အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃)

ရှန့်ကွမ်းနှင့် သူ၏ဇနီး ထပ်မံရောက်ရှိလာခြင်း

ရေအယဉ်ကဲ့သို့သော လရောင်သည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ အနောက်ဘက် ဥယျာဉ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခင်းထား သော လမ်းကလေးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြာကျနေခဲ့လေ၏။

တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေကြသော ကိုယ်လုပ်တော် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့၏ စိတ်အာရုံမှာ ဝီ ဟူသော အသံတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရ လေ၏။

တစ်ခရိုင်လုံးက သက်ရှိအင်မော်တယ် တစ်ဦးအဖြစ် လေးစားကြည်ညိုကြသော လူငယ်လေး ရောက်ရှိလာသည် ကို သူတို့ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

သူသည် သခင်မလေးကို ရှားပါးသော ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ ပွေ့ချီကာ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။ အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြပြီး အလိုအလျောက်ပင် အော်ဟစ်ချင်သွားခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် မိမိတို့၏ ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားလိုက်ကြလေ၏။

သခင်မလေး၏ လက်မောင်းများက ထိုအမျိုးသား၏ လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ သိုင်းဖက်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာကိုလည်း အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အပ်ထားသည်ကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ပါးနပ်သော အစေခံမိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ မည်သို့ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့ကြပြီး ငှက်ကုလားအုတ်ကဲ့သို့ ပုန်းကွယ်လိုသော သူတို့၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် သူတို့၏သခင်က ဤသခင်လေးဖန်း အပေါ်ထားရှိသည့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်လုမတတ် ရိုသေလေးစားမှုတို့ကို သတိရလိုက်ကြလေ၏။

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် သူတို့သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ကြပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကာ အိပ်ခန်းတံခါးကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်ပေးလိုက်ကြလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် နန်ကုန်းယွင်ရှူကို ပွေ့ချီထားရင်း ဘေးဘက်သို့ တစ်ချက်မျှ မကြည့်ဘဲ အိပ်ခန်းထဲသို့ လျှောက် လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

အခန်းထဲတွင် စိတ်ငြိမ်စေသော နံ့သာပေါင်းရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။ အပြင်အဆင်များမှာ တင့်တယ် လှပပြီး အိမ်ရှင်မ၏ သိမ်မွေ့သော အနုပညာခံစားမှုကို ထင်ဟပ်နေစေခဲ့လေ၏။

သူသည် ခုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို အနည်းငယ် ဖြေလျှော့လိုက်လေသည်။

သူသည် အားနည်းကာ အရိုးမပါသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော မွန်မြတ်လှသည့် အမျိုးသမီးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

ထို့နောက် ရွှေချည်ထိုး အိပ်ရာခင်းများ ခင်းကျင်းထားသော ခုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်လေသည်။

“သခင်မ ခြေဆစ်လွဲသွားလို့ လမ်းလျှောက်ရတာ အဆင်မပြေဖြစ်နေတယ်...။ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက် ပါဦး...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည့်အလား တည်ငြိမ်ကာ နူးညံ့နေခဲ့လေ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် နူးညံ့သော ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင် နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရလေသည်။ သူမသည် ခေါင်းမမော့ဝံ့ခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ဖန်းဟန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် မတ်မတ်ရပ်နေသော ပုံရိပ်သည် လှည့်ကာ အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ထွက်ခွာသွား

ခဲ့လေသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ ထူးဆန်းသော ဆုံးရှုံးမှုခံစားချက်တစ်ခုက ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။ သူ၏ ကျောပြင်လေး တံခါးပေါက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း သူမသည် မသိစိတ်မှပင် ရေရွတ်လိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

“သခင်လေး...။”

ဖန်းဟန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် သူမ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းများကို ကိုက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ကမောက် ကမဖြစ်နေကာ စကားလုံးပေါင်းထောင်သောင်းမက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာအားလုံးမှာ ခြင်တစ်ကောင်၏ တီတီမြည်သံကဲ့သို့ တိုးညင်းလှသော အသံတစ်ခုအဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

“ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး...။”

“သခင်မက သိပ်ကို ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ...။”

ဖန်းဟန်သည် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့ပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။

အစေခံမိန်းကလေးက တံခါးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ပိုင်းခြားလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ ၏။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ခြင်ထောင်ဇာပါးလေးကို စိုက် ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ ပူလောင်နေသော သူမ၏ ပါးပြင်များကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်လေ၏။

သူက သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားသည့် မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပြန်လည် မြင်ယောက်မိနေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှ မာကျောမှု၊ တည်ငြိမ်သော နှလုံးခုန်သံနှင့် သူ၏ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သာယာလှသည့် ရနံ့လေးတို့ကို ခံစားနေမိလေ၏။

...

ဖန်းဟန်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပွဲခံခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ အားလုံး၏ အကြည့်များမှာ သူ၏ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်းမှာ ပါးနပ်လှသူများ ဖြစ်ကြပေရာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးသည် ပန်းများကို ကြည့်ရှုရန် ဆင်ခြေပေးခဲ့သည်ကို သူတို့ သတိထားမိခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် ဤ သက်ရှိအင်မော်တယ် ကို တစ်ယောက်တည်း ဖိတ်ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင် ခန့်မှန်းချက် အသီးသီးဖြင့် အတွေးများထဲတွင် နစ်မြောနေခဲ့ကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ခဏမျှ စားပွဲပေါ်ရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် သိမ်မွေ့သွားခဲ့လေ၏။ အားလုံးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် နားလည်မှုရှိသော အကြည့်များဖြင့် ဖလှယ်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ မေးခွန်းမမေးဝံ့ ခဲ့ကြပေ။

ရှန့်ကွမ်းသည် ဖန်းဟန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖန်းဟန်အတွက် ဝိုင်တစ်ခွက် အပြည့်ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေခဲ့လေ၏။

“သခင်လေး ပင်ပန်းသွားပါပြီ...။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးက...၊ သခင်လေးကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး မဟုတ်လား...။”

ရှန့်ကွမ်း၏ စကားများမှာ ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ကြည်ညိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှ သံသယဖြစ်နေ သည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် မိုးခေါင်ရေရှားမှု ပြဿနာဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ ဇနီးမှာ ထို ပျိုနီပန်း အပင်အနည်းငယ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤ သက်ရှိအင်မော်တယ် ကို တကယ်ပင် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့သည်ဟုသာ ယူဆထားခဲ့လေသည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...။”

ဖန်းဟန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏ ခွက်ကို မြှောက်ကာ ရှန့်ကွမ်း၏ ခွက်နှင့် ညင်သာစွာ တိုက်လိုက်လေသည်။

ဝိုင်သည် သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားစဉ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူ ယခုလေးတင် ခံစားခဲ့ရသော ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လှပကာ နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသည့် ခံစားချက်ကို အရသာခံနေဆဲပင် ဖြစ်ချေ၏။

ချောင်ချောင် ၏ သစ္စာဖောက်အလုပ်ကို လုပ်ရသည်မှာ... တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပုံပေါ်ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

အစိမ်းရောင် အမိုးပါသော မြင်းလှည်းတစ်စီးသည် ဖန်းမိသားစု ခြံဝင်း၏ အဝင်ဝတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့် သွားခဲ့လေ၏။

မြင်းလှည်း၏ ကန့်လန့်ကာကို ပင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်းနှင့် သူ၏ဇနီး နန်ကုန်းယွင်ရှူတို့ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။

တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သော နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ယနေ့အတွက် တင့်တယ်လှပသော ဆောင်းဦးရာသီအရောင် ဂါဝန်ရှည်တစ်ထည်ကို အထူးတလည် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လာခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ဆံပင်များကို အထက်သို့ မြင့်တင်ကာ ထုံးဖွဲ့ထားပြီး ရိုးရှင်းသော ဖြူဖွေးသည့် ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး တစ်ခုကိုသာ ပန်ဆင်ထားခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်က ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူမ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ ဟန်ဆောင်မှုများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် နန်ကုန်းယွင်ရှူမှာ လန့်ဖျပ်သွားသော သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပင် အကြည့်လွှဲသွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖီးနစ်မျက်လုံးလေးများကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်မျှ ထပ်မကြည့်ဝံ့တော့ချေ။

ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏ လည်ပင်းသားလေးပေါ်တွင် ဖျော့တော့သော ပန်းရောင်သန်းနေသည့် နီမြန်းမှုလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့လှသော ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးပေါ်တွင်မူ မူးယစ်ချင် စရာကောင်းလှသည့် ပန်းရောင်တိမ်တိုက်လေးနှစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် အလွန်တရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော ကျက်သရေနှင့် တင့်တယ်မှုတို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ယေဘုယျအားဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလှသူ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှိနေသော သူမ၏ ရှက်ရွံ့ကာ ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာက သူမ၏ အလှတရားကို အနည်း ငယ်မျှပင် လျော့ကျမသွားစေခဲ့ပေ။

ထို့အစား ၎င်းသည် နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ သန့်စင်လှသည့် ကြာပန်းလေးပေါ်သို့ ဆွဲဆောင် မှုရှိသော နီနီရဲရဲ အရောင်လေးတစ်စက် ထပ်မံပေါင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေ၏။

အလွန်လှပလွန်းလှသဖြင့် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး ပါးစပ်များပင် ခြောက်သွေ့သွား စေနိုင်ပေသည်။

“ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမင်း...၊ သခင်မ...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာခဲ့ကြပါ...။”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ ထူးခြားနေသော အမူအရာကို သတိမထားမိသည့်အလား တည်ငြိမ်စွာပင် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။

ခြံဝင်းထဲရှိ ကျောက်စားပွဲဘေးတွင် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့က လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် သူ၏ဇနီးကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးက ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြလေ၏။

ထို့နောက် သူတို့သည် လက်ဖက်ရည်နှင့် ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဝိုင်းစက်ကာ နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးနေသည့် ပန်ကိတ်ပြား အချပ်အနည်းငယ်ပါသော ပန်းကန်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။

“ဒါက ဘာတွေလဲ...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် သကြားကဲ့သို့သော အမှုန်လေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပန်းကန်ထဲမှ အဖြူရောင် အချပ်များကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတိမြို့က ဒေသထွက် သရေစာလေးတွေပါ...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး...။” ဟု ဖန်းဟန်က အကြံပြုလိုက်လေ၏။

ရှန့်ကွမ်းသည် တစ်ချပ်ကို ကောက်ယူလိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ့ပါးနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်လေ၏။

ကျွတ် ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဆန်စေ့များ၏ ကြွယ်ဝလှသော မွှေးရနံ့က အချိုးအစား ကျနစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ချိုဆိမ့်သော အရသာနှင့် ရောနှောကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာ ခဲ့လေသည်။ ထို ကြွပ်ရွနေသော အထိအတွေ့မှာ ယခင်က သူ တစ်ကြိမ်မျှ မခံစားဖူးခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်လေ ၏။

“ဝါး... တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အချိုပွဲပဲ...။”

ရှန့်ကွမ်းမှာ မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိလေတော့သည်။

သို့သော် သရေစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရှန့်ကွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြည်ညိုလေးစားမှု အမူအရာမှာ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် လျင်မြန်စွာ အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ပန်ကိတ်ပြားကို အောက်သို့ ချထားလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်လေ၏။

“သခင်လေးဖန်း...၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဒီနေရာကို ရောက်လာတာက သခင်လေးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို တောင်းခံချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးလိုက်ကာ အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်နေပုံ ပေါက်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ် ထောက်ပံ့ပေးသည့် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

“ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမင်း...၊ လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာ ပြောပါ...။”

ရှန့်ကွမ်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ အသံမှာလည်း အက်ကွဲလာခဲ့လေ သည်။

“အခုဆိုရင် သခင်လေးရဲ့ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းအင်တွေကြောင့် ခရိုင်ထဲက ရေတွင်းရှစ်တွင်းဟာ နေ့ရောညပါ ရေတွေ ထွက်နေပြီး လူတွေလည်း ရေငတ်တဲ့ ဒုက္ခကနေ နောက်ဆုံးတော့ ကင်းဝေးသွားခဲ့ကြပါပြီ...။ ဒါပေမဲ့...၊ ဒါက ယာယီဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပါတယ်...။”

သူသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

“သခင်လေး...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပါဦး...။ ဒီပြင်းထန်တဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုက မြေကြီးကို ကျောက်တုံးလို မာကျောသွားတဲ့အထိ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်...။ လယ်ကွင်းတွေထဲက စပါးပင်တွေ အားလုံးက ညှိုးနွမ်းသေဆုံးကုန် ပြီး သီးနှံတွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ...။ အခုက နွေရာသီရဲ့ အဆုံးသတ်ဖြစ်နေပြီမို့လို့ စိုက်ပျိုးရမယ့် ရာသီကို လွတ်သွားခဲ့ပါပြီ...။ ဒီနှစ် ဆောင်းဦးရာသီ သီးနှံရိတ်သိမ်းမှုကတော့ လုံးဝကို မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး...။”

“ကျွန်တော်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ ကျီထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ စပါးတွေကို စာရင်းကောက်ဖို့ လူတွေကို အမိန့်ပေးထားပါတယ်...။ ဒေသခံ သူဌေးတွေနဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေဆီကနေ ရရှိတဲ့ စပါးတွေနဲ့ ပေါင်းရင် တောင်မှ ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ လူတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် နှစ်လတောင် မခံနိုင်ပါဘူး...။”

“နောက်ထပ် နှစ်လကြာရင် ကျွန်တော်တို့မှာ စားစရာတွေ ပြတ်လပ်သွားခဲ့ရင် အကျိုးဆက်ကတော့ မှန်းဆလို့ တောင် ရမှာမဟုတ်ပါဘူး...။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငတ်မွတ်နေတဲ့ လူတွေက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်...၊ ပြီး တော့ သူတို့က အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ကြလိမ့်မယ်...။ လုယက်မှုတွေ...၊ အဓိကရုဏ်းတွေ...၊ ဒီ ချင်းရှီးခရိုင် ကတော့ တကယ့်ကို သက်ရှိငရဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်...။ ကျွန်တော့်မှာ ခေါင်းပေါင်း တစ် သောင်း ရှိနေရင်တောင် နန်းတော်က ခုတ်ဖြတ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...။”

သူ စကားပြောဆိုနေစဉ် သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်လေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ကျွန်တော်က နန်းတော်ကို ဘေးအန္တရာယ်အကြောင်း သတင်းပို့ဖို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်ထားပြီးပါပြီ...။ ဒါပေ မဲ့ ဒီကိစ္စကို ပြီးမြောက်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး သုံးလလောက် အချိန်ယူရပါလိမ့်မယ်... ။”

“လက်ရှိအချိန်မှာ ကျွန်တော် တို့ကို ကူညီဖို့အတွက်က အရမ်းကို ဝေးလွန်းနေပါတယ်...။ အိမ်နီးချင်း ခရိုင် တွေကိုလည်း စပါးဝယ်ဖို့ လူတွေ လွှတ်ထားပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ရဲ့ မိုးခေါင်ရေရှားမှုက ဧရိယာအကျယ် ကြီးကို သက်ရောက်မှုရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ခရိုင်တွေလည်း အသက်ရှင်ဖို့ ရုန်းကန်နေရပါတယ်...။ စပါးဈေး တွေက တစ်နေ့ကို သုံးဆလောက် တက်နေပြီး ဘယ်သူကမှ ကျွန်တော်တို့ကို စပါးရောင်းဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပါဘူး...။”

ပြည်သူလူထုကို အလုပ်အကျွေးပြုရန် ရည်စူးထားသော ဤအရာရှိကောင်းမှာ ယခုအခါတွင် တကယ်ကို ဉာဏ်ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အံ့ဖွယ်များကိုသာ ဖန်တီးနိုင်သော ဤလူငယ်လေးအပေါ် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးကို ပုံအပ်ထားခဲ့လေတော့သည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် ဘေးဘက်တွင် ထိုင်နေရင်း သူမ ခင်ပွန်း၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော စကားများကို နားထောင်ကာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လေးလံသွားခဲ့ရလေသည်။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လှပသော ဖီးနစ်မျက်လုံးလေးများတွင် တင်းမာမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအမျိုးသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သရွေ့ အကြီးမားဆုံးသော ပြဿနာများကိုပင် ဖြေရှင်း နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်နေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အအေးခံရန် ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မောင်နှံနှစ်ဦး၏ အကြည့်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို အောက်သို့ ချထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မော့ကာ ရှန့်ကွမ်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“စားစရာ မရှိဘူးဆိုရင်...၊ ကျွန်တော်တို့ စိုက်ကြတာပေါ့...။”