အခန်း ၅၆

အခန်း (၅၆) မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်လိုက်ပြီ၊ လီလန်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခံရခြင်း၊

ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့။

"မင်းတို့အဖွဲ့တွေအားလုံး ရွာထဲက ဒီအမဲလိုက်မစ်ရှင်ကို အရမ်းအလေးထားသင့်တယ်..."

"အခုက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့နှစ်ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ ဘယ်သူမှ စားစရာမရှိကြဘူးလေ... ငါတို့ရွှမ်းရွှေရွာက တောင်ပေါ်ကိုပဲ အားထားနေရတာဆိုတော့ လူတွေ စားစရာရှိဖို့အတွက် သားကောင်တွေ ပိုဖမ်းပြီး ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းဖို့လိုတယ်..."

"ညီအစ်ကိုတို့ ဒီကာလအတွင်းမှာ ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်ကြပါ၊ တောင်ပေါ်က အမဲလိုက်ကွင်းတွေကို မကြာခဏသွားပြီး သားကောင်တွေ ပိုဖမ်းလာခဲ့ကြပါ၊ ပြီးရင် ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ကို အပ်ကြပေါ့... မြို့က ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးအေးဂျင့်တွေ ရွာကိုလာပြီး အကုန်ဝယ်သွားကြလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါ ကြေညာစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် သူ၏ကြွေခွက်ထဲမှ ရေတစ်ငုံသောက်ကာ လည်ချောင်းရှင်းပြီးနောက် ဆက်ပြောလေသည်။

"ငါတို့ရွှမ်းရွှေရွာမှာ လက်ရှိ မုဆိုးအဖွဲ့ ၉ ဖွဲ့ ရှိတယ်လေ... ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရဲ့ အစည်းအဝေးအပြီးမှာတော့ ရဲဘော်လီလန်ကို လူနှစ်ယောက်ပါတဲ့ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခွင့်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... လက်ရှိအဖွဲ့ဝင်တွေက လီလန်နဲ့ ကျောက်လျူဖြစ်ပြီး လီလန်က မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ယူရမယ်... ပထမသုံးလအတွက် သူတို့က လစဉ် သားကောင် ကျင်းနှစ်ဆယ် အပ်နှံရမှာဖြစ်ပြီး စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးရင်တော့ အဖွဲ့ကို တရားဝင် ဖွဲ့စည်းသွားမယ်..."

လီလန်ကို ရွှမ်းရွှေရွာ၏ ဒသမမြောက် မုဆိုးအဖွဲ့အား တည်ထောင်ခွင့်ပြုကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစည်းအဝေးသို့ လာရောက်ကြသော အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များမှာ အလွန်အံ့သြသွားကြပြီး အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြတော့သည်။

"လီလန်ဆိုတာ လီရှန်းဟွာနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်လိုက်တဲ့သူမလား... လီတာ့ဟိုင်ရဲ့သားဆိုတာ ငါ မှတ်မိတယ်..."

"အဲ့ကောင်လေးက တော်တော်မောက်မာတာပဲ၊ ရွှမ်းရွှေရွာရဲ့ အလှပဂေးကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"ဟီးဟီး လီရှန်းဟွာက တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာတောင် တောင်းတာဆိုတော့ အရူးမှပဲ သူ့ကို လက်ထပ်မှာပေါ့... လီလန် စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်လိုက်တာ မှန်တယ်... အဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ဆို ငါတောင် ပညာတတ်မိန်းမပျိုလေးကို လက်ထပ်လို့ရတယ်..."

"လီလန်... ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ထောင်ချောက်နဲ့ တောယုန်သုံးကောင်နဲ့ မိုးပျံနဂါးလေးကောင် ဖမ်းမိတယ်ဆိုပြီး အဒေါ်ဟဲ ပြောနေတဲ့သူမလား..."

"လီလန်က ကျင်းနှစ်ရာကျော်တဲ့ အမွှေးဝါတောဝက်ကြီးကို သတ်လိုက်တယ်လို့ ဟဲချွေ့ဟွာ ခုလေးတင် ပြောသွားတယ်မလား... ဒါ တကယ့်စွမ်းအားပဲ... ဒါမှမဟုတ်ရင် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းက ဘာလို့ ချက်ချင်း သဘောတူရမှာလဲ..."

"..."

"နောက်တစ်ခုက လက်ညှိုးထောင်ပြီး မဲပေးကြရအောင်..."

"ရဲဘော်လီလန်က မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်လိုက်ပြီဆိုတော့ သဘောတူတဲ့သူတွေ လက်ညှိုးထောင်ပေးကြပါ..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးလျဲ့ရှန်က လက်ညှိုးထောင်လိုက်လေသည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည်လည်း ထိုအတိုင်းပင် လိုက်လုပ်ကာ လက်ညှိုးထောင်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် လီလန်နှင့်ပတ်သက်၍ အကောင်းမြင်နေကြပြီး လီလန်မှ မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ကို တည်ထောင်သင့်သည်ဟု သဘောတူကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ညှိုးထောင်ခဲ့ကြသည်။

ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ မုဆိုးအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်များက သဘောတူလိုက်သည့်အခါ အခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် ကန့်ကွက်စရာမရှိတော့ဘဲ အားလုံး လက်ညှိုးထောင်လိုက်ကြတော့သည်။

"မဲကိုးမဲနဲ့ အောင်မြင်သွားပြီ..."

"မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ရဲဘော်လီလန်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ ဆက်ပြောမည်ပြုစဉ်မှာပင် အိမ်ဝိုင်းတံခါးဝအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း... ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းရဲ့အိမ်ကို မြန်မြန်သွားကြည့်ပါဦး..."

"ပြဿနာကြီး တက်နေပြီ..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"လီဝူနဲ့ သူ့လူတွေက လီလန် သူတို့ရဲ့သားကောင်ကို လုယူသွားတယ်ဆိုပြီး အဘိုးကျောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်..."

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... လီဝူနဲ့ လီလန်တို့ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်ပေါ့..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် ကျိုးလျဲ့ရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လီဝူမှာ သူ၏ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့မှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

ဤနှစ်ယောက်ကြားတွင် မည်သည့်ပဋိပက္ခမှ ရှိသည်ဟု မကြားဖူးဘဲ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရန်ဖြစ်ရသနည်း။

"တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျိုး... တကယ်တော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က မေးလိုက်သည်။

ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့က လီလန်ကို မီးနဂါးမုဆိုးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် ခုလေးတင် ထောက်ခံပေးခဲ့ပြီး ယခုအခါ လျဲ့ရှန်တပ်ဖွဲ့မှ လူများက ပြဿနာရှာနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့၏ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။

"အဲ့ဒီခွေးကောင် လီဝူ... သူ့ကို ငါ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ကျိုးလျဲ့ရှန်က ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို လျင်မြန်စွာပင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

လီလန် ရိုက်နှက်ဖမ်းဆီးခဲ့သော အမွှေးဝါတောဝက်မှာ လီဝူ၏ ထောင်ချောက်မှ ရုန်းထွက်သွားသော အကောင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။

"ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကျိုးလျဲ့ရှန်သည် တံခါးပေါက်မှ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားကာ ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့မှထွက်၍ ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလေသည်။

"သွားကြစို့... ငါတို့လည်း သွားရအောင်..."

ရှန်းဖူကွေ့သည် အခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များကို ဦးဆောင်၍ အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်သွားခဲ့သည်။

လူအုပ်စုသည် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အိမ်သို့ အလုံးအရင်းဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ ရှန်းဖူကွေ့သည် အသိတစ်ယောက်နှင့် ဆုံလေသည်။

"ဟေး... ဒါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း မဟုတ်လား... လူအများကြီးနဲ့ ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ..."

ရှန်းဖူကွေ့က အလွန်အံ့သြသွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မြို့ရှိ ဘာယီသံမဏိစက်ရုံမှ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးဌာန၏ တာဝန်ခံကျန်းဝေမင်ပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ရှန်းဖူကွေ့သည် ကျန်းဝေမင်နှင့် လီလန်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို သိထားသဖြင့် ကျန်းဝေမင်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံကျန်း... လီလန်က လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားများနေလို့ ကျွန်တော် သွားပြီး ဖြန်ဖြေပေးမလို့..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်းဝေမင်သည် လူတစ်ယောက်ယောက်ကများ လီလန်ကို အနိုင်ကျင့်နေသလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသည်မှာ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

"ဘယ်ခွေးကောင်ကများ ငါ့တူကို အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ..."

"တာဝန်ခံကျန်း... လီလန်က ခင်ဗျားရဲ့တူလား..."

ရှန်းဖူကွေ့၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လီလန်နှင့် တာဝန်ခံကျန်းတို့က ဆွေမျိုးတွေလား။

တစ်ယောက်က မျိုးရိုးအမည် လီဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ယောက်က မျိုးရိုးအမည် ကျန်းဖြစ်သည်၊ သူတို့က လုံးဝ ဆွေမျိုးမစပ်ပေ။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ တွေ့ခဲ့ကြတာ... သူ့အဖေ လီတာ့ဟိုင်က ငါ့အစ်ကိုလေ..."

"..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အိမ်ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတွင် ရှန်းဖူကွေ့သည် လီလန်က ကျင်း နှစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော အမွှေးဝါတောဝက်နှင့် ဆားဖောင်ဇီတို့ကို မည်သို့မည်ပုံ ရိုက်နှက်ဖမ်းဆီးခဲ့ကြောင်းကို ကျန်းဝေမင်အား ပြောပြလေသည်။

ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေမင်၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... လီလန်က ကျင်း နှစ်ရာကျော်အလေးချိန်ရှိတဲ့ သားကောင်ကို အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"သူ တစ်ယောက်တည်းလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်..."

"သူ ဘာသုံးပြီး ရိုက်ဖမ်းခဲ့တာလဲ..."

"အမဲလိုက်သေနတ်နဲ့ပါ..."

"မင်းက တကယ့်လူပဲ လီလန်ရေ... ငါ့ရဲ့ တစ်လစာ ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး ရည်မှန်းချက်တွေကို မင်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပဲ..."

ကျန်းဝေမင်က အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုနှစ်ဦးသည် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တံခါးပေါက်သို့ပင် မဝင်ရသေးမီ အိမ်ဝိုင်းအတွင်း၌ လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော အချေအတင် စကားများနေသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"လီလန်... ဒီအမွှေးဝါတောဝက်ကို ငါ ထောင်ချောက်နဲ့ ဖမ်းထားတာကွ၊ သူ့နောက်က ဒဏ်ရာက အဲ့ဒီထောင်ချောက်ကြောင့် ရထားတာ..."

"မင်းက ငါ့သားကောင်ကို လုယူသွားပြီးတော့ သေနတ်နဲ့ ပစ်ဖမ်းတာလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ..."

"မင်းက ထောင်ချောက် သုံးခဲ့တာလား... ဒါဆို ဘာလို့ မင်းရဲ့ သားကောင်ကို ချန်ထားခဲ့တာလဲ..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက အရည်အချင်းမရှိလို့ တောဝက်ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပြုလိုက်ပြီးတော့ အခုမှ သားကောင်အတွက် ငါ့ဆီ လာတောင်းနေတာလား... ဟက်... အလကားလိုချင်နေတာပဲ၊ ဘယ်ကများ သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ..."

လီလန်သည် လှောင်ပြောင်ရင်း အဘိုးကျောက်ကို တားလိုက်သည်။ သူသည် အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်၍ ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်၏။ ဤလူမိုက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် အဘိုးအိုအတွက် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။

ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကာ သူ၏ အမဲလိုက်သေနတ်ကို သိမ်း၍ စစ်မြေပြင်ကို လီလန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။

သူသည် လီလန်၏ စွမ်းရည်များကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တွေ့မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ဤနောက်လိုက်လောက်ကတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"လီလန်... မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ..."

လီလန် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝူက ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ... ငါ့ပစ္စည်းကို လုမလို့လား... ငါ မင်းတို့ကို ရိုက်နှက်ပစ်မယ်..."

လီလန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း... သူ တစ်ယောက်တည်းရှိတာ သူ့ကို မကြောက်ကြနဲ့..."

လီဝူသည် ကျိုးလျူနှင့် သူ့လူများအား ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

လီလန်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဖိနှိပ်သည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျိုးလျူနှင့် အခြားသူများထဲမှ မည်သူကမျှ သူ့အနီးသို့ မကပ်ရဲကြပေ။

"ဒီကောင်လေးက ရှန်းဝူကိုတောင် အနိုင်ယူထားတာ... ငါက ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို သွားယှဉ်ရဲမှာလဲ..."

လီလန်က တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ သားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး လက်ကိုပင် ချိုးပစ်ခဲ့သည်ဆိုသော သတင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ တောမီးပမာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရှန်းဝူမှာ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ သူသည် မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျတတ်ကာ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်သွားသည့်အခါတိုင်း လူအများအပြားကို သူ့နောက်မှလိုက်စေပြီး နောက်လိုက်များအဖြစ် ပြုမူခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် လီလန်ကို ရန်စမိကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး လက်ပင် ကျိုးသွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးကို မည်သူက ရန်စရဲမည်နည်း။

"မင်း..."

"မင်းတို့က ဘာလို့မသွားကြတာလဲ..."

"သူ့ကို သတ်လိုက်... အသားတွေကို ပြန်ယူလာခဲ့... တောဝက်သား ဆယ်ကျင်းစီ ပေးမယ်..."

အသားဆယ်ကျင်း။

ရက်ရောသော ဆုလာဘ်သည် ရဲရင့်သော သူရဲကောင်းများကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးလျူ၏ လူမိုက်များမှာ လောဘတကြီး မျက်လုံးများဖြင့် သစ်သားတုတ်များနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီလန်ထံသို့ ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်။

အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာလေသည်။

“ဖြန်း…”

သူသည် လီဝူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘယ်... ဘယ်ခွေးကောင်က ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ..."

လီဝူသည် အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျသွားပြီး သွေးစွန်းနေသော သွားတစ်ချောင်းကို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုရိုက်ခဲ့သောသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ခေါင်းဆောင်..."