အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆)

ဖန်းဟန်နှင့် ရှန့်ကွမ်းတို့ သေရမည်

"ရွေ့သွားပြီ...၊ တကယ် ရွေ့သွားပြီ...။”

"ဘုရားရေ...၊ ဒီမြေကြီးက အရမ်းမာကျောနေတာတောင် တို့ဟူးကို လှီးဖြတ်နေရသလိုပဲ...။”

ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူများမှာ အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်ခံရသော လက်မှုပညာရှင်များအုပ်စုပင် ဖြစ်လေ သည်။ သူတို့သည် ဤအံ့ဖွယ်ပစ္စည်းကို မိမိတို့၏ လက်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏ ဖန်တီးမှုများက လယ်ကွင်းထဲတွင် အံ့မခန်းစွမ်းအားများ ပြသနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့ အားလုံးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး မျက်နှာများ နီရဲလာကာ မုတ်ဆိတ်မွှေးများပင် တုန်ယင်လာခဲ့ကြ လေသည်။

"ဆရာဝမ်...၊ ခင်ဗျား မြင်လိုက်လား...။ ဟိုထွန်ကွေးကို...၊ ဟိုထွန်သွားကို...၊ ကျွန်တော်တို့...၊ ကျွန်တော်တို့ ရတနာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်နိုင်ပြီ...။”

ပန်းပဲဆရာလီသည် လက်သမားဝမ်၏ လက်မောင်းကို အရိုးကျိုးမတတ် အားပြင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောလိုက် လေသည်။

လက်သမားဝမ်သည် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရှည်လျားစွာ ဖြစ်ပေါ်လာသော ထွန်ကြောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည် များပင် ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟထွက်နိုင်တော့ချေ။

သူသည် တစ်သက်တာလုံး လယ်ယာသုံးကိရိယာပေါင်း မြောက်မြားစွာကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သည့် အရာကမျှ ဤအရာနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

ဤအရာက သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် တုန်ယင်မှုတစ်ခုကို ခံစားရစေခဲ့လေသည်။

ဤအရာသည် ထွန်တုံးမဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ လောကရှိ လူသားအားလုံးကို အစာကျွေးမွေးနိုင်သည့် အသက်ကယ် အံ့ဖွယ်ပစ္စည်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

"နတ်ဘုရားထွန်တုံးပဲ...၊ တကယ်ကို နတ်ဘုရားထွန်တုံးပဲ...။”

"သခင်ဖန်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...။ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကြီးက တကယ်ကို ပညာရှိတာပဲ...။”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးထံမှ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ် သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ရုံးစေများသည် သူတို့၏ ဓားများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြပြီး အရာရှိများမှာလည်း သူတို့၏ တည်ကြည်သော အသွင်အပြင်ကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ကြလေသည်။

လူတိုင်းသည် လယ်ကွင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ဆင်တူညီသော အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့က ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဤပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုသည် လျိုရှီးရွာကို ဗဟိုပြုကာ ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။

ရှန့်ကွမ်းသည် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် တင်းကျပ်သောအမိန့်တစ်ရပ် ကို ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးနှင့် ဘဏ္ဍာတိုက်၏ အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့မှုဖြင့် လက်မှုပညာရှင် အားလုံးသည် ထွန်ကွေး များကို အမြန်ဆုံး ထုတ်လုပ်နိုင်ရန် နေ့ညမပြတ် အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် သုံးသုတ်ခွဲကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ခရိုင်တစ်ခုလုံး၌ တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်း ထုနှက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤအသံသည် မည်သည့် တူရိယာသံထက်မဆို ပို၍ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ အသစ်စက်စက် ထွန်ကွေးများကို အလုပ်ရုံများမှ အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်သွားကြပြီး ရွာတိုင်းသို့ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် မိုးခေါင်ရေရှားမှုကြောင့် ထုံထိုင်းနေကြသော ပြည်သူများသည် ဤထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် အရာကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ပိန်ချုံးနေ သော နွားအိုများကို ထိုထွန်တုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

သံကဲ့သို့ မာကျောနေသော မြေကြီးကို အလွယ်တကူ ထွန်ယက်လိုက်နိုင်သောအခါ သံသယများအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လွန်ကဲသော ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

"အသက်ဝင်လာပြီ...၊ မြေကြီးတွေ အသက်ပြန်ရှင်လာပြီ...။”

"ငါ့နွားက ဒီအံ့ဖွယ်ထွန်တုံးကို ဆွဲတာ (၃) ရက်လောက် ထွန်ရမယ့်မြေကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ ထွန်နိုင်တယ်...၊ ပြီးတော့ သိပ်လည်း မပင်ပန်းဘူး...။”

"ဒီအရာက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကြီး ဖိတ်ခေါ်လာတဲ့ သက်ရှိအင်မော်တယ်က ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ရတနာပဲ...။”

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်များနေသည့် လယ်သမားများ၏ ပုံရိပ်များ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ မရှိတော့ဘဲ အခြားအရာတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလာခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အစစ်အမှန် အပြုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သဘာဝမြေဆွေးပြုလုပ်ခြင်းနှင့် သီးလှည့်စိုက်ပျိုးခြင်းစသည့် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော အံ့ဖွယ်စိုက်ပျိုးရေး နည်းလမ်းများကို ရှန့်ကွမ်း စေလွှတ်လိုက်သော အရာရှိများက ပြည်သူများအား သင်ကြားပေးခဲ့လေသည်။

ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်အသက်ဝင် လာခဲ့လေတော့သည်။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရှန့်ကွမ်း၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ဤတက်ကြွလှသော ကုန်ထုတ်လုပ်မှုနှင့် ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများအတွင်း အမြင့်မားဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ပြည်သူများသည် သူ၏ကျေးဇူးကို သိတတ်စွာဖြင့် အိမ်တိုင်းတွင် သက်ရှည်ကျန်းမာစေရန် ဆုတောင်းပေးသည့် ကျောက်စာတိုင်ငယ်များကို စိုက်ထူကာ နံနက်ညမပြတ် အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိ၍ ပူဇော်ခဲ့ကြလေသည်။

တရားမျှတသော အရာရှိကြီး ရှန့်ကွမ်းဟူသော အမည်မှာ ချင်းရှီးခရိုင်၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ လေတော့သည်။

သို့သော် ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးက ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် ပျော်ရွှင်မှုတွင် နစ်မြောနေချိန်၌ ခရိုင်မြို့ရှိ ကြီးမားလှသော အိမ်ကြီးများအတွင်းမှ လေထုမှာမူ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ မှိုင်းညို့လာခဲ့လေ သည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ။

လီမိသားစု၏ အိမ်တော်။

အခန်းတွင်း၌ တန်ဖိုးကြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အစစ်အမှန်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလုနီးပါး ဖိနှိပ်ထားသော လေထုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ချေ။

မိသားစုခေါင်းဆောင် သခင်ကြီးလီမှာ သူ၏ ပုံမှန်အားဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကြောင့် ပြည့်ဖြိုးနေသော မျက်နှာ တွင် မှိုင်းညို့သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

သူသည် ပါရှားကော်ဇော ခင်းထားသော ခန်းမအတွင်း၌ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ ဂိုဒေါင်အတွင်း၌ သိုလှောင်ထားသော ဆန်စပါးများမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပုံနေခဲ့လေသည်။

မူလက သူသည် မိုးခေါင်ရေရှားမှု ပိုမိုဆိုးရွားလာစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး ထိုလယ်သမားများ ငတ်မွတ်လာကာ သူတို့၏ သားသမီးများ၊ မြေယာများနှင့် အိမ်များကို ရောင်းချရမည့်အခြေအနေအထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ် ပေသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ၏လက်ထဲရှိ ဆန်စပါးများမှာ ရွှေကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် အပေါဆုံးဆန်စပါးများဖြင့် ခရိုင်မြို့ပြင်ရှိ အကြီးဆုံးသော မြေသြဇာကောင်းမွန်သည့် လယ်ယာမြေများ ကို လဲလှယ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထွန်ကွေး၊ နတ်ရေတွင်းနှင့် သဘာဝမြေဆွေး...

သတင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခြင်းက သူ၏ နှလုံးသားကို ကြီးမားသော တူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့ သို့ ခံစားရစေလေသည်။

ပြည်သူများတွင် ရေရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မာကျောသော မြေကြီးကို ထွန်ယက်နိုင်သည့် အံ့ဖွယ်ထွန်တုံးတစ်ခုနှင့် မြေယာအထွက်နှုန်းကို တိုးစေသည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် ကိုယ်ပိုင်အစာကို စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ မြင့်မားသော ဈေးနှုန်းရှိသည့် ဆန်စပါးများကို မည်သူက ဝယ်ယူတော့မည်နည်း။

ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ဒူးထောက်စေရန် လုံလောက်သော သူ၏ ဆန်စပါးသိုလှောင်မှုမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ဈေးကျဆင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ခွမ်း...။”

ချန်ဟွာကာလမှ အဖိုးတန် ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို သခင်ကြီးလီက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲလိုက်လေသည်။ ကွဲအက်သွားသော အသံကြောင့် အနီးတွင် ရပ်နေသည့် အိမ်တော်ထိန်းမှာ လန့်ဖျပ်သွား ခဲ့လေသည်။

"ရှန့်ကွမ်း... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကောင်...။”

သခင်ကြီးလီ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။

"မင်းကို ငါတို့ရဲ့ ခွေးဖြစ်လာဖို့ ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့တာ...။ ငါတို့ရဲ့ အမြစ်တွေကို တူးဆွပစ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး...။”

သူသည် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူနေပြီးနောက် ဤအရာအားလုံးကို စတင်ခဲ့သူအား တွေးမိသွားခဲ့လေသည်။

"ပြီးတော့ ဟို ဖန်းဟန်ဆိုတဲ့ လယ်သမားကောင်...။ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာမှတ်နေတာလဲ...၊ ငါ့ရဲ့ အချိန် ကောင်းကို ဖျက်ဆီးရဲတဲ့ အဆင့်နိမ့် တောသားကောင်...။ သူ ဘာလို့ သေမသွားရတာလဲ...။”

သခင်ကြီးလီ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံသည် ဝမ်၊ ကျန်းနှင့် ကျောက် မိသားစုများ၏ အိမ်တော်များအပြင် ချင်းရှီးခရိုင်ရှိ အထက်တန်းလွှာများနှင့် သြဇာကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုများ အားလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ လေတော့သည်။

ရှန့်ကွမ်း၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများနှင့် ဖန်းဟန်၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်များသည် ထက်မြက်သော ဓားတစ် ချောင်းနှင့် တူလှပေသည်။

၎င်းသည် သူတို့၏ အိတ်ကပ်များထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်သွားပြီး ဘေးအန္တရာယ်မှ ရရှိလာမည့် သူတို့၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ အရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုညတွင် ခရိုင်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သော 'အင်မော်တယ်မူးယစ်မျှော်စင်' ၏ အပေါ်ဆုံး ထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းမှာ မမြင်နိုင်သော အေးစိမ့်သည့် လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့လေသည်။

သခင်ကြီးလီ၊ သခင်ကြီးဝမ်နှင့် အခြား ထင်ရှားသော ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာ အတော်များများမှာ ဤနေရာ တွင် စုဝေးနေကြလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့၏ တူများကို မကိုင်ကြပေ။

လေထုမှာ အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်မှု ရှိနေခဲ့လေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့...၊ အားလုံး ပြောကြပါဦး...။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ...။”

ယပ်တောင်ကို ခတ်နေသော သခင်ကြီးဝမ်က သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးစွာ ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

မျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသော ကျောက် မျိုးရိုးအမည်ရှိ ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးက မျက်ရည်များဖြင့် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ငိုယိုလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...။ ဆန်စပါးတွေကို သိုလှောင်ဖို့ ကျွန်တော့်မိသားစု မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ စုငွေအားလုံးကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့တာ...။ ယခုတော့ ဆန်ဈေးက နေ့တိုင်း ကျဆင်းနေတယ်...။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျွန်တော်...၊ ကျွန်တော်တော့ ဒေဝါလီ ခံရတော့မှာပဲ...။”

"ငိုနေလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ...။”

သခင်ကြီးလီသည် နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေသော မျက်နှာဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက် လေ၏ ။

"အခုက ငိုရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး...။ ဟို ရှန့်ကွမ်းဆိုတဲ့ကောင်က ပြည်သူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သက်ရှိဘုရား တစ်ဆူလို ဖြစ်နေပြီ...။ တကယ်လို့ ငါတို့ ယခု အရေးမယူဘူးဆိုရင် သူ အာဏာခိုင်မြဲသွားတဲ့အခါ သေရမယ့်သူ တွေက ငါတို့ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...။”

သခင်ကြီးဝမ်သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို ပိတ်ကာ လက်ဝါးထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ထဲတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

"အစ်ကိုလီ ပြောတာ မှန်တယ်...။ ဟို ရှန့်ကွမ်းက ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူယုတ်မာပဲ...။ သူက ကျွန်တော်တို့ အထက်တန်းလွှာတွေရဲ့ သွေးကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ အရာရှိဝတ်ရုံကို ဆိုးချင်နေတာ...။”

"ဒါပေမဲ့...၊ ဒါပေမဲ့ သူက ယခု ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်နေပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကိုလည်း ရထားတယ် လေ...။ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...။”

ကြောက်ရွံ့တတ်သော ဒေသခံ အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဟွန့်...၊ သူက ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်နေတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ...။”

သခင်ကြီးလီက မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော အပြုံးဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။

"နှစ်တိုင်း ရာထူးတာဝန် ထမ်းဆောင်ရင်း သေဆုံးသွားတဲ့ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ...၊ ဓားပြတွေနဲ့ လူဆိုးတွေဆိုတာ မရှိဘူးလား...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သီးသန့်ခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ရေခဲမှတ်အထိ ထိုးကျသွားခဲ့ လေသည်။

လူတိုင်းသည် သခင်ကြီးလီ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကြလေသည်။

သခင်ကြီးဝမ်က ရက်စက်ယုတ်မာစွာဖြင့် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်လေ၏။

"ရှန့်ကွမ်း တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး...။ ဟို ဖန်းဟန်က ပြဿနာရဲ့ အမြစ်ပဲ...။ တကယ်လို့ ဒီကောင်လေးကို မဖယ်ရှားဘူးဆိုရင် အဆုံးမရှိတဲ့ ဒုက္ခတွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်...။ သူက အာဏာမရှိတဲ့ တောသားတစ်ယောက် ပါ.... သူ့ကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းချေရတာထက် ပိုလွယ်ပါ တယ်...။”

လူစုသည် အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်စီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိ နေသော တွန့်ဆုတ်မှု အရိပ်အယောင်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား ခဲ့လေသည်။

လူတစ်ဦး၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုကို ဖြတ်တောက်ခြင်းသည် ထိုသူ၏ မိဘများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တူလှပေသည်။

ရှန့်ကွမ်းနှင့် ဖန်းဟန်တို့သည် သူတို့၏ အဓိက အကျိုးစီးပွားများကို ထိပါးခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာ အပြောင်းအလဲများကို လေ့လာကြည့်ရှုရင်း သခင်ကြီးလီသည် ကျေနပ်စွာ ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ သွားများကြားမှ ညှစ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဘယ်သူကမှ ကန့်ကွက်မှု မရှိဘူးဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့...။”

သူသည် ခွက်ထဲရှိ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်သို့ ခွက်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။

"ရှန့်ကွမ်းနဲ့ ဖန်းဟန်တို့ သေရမယ်...။”