အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀)

သတ်ဖြတ်ခြင်း စတင်လေပြီ

ညလေပြေမှာ အေးမြနေပြီး သွေးနံ့သဲ့သဲ့လေးက လေထဲတွင် ခပ်ပါးပါးလေး လွင့်ပျံလာခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ပြည့်ဖြိုးပြီး ရင့်ကျက်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ မုန်တိုင်းထဲတွင် လွင့်ပါးနေသည့် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူမကို ပွေ့ချီကာ မီးလင်းနေသော ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

“သခင်လေး...။”

“ခဲအို...။”

အသံကြားသည်နှင့် ပိုင်ကျီရို၊ ပိုင်ရွှီကျန်းနှင့် လျူရူမေတို့မှာ သူတို့ကို ဆီးကြိုရန် အိမ်ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လူ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေ၏။

ဤသည်မှာ အမြဲတမ်း တည်ကြည်ခန့်ညားပြီး သေသပ်လှပလှသည့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီး ဟုတ်ပါလေစ။

သူမသည် စုတ်ပြဲနေသော လျှော်တေအင်္ကျီကြမ်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် မီးခိုးခိုးများ၊ မျက်ရည်ကွက်များဖြင့် ပေပွနေကာ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်မှ ထွက်ပြေးလာသည့် ဒုက္ခသည်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေချေတော့သည်။

“မြန်မြန်...၊ ကတော်ကို အိမ်ထဲမှာ နားဖို့ ကူတွဲပေးလိုက်ကြ...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ဩရှပြီး တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ပိုင်ကျီရိုမှာ ပထမဆုံး သတိဝင်လာပြီး လျူရူမေနှင့်အတူ ကူညီရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့လေ၏။ သူတို့ သည် ငိုယိုထားသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သော နန်ကုန်းယွင်ရှူကို ဖန်းဟန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဂရုတစိုက် တွဲခေါ် သွားကာ ဧည့်ခန်းရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် နေရာချပေးလိုက်ကြလေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူ၏ ကြေကွဲဖွယ် အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းများမှာ မီးပွင့်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

“ခဲအို...၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ...။ ကတော်ရဲ့ သက်တော်စောင့်တွေကော ဘယ်ရောက်သွားလဲ...။”

ဖန်းဟန်သည် အဝေးရှိ မှောင်မိုက်နေသော ညယံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။

“မင်းတို့ အိပ်သွားပြီးတဲ့နောက် ခြံထဲမှာ အနားယူနေတုန်း ရွာအပြင်ဘက်က မြင်းလှည်းတွေ ပြေးလွှားနေတဲ့ အသံတွေ ကြားရလို့ ငါ သွားကြည့်ခဲ့တာ...။”

သူသည် လူသတ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောပြခဲ့လေ၏။

“သက်တော်စောင့်တွေ အားလုံး...၊ သေကုန်ပြီ...။”

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မြင်းလှည်းသမားမှာမူ ယခုအခါ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ခွေခွေလေး ကျနေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် လျှောက်သွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အား ရေတစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

မြင်းလှည်းသမားက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရေကို အငမ်းမရ သောက်ချလိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ အနိုင်နိုင် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

“ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်လား...။”

မြင်းလှည်းသမားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။ သူက အသံကို နှိမ့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

“အဲဒါ...၊ အဲဒါ လေနက်တောင်ဓားပြစခန်း က ဓားပြတွေပဲ...။ ကျွန်တော် သူတို့ကို မှတ်မိတယ်...။ မျက်လုံး တစ်ဖက်လပ်နဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်တော်...၊ ကျွန်တော် အရင်က မြင်ဖူးတယ်...။သခင်ကြီး...၊ သခင်ကြီးက ဝိညာဉ်ကြွေ တောင်စောင်း မှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ...။”

*လေနက်တောင်ဓားပြစခန်း။ ဝိညာဉ်ကြွေ တောင်စောင်း။*

ဖန်းဟန်သည် ထိုနေရာအမည် နှစ်ခုကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် မှတ်သားထားလိုက်လေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကြက်သီးထဖွယ် လူသတ်ချင်စိတ်ဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ရှန့်ကွမ်းသည် ကောင်းမွန်သော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ပြည်သူလူထုအတွက် အမှန်တကယ် အစေခံသော အရာရှိကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော နိဂုံးမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့ သင့်ပေ။

သူသည် လှည့်၍ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားရာ အမျိုးသမီး သုံးဦးမှာ နန်ကုန်းယွင်ရှူကို ဝိုင်းရံကာ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေကြလေသည်။

“ကျီရို၊ ရွှီကျန်း၊ ရူမေ...၊ ကတော်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးကြ...။”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေလေသည်။

“ငါ အပြင်ခဏသွားဦးမယ်...၊ မိုးမလင်းခင် ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်...။”

ပိုင်ကျီရိုသည် သူ၏ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီ ဆိုသည်ကို သူမ သိလိုက်လေသည်။

သူမက သူ ဘယ်သွားမည်၊ ဘာလုပ်မည်ကို မမေးမြန်းတော့ဘဲ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

“သခင်လေး...၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဂရုစိုက်ပါနော်...။”

ဖန်းဟန်က သဘောတူညီကြောင်း အသံပြုလိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ တံခါး ပိတ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာနှစ်ခု ကွဲကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် မီးအိမ်များကို မထွန်းညှိခဲ့ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အလိုရှိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တစ်ကုဗမီတာ ကျယ်ဝန်း သော သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ အတွင်း၌ အလင်းရောင်များ စီးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

ခေတ်သစ်နည်းပညာများ အပြည့်အဝ ပါဝင်သော အနက်ရောင်စစ်ဆင်ရေးဝတ်စုံ တစ်စုံသည် သူ၏ စုတ်ချာ သော အဝတ်ရှည်နေရာတွင် ချက်ချင်းပင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။ ထို့နောက်တွင် နည်းဗျူဟာသုံး ကျည်ကာအင်္ကျီ၊ အမြန်ထုတ်ယူနိုင်သော သေနတ်အိတ်နှင့် ခြေထောက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော စစ်သုံးဓား တစ်ချောင်း...၊ သူသည် ၎င်းတို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ချောမွေ့နေပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု အနည်းငယ်မျှပင် မရှိချေ။

*ငါ အရင်က ပြင်ဆင်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေက နောက်ဆုံးတော့ အသုံးဝင်လာပြီပေါ့...။*

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အသံတိတ်ကိရိယာနှင့် အနီရောင်အစက်ပါသော ချိန်မှတ်ကိရိယာ တပ်ဆင်ထားသည့် ဘားရက် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်အကြီးစား တစ်လက်နှင့် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများ ကို သူ၏ သိုလှောင်နေရာမှ ထုတ်ယူ လိုက်လေသည်။

သူ ညကြည့်မှန်ပြောင်းများ ကို တပ်ဆင်လိုက်သောအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

မျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ မျက်လုံးများတွင် ပုံမှန် အိမ်တွင်းအောင်းသူတစ်ဦး၏ ပျင်းရိမှု အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ သားကောင်ရှာဖွေသူတစ်ဦး၏ အေးစက်သော ဂရုမစိုက်မှုများသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

သူသည် ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မီးခိုးငွေ့တစ်အုပ်ကဲ့သို့ ထူထပ်သော ညယံထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

...

ချင်းရှီးခရိုင် ၏ အနောက်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာတွင် လေနက်တောင် ရှိလေသည်။

တောင်တန်းမှာ မတ်စောက်ပြီး ကာကွယ်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ တောင်ထိပ်ရှိ အနက်ရောင်လေပွေဓားပြစခန်း မှာ မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး ဆူညံလျက် ရှိနေလေ၏။

ယနေ့ညသည် စခန်းတစ်ခုလုံးအတွက် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကျင်းပသော ညတစ်ညပင် ဖြစ်လေသည်။

တရားမျှတမှုစုဝေးရာခန်းမ အတွင်းတွင် အင်္ကျီဗလာနှင့် အရက်နံ့များ နံစော်နေသော ဓားပြရာပေါင်းများစွာ တို့သည် မီးပုံကြီးတစ်ပုံကို ဝိုင်းရံကာ စားသောက်ရင်း ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေကြလေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့...၊ ကမ်းပိန်း...၊ ဒီနေ့ ငါတို့ အကြီးမားဆုံး အောင်ပွဲကို ရခဲ့ပြီ...။ နန်းတွင်းက အရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းကိုတောင် ငါတို့ ဖြတ်ပစ်နိုင်ခဲ့တယ်...။ ဟားဟားဟား...။”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မျက်လုံးတစ်လုံးနဂါး သည် စားပွဲပေါ်တွင် ရပ်ကာ အရက်ပြင်းအိုးတစ်အိုးကို မြင့်မားစွာ ကိုင်မြှောက်ထားရင်း နီရဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်လေ၏။

“လီမိသားစုနဲ့ ဝမ်မိသားစုက တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ...။ ငွေစတစ်ထောင်တောင်ပေးတယ်...။

ဒါက ငါတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်...။”

“အစ်ကိုကြီးက တကယ်မိုက်တယ်...။”

“အစ်ကို...၊ ခင်ဗျားက တကယ်မိုက်တာပဲ...။”

အောက်ရှိ ဓားပြများမှာ ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး သူတို့၏ အရက်ပန်းကန်များနှင့် အသားတုံးများကို လေထဲသို့ ပစ်မြှောက်လိုက်ကြလေသည်။

ဆူညံနေသော စုဝေးရာခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေါင်းပြတ်နေသော အလောင်းတစ်လောင်းကို မြေပြင် ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပစ်ချထားလေသည်။

အပြာရောင် အရာရှိဝတ်စုံမှာ သွေးများနှင့် ရွှံ့များဖြင့် စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်၏။ မူးယစ်နေသော ဓားပြအချို့က အလောင်းပေါ်သို့ ဆီးသွားခဲ့ကြရာ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ သေမင်း၏ အရိပ်သည် ဤအပြစ်များသော တောင်တန်းပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးနေပြီ ဆိုသည် ကိုပင် ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပေါ်စခန်း၏ အပြင်ဘက် တိတ်ဆိတ်သော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်တွင်။

ဖန်းဟန်သည် မြက်ခင်းပြင်ထဲ၌ ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လှဲလျောင်းနေခဲ့လေ၏။

သူ၏ ရှေ့တွင် တက်ဘလက် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးက ဖြည်းညင်းစွာ လင်းလက်နေလေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အထက်မှ ကြည့်ရှုနေသော ရှင်းလင်းသည့် မြင်ကွင်းကို အချိန်နှင့်တပြေးညီ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ဒရုန်းများ အနက်မှ ဒရုန်းအသေးစားလေးတစ်ခုသည် ညယံတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အနက်ရောင်လေပွေ ဓားပြစခန်း အထက်တွင် ဝဲပျံနေလေသည်။

အပူချိန်ကို အခြေခံ၍ကြည့်နိုင်သော မှန်ပြောင်းများ မုဒ်ကို ဖွင့်ထားသည့် ကင်မရာသည် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ တည်ဆောက်ပုံ၊ ကင်းစောင့်များ၏ နေရာများနှင့် လူအင်အား ဖြန့်ကျက်ထားမှုတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေ လေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အနီရောင်နှင့် အဝါရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်အယောင် များမှာ ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဝက်များနှင့် သိုးများနှင့် ဘာမျှမကွာခြား လှပေ။

သူသည် တက်ဘလက်ပေါ်ရှိ တရားမျှတမှုစုဝေးရာခန်းမ ထဲမှ ပျော်ရွှင်နေကြသော ရာပေါင်းများစွာသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာမှ အေးစက်နေပြီဖြစ်သော ရှန့်ကွမ်း ၏ ဖြူဖျော့ဖျော့ အလောင်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ကြက်သီးထဖွယ် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ ခဲ့လေ၏။

သူသည် ဒရုန်း နှင့် တက်ဘလက်တို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အနာဂတ်ရှေ့ပြေးပုံစံပေါက်နေသော မျက်လုံးလေးလုံးပါ ညကြည့်မှန်ပြောင်းများ ကို တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင်စောင်းမှ လျှောဆင်းသွားကာ တောင်ပေါ်စခန်းအတွင်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေ၏။

တောင်ပေါ်စခန်း အဝင်ဝရှိ မြှားပစ်စင်ပေါ်တွင် ကင်းစောင့်နေသော ဓားပြတစ်ဦးသည် တိုင်ကို မှီကာ သမ်းဝေ နေပြီး သူ၏ မျက်ခွံများမှာ အောက်သို့ ကျဆင်းနေလေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ဂုတ်ပိုးတွင် ခြင်ကိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခပ်ပါးပါး အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူသည် အလိုအလျောက် ကုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ အသိစိတ်မှာ အမှောင်ထုထဲသို့ ထာဝရ နစ်မြုပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အနောက်ဘက် အရိပ်ထဲမှ ဖန်းဟန်၏ ပုံရိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ စစ်သုံးဓားပေါ်မှ သွေး တစ်စက်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ စီးကျသွားခဲ့လေသည်။

ကင်းစောင့်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ မြှားပစ်စင်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး ရက်ကွန်းကောင် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေ၏။

မူးယစ်နေသော လူငါးဦးပါ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် သူတို့ ဘာကြောင့် အရက်သွားမသောက်ရသနည်း ဟု တီးတိုးညည်းတွားရင်း သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာကြလေသည်။

အရှေ့ဆုံးမှ ဓားပြမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

“ဖောင်း...။”

တုံးတိတိ အသံတစ်သံ။

“မင်း အရက်မူးနေတာလား...။”

သူ၏ အနောက်မှ အဖော်ဖြစ်သူက ရယ်မောကာ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တိုးကာ သူ့ကို ကန်ရန် ပြင်လိုက်လေ သည်။

“ဖတ်...။”

ကျည်ဆန်က အသားကို ဖောက်ဝင်သွားသည့် အခြားသော တိုးဖျော့ဖျော့ အသံတစ်သံ။

သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားကာ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...။”

“ဖတ်...။”

“ဖတ်...။”

“ဖတ်...။”

ဖိနှိပ်ထားသော တုံးတိတိ အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ သေမင်း၏ တိကျသော ခေါ်ယူသံများကဲ့ သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဓားပြသုံးဦးမှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ သွေးအိုင်များထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားခဲ့ကြလေ၏။ အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးတွင် အော်ဟစ်သံ တစ်ချက်မျှ မထွက်ပေါ်ခဲ့သလို မလိုအပ်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုမျှလည်း မရှိခဲ့ပေ။

ဘားရက် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဖန်းဟန်သည် အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ် လာခဲ့လေသည်။ ညကြည့်မှန်ပြောင်းများ အောက်ရှိ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ တုန်လှုပ်မှု မရှိဘဲ တည်ငြိမ် နေခဲ့လေ၏။

သူသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော အလောင်းများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အလင်းရောင် အတောက်ပဆုံးနှင့် ဆူညံသံ အကျယ်ဆုံး နေရာဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့လေတော့သည်။