အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅)

လျိုရှီးရွာမှ လူအားလုံး ထုံထိုင်းသွားကြလေပြီ

သတိပြန်လည်လာပြီးနောက်တွင်မူ...

ဘေးဘက်၌ ရပ်နေသော နန်ကုန်းယွင်ရှူသည် စားပွဲပေါ်မှ ပန်ကိတ်ပြားတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလေးများကို အနည်းငယ်ဟကာ သေးငယ်သော တစ်လုတ်စာမျှ ကိုက်လိုက်လေ၏။

"ဂျွပ်...။”

အလွန်ပင် ကြွပ်ဆတ်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြွပ်ဆတ်သော အရသာက ဆန်၏ မွှေးပျံ့ လှသော ရနံ့၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အချိုနှင့်အငန် အချိုးကျစွာ ပေါင်းစပ်နေမှုတို့နှင့် ရောနှောကာ သူမ၏ နွေးထွေး သော ခံတွင်းထဲ၌ ပေါက်ကွဲပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထိုအရသာမှာ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်လှပြီး လူကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်ကာ မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိစေလောက်အောင် ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သူမ၏ တောက်ပနေသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းလေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ တင့်တယ်လှပ သော မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒါ...၊ ဘယ်လို သရေစာမျိုးလဲ...။”

"လောကကြီးမှာ ဒီလောက် အံ့သြဖွယ်ကောင်းတဲ့ အစားအစာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ...။”

သူမသည် အလိုအလျောက်ပင် ဖန်းဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသော်လည်း ထိုအမျိုးသားမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေး စွာပင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ စိုက်ပျိုးရေးသမိုင်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် လုံလောက်သော ကမ္ဘာ လောကကို တုန်လှုပ်စေမည့် သီအိုရီများကို တင်ပြခဲ့ခြင်းမှာလည်းကောင်း၊ ဤအံ့မခန်းဖွယ် သရေစာကို ပေးကမ်းခဲ့ခြင်းမှာလည်းကောင်း သူ့အတွက်မူ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ လွယ်ကူပေါ့ပါးစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအမျိုးသားသည် လျှို့ဝှက်ချက်မည်မျှကို ဖုံးကွယ်ထားပါသနည်း။ သူ၏ထံတွင် အခြားသော အံ့မခန်းဖွယ်ရာ အရာမည်မျှ ရှိနေဦးမည်နည်း။

"လာကြစမ်း...၊ ငါ့အမိန့်ကို သွားပို့ချေ...။”

ရှန့်ကွမ်းသည် ကြီးမားလှသော အံ့အားသင့်မှုကြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်လည်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ထောင့်မှ မျက်ရည်များကိုပင် မသုတ်နိုင်တော့ချေ။ သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ရှိ ရုံးစေများထံသို့ အူသံနှင့်ပင် တူနေတော့သည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ချက်ချင်း...၊ အခုချက်ချင်း...၊ ခရိုင်မြို့ကိုသွားပြီး အကောင်းဆုံး လက်သမားဝမ်၊ ပန်းပဲဆရာလီ...။ အကျွမ်း ကျင်ဆုံး လက်မှုပညာရှင် အားလုံးကို ခေါ်လာခဲ့...။ မဟုတ်ဘူး...၊ သူတို့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့...။ သူတို့ကို ဒါက အလွန် အရေးကြီးတဲ့ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမိန့်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောလိုက်...။ နှောင့်နှေးအောင်လုပ်တဲ့ ဘယ်သူ့ ကိုမဆို ညှာတာမှုမရှိဘဲ ကွပ်မျက်မယ်...။”

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး ပုံမှန်အချိန်ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပညာရှင်ဆန်သည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် လုံးဝ တူမနေတော့ပေ။

"သူတို့ကို လျိုရှီးရွာကို ချက်ချင်းလာဖို့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်...။ ဆရာဖန်းကို နတ်ထွန်တုံး သွန်းလုပ်ရာမှာ ကိုယ် တိုင်ကိုယ်ကျ လမ်းညွှန်ပေးဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ပင့်ဖိတ်ရမယ်...။”

လျိုရှီးရွာမှ ရွာသားများသည် ရွာထိပ်ရှိ ကုက္ကိုလ်ပင်ကြီးအောက်တွင် တစ်ဖန်ပြန်လည် စုဝေးလာကြပြန်ပြီး ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့အားလုံးမှာ လုံးဝကို ထုံထိုင်းနေကြလေပြီ ဖြစ်၏။

"တွေ့လား...၊ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ...။”

ရွာသားတစ်ဦးက ယနေ့ ရာသီဥတုသာယာကြောင်း ပြောနေသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ထားလေသည်။

"အင်း...၊ ငါမြင်တယ်...။ သူ့ ဇနီးကိုတောင် ခေါ်လာသေးတယ်...။”

အခြားရွာသားတစ်ဦးက နားကိုကလော်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ကြည့်စမ်းပါဦး...။ ဆရာစာသင်တာကို နားထောင်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လို မြေကြီးပေါ်မှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အမြဲတမ်း ခေါင်းညိတ်အရိုအသေပေးနေတယ်...။”

"ဟေး...၊ ဒါက ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ...။”

ရွာထဲမှ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော မုဆိုးအိုကြီးက တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး လုံးဝ တုန်လှုပ်မှုမရှိသောဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကောင်လေးဖန်းဟန်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား...။ ဖန်းဟန်သာ အချိန်မီ မဖမ်းထားရင် သူရဲ့ဒူးတွေ ပွန်းပဲ့ကုန်တော့မှာ...။”

"ဒါအမှန်ပဲ...။”

အားလုံးက သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေ၏။

ထိုစဉ်က ဖန်းဟန်သည် ရွာထဲတွင် အံ့မခန်းဖွယ် နတ်ရေတွင်းကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ချိန်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်ခဲ့ရလွန်းသဖြင့် သုံးရက်တိုင်တိုင်ပင် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ကြပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် အရာရှိတစ်စုနှင့်အတူ ဖန်းဟန်ထံသို့ လာရောက်ကာ ရိုသေလေးစား စွာဖြင့် အကူအညီတောင်းခံခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့၏ဘဝများမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိသွားပြီဟု ခံစားခဲ့ကြရလေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မြင်းဆွဲရထားလုံးကြီး ဆယ်စီးကျော်ခန့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး သူတို့ တစ်ခါမျှပင် မမြင်ဖူးခဲ့သော ပစ္စည်းများကို အပြည့်အမောက် တင်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့က ၎င်းမှာ သက်တမ်းတစ်ရာကျော်ရှိသော ရှားပါးဆေးမြစ်များ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း အတွင်းသို့ အလကားရသည့်အလား ပေးပို့လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်ကိုပင် စတင်မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့ကြလေပြီ ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင်မူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကဲ့သို့သော ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ အကြီးအကဲဖြစ်သူက ဖန်းဟန်၏ရှေ့တွင် မြေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရိုကျိုးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြမှင်တက်ဖွယ် ကောင်းလှ ပေသည်။

ရွာသားများ၏ နှလုံးသားများမှာ မည်သည့်အရာကြောင့်မျှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားခြင်း မရှိတော့ချေ။

ဤသည်ကို ကျင့်သားရနေခဲ့ကြလေပြီ။ ဤသည်မှာပင် ဘဝဆိုသည်ဖြစ်၏။ လျိုရှီးရွာတွင်မူ အမှန်တရားကို လက်ခံရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တရားမှာကား သူတို့ရွာမှ ဖန်းဟန်သည် လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်ချေသည်။ နတ်ဘုရားများ ပြုလုပ်သမျှ မည်သည့်အရာမဆို မှန်ကန်နေမည်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ခရိုင်အတွင်းရှိ အကျွမ်းကျင်ဆုံး လက်သမားများနှင့် ပန်းပဲဆရာ ဆယ်ဦးကျော်ကို ရုံးစေတစ်စုက လျိုရှီးရွာသို့ အစောင့်အရှောက်များဖြင့် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။

ခရိုင်မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းက ဆရာကြီး ဟု ခေါ်ဝေါ်လေးစားရသော ဤလက်မှုပညာရှင်ကြီးများမှာ ယခုအခါတွင် မျက်နှာများ ဖြူရော်နေကာ တုန်ယင်နေခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့ကို ရုံးစေများက အလျင်စလို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သဖြင့် သူတို့ကပင် ဆိုးရွားလှသော ပြစ်မှုကြီးတစ်ခုခုကို ကျူးလွန်မိပြီး ရွာသို့ဆွဲခေါ်ကာ ခေါင်းဖြတ်ကွပ်မျက်ခံရတော့မည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေခဲ့ကြပေသည်။

သို့သော် သူတို့ ရွာထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါတွင်မူ အရာရှိများမှာ လျှောက်လှမ်းနေသည့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

ရုံးစေခေါင်းဆောင်က လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်လှသော မျက်နှာထားဖြင့် သူတို့အား ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို သေသေချာချာ ပြင်ဝတ်ကြစမ်း...။ မင်းတို့ အထဲဝင်ပြီး ဆရာဖန်းကို တွေ့တဲ့အခါ အားလုံး ခေါင်းငုံ့ထားရမယ်...။ ဘာကိုမှ မကြည့်ရသလို ဘာမေးခွန်းမှလည်း မမေးရဘူး...။ သူ ခိုင်းတာကိုပဲ လုပ်...။ တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကများ သူ့ကို စော်ကားမိရင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အရေးမယူခင် ငါက အရင်ဆုံး အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်...။”

လက်မှုပညာရှင်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သံသယများနှင့် မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဆရာဖန်း ဟုတ်လား...၊ ဘယ်က ဆရာဖန်းကများ ဒီလောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေနဲ့ ရှိနေရတာလဲ...။”

သူတို့သည် ဘုရားဖူးထွက်လာသည့်အလား ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် မိမိတို့၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး ဖန်းမိသားစုခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွား ခဲ့ကြလေ၏။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဖန်းဟန်မှာ ကြိုတင်၍ပင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

မလိုအပ်သော စကားလုံးများကို တစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုတော့ဘဲ သူသည် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို တန်း၍ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

လက်မှုပညာရှင်များသည် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး မှင်တက်သွားခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းမှာ ထူးခြားသော အထိအတွေ့ရှိပြီး အနက်ရောင်မျဉ်းများ ရေးဆွဲထားသည့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ကြွပ်ဆတ် နေသော စက္ကူချပ်တစ်ချပ်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူတို့တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နားမလည်နိုင်သော သုံးဖက်မြင်ပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားပြီး ၎င်း၏ဘေးတွင် အမျိုးမျိုးသော ထူးဆန်းသည့် သင်္ကေတများနှင့် ဂဏန်းများကို မှတ်သားထားလေသည်။

"ဒီပုံစံအတိုင်း လုပ်ပါ...။”

ဖန်းဟန်သည် တာဝန်ခံဖြစ်သော လက်သမားဝမ်ထံသို့ ပုံနှိပ်ထားသည့် သုံးဖက်မြင် ဖွဲ့စည်းပုံပုံကြမ်းကို လှမ်းပေး လိုက်လေ၏။

လက်သမားဝမ်သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ပုံကြမ်းများကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။ တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေ၏။

သူသည် လက်သမားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်တိုင်တိုင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ဤလောကတွင် သူ နားမလည်နိုင်သော အဆစ်အပေါက်တပ်ဆင်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံဟူ၍ မရှိနိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ထားခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူ၏ရှေ့မှ ပုံကြမ်းသည်ကား...၊ ၎င်းအပေါ်တွင် ပုံဖော်ထားသော အရာများက သူ၏ လောကကြီး အပေါ် နားလည်ထားမှု တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်လေ၏။

ထွန်ကွေး၏ အသွား၊ ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖန်တီးထားသည့်အလား ထွန်သွားနှင့် အံ့မခန်းဖွယ် ဆက်သွယ်ထားသည့် နည်းလမ်းများက...၊

"ဒါက... ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း လက်ရာတစ်ခုပဲ...။”

"စလိုက်ကြရအောင်...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အာဏာစက်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

ဆယ်ဦးကျော်သော ထိပ်တန်း လက်မှုပညာရှင်များမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲကြတော့ဘဲ နတ်ဘုရား ပုံကြမ်း ကို ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြီး တင်းမာကာ စိတ်အားထက်သန်လှသော ဖန်တီးမှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ထုရိုက်သံများမှာ လျိုရှီးရွာ တစ်ရွာလုံးအနှံ့ တစ်နေ့တာလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေ၏။

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဖန်းဟန်၏ လမ်းညွှန်မှု အောက်တွင် အသစ်စက်စက် သစ်သား၏ တောက်ပမှုနှင့် အနက်ရောင် သံမဏိ၏ အေးစက်သော ရောင်လက်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေသည့် ပထမဆုံးသော ထွန်ကွေးကြီးကို နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်စွာ သွန်းလုပ်နိုင်ခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး ၎င်း၏ ထူးခြားလှသော ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင် လောက်အောင် လိုက်ဖက်ညီမှုနှင့် အလှတရားတို့ကို ပေးစွမ်းနေခဲ့လေသည်။

"သွားကြစို့...၊ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်...။”

ရှန့်ကွမ်းမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ အမိန့်ပေးမှု အောက်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ ထွန်ကွေးကြီးကို ချက်ချင်းပင် သယ်ဆောင်သွားကြပြီး ပိန်ချုံးနေသော နွားအိုကြီး တစ်ကောင်ကို ရွာအပြင်ဘက်ရှိ မာကျောနေသော မြေရိုင်းများဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားကြလေသည်။

အားလုံး၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဤခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် သူ၏ ရုံးသုံးဘွတ် ဖိနပ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချွတ်လိုက်ကာ ဘောင်းဘီကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး လယ်ကွင်းထဲသို့ ခြေဗလာဖြင့် ဆင်းလျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်သမားဝမ်ထံမှ ထွန်ကွေးကြီးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ ထွန်တုံးလက်ကိုင်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် နွားအိုကြီးကို ညင်သာစွာပင် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ရှေ့ကိုသွားစမ်း...။”

နွားအိုကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ စတင်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူအားလုံး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ထွန်သွားသည် သံကဲ့သို့ မာကျောနေသော မြေကြီးကို ခုခံမှုလုံးဝမရှိသလောက် ဖြင့် ထိုးဖောက်ခွဲခြမ်းသွားခဲ့လေသည်။

နွားအိုကြီး ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ နက်ရှိုင်းပြီး ဖြောင့်တန်းညီညာနေသော မြေစိုင်မြေခဲများက လွယ်ကူစွာပင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး အနက်ရောင်နှင့် စိုစွတ်နေသော မြေဆီလွှာအသစ်များက တစ်ဖက်သို့ သပ်ရပ်စွာ ပုံကျသွားကာ လန်းဆန်းစေသော ရနံ့တစ်မျိုးကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေခဲ့ပေသည်။

ရှန့်ကွမ်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ မယုံနိုင်လောက်အောင် လွယ်ကူနေသော အင်အားကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဆုံးမရှိ ရှည်လျားနေသည့် ထွန်ကြောင်းကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်မိလေ၏။

သူသည် လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

"အရမ်းကို လွယ်ကူလွန်းပါလား... ၊ အရမ်းကို လွယ်ကူလွန်းလှချေလား...။”

"နွားတစ်ကောင်၊ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အရင်က နွားနှစ်ကောင် ဒါမှမဟုတ် လူသုံးယောက်နဲ့တောင် ရဖို့ ခက်ခဲလှတဲ့ စိုက်ပျိုးရေးရလဒ်တွေကို ငါတို့ ရရှိနိုင်ခဲ့ပြီပဲ...။”

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွန်ယက်ထားခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အနက်ရောင် မြေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။

မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများမှာ စတင်မှုန်ဝါးလာခဲ့ပေ၏။

ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်ပေါက်က သူ၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးများမှ လျှောကျလာခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေအောက်ရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို အလွန်ဂရုစိုက်လေ့ရှိသော ဤပညာရှင်မှာ သူ၏ စိတ်ခံစား ချက်များကို ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"ငါတို့ရဲ့ ချင်းရှီးခရိုင်ကို နတ်ဘုရားတွေ ကောင်းချီးပေးပါပြီ...။ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှတဲ့ မဟာကျင်းမင်းဆက်ကြီး ကို နတ်ဘုရားတွေ ကောင်းချီးပေးပါပြီ...။”