အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) ပညာတတ်လူငယ်ရုံး၊ လှပသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေး တုံယွီရှု

လီလန်က ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေလေသည်။

သူမသည် အဝါရောင် ဂွမ်းထည်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘဲဥပုံမျက်နှာ၊ ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နီသွေးသော နှုတ်ခမ်းများ၊ ဖြူဝင်းသောအသားအရေ၊ စင်းလုံးချော နှာတံနှင့် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကျောက်မျက်ရတနာအမည်းရောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် တံခါးအပြင်ဘက် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တုတ်ခိုင်မည်းနက်သော ဆံသာကျစ်ဆံမြီး နှစ်ခု ချထားလေသည်။ သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုကြသော ဤခေတ်နောက်ကျသည့် တောင်ပေါ်ရွာလေးနှင့် လုံးဝကို ဖီလာဆန့်ကျင်နေတော့သည်။

လီလန်သည် ပညာတတ်ဟန်ရှိသော ထိုမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက သူမ၏ အဝါရောင် ဂွမ်းထည်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် ထိုးထားသော ဘောပင်ဆီသို့ ကျရောက်သွားရာ သူမ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် ခန့်မှန်းမိသွားတော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ရုံးပင်ဖြစ်သည်။

ဤသူမှာ မြို့မှရောက်လာသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်လီ မင်း မိန်းမလိုချင်လား..."

ကျန်းဝေမင်သည် ထိုပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေးကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လီလန်ကို တမင်သက်သက် စနောက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းဝေမင်က ဤမိန်းကလေးကို သိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"ဦးလေးဝေမင် နောက်မနေပါနဲ့ မိန်းကလေး ကြားသွားရင် မကောင်းပါဘူး..."

"ကြားသွားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က မင်းအဖေကို ငါ ကတိပေးထားတာ မေ့သွားပြီလား..."

ကျန်းဝေမင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် လီတာ့ဟိုင်က လီရှန်းဟွာ၏ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ အကြောင်းကို ကျန်းဝေမင်အား ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကျန်းဝေမင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့်ထုလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော့်တူအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ရှာပေးဖို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

ဤအမျိုးသမီးမှာ တင်တောင်းစရိတ် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မလိုအပ်ဘဲ လှပရုံသာမက ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းကိုပါ ကျန်းဝေမင်က လီလန်အား အာမခံခဲ့သည်။

အရက်သောက်ပြီးသွားသည့်အခါ ကျန်းဝေမင်သည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲစွဲမှတ်ထားပြီး ပညာတတ်လူငယ်ရုံးတွင် စုံစမ်းပေးရန် လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းခဲ့လေသည်။ သူသည် လီလန်အတွက် သင့်လျော်သော အမျိုးသမီးအချို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးမှာ မြို့မှ လာသော လူလွတ် ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးများဖြစ်ကြကာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပို၍ လှပကြပေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီး တုံယွီရှုဆိုသူမှာ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်တော့သည်။

"အာ ဦးလေးဝေမင်က ဒီမိန်းကလေးကို သိနေတာလား..."

"ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းဝေမင်က လီလန်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဦးလေးဝေမင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား သူက နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံက တာဝန်ခံကျန်းလေ..."

ကျန်းဝေမင်သည် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ကြွားလုံးထုတ်ရန် မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။

"ရှောင်တုံ အမြန်ဝင်ခဲ့လေ ငါတို့တွေက မိသားစုတွေပဲ အားနာမနေပါနဲ့..."

ကျန်းဝေမင်သည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေးအား စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံကျန်း ရှင် ဒီနေရာမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

ကျန်းဝေမင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တုံယွီရှုမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

မနေ့က ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ တာဝန်ခံရောက်လာပြီး မြို့ပေါ်ရှိ စက်ရုံမှ တာဝန်ခံကျန်းက သူမကို တွေ့ချင်နေကာ လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ပေးလိုကြောင်း ပြောခဲ့လေသည်။

တုံယွီရှုသည် ယန်ကျင်းမှ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူမကို အရှေ့မြောက်ပြည်နယ်သုံးခုရှိ ကျေးလက်ဒေသတွင် အလုပ်လုပ်ရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေရာဒေသနှင့် လူများကို စိမ်းသက်နေပြီး ရွာတွင်လည်း အငတ်ဘေးနှင့် ကြုံတွေ့နေရလေသည်။ သူမမှာ အလွန်ဆာလောင်နေသဖြင့် အလုပ်လုပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား အလားအလာရှိသော လက်တွဲဖော်တစ်ဦးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ သူမသည် စမ်းကြည့်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပညာတတ်လူငယ်များက ဒေသခံများနှင့် လက်ထပ်ကာ ကျေးလက်ဒေသတွင် အခြေချနေထိုင်ခြင်းမှာ အတော်လေး အဖြစ်များသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တုံယွီရှုတွင် မြောက်ပိုင်း တောရိုင်းဒေသကြီးရှိ ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံရပြီး လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ကာ အခြေချနေထိုင်သွားသော အထက်တန်းကျောင်းမှ စီနီယာအစ်မတစ်ဦး ရှိပေသည်။

တုံယွီရှုကို မိတ်ဆက်ပေးမည့်သူမှာ ကျန်းဝေမင်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး စကားအနည်းငယ်ပင် မပြောရသေးခင်နှင့် သူတို့၏ မျက်ကွယ်စုံတွဲက မည်သူမည်ဝါဖြစ်သည်။ သူမ၏ နာမည်က ဘာလဲ သို့မဟုတ် သူမ၏ ရုပ်ရည်က မည်သို့ရှိသည်ကိုပင် မသိရသေးခင်မှာပင် စက်ရုံတွင် အရေးပေါ်ကိစ္စ ပေါ်လာသည်ဟုဆိုကာ ရွာသားများက ကျန်းဝေမင်ကို အစည်းအဝေးတစ်ခုအတွက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

တိုက်ဆိုင်ချင်တော့ တစ်ရက်အကြာတွင် တာဝန်ခံကျန်းနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

"ငါ့တူက လူမိုက်တချို့ရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာ ခံလိုက်ရလို့ သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးဖို့ ငါ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာပါ..."

"လာ လာ မိတ်ဆက်ပေးရစေ သူက လီလန်တဲ့..."

"လီလန် ဒီကလေးမက မြို့ကလာတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်လေးပဲ သူမနာမည်က တုံ... တုံ..."

"တုံယွီရှုပါ..."

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးက သတိပေးသည့်အနေဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် တုံယွီရှုက တကယ့်ကို လှပတဲ့ နာမည်လေးပဲ ပညာတတ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလည်း မဆန်းပါဘူး..."

တာဝန်ခံကျန်း၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကာ တုံယွီရှုသည် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေသည်။

လီလန်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ယွီရှု... ယွီရှု... စာအုပ်ထဲမှာ ရွှေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေ ရှိတယ်..."

ထိုပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေး၏ နာမည်မှာ တကယ်ပင် ယဉ်ကျေးမှုအပြည့် ရှိလှပေသည်။

"ရှင်က ရဲဘော် လီလန်လား..."

တုံယွီရှုသည် လီလန်ကို အနည်းငယ် အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင်ရှိသော လူငယ်လေးမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောကာ ပုံမှန်မျက်နှာသွင်ပြင်၊ စူးရှသော မျက်နှာကျ၊ ဂျုံရောင်အသားအရေနှင့် သွက်လက်သော လှုပ်ရှားမှုများရှိပြီး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ကြွက်သားများ အမြုတေနှင့် ယမ်းငွေ့အနံ့သင်းသင်းလေး ရနေသော သူသည် ဆီးနှင်းဖုံးတောင်တန်းများနှင့် တောရိုင်းဒေသများတွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို မကြာခဏ တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသော မုဆိုးတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သိလို့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ သိပါတယ် ရဲဘော်လီလန်က အလွန်နာမည်ကြီးပြီး လူသိများတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲလေ..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကစပြီး ရှင်ရဲ့ အမဲလိုက်တဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေအကြောင်း ရွာထဲမှာ ယွီရှုက အများကြီး ကြားခဲ့ရပါတယ်..."

တုံယွီရှုက စာပေဆန်ဆန် လေသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လီလန်သည် ရွှမ်းရွှေရွာတွင် ထောင်ချောက်ဖြင့် မိုးပျံနဂါးများကို ဖမ်းမိခြင်း သို့မဟုတ် တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်း၏ သားကို ထိုးကြိတ်ခဲ့ခြင်းတို့ကြောင့် နာမည်ကြီးနေခဲ့လေသည်။

တုံယွီရှုသည် ထိုအလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးဆိုး ရှန်းဝူကို မနှစ်မြို့ခဲ့သော်လည်း လီလန်က ရှန်းဝူကို ထိုးကြိတ်ကာ လက်မောင်းကို ကျိုးစေခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လီလန်အပေါ် သူမ၏ ကောင်းမွန်သော သဘောထားမှာ အလိုလိုပင် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁၀]

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၁

ကျန်းဝေမင်သည် ပညာရှိပီပီ ဘေးတွင်သာနေကာ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ လီလန်နှင့် တုံယွီရှုတို့ကိုသာ စကားပြောခွင့် ပြုထားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးသွားပြီးနောက်တွင် သူက ပြောလိုက်၏။

"ရဲဘော်ရှောင်တုံ လီလန်က မင်းကို ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ့် ကြင်ဖက်စုံတွဲပဲ အားတဲ့အခါ မင်းတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုသိအောင် လုပ်ထားကြပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တုံယွီရှု၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်သွားတော့သည်။

"အာ တာဝန်ခံကျန်း ဒါက ရှင်... ရှင်..."

သူမမှာ အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

လီလန်သည် တာဝန်ခံကျန်း မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော ကြင်ဖက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ တုံယွီရှုခမျာ လီလန်ကို မော်၍ပင် မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ထိုပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေးမှာ ရှက်ရွံ့နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ရဲဘော်ရှောင်တုံ ငါ့တူက အရမ်းအရည်အချင်းရှိတာ ဒီတောဝက်သားတွေ အကုန်လုံးကို ကြည့်လိုက် သူချည်းပဲ အမဲလိုက်လာခဲ့တာ..."

"ဒီနေ့ သူက တောဝက်တစ်ကောင်နဲ့ ဆားဖောင်ဇီ တစ်ကောင်ကိုတောင် ပစ်ချနိုင်ခဲ့သေးတယ်..."

ကျန်းဝေမင်သည် သားကောင်များ တင်ဆောင်ထားသော စွတ်ဖားလှည်း သုံးစီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ တုံယွီရှုအား အချက်ပြလိုက်သည်။

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် သားကောင်များ အလွန်များပြားလှပေသည်။

"ရဲဘော်လီလန် ရှင်က တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်ကြီးကိုတောင် အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့တယ်..."

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀]

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် +၅၀]

"ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားတာပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေမင်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နှိမ့်ချမနေပါနဲ့ကွာ တောဝက်တောင်ကြောကို မင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်တာလေ ပြီးတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် ကျင်းနှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိတဲ့ အမွှေးဝါတောဝက်ကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ဆားဖောင်ဇီတစ်ကောင်ကို ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရှန်းတောင် သူ့ငယ်ဘဝက မင်းလောက် မတော်ခဲ့ဘူး..."

လီလန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးသာနေလိုက်သည်။ ဦးလေးဝေမင်သည် ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေး တုံယွီရှုက သူ့ကို အထင်ကြီးလေးစားစေရန်အတွက် ချီးမွမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနေလေသည်။

"ဒါနဲ့ ရဲဘော်ရှောင်တုံ လီလန်ဆီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."

"အိုး ကျွန်မ မေ့တော့မလို့..."

တုံယွီရှုက နောက်ကျမှ သတိရကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ပြတ်လပ်နေပြီး ကျွန်မရဲ့ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က သွေးအားနည်းရောဂါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားနေရလို့ တစ်လအတွင်းမှာတင် ‌ပေါင်ပေါင်းများစွာ ပိန်ကျသွားခဲ့ပါတယ် ရဲဘော် လီလန်က တောကြက်တစ်ကောင် ဖမ်းမိထားတယ်လို့ ကြားလို့ သူ့ဆီကနေ ဝယ်ချင်လို့ပါ..."

သစ်ကြားမှိုနှင့် အေးခဲမှိုတို့ ထည့်သွင်းချက်ပြုတ်ထားသော တောကြက်စွပ်ပြုတ်မှာ အရသာရှိရုံသာမက သွေးနှင့် ခွန်အားများကိုလည်း ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးစေပေသည်။

အကယ်၍ ဂျင်ဆင်း၊ သမင်ဂျိုနှင့် တရုတ်ဆေးမြစ်တို့ကဲ့သို့သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးဖက်ဝင် အပင်အချို့ကိုသာ ထည့်သွင်းလိုက်ပါက ၎င်းသည် ကြီးမားသော အားဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်လာပြီး သွေးအားနည်းရောဂါ ပြင်းထန်သူများအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိလှပေသည်။

တုံယွီရှုက ဤသို့တောင်းဆိုလာချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အောက်သို့ချထားကာ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အလွန်ပင် ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်။

"တောကြက်လား…အာ…ကျွန်တော့်အိမ်မှာ မိုးပျံနဂါးတစ်ကောင် ရှိနေတယ် ခဏနေရင် ကျွန်တော် ယူလာပေးပါ့မယ်..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တုံယွီရှုမှာ အံ့ဩခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်းတို့ဖြင့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ လီလန်က ဤမျှလွယ်ကူစွာ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ယခုအခါ ကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံထားရသော ထိုမြို့သူလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် သတ္တိမွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ ရှင့်ကိုပေးဖို့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိလို့ပါ..."

လီလန်က ခေါင်းခါ၍ အဆင်ပြေကြောင်း ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ရပ်နေသော အလွန်လှပလှသည့် ပညာတတ်လူငယ် အမျိုးသမီးလေးသည် ကြာရိုးလေးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနူးညံ့နေသော သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်၏။

"ရှင်သာ စိတ်မကွယ်ဘူးဆိုရင် ဒါလေးနဲ့ ကျွန်မ လဲလှယ်ပေးနိုင်မလား..."