အခန်း ၅၂

အခန်း (၅၂)

သခင်မလေးက ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခြင်း

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ထိုမေးခွန်းကို မသိစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်မိသော အခိုက်အတန့်တွင် ဥယျာဉ်ထဲရှိ လေထုမှာ ရပ်တန့်အေးခဲသွားသည့်အလား ရှိနေခဲ့လေ၏။

သဲကွဲမှုမရှိသော ခံစားချက်များက ညအမှောင်ယံတွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာခဲ့ပြီး ပန်းများနှင့် မြက်ခင်းများ၏ ရနံ့တို့နှင့် ရောယှက်ကာ မူးယစ်စေတတ်သော အဆိပ်တစ်မျိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဆွံ့အသွားခဲ့ရပေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကဗျာနှင့် စာပေများကို ကျွမ်းကျင် တတ်မြောက်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဤမျှ ရဲတင်းပြီး ပွင့်လင်းကာ တွေးတော ချင်စရာကောင်းလှသော စကားမျိုးကို မည်သို့မည်ပုံ ပြောထွက်သွားခဲ့မိသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရလေ ၏။

ထိုစကားလုံးများမှာ ဇက်ကြိုးပြတ်သွားသော မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေရာ သူမ၏ နှုတ်မှ ထွက်သွား သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့မိလေသည်။

အေးမြသော လရောင်အောက်တွင် အလွန်တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်တရက် နီမြန်းသွားခဲ့ လေ၏။

ထိုမူးယစ်ချင်စရာကောင်းသော နီမြန်းမှုသည် သူမ၏ ပါးပြင်မှတစ်ဆင့် နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးနေသော လည်ပင်းသားအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ သေးငယ်နုနယ်သော နားရွက်လေးများကိုပင် ကြည်လင်တောက် ပကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပူနွေးနေစေခဲ့လေသည်။

သူမသည် မြေကြီးအက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားခဲ့မိသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားမှာလည်း အရိုးများကိုပင် ကျိုးပဲ့သွားစေမတတ် ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိပြီး ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်မကြည့်ဝံ့အောင် ဖြစ် နေခဲ့လေသည်။ ငှက်မွေးကဲ့သို့ နူးညံ့သော သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ စိုးရိမ်တကြီး တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး မျက်ခွံ များအောက်တွင် အရိပ်များ ကျရောက်နေစေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ နီမြန်းနေသော်လည်း တောက်ပနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ဖန်းဟန်သည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တခိုး ရယ်မော လိုက်မိလေသည်။

ဤလှပကြော့ရှင်းပြီး မွန်မြတ်လှသော ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးမှာ ရွှေချထားသော လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် မွေးမြူထားသည့် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည်။

သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ကြည်လေးနက်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ကြိမ်တစ် ခါ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ မူလစွဲမက်ဖွယ်ကောင်းမှုမှာ မည်သူမျှ မတွန်းလှန်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်ရလေ သည်။

သူသည် ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မပြောဆိုတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသို့ ဆက်ပြော နေခြင်းက သူမကို ပို၍သာ ရှက်ရွံ့သွားစေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေ၏။ သူ၏ အသံ မှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော လေသံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

“သခင်မ...၊ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး...။ ပန်းတွေ၊ အပင်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေကလည်း လူတွေလိုပဲ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာရှိကြတာပါပဲ...။ ကျွန်တော်တို့ အရင်သွားကြည့်ကြတာပေါ့...။”

သူသည် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော ဆုံးရှုံးမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့သော်လည်း ကမောက်ကမဖြစ်နေသော သူမ၏ နှလုံး သားမှာမူ ငြိမ်သက်သွားခြင်းတော့ မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်စရစ်ခင်းထားသော လမ်းကလေးပေါ်တွင် လျှောက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ရှေ့မှ လျှောက်သွားခဲ့ရာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ကျော့ရှင်းလှပနေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်း တွင် ကြာပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ရွေ့လျားနေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ခါးလေးမှာ သာယာယိမ်းနွဲ့နေပြီး သင်းပျံ့သော ရနံ့လေးတစ်ခုက လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေလေသည်။ လရောင်အောက်ရှိ သူမ၏ ပုံရိပ်လေးမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် တင့်တယ်လှပလွန်းလှပေသည်။

သူမသည် အလွန်တရာ ယောက်ယက်ခတ်နေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခြေလှမ်းများ မည်သည့်နေရာသို့ နင်းမိနေသည် ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမသည် လွတ်နေသော ကျောက်စရစ်ခဲတစ်ခုကို တက်နင်းမိသွားခဲ့ရာ သူမ၏ အရပ်မြင့်မြင့် ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ဘေးဘက်သို့ ယိမ်းထိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် တိုတောင်းသော အာမေဍိတ်သံလေးတစ်ခုကို ရေရွတ်လိုက်မိပြီးနောက် ဘေးဘက်သို့ မထိန်းချုပ် နိုင်ဘဲ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

“အာ...။”

သူမသည် မြေကြီးနှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့ရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသော အချိန်လေးတွင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကြီးမားလှသော အမှားတစ်ခုကို ပြုလုပ်မိချိန်တွင် သန်မာထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းတစ်ဖက်က ပေါ်ထွက် လာခဲ့လေ၏။

သူသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တည်ငြိမ်ပြီး နွေးထွေးလှသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

နွေးထွေးကာ နူးညံ့နေပြီး မွှေးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

ရင့်ကျက်သော အလှပိုင်ရှင်များတွင်သာ ရှိတတ်သည့် ကြွယ်ဝပြီး ထူးခြားလှသော ကိုယ်သင်းရနံ့လေးတစ်ခုက အရက်နံ့သင်းသင်းလေး၊ ထို့ပြင် သူမ၏ ဆန်းပြားလှသော ရေမွှေးနံ့လေးတို့နှင့် ရောနှောနေခဲ့လေ၏။

ထိုရနံ့များက ဖန်းဟန်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်းအကျပ် တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ လုံးဝကို တောင့်တင်းသွားခဲ့ရလေတော့၏။

သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ ဖန်းဟန်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်းကျပ်စွာ ဖိကပ်နေလျက် ရှိလေသည်။ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် သူ၏ ရင်အုပ်ကြွက်သားများကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနေရပေသည်။

မာကျောပြီး ပူနွေးနေကာ ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ တည်ငြိမ်ကာ သန်မာလှသော နှလုံးခုန်သံများကို ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။

ထို အသံမှာ အလှုံ့ဆော်နိုင်ဆုံးသော ဗုံတီးသံနှင့် တူလှပြီး ခုန်ပေါက်သံတိုင်းက သူမ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့လေသည်။

ဝုန်း ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ လုံးဝကို ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရလေတော့၏။

တင့်တယ်လှပပြီး မွန်မြတ်လှသော ထိုမျက်နှာလေးပေါ်တွင် သွေးများ ချက်ချင်း ဆူပွက်လာခဲ့ရာ သွေးများပင် စီးကျလာတော့မတတ် နီမြန်းသွားခဲ့လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသည့်အလား နူးညံ့ကာ ပူနွေးနေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဤအမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ မှီခိုနေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေး၏ တုန်ယင်မှုနှင့် ပူလောင်နေမှုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး နောက် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်လေးများမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေလေသည်။ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလေးများမှာ အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပြီး သူမ၏ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေကာ လုံးဝ အရှုံးပေးလိုက်ရသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ရသော်လည်း သူသည် အလျင်အမြန်ပင် သူမ၏ လက်ကို လွှတ်ပေး လိုက်ပြီး သူမ ငြိမ်သက်သွားစေရန် လက်မောင်းကို ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်လေသည်။

“သခင်မ...၊ အဆင်ပြေရဲ့လား...။”

သူ၏ အသံက သဲကွဲမှုမရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ ယိုင်နဲ့သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် မတ်မတ် ပြန်မရပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့အစား သူမသည် တကယ်ပင် ဒဏ်ရာရသွားသည့်အလား ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ မှီကျလာခဲ့လေသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်၏ အလေးချိန်မှာ သူ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ဖိချလာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံလေးမှာ မကြားတကြားသာ ဖြစ်နေကာ နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ အချိုးကျစွာ ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

“သခင်လေးဖန်း...၊ ကျွန်မ...၊ ကျွန်မ ခြေဆစ် လွဲသွားတယ် ထင်တယ်...။”

သူမ စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အေးစက်လှသော စနစ် အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

[ဒင်...၊ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့် (+၅၀) ၊ အချစ်ပွင့်လန်းခြင်း၊ စွမ်းအင် (+၅၀)...]

*အောင်မြင်သွားပြီပဲ...။*

ဖန်းဟန်မှာ များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့လေ၏။

သိမ်မွေ့သော ပခုံးလေးများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး အလွန် သနားစရာကောင်းပုံပေါက်နေသည့် သူ၏ရှေ့မှ လှပသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း သူမ မည်သို့ တွေးတောနေသည်ကို သူ တိကျစွာ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ခြေဆစ်လွဲသွားရုံမျှမကဘဲ နှလုံးသားပါ လွဲချော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူမက သူ့ကို လှေကားတစ်စင်း ကမ်းပေးလာခဲ့ပြီးမှ သူက တက်မသွားပါက အလွန်ပင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့ လွန်းရာ ကျမည် မဟုတ်ပါလော။

*ကောင်းပြီလေ...။ ချောင်ချောင် လုပ်ရမယ့်နေရာမှာတော့ ချောင်ချောင်ပဲ လုပ်လိုက်တော့မယ်...။*

ထိုသို့ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိတော့ပေ။

နန်ကုန်းယွင်ရှူထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်ထားသည့် အာမေဍိတ်သံလေး ကြားတွင်ပင် သူသည် သူ၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်လေ၏။

သူသည် သူမကို ကန့်လန့်ဖြတ် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ၏ ရင့်ကျက်ကာ ပြည့်ဖြိုးလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ထွေးပိုက်ထားလိုက်လေတော့သည်။

“အာ...။”

ရုတ်တရက် အလေးချိန်မဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရမှုက နန်ကုန်းယွင်ရှူကို လုံးဝကို ထိတ်လန့်သွားစေ ခဲ့လေ၏။

သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် သူမ၏ နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးနေသော လက်မောင်းလေးများကို ဆန့်ထုတ် လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ သိုင်းဖက်ထားလိုက်မိလေသည်။

သူမသည် ပူလောင်နေသော မျက်နှာလေးကို သူ၏ တောင့်တင်းသော ရင်ဘတ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ အပ်ထားလိုက် ပြီး နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်မျှပင် ပြန်မမော့ဝံ့တော့ချေ။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့ မည့်အလား သမင်တစ်ကောင်ခုန်ပေါက်နေသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့လေတော့၏။

ရှက်ရွံ့မှု၊ တင်းမာမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိမ်မွေ့သော ကျေနပ်အားရမှု...။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခံစားချက်ပေါင်းများစွာက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရစ်ဝဲနေခဲ့လေသည်။

၎င်းက သူမကို တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသည့်အလား မူးဝေနေစေခဲ့လေ၏။

*ဒီအမျိုးသား...၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရဲတင်းရတာလဲ...။ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတင်းရတာလဲ...။*

ဖန်းဟန်သည် အရိုးမပါသကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထွေးပိုက်ထားရင်း ၎င်း၏ နူးညံ့မှုနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် ရုန်းကြွမှုကို ခံစားနေခဲ့လေသည်။ ခဲယဉ်းစွာသာ သိမြင်နိုင်သော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားရင်း လှည့်ကာ သူလာခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ကြီးမားသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

လရောင်က သူတို့၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားခဲ့ပြီး အရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထပ်တူကျသွား ကာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား၍မရနိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေစေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ အစပိုင်းတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကြောင့် တောင့်တင်း နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် သူမသည် သူ၏ သန်မာသော နှလုံးခုန်သံနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

သူမကို ကြီးမားလှသော စိတ်သက်သာရာရမှု ပေးစွမ်းနေသည့် ယောက်ျားဆန်သော အငွေ့အသက်က သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေသော နှလုံးသားကို တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူမသည် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားပြီး သာယာလှသည့် ရနံ့လေးက သူမ၏ နှာခေါင်းဝတွင် ရစ်ဝဲနေခဲ့လေ သည်။ ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသေးသော လုံခြုံမှုနှင့် ကျေနပ်အားရမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဖန်းဟန်သည် အဝေးရှိ ပွဲခံခန်းမဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ဆူညံသံများကို လျစ်လျူရှုကာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ကို ဖြတ်သန်း၍ ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံလမ်း များတစ်လျှောက် သူမကို ပွေ့ချီသွားခဲ့လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တင့်တယ်ပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော ခြံဝင်းတစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကြ လေတော့သည်။

ဤနေရာကား ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ အိပ်ခန်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။