ ဝါသနာပါပါတယ်...။ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲမှာ မြို့တော်ကနေ ပြောင်းရွှေ့စိုက်ပျိုးထားတဲ့ 'ယောင်ဟွမ်' လို့ခေါ်တဲ့ တန်ဖိုးကြီး ပျိုနီပန်းတချို့ ရှိပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် ရေတွင်းရေနဲ့ လောင်းရင်တောင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ညှိုးနွမ်း လာပြီး သေတော့မယ့်ပုံ ပေါက်နေပါတယ်...။ တကယ်လို့... ဆရာများ လာရောက်ပြီး ဒီသနားစရာ ပန်းလေး တွေအတွက် အကြံဉာဏ်လေးများ ပေးနိုင်မလားလို့ပါ...။”

ဤစကားမှာ အလွန်ပင် အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပြီး အပြစ်ဆိုစရာ မရှိပေ။

သို့သော် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော ပါးနပ်သည့် လူများအကြားတွင်မူ လူတိုင်းက ဤသည်မှာ ဆင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ကြပေသည်။

ရှန့်ကွမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ဦးဆောင်၍ပင် စကားပြောလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ...၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီပန်းအိုးလေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တန်ဖိုးကြီး ရတနာတွေပါ...။တကယ်လို့ ဆရာသာ သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ...။”

သူသည် သူ၏ ဇနီးအား ဖန်းဟန်နှင့် နှစ်ကိုယ်တည်း ရှိနေစေရန် အခွင့်အရေးများကို တမင်တကာ ဖန်တီးပေးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ရှန့်ကွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့ရှိ အလွန်လှပတင့်တယ်သော မင်းသမီးလေး ကဲ့သို့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အရက်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။

“သခင်မ...၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မြှောက်လွန်းနေပါပြီ...။ အကြံဉာဏ်ပေးတယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး...၊ ဒါပေ မဲ့ ကျွန်တော် သွားကြည့်ပေးလို့တော့ ရပါတယ်...။”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကြွပါ ဆရာ...။”

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး လမ်းပြရန် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် တစ်ယောက်နောက်တစ်ယောက် လျှောက်သွားကြပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ် ရေးမှူးရုံး၏ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ဥယျာဉ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆူညံနေသော ညစာစားပွဲမှ အသံများမှာ အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ညင်သာသော ညလေညင်းလေးက ပန်းများနှင့် မြက်ခင်းများ၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ရာ လန်းဆန်းပြီး ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်စရစ်ခင်းထားသော လမ်းလေးပေါ်တွင် ဘေးချင်းယှဉ်ကာ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေ၏။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြဘဲ လေထုမှာ တစ်ခဏမျှ သိသိသာသာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာသော နှလုံးခုန်သံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေ ရလေ၏။

သူမသည် မြို့တော်ရှိ ထင်ရှားသော မိသားစုတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်ရာ မည်သို့သော အမျိုးသားမျိုးကို သူမ မမြင်ဖူးဘဲ နေမည်နည်း။

မင်းသားများနှင့် သူကောင်းမျိုးများ၊ ငယ်ရွယ်သော အရည်အချင်းရှိသူများမှာ မြစ်ကိုဖြတ်ကူးနေသော ငါးကြင်း များကဲ့သို့ပင် များပြားလှပေသည်။

သို့သော် မည်သူကမျှ သူမ၏ ဘေးရှိ အမျိုးသားကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ပြင်းထန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို မဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။ သူသည် အောက်ခြေမရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ် လေ၏။ ပိုမိုနီးကပ်လာလေလေ ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

“သခင်မရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲက ပန်းတွေက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ...။”

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ ဦးစွာ စကားစပြောလိုက်လေ၏။

“ကျွန်မရဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အသွင်အပြင်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဆရာ...။”

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် တန့်သွားခဲ့လေ၏။ သူမသည် ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး လရောင် အောက်တွင် ဖန်းဟန်၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာကို လျှို့ဝှက်စွာ ခိုးကြည့်လိုက်မိလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ထင်ရှားပြီး မြင့်မားဖြောင့်တန်းသော နှာတံနှင့် လရောင်အောက်တွင် နက်ရှိုင်းကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများ ရှိလေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံရရန် လုံလောက်လှ ပေသည်။

“ဆရာက...၊ ရွှေ၊ ငွေ ဒါမှမဟုတ် ရာထူးဂုဏ်သိမ်တွေကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံပဲ...။”

သူမသည် သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေသော မေးခွန်းကို နောက်ဆုံးတွင် မေးလိုက်လေ၏။ အခြေအနေကို စမ်းသပ်နေသကဲ့သို့ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညင်းလှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်ကြည့်နေပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေက အပေါ်ယံအရာတွေပါ...။”

“ဒါဆို ဆရာက ဘာကို ရှာဖွေနေတာလဲ...။”

နန်ကုန်းယွင်ရှူက ဆက်၍ မေးလိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာခဲ့လေ၏။

“အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ ဒီဆေးမြစ်တွေလား...။”

ဖန်းဟန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုလှည့်ကာ သူမ၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံလိုက်လေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံသွားသည့်အချိန်တွင် နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် အသက်ရှူကြပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစား လိုက်ရလေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်ကာ နက်ရှိုင်းနေပြီး သူမ နားမလည်နိုင်သော ရယ်မောချင်သည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေခဲ့ပေသည်။

“ကျွန်တော် ရှာဖွေနေတဲ့အရာကို သခင်မ မပေးနိုင်ပါဘူး...။”

သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေ၏။ သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ နှလုံး သားထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သော ကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းဂယက်များကို ထစေခဲ့ပေသည်။

“ကျွန်မက ဆရာ့ကို မပေးနိုင်ဘူးလို့ ဆရာက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ...။”

နန်ကုန်းယွင်ရှူက အလိုလိုပင် မေးလိုက်မိလေသည်။

သူမသည် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကြက်သေ သေသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့ပြီး နားရွက်များပင် ပူထူလာခဲ့လေသည်။

ထိုစကားမှာ အလွန်ပင်... အလွန်ပင် အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွဖြစ်နေပေသည်။

ဥယျာဉ်ထဲရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်ကို အဓိပ္ပာယ် နှစ်ခွဖြစ်လာခဲ့လေတော့သည်။