အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) သားအမိနှစ်ယောက်၏ ရန်ပွဲ၊ လီလန့်ထံမှ ယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ် တောင်းခဲ့မိသည်ကို နောင်တရခြင်း

မောင်ဖြစ်သူ လီဟူ၏ စကားများမှာ လီရှန်းဟွာ၏ စိတ်ထဲတွင် နှင်းပြိုကျသကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ဘာ…”

လီလန်က တောဝက်တစ်ကောင်ကို ပစ်ဖမ်းလာခဲ့သည်။

ဆားဖောင်ဇီကိုပင် ဖမ်းမိခဲ့သေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

လီရှန်းဟွာသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

အလေးချိန် ကျင်းနှစ်ရာ အနည်းဆုံးရှိမည့် အမွှေးဝါတောဝက်ငယ်တစ်ကောင်ကို လီလန်နှင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မမီသော ညီဖြစ်သူတို့က တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ တောဝက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာက အသားချိန် ကျင်းနှစ်ရာကျော်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ‌ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်လည်း ပါသေးသည်တဲ့လော။

ဆားဖောင်ဇီသည် တောဝက်လောက် အသားမထွက်သော်လည်း အလေးချိန် ကျင်းခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်တော့ ရှိနေဆဲပင်။

ဤသို့ တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လီလန်သည် ယနေ့တွင် အသားချိန် ကျင်းနှစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ် ဖမ်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ ကျင်းနှစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်၊ အသားချိန် ကျင်းသုံးရာနီးပါးပင် ဖြစ်၏။

မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လီရှန်းဟွာအနေဖြင့် လီလန်က အလေးချိန် ကျင်းသုံးရာနီးပါးရှိသော သားကောင်ကို ဖမ်းမိနိုင်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်သေးပေ။

သူမသည် လီလန်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိထားသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်သိပ်မကြာမီကပင် လီလန်သည် သူမစကားကို အကြွင်းမဲ့ နာခံခဲ့ပြီး သူမက အနောက်သို့သွားဟုဆိုလျှင် အရှေ့သို့ပင် မသွားရဲခဲ့ချေ။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားခဲ့ပြီနည်း။ လီလန်သည် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေပြီလော။ သူတို့က တောဝက်တွေကိုတောင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်လော။

"လီလန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တာလဲ..."

လီရှန်းဟွာသည် ဟူဇီက သူမကို လိမ်နေသည်ဟု သံသယဝင်သွားသဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"သေနတ်သုံးတာကလွဲပြီး ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

လီဟူသည် လီလန်ကို မနှစ်မြို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းရှိသော အမဲလိုက်အဖွဲ့က အမွှေးဝါတောဝက်ငယ်ကို ပစ်ချနိုင်ခဲ့သည်ဆိုသည့် အချက်မှာ အထင်ကြီးစရာပင် ဖြစ်သည်။

လီဟူကိုယ်တိုင်ပင် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို လီလုံနှင့်အတူ တောဝက်တောင်ကြော၌ အမဲလိုက်ရန် စွန့်စားရဲမည် မဟုတ်ပေ။ တောဝက်များကို အမဲလိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ချေ။

တောဝက်တောင်ကြောဆိုသည်မှာ မည်သူမဆို သွားရဲသည့် နေရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

ကျိုးလျဲ့ရှန်က အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို တောဝက်တောင်ကြောတွင် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ပေါများပြီး ကျင်းငါးရာ ခြောက်ရာခန့် အလေးချိန်ရှိသည့် တောဝက်ကြီးများ ရှိကြောင်း ထို့ကြောင့် တောင်ပေါ်သို့ ရမ်းသန်းမတက်ကြရန်နှင့် အကယ်၍ ပြဿနာတက်ပြီး အသက်ဆုံးရှုံးသွားပါက သူ တာဝန်ယူမည်မဟုတ်ကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးထားခဲ့ဖူးသည်။

အကယ်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်မည်ဆိုလျှင်ပင် မုဆိုးဆယ်ဂဏန်းခန့် ခေါ်ဆောင်သွားရမည်ဖြစ်ပြီး မတက်မီ ပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

လီဟူသည် ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ အမဲလိုက်အဖွဲ့တွင် ဝင်ရောက်လာသည်မှာ တစ်နှစ်သာ ရှိသေး၏။ သူသည် ကျိုးလျဲ့ရှန်၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့သာ လိုက်ခဲ့ပြီး တောဝက်တောင်ကြောသို့ အမဲလိုက်ရန် မသွားရဲခဲ့ပေ။

သူသည် အနည်းငယ် ခပ်ကြမ်းကြမ်း နေတတ်သော်လည်း ထိုမျှအထိ အလွန်အကျွံ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသူကား မဟုတ်ပေ။

ထိုနည်းတူပင် သူ၏အစ်ကို လီလုံသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီလန်က ကျောက်လျူကိုခေါ်၍ တောဝက်တောင်ကြော၌ အမဲလိုက်ရန် သွားကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အစပိုင်း၌ သူသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်ကာ လီလန် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေခြင်းအပေါ် လှောင်ပြောင်နေခဲ့မိသည်။

"အဲဒါ တောဝက်တောင်ကြောကွ... မင်းရဲ့ ငတုံးညီလေးကိုခေါ်ပြီး သေလမ်းသွားရှာနေတာလား... တကယ်လို့များ မင်းတို့ တောဝက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဝက်ဝံတွေနဲ့တွေ့လို့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာနိုင်ရင် မင်းကို ယောကျ်ားစစ်စစ်လို့ ငါသတ်မှတ်ပေးမယ်..." ဟုပင် သူက ဆိုခဲ့သေး၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် လီလန်သည် တောဝက်တောင်ကြောမှ အန္တရာယ်ကင်းစွာ ဆင်းသက်လာနိုင်ရုံသာမက အလေးချိန် ကျင်းနှစ်ရာကျော်ရှိသော အမွှေးဝါတောဝက်ငယ်တစ်ကောင်နှင့် ကျင်းခြောက်ဆယ်ကျော်ရှိသော ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

လီလန်၏ လက်ချက်ဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီး လီလန် ကြီးပွားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီဟူသည် ရှုံးနိမ့်သွားသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိသွားတော့သည်။

"လီလန်က တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်များတဲ့ သားကောင်တွေကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တာလား..."

"အိုး ဘုရားရေ... ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ..."

မုဆိုးမဝူသည် ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဖိနပ်အောက်ခံများကို ချုပ်နေစဉ် လီဟူ ဤအကြောင်းကို ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသွားတော့သည်။

"ရွာသားတွေက ငတ်မွတ်နေလို့ တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေကို စားနေကြရတာ... အမဲလိုက်အဖွဲ့တွေတောင် အနိုင်နိုင် ရုန်းကန်နေရချိန်မှာ လီလန်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသားတွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ရတာလဲ..."

မုဆိုးမဝူသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော သမီးဖြစ်သူ လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထပ်တလဲလဲ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"လီလန်က အသားတွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်လောက်အောင် အဲဒီလောက် အရည်အချင်းရှိမှန်း ငါသာ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက နင့်ကို တားခဲ့သင့်တာ..."

"အဲဒီယွမ်တစ်ရာ တင်တောင်းစရိတ်ကို ငါ မတောင်းခဲ့သင့်ဘူး..."

မုဆိုးမဝူ၏ စကားများက လီရှန်းဟွာကို ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားစေသည်။

"အမေပဲ တင်တောင်းစရိတ် မလောက်ဘူးဆိုပြီး လီလန်ဆီကနေ ယွမ်တစ်ရာ တောင်းခိုင်းခဲ့တာလေ... အခုကျမှ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သမီးအမှားလို့ လှည့်ပြောနိုင်ရတာလဲ..."

"ရှန်းဟွာ... နင်က ဘာတွေအော်နေတာလဲ..."

"အမေက နင့်ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အဲ့တင်တောင်းစရိတ် ငွေတွေကို နင့်အတွက် ငါတောင်းပေးတာ... အကုန်လုံးက နင့်အတွက် စုထားပေးတာလေ..."

မည်သည့် မိခင်ကမျှ မိမိသမီးကို ဘဝကောင်းကောင်းဖြင့် မနေစေချင်ဘဲ ရှိပါမည်လော။

"တကယ်လို့ လီလန်က တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာ ပေးနိုင်ခဲ့ရင် သူကံကောင်းတာပေါ့... သူက ငါ့သမီးနဲ့ ထိုက်တန်သွားပြီလေ..."

"နင်က ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေ... နင် ငရဲကျတာကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် ကြည့်ရက်မှာလဲ... တင်တောင်းစရိတ်တောင် မပေးနိုင်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်နဲ့ နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ပေးစားရက်မှာလဲ..."

မုဆိုးမဝူ၏ ပါးစပ်က အဒေါ်ဟဲကဲ့သို့ပင် အလွန်ထက်မြက်လှပေသည်။

ဤစကားများက လီရှန်းဟွာကို စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

သူမသည် မီးဖိုဘေးရှိ ကန်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ထောင့်တစ်နေရာကိုရှာ၍ စောင်ခြုံပြီး ဒူးကိုပိုက်လျက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်သည်။

သူမသည် နာကြည်းမှုကို ခံစားနေရ၏။

မိခင်ဖြစ်သူသည် တင်တောင်းစရိတ်ပိုရရန် ကြိုးစားရင်း အပြောသာရှိပြီး အလုပ်မပါခဲ့သဖြင့် အခြေအနေများကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လီလန်သည် သူမ၏ လှည့်ကွက်များထဲသို့ လုံးဝမကျရောက်ခဲ့ဘဲ စေ့စပ်မှုကိုပင် ဖျက်သိမ်းခဲ့သဖြင့် ရွှမ်းရွှေရွာရှိ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပျက်ပြားသွားစေခဲ့သည်။

ယခုအခါ လီလန်သည် ကျင်း ရာပေါင်းများစွာရှိသော သားကောင်များကို ဖမ်းမိခဲ့ပြီး သူသည် အလွန်ရေပန်းစားကာ ရွာထဲတွင် အလိုချင်ဆုံးလူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

*အမေ... လီလန်ရဲ့ သားကောင်တွေကို အရမ်းလောဘတက်နေတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ တိုက်ရိုက်မပြောရတာလဲ... ဘာလို့ သမီးအပေါ် ဒေါသတွေ လာပုံချနေရတာလဲ…*

လီရှန်းဟွာသည် တွေးလေတွေးလေ ဒေါသထွက်လေဖြစ်လာပြီး မောင်ဖြစ်သူ လီဟူကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ..."

"မြန်မြန်သွားပြီး အမဲလိုက်ချေစမ်း..."

"ငကြောက်... နင်က လီလန်နဲ့တောင် ယှဉ်လို့မရဘူး... လီလန်က လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေက မိုးပျံနဂါးတွေ၊ တောယုန်တွေ၊ တောဝက်တွေနဲ့ ဆားဖောင်ဇီတွေကို အမဲလိုက်နေတာ... နင်ကရော..."

"ပြီးတော့ နင်... အိမ်ကို ဘာတွေ ယူလာခဲ့လဲ... တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေပဲ မဟုတ်လား..."

ဘေးတွင် ရူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောနေသော မောင်ဖြစ်သူ လီဟူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှန်းဟွာသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

“ငါတို့အားလုံးက စုန့်ဟွာမြစ်ရေကို သောက်ပြီး ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းက တောရိုင်းအသားတွေကို စားပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတဲ့ ယောကျ်ားကြီးတွေချည်းပဲ... လီဟူ... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လီလန်ထက် ဆံခြည်တစ်မျှင်စာလောက်တောင် မသာရတာလဲ... ဘာတွေများ ရယ်စရာရှိလို့ ရယ်နေရတာလဲ…”

"နင် ဒေါသထွက်နေရင်လည်း နင့်ဘာသာနင် မျိုသိပ်ထားလိုက်ပါ... ဘာလို့ ဟူဇီအပေါ် သွားပုံချနေရတာလဲ... သူက နင့်ကို ဘာမှလုပ်ထားတာမှ မဟုတ်တာ..."

မုဆိုးမဝူက မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီဟူသည် ကန်းပေါ်တွင် အစ်မဖြစ်သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူတို့ ငြင်းခုံနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း အလွန်စိတ်ပျက်လာကာ သူ၏ ခေါင်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိနောက်သက်သာစေရန်အတွက် သူသည် ကန်းပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခွေးရေဖိနပ်များကို စီးလိုက်၏။

"ဟူဇီ... နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီဟူ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ မုဆိုးမဝူက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် အစ်ကို့ကို တောဝက်တောင်ကြောမှာ သွားရှာမလို့..."

"ကျုပ်ကတော့ မယုံနိုင်ဘူးဗျာ... လီလန်က တောဝက်တွေကို အမဲလိုက်နိုင်ရင် ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုက ဘာလို့ မရရမှာလဲ..."

လီဟူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုင်းစိုင်းစွာ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။

လီလန်သည် ယနေ့မှသာ သေနတ်ကို စတင်ကိုင်တွယ်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၌ မည်သည့် အမဲလိုက်အတွေ့အကြုံမျှ လုံးဝမရှိဘဲ လုံးဝ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသော လူသစ်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်၏။

သူနှင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည်မမီသော ညီဖြစ်သူ လျူဇီတို့သည်ပင် အမွှေးဝါတောဝက်ငယ်နှင့် ဆားဖောင်ဇီကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ကြသေးသည်။

သူနှင့် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကကော အဘယ်ကြောင့် မလုပ်နိုင်ရမည်နည်း။

"ကျုပ်ကတော့ မယုံနိုင်ဘူး... လီလန် လုပ်နိုင်ရင် ကျုပ်လည်း လုပ်နိုင်ရမှာပေါ့..."

လီဟူသည် သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် လွယ်ကာ လိုက်ကာကို ဆွဲဖယ်၍ တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသော တတိယမြောက်သားဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း မုဆိုးမဝူသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကန်းထောင့်ရှိ လီရှန်းဟွာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းဟွာ... ငါ နင့်ကို အပြစ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ လီလန်က အခု အောင်မြင်နေပြီ... နင်တို့နှစ်ယောက်က အရင်က လူကြီးချင်း စေ့စပ်ထားခဲ့ကြတာဆိုတော့ တကယ်လို့ အဆင်မပြေခဲ့ရင်တောင် နင်တို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်တချို့တော့ ရှိနေမှာပါပဲ..."

"ငါတို့မိသားစု အသားမစားရတာ တစ်လကျော်နေပြီ... နေ့တိုင်း တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေနဲ့ ပြောင်းဖူးယာဂုတွေကိုပဲ စားနေရတာ... အမေ ဆာလောင်လွန်းလို့ ဘယ်လောက်တောင် ပိန်သွားပြီလဲဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါဦး..."

"နင် ဘာလို့..."

"အမေ့..."

လီရှန်းဟွာသည် စောင်ကို ပစ်ချကာ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုံ့မဲ့နေ၏။

"ရှန်းဟွာ... လီလန်ဆီသွားပြီး အသားနည်းနည်း သွားတောင်း..."

မုဆိုးမဝူ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လီရှန်းဟွာက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ့မှာ အရှက်မရှိတော့ဘူးလား..."

"အဲဒီလောက် အရှက်ကင်းမဲ့တဲ့ အလုပ်မျိုးကို သမီး မလုပ်နိုင်ဘူး..."

“ဖြန်း…”

မုဆိုးမဝူသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် လီရှန်းဟွာ၏ ပါးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အရှက်... နင့်မှာ အရှက်ရှိသေးတယ်ပေါ့... ရွှမ်းရွှေရွာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေအကြောင်းကိုတောင် နင် မသိဘူးလား... နင့်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှက်ရှိနေဦးမှာလဲ..."

"ပွဲစားဝမ်က ငါ့ကို ကပ်ရောဂါတစ်ခုလို ရှောင်နေတာ... နင်က လီမိသားစုကို လုံးဝ အရှက်ကွဲစေခဲ့တာပဲ... အခုမှ နင်က အရှက်အကြောင်း လာပြောရဲသေးတယ်ပေါ့..."

"လီလန်ဆီသွားပြီး အသား ဆယ်ကျင်း သွားတောင်းချေ... တကယ်လို့ အသားမရခဲ့ရင် ငါ့ကို အမေလို့ မခေါ်နဲ့တော့..."