အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) တာဝန်ခံကျန်းပင်လျှင် လီလန်ကို မျက်နှာချိုသွေးနေရသည်၊ ဤသို့ဆိုလျှင် မင်းက အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို သွားရှုပ်ရသနည်း

"အဲ့ကောင်လေး တော်တော်သတ္တိကောင်းတာပဲ၊ လျူဇီနဲ့ နောက်နှစ်ယောက်တည်း တောဝက်တောင်ကြောကို သွားရဲတယ်..."

"သေနတ်ကိုင်တာ မကြာသေးဘူး၊ အမွှေးဝါတောဝက်ကို ပစ်ချနိုင်နေပြီ၊ သူ့သေနတ်ပစ်စွမ်းရည်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ..."

"သူ သေနတ်ကိုင်တာ ဒီအကြိမ်က ပထမဆုံးလား..."

"ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် တောဝက်ကို ပစ်နိုင်တယ် အဲ့ကောင်လေးက အံ့ဩစရာပဲ..."

"..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် ရှန်းဖူကွေ့တို့က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

လီလန်သည် တောဝက်တောင်ကြောသို့ သွားခဲ့ပြီး အမဲလိုက်သေနတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့သည်။

"ငါ ထင်တာ မမှားပါဘူး အဲ့ကောင်လေးက မွေးရာပါမုဆိုးပဲ..."

"ငါတောင် တောဝက်တောင်ကြောကို တစ်ယောက်တည်း မသွားရဲဘူး သူက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ..."

"ဟင်း... အဲ့ကောင်လေးသာ ငါ့ရဲ့ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ကို ဝင်လာရင် သူ့ကို ဒုတိယခေါင်းဆောင် သေချာပေါက် ပေးမှာပဲ..."

"ဒါတော့ မှန်တယ်... အဲ့ကောင်လေးက တော်တော် ခေါင်းမာတာ မုဆိုးအဖွဲ့ထဲလည်း မဝင်ဘူး တစ်ယောက်တည်း သွားဖို့ပဲ ဇွတ်လုပ်နေတယ် သူ ဘာကိုလိုချင်နေမှန်း ငါလည်း မသိတော့ဘူး..."

"..."

အဒေါ်ဟဲသည် ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေရင်း ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

လီလန်အား တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုးတို့က ဤမျှအထိ အထင်ကြီးလေးစားလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုနှစ်ဦးမှာ လီလန်သည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ သို့မဟုတ် လျဲ့ရှန်မုဆိုးအဖွဲ့သို့ မဝင်ရောက်ခဲ့သည့်အတွက်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသေးသည်။

"စကားမစပ် အဒေါ်ဟဲ... ခင်ဗျားက လီလန် သားကောင်ရလာတာကို လာပြောပြဖို့သက်သက် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အထူးတလည် လာခဲ့တာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား..."

ထိုအခိုက်တွင် ရှန်းဖူကွေ့သည် အဒေါ်ဟဲကို မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ပြဿနာရှိနေလို့..."

အဒေါ်ဟဲမှာ စကားထစ်ငေါ့သွားပြီး ပြောရမည်လား မပြောရဘူးလားဟူ၍ တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။

လီလန်အား ကျိုးလျဲ့ရှန်နှင့် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းတို့က အလွန်အမင်း အထင်ကြီးနေကြသည်ဖြစ်ရာ အဒေါ်ဟဲမှာလည်း အရူးမဟုတ်ပေ။

အဒေါ်ဟဲ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်က ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

ဤသူမသည် အခွင့်အရေးရသဖြင့် လီလန်ထံမှ အမြတ်ထုတ်ရန် အထူးတလည် ရောက်လာခြင်းများလား။

အဒေါ်ဟဲဆိုသည်မှာ မည်သို့သောသူဖြစ်ကြောင်း ကျိုးလျဲ့ရှန်က အသေအချာ သိထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ သားသုံးယောက်စလုံးမှာ သူ၏လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။

"အဒေါ်ဟဲ... ခင်ဗျား ပြောစရာရှိတာကို မြန်မြန်ပြောတာ ပိုကောင်းမယ် ကျွန်တော်တို့ အစည်းအဝေးတက်ဖို့ ရှိသေးတယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့က အလျင်စလို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

လီလန်သည် သားကောင်များကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ကိစ္စသာဖြစ်သည်။ သူသည် လစဉ် အချိန်မီ သားကောင်အသား ကျင်းနှစ်ဆယ်ကို လာရောက်ပေးပို့ပြီး သတ်မှတ်ချက်ကို ပြည့်မီသရွေ့ ရှန်းဖူကွေ့အနေဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာသည်မှာ သူသည် လီလန်က ဤအသား ကျင်းရာနှင့်ချီကို လာရောက်အပ်နှံပြီး အလုပ်မှတ်များနှင့် လဲလှယ်မည်ဆိုလျှင် ဝမ်းသာနေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ရှန်းဖူကွေ့သည် လီလန်၏ အကျင့်စရိုက်ကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကောင်လေးသည် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် လျဲ့ရှန်မုဆိုးအဖွဲ့သို့ပင် ဝင်ရောက်ရန် ဆန္ဒမရှိသူဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူ၏သားကောင်များကို လာရောက်အပ်နှံမည့်အတွေးမျိုး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်းရွှေရွာသည် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီသော သမိုင်းကြောင်းရှိပြီး ကြမ်းတမ်းသည့် ရိုးရာဓလေ့များရှိသော ရှေးဟောင်းမုဆိုးရွာတစ်ရွာ ဖြစ်သော်လည်း ရွာသားများမှာ အကြောင်းအကျိုးကို နားလည်ကြပြီး ဓားပြများ မွေးထုတ်ပေးသည့် ရွာမျိုး မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ကြားတာတော့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှာ အသားဝေစုခွဲတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတယ်ဆို..."

"လီလန်က သားကောင် ရလာတာဆိုတော့ ယုတ္တိအရဆို ဝေစုခွဲပေးရမှာပေါ့..."

အဒေါ်ဟဲက သူ့ကိုယ်သူ အတင်းအားယူ၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးလျဲ့ရှန်က စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

ထိုအဒေါ်ဟဲဆိုသည့် အဘွားကြီးမှာ တခြားသူများအပေါ်မှ အမြတ်ထုတ်ရသည်ကို နှစ်သက်သူပီသလှသည်။

ဤအဘွားကြီးသည် လီလန်ကို မျက်စိကျနေခြင်းပင်။

အဒေါ်ဟဲ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းဖူကွေ့သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာလေသည်။

"အဒေါ်ဟဲ... လီလန်က ကျွန်တော်တို့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ထဲကို မဝင်သေးဘူးလေ... ဒါ့အပြင် သူက သူ့ဘာသာ မုဆိုးအဖွဲ့ကို ဝင်ထားတာ... ရွာမှာ အသားဝေစုခွဲတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရှိပေမယ့် အဲဒါက မုဆိုးအဖွဲ့ကနေ သူတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို ခွဲဝေပေးတာလေ... ကျွန်တော်တို့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့အနေနဲ့ လီလန် အမဲလိုက်လို့ရလာတဲ့ အသား ကျင်းရာနဲ့ချီကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး..."

"သေချာတာပေါ့... တကယ်လို့ လီလန်သာ အပ်နှံမယ်ဆိုရင်တော့ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က အလုပ်မှတ်အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ပေးလို့ရတယ် ပြီးတော့ အသား ကျင်းအရေအတွက်အတိုင်း အလုပ်မှတ်တွေ ရမှာပေါ့..."

"လီလန် သားကောင် ဘယ်လောက်ရသလဲဆိုတာက သူ့ကိစ္စပဲ၊ သူ ခွဲဝေပေးချင်တဲ့သူကို ခွဲပေးလို့ရတယ်..."

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ရှန်းဖူကွေ့သည် အဒေါ်ဟဲကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဟဲ... ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တာကတော့ လီလန်ဆီက ဘာမှရဖို့ မကြိုးစားတာ အကောင်းဆုံးပဲ... တာဝန်ခံကျန်းက သူ့အသားတွေ အကုန်လုံးကို ကြိုတင်မှာယူထားပြီးပြီ..."

ရှနဖူကွေ့ စကားပြောအပြီးတွင် အဒေါ်ဟဲ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း တုန်ယင်လာလေသည်။

"တာဝန်ခံကျန်း..."

လီလန်က တာဝန်ခံကျန်းနှင့် မည်သို့ အဆက်အသွယ် ရှိနေရသနည်း။

တာဝန်ခံကျန်းဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။ သူသည် မြို့ရှိ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခုမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့် တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။

အဆင့်အတန်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလွန်အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်၏။

ရွာ၏ ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့နှင့် မုဆိုးအဖွဲ့တို့၏ အဓိက ဖောက်သည်ကြီးဖြစ်သည်။

လီလန်သည် ဤမျှအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် မည်သည့်အချိန်က ပတ်သက်သွားခဲ့သနည်း။

အဒေါ်ဟဲမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်လာတော့သည်။ သူမသည် အခွင့်အရေးယူ၍ လီလန်ထံမှ အသားအချို့ကို ဝေစုရရန်သာ လိုလားခဲ့ပြီး ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ လာရောက်တိုင်ကြားရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ သူမမှာ တံတိုင်းကြီးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤလီလန်ဆိုသည်မှာ သွားရောက်ရှုပ်မခံသင့်သည့် သူပင်ဖြစ်သည်။

တာဝန်ခံကျန်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အဒေါ်ဟဲအနေဖြင့် သူ့ကို သွားရှုပ်ရန် ဝံ့ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဒေါ်ဟဲသည် တာဝန်ခံကျန်းနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါတိုင်း သူ့ကို မျက်နှာချိုသွေးကာ "မင်္ဂလာပါ တာဝန်ခံကျန်း" ဟု ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ရွှမ်းရွှေရွာမှ သူတို့ စုဆောင်းရရှိသော တောင်ပေါ်ထွက်ကုန်များမှာ တာဝန်ခံကျန်း၏ လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့်သာ မြို့သို့ ရောင်းချနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဒေါ်ဟဲ... ခင်ဗျား ပြန်သင့်ပြီ ကျွန်တော်တို့ အစည်းအဝေးလုပ်စရာ ရှိသေးတယ်..."

ဟဲချွေ့ဟွာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှန်းဖူကွေ့မှာ ခေါင်းမခါဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ကဲ... အစည်းအဝေး ဆက်ကြရအောင်... ဒီတစ်ကြိမ် လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ မစ်ရှင်ပစ်မှတ်တွေက..."

အဒေါ်ဟဲသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ သက်ပြင်းချရင်း ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

အကျိုးအမြတ် ဘာတစ်ခုမှ မရလိုက်သည့်အပြင် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့တွင် မျက်နှာသာ ပျက်ခဲ့ရသည်။ ဤကိစ္စကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားရောက်တိုင်ကြားရမည်နည်း။

"အဒေါ်ဟဲ... ဘာဖြစ်လာတာလဲ..."

ထိုစဉ် လီဝူသည် အဒေါ်ဟဲကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနီးသို့ ရောက်လာလေသည်။

လီဝူနှင့် အဒေါ်ဟဲ၏ သားများမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

"အော်... လီဝူပါလား..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းနဲ့ ကိစ္စတစ်ခုအကြောင်း စကားပြောနေရုံပါ..."

"ဘာကိစ္စလဲ..."

လီဝူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... လီလန်က အမွှေးဝါတောဝက်ကို ပစ်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုလို့..."

"အမွှေးဝါတောဝက်..."

အမွှေးဝါတောဝက်အကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဝူက ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားတော့သည်။

"အဒေါ်ဟဲ... လီလန်က အမွှေးဝါတောဝက်ကို တကယ်ပစ်နိုင်ခဲ့တာ သေချာလို့လား..."

လီဝူက အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအမွှေးဝါတောဝက်က ကျင်းနှစ်ရာ ကျော်လောက် ရှိလား... နောက်ခြေထောက်မှာရော ဒဏ်ရာရှိလား... ထောင်ချောက်မိထားတာလား..."

လီဝူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ဟန်ဖြင့် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်သည်။

"ထောင်ချောက်... နောက်ခြေထောက်..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဒေါ်ဟဲသည် သူမမြင်ခဲ့ရသော သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာတစ်ခုရှိနေသည့် ဝက်၏ နောက်ခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

"ဒဏ်ရာတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက..."

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လီဝူက အလျင်စလို ပြေးထွက်သွားလေသည်။

"လီဝူ..."

"လီဝူ... ခဏနေဦးလေ မင် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

လီဝူသည် ကျောက်လျူ၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး နောက်တွင် လူငါးခြောက်ယောက်ခန့် လိုက်ပါလာကြသည်။

လီဝူသည် အိမ်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာသည်နှင့် စွတ်ဖားလှည်းပေါ်ရှိ အသားတုံးကြီး သုံးတုံးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝုတ်... ဝုတ်..."

"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."

သူစိမ်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခွေးမည်းကြီး သုံးကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ဟောင်တော့သည်။

ထိုအသံများကြောင့် လီလန်နှင့် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းတို့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းက အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"လီဝူလား..."

လူတစ်စုကို ဦးဆောင်လာသူမှာ လီဝူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

လီဝူနှင့် ထိုကောင်များမှာ လူပျင်းများဖြစ်ကြပြီး အလကားနေရင်း အမြတ်ထုတ်တတ်သည့် အသုံးမကျသူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

လီဝူသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး စွတ်ဖားလှည်း သုံးစီးပေါ်တွင် ရှာဖွေနေလေသည်။

"လီဝူ... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ထွက်သွားစမ်း..."

အဘိုးအိုသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို ဆွဲယူကာ အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

လီလန်သည် လီဝူနှင့် သူ၏ လူခြောက်ယောက်အုပ်စု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီဝူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ခန့်မှန်းမိသွားပြီး စိတ်ထဲမှနေ၍ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဘိုး... ဘာဖြစ်တာလဲ..."

လျူဇီသည်လည်း အမြန်လိုက်သွားလေသည်။

သူတို့သုံးယောက်စလုံး အိမ်ဝိုင်းထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။

လီဝူသည် စွတ်ဖားလှည်းပေါ်တွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။

သူသည် လက်လှမ်း၍ တောဝက်၏ နောက်ခြေထောက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ထောင်ချောက်ကြောင့် ရထားသည့်အလား ပုံပေါက်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုရှိသည့် ဘယ်ဘက်နောက်ခြေထောက် ဖြစ်သည်။

"ခွေးကောင် လီလန်... မင်း ငါ့သားကောင်ကို ခိုးသွားတာပဲ..."

"ငါ အဲဒီအမွှေးဝါတောဝက်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာ အသေအချာပဲ..."

"မင်း ငါ့သားကောင်ကို ခိုးသွားပြီးတော့ မင်းပစ်ထားတာလို့ ပြောထွက်သေးတယ်ပေါ့လေ..."