အခန်း ၂၆၅

အခန်း (၂၆၅) ဒုက္ခသည်အားလုံးကို ဝယ်ယူခြင်း

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် နံနက်စာကို အမြန်စားသောက်ပြီးနောက် အာကာသတဲဆီသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

ကျောက်လင်သည် တတိယမြောက် ဂူထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အာလူး တစ်သောင်းနှင့် ကန်စွန်းဥ တစ်သောင်းတို့ကို ဂူအခန်းထဲသို့ ထည့်ထားပြီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ချန်းရွှယ်... မင်း တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား..."

အိမ်ရှင်မဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက သူ့အား စကားပြောချင်နေသည်ကို ကျောက်လင် သိလိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်က ကျောက်လင်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်စားပွဲဝိုင်းတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"ခင်ပွန်း... ရှင် ထွက်သွားတာ ဆယ်ရက်တောင် ရှိပြီနော်... အဲ့ဒီအတောအတွင်းမှာ ကုန်သည်တွေနဲ့ စီးပွားရေးသမား တော်တော်များများ ရောက်လာကြတယ်..."

"အဲ့ဒီစီးပွားရေးသမားတွေက ကျွန်မတို့ ပရိဘောဂအလုပ်ရုံတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာအလုပ်ရုံတွေနဲ့ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်လုပ်မယ်ဆိုတာ ကြားတော့ သူတို့က ကျွန်မတို့နဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ချင်နေကြတယ်... သူတို့က တန်ဖိုးကြီး သစ်သားတချို့ကို ရောင်းချင်ကြသလို ကျောက်မျက်ရတနာ ကုန်ကြမ်းတွေကိုလည်း ရောင်းချင်ကြတယ်လေ... ဆေးဖက်ဝင်အပင် ကုန်သည်တွေကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆေးပင်တွေကို ဖြန့်ဖြူးပေးချင်နေကြတယ်..."

"ကျွန်မက အဲ့ဒီကုန်သည်တွေ၊ စီးပွားရေးသမားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရအောင် လုပ်ထားပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို ချက်ချင်းတော့ သဘောမတူခဲ့ဘူး... ရှင် ပြန်လာပြီး ဆုံးဖြတ်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် အစီရင်ခံစာတစ်စောင် တင်ပြသည့်အလား ပြောပြလေ၏။

သူမ ပြောသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။

ပရိဘောဂအလုပ်ရုံကို တည်ဆောက်ပြီးပါက သစ်သားကုန်ကြမ်းအချို့ သဘာဝကျကျ လိုအပ်လာမည် ဖြစ်သည်။ အချို့သော သစ်လုပ်ငန်းရှင်များသည် ဤစီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို ရိပ်မိကြပြီး သူတို့၏ သစ်များကို သေချာပေါက် ရောင်းချလိုကြပေမည်။

ထို့အတူပင် လက်ဝတ်ရတနာများ ဖန်တီးရာတွင်လည်း ကျောက်မျက်ရတနာ ကုန်ကြမ်းအချို့ လိုအပ်ပေသည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကို ယခုမှစတင် တည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း ဆေးပင်များ ရှင်သန်ကြီးထွားလာမှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဆေးပင်အချို့သည် တစ်လအတွင်း ရိတ်သိမ်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေမည်ကို ဆေးကုန်သည်များက ကောင်းစွာ သိရှိကြ၏။ သဘာဝကျစွာပင် ထိုကုန်သည်များသည် ဆေးပင်များကို ဝယ်ယူ၍ အမြတ်အစွန်းရရန် ပြန်လည်ရောင်းချလိုကြသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ကျင့်ကြံ၍ စွမ်းအားကြီးမားသူများ ဖြစ်လာရန် တောင့်တနေသူ အများအပြားရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဂ္ဂိရတ်ဆေးလုံးများ၏ စီးပွားရေးလောကတွင် ဆေးလုံးများ ရှိနေသရွေ့ ဝယ်ယူမည့်သူ ပြတ်လပ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

မွေးမြူရေးစခန်း သုံးခုမှ ကြက်များ၊ ဘဲများနှင့် ယုန်များအပြင် တိရစ္ဆာန်စားကျက်မှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည်လည်း အချို့သော စီးပွားရေးသမားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို သဘာဝကျကျ ရရှိနေပေသည်။

"ချန်းရွှယ်... ဒီမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စအဝဝကို မင်းက အိမ်ထောင်ဦးစီးအနေနဲ့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ ငါ ပြောပြီးသားလေ..."

"ဒီစီးပွားရေးကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါ... ငါ့ကို အစီရင်ခံနေစရာ မလိုပါဘူး..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် ဤနေ့စဉ် တွေ့ကြုံနေရသော သာမန်ကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းရာတွင် သူ၏ ခွန်အားများကို အမှန်တကယ် မဖြုန်းတီးလိုပေ။

"ဟင်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် ကျောက်လင်အား ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က သူမကို ဤမျှအထိ ယုံကြည်လိမ့်မည်ဟု သူမ အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကမ္ဘာသည် ယောက်ျားများကသာ ကြီးမြတ်ပြီး မိန်းမများက နိမ့်ကျသည်ဟူသော စည်းမျဉ်းကို လိုက်နာနေဆဲဖြစ်ကာ မိသားစုအတွင်းရှိ ကြီးငယ်မဟူ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ယောက်ျားများကသာ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ကျောက်လင်ကမူ ဤစည်းမျဉ်းများကို လျစ်လျူရှုထားပုံရ၏။

ထို့အပြင် ကျောက်လင် ရေးဆွဲထားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများဖြင့် စီးပွားရေးကို အကြီးအကျယ် တိုးချဲ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လစဉ် ဝင်ငွေသည် ငွေပြား တစ်သန်းမှ စတင်ပေလိမ့်မည်။

ဤမျှကြီးမားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို သူမအား ချမှတ်ခွင့် ပြုထားသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပင်။

ရုတ်တရက် ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ မျက်ရည်များ ကျလာလေသည်။

ကျောက်လင်ပေးသော ဝိညာဉ်သစ်သီးကို စားပြီးကတည်းက ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်များသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကာ သူမ၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားကို ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဤအချိန်၌ ရှန်ချန်းရွှယ် ငိုကြွေးနေသောအခါ မြင်ရသူတိုင်းအတွက် သနားစရာကောင်းပြီး ရင်ကွဲဖွယ်ရာ ဖြစ်နေပေသည်။

"ဇနီးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ကိုယ့်တာဝန်တွေကို လစ်လျူရှုပြီး လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ အားလုံးကို မင်းဆီ ပုံချထားလို့ ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ကိုယ့်ကို အပြစ်တင်နေတာလား..."

ကျောက်လင်သည် လက်လှမ်းကာ ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး..."

"ကျွန်မ စိတ်ထိခိုက်သွားလို့ပါ..."

"ခင်ပွန်း ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်ပေးနေမှတော့ ကျွန်မ ဒီစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်သွားမှာပါ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်သည် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ထပ်မံ၍ မထိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါကသာ မင်းကို ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ..."

"ငါက လောကကြီးထဲမှာ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ဖို့ အပြင်ထွက်ရမှာပေမဲ့ မင်းက အိမ်ကိစ္စတွေကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ပေးနေတော့ ငါ့မှာ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူးလေ..."

"အခု မင်း ဗိုက်ကလည်း ထွက်လာပြီဆိုတော့ မင်းကိုယ်မင်း အလုပ်တွေ အရမ်းမလုပ်နဲ့တော့နော်..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေထဲက စီးပွားရေးအမြင်ရှိတဲ့သူတွေကို ယောက်ျား၊ မိန်းမ မရွေး ရွေးချယ်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ပေါ့... ပြီးတော့ သူတို့ကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်း အသီးသီးမှာ ကူညီခိုင်းလိုက်လေ..."

"ငါ မင်းကိုတစ်ခုပဲ ပြောမယ်... တာဝန်ခွဲဝေပေးဖို့ သင်ယူပါ... မင်းက အဓိကကျတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ အာဏာကို ကိုင်စွဲထားရုံပဲ လိုတယ်... သေးငယ်ပြီး အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကိုတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လွှတ်ချလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဖြေရှင်းခိုင်းလိုက်ပေါ့..."

"နောင်ကျရင် တောင်တန်းနှစ်ထောင်ကျော်မှာ အလုပ်ရုံ အမျိုးမျိုး ဆောက်မယ်ဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်း စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါ့မလား..."

"အဲ့ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေကို ခွဲဝေယူနိုင်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို မွေးထုတ်ပေးရမယ်လို့ သတိပေးတာပါ..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ စိတ်ထိခိုက်သွားသော်လည်း ကျောက်လင်အား အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

တောင်ထွတ် နှစ်ထောင်ကျော်လုံးကို အလုပ်ရုံများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်မည်ဟူသလော။

ဤအကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် စီရင်စုဝန်ဟောင်း၏ သမီးဖြစ်သူ ရှန်ချန်းရွှယ်သည် ကျောက်လင်၏ အစီအစဉ်မှာ အလွန်ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးမားကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခင်ပွန်း... အလုပ်ရုံတွေ ဒီလောက်များနေရင် အားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လူအင်အား လုံလုံလောက်လောက် မရှိဘူးနော်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်း ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လတ်တလောတွင် လူဦးရေ တစ်ထောင့်တစ်ရာကျော်ခန့်သာ ရှိသေးပြီး လက်ရှိ လည်ပတ်နေသော လုပ်ငန်းအမျိုးမျိုးကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် အားလုံးမှာ အင်အားနည်းနေကြသည်။

"မင်းပြောမှပဲ အဲ့ဒါကို ငါ သတိရသွားတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... လူအင်အား မလုံလောက်ရင် ငါတို့ နောက်ထပ် သွားဝယ်ကြတာပေါ့..."

"အရင်ဆုံး မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းက လူတွေ အားလုံးကို ဝယ်လိုက်မယ်..."

"အဲ့ဒါမှ မလောက်သေးရင် ခရိုင်မြို့နဲ့ တခြားမြို့တွေက ဒုက္ခသည်စခန်းတွေကို သွားမယ်... ဒုက္ခသည် ဘယ်လောက်ရှိရှိ ငါ အကုန်ဝယ်ပစ်မယ်..."

ကျောက်လင်က အတော်လေး ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသည့် လေသံဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားသည်။ ကျောက်လင်နှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရခဲ့သည့်အတွက် သူမ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်မိ၏။

ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရသည်မှာ ချိုမြိန်ပြီး ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"အားလုံးကို ဝယ်မလို့လား..."

"မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အရင်က လူ နှစ်သောင်းရှိခဲ့တာ... အခုဆိုရင် ခန့်မှန်းချေ လူ တစ်သောင်းခွဲလောက် ကျန်ဦးမယ်... ဒါက ငွေပြား လေးသောင်းကျော်လောက် တန်ဖိုးရှိတယ်နော်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ငါတို့မှာ ပိုက်ဆံ ပြတ်လပ်နေလို့လား..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်သည် ပြုံး၍ ရှန်ချန်းရွှယ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

မှန်ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တာ့ချန်ငွေလဲဌာနမှ ကျောက်လင် လဲလှယ်ခဲ့သော ငွေပြား တစ်သိန်းလုံးကို စီမံခန့်ခွဲရန်အတွက် ရှန်ချန်းရွှယ်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ခရိုင်မြို့သို့သွားကာ ငွေပြား သုံးသိန်းကို ထပ်မံ လဲလှယ်ခဲ့၏။

သူတို့တွင် ငွေကြေးပြတ်လပ်မှု မရှိသည်မှာ သေချာပေသည်။

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်မ မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းကို သွားပြီး ဒုက္ခသည်တွေ အားလုံးကို ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒါနဲ့... ဒီဒုက္ခသည် တစ်သောင်းခွဲကို ဝယ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုက ထပ်ပြီး ကျပ်တည်းလာလိမ့်မယ်နော်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အခက်တွေ့နေဟန် ပေါ်လာ၏။

"စားနပ်ရိက္ခာအတွက်ကိုတော့ ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဗိုက်ဆာအောင် ထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျောက်လင်က အလွန်ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ စနစ်ဈေးဆိုင် ရှိနေပြီး ထိုနေရာတွင် ကျောက်လင်သည် အစားအစာများကို အကန့်အသတ်မရှိ ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် ကျောက်လင် ထောက်ပံ့ပေးထားသော အာလူးနှင့် ကန်စွန်းဥများကို စစ်တပ်ပိုင်မြေ မူတစ်ရာပေါ်တွင် ဦးစွာ စိုက်ပျိုးနိုင်ပြီး အာလူး ကီလိုဂရမ် သောင်းနှင့်ချီ၍ အမြန်ဆုံး ရိတ်သိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တောင်ကုန်း နှစ်ထောင်ပေါ်တွင် မြေများကို ဆက်တိုက် ဖော်ထုတ်ကာ အာလူးများ စိုက်ပျိုးနိုင်သည်။ အာလူးတစ်ခုတည်းဖြင့် လူတိုင်းအတွက် အစားအစာကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပေသည်။

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ချန်းရွှယ်၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှုများဖြင့် တစ်ဖန် တောက်ပသွားလေ၏။

"ကောင်းပြီ... တံတားဆောက်ဖို့ကိစ္စ ဆွေးနွေးရအောင် ဝက်ဝံကြီးနဲ့ တခြားခြောက်ယောက်ကို သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ပါးပြင်ကို ထပ်မံပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"တံတား ဆောက်မလို့လား..."

ရှန်ချန်းရွှယ်သည် နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ကျောက်လင်အား ကြည့်လိုက်၏။

"မင်ချွမ်မြစ်ကိုဖြတ်ပြီး ကျောက်တံတားတစ်စင်း ဆောက်ချင်လို့ပါ... အဲ့ဒါက နောင်ကျရင် မင်ချွမ်မြို့ကို သွားမယ့် ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို အများကြီး တိုတောင်းသွားစေလိမ့်မယ်လေ..."

ကျောက်လင်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်မသွားမီ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။