အခန်း ၆၀

အခန်း (၆၀) အငတ်ဘေးကာလတွင် အမဲလိုက်ရခြင်းက မည်မျှမိုက်သနည်း၊ တစ်ရက်လျှင် ဆယ်ယွမ်တန် တစ်ရွက် ရနိုင်ပေသည်

"ကောင်းပြီ... ရှင့်ညီမကို စာသင်ပေးဖို့ ကျွန်မ ကတိပေးပါတယ်..."

တုံယွီရှုသည် လီလန်၏ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ တောက်ပနေလေသည်။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းခြေရင်းရှိ ရွာငယ်လေးတစ်ရွာတွင် ဤမျှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အတော်လေး အံ့သြသွားလေသည်။

တုံယွီရှု၏ စိတ်ထဲတွင် အရှေ့မြောက်ပြည်နယ်သုံးခုနှင့် အထူးသဖြင့် ရှင်းအန်းလင်တောင်တန်းငယ်နှင့် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းအနီးရှိ တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးများမှာ ရိုင်းစိုင်းပြီး မယဉ်ကျေးသေးသော နေရာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ရှုခင်းမှာ ရေခဲနှင့် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကျယ်ပြောလှသည့် နေရာကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျောဘက်တွင် တောင်တန်းကြီးများရှိပြီး လက်ထဲတွင် အမဲလိုက်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဤတောရိုင်းမြေတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြသော မုဆိုးများသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ကြရလေသည်။

ထိုအရာက မဆင်မခြင်လုပ်တတ်ခြင်း၊ စာမတတ်ခြင်းနှင့် ရိုင်းစိုင်းခြင်းတို့၏ အဓိပ္ပါယ်တူစကားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် ရွှမ်းရွှေရွာတစ်ရွာတည်းတွင်ပင် မိမိတို့၏ အမည်ကို ကိုယ်တိုင်ရေးနိုင်သော မုဆိုးဆိုသည်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

တုံယွီရှုသည် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ အမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလုပ်မှတ်များရရှိရန်အတွက် ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ရှိ ရွာသားများနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရ၏။ ပြီးခဲ့သော ခြောက်လတာကာလအတွင်း ရွာသားများမှာ အလွန်ခေတ်နောက်ကျပြီး ရိုင်းစိုင်းမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

စာမတတ်သည့်အတွက် လူတစ်ဦး၏ သိမြင်နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ခံထားရပြီး နေ့စဉ်ဘဝဆိုသည်မှာလည်း အသေးအဖွဲကိစ္စများ၊ မိသားစု အချင်းများမှုများနှင့် အစကတည်းက မြင်တွေ့နေရသည့် အရာများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားတော့သည်။

အကယ်၍ သူတို့ကို ကျောင်းသားဘဝအကြောင်း၊ စာပေအကြောင်း သို့မဟုတ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲများအကြောင်း ပြောပြမည်ဆိုပါက သူတို့က သရော်ကာ ပြောကြမည်ဖြစ်သည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်က စာတွေအများကြီးသင်တော့ရော ဘာလုပ်ဖို့လဲ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ယောက်ျားယူ၊ ကလေးမွေးပြီး လင်နဲ့ယောက္ခမတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာပဲလေ..."

ထိုစကားကို ကြားရတိုင်း တုံယွီရှု ခေါင်းခါမိလေသည်။

ထိုအခါမှသာ စာအုပ်ထဲတွင် ပါရှိသော လူသားတို့သည် မိမိတို့၏ အသိပညာထက်ကျော်လွန်သော အရာများကို မသိနိုင်ပေဆိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ကို သူမ နားလည်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။ အကြောင်းမူကား ရွှမ်းရွှေကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ရှိ အမျိုးသမီးအများစုမှာ ဤတောတောင်ထဲတွင်သာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားကြရမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်အခါမှ ထွက်ခွာနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ ဤကဲ့သို့သာ ထာဝရ နေထိုင်သွားရန် ကံပါလာကြသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လီလန်က သူ၏ညီမလေး တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စာသင်ပေးနိုင်မလားဟု သူမအား အမှန်တကယ်ပင် မေးမြန်းလာခဲ့လေသည်။

တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာမည် ဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံးမှာ တုံယွီရှု၏ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ၃၀၀…]

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ၃၀၀…]

"ဟင်..."

လီလန်သည် တုံယွီရှုကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဤအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်လေးက သူ့အတွက် နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ခြောက်ရာကို ပေးစွမ်းခဲ့လေသည်။

လီလန်၏ လက်ရှိအမှတ်များမှာ တစ်ထောင်ပြည့်ရန် အမှတ်အနည်းငယ်ခန့်သာ လိုတော့သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရဲဘော်တုံယွီရှု..."

လီလန်သည် နွေးထွေးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ယွီ... ယွီရှုလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

တုံယွီရှုက ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းဝေမင်မှာမူ ဇနီးသည်လေးတစ်ဦးနှင့်တူသော တုံယွီရှု၏ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားတော့သည်။

ဤပညာတတ်လူငယ်လေးက ငါ့တူကို သဘောကျနေတာပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်တော့ ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်။

ကျန်းဝေမင်က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် တုံယွီရှု၏ နောက်ခံကို စုံစမ်းခဲ့ဖူး၏။

သူမကို ယန်ကျင်းမြို့တွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံတစ်ခု၏ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိခင်မှာ ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှ သားဖွားမီးယပ်အထူးကုဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံးမှာ အရာရှိများဖြစ်ကြသဖြင့် ပုံမှန် အဆင့်မြင့်အရာရှိ မိသားစုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ လီလန်သာ တုံယွီရှုနှင့် ရေစက်ဆုံခဲ့လျှင် နဂါးတံခါးကို ကျော်ဖြတ်သွားသော ငါးကြင်းတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ဖီးနစ်ငှက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော စာကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း လူတစ်ယောက် အလင်းရောင်ရရှိသွားလျှင် သူ၏ ကြက်များနှင့် ခွေးများပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း ခံရသည် ဆိုသကဲ့သို့ပင်။

လီလန် ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိလာပါက ပွဲစားဖြစ်သူ သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သို့လျှင် အကျိုးအမြတ်မရဘဲ နေမည်နည်း။

ကျန်းဝေမင်သည် တွေးလေတွေးလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာလေဖြစ်ကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လွန်စွာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ဦးလေးဝေမင်... ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

ကျန်းဝေမင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် လီလန်က သူ့ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက် စကားပြောကြလေ... ငါ အဘိုးကျောက်ဆီသွားပြီး ပစ္စည်းဝယ်ယူရေးကိစ္စ သွားပြောလိုက်ဦးမယ်..."

ကျန်းဝေမင်က ရယ်မော၍ စကားလွှဲလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လီလန်သည် တုံယွီရှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျူရှင်ခအနေနဲ့ တစ်လကို အသားနှစ်ကျင်း ပေးပါ့မယ်... ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ရွာတွင် အငတ်ဘေးကြုံတွေ့နေရပြီး နေရာအနှံ့အပြားတွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည်။ မိသားစုများမှာ ငတ်မွတ်နေကြပြီး တောရိုင်းဟင်းရွက်များကိုသာ စားကာ သစ်ခေါက်များကိုသာ ကိုက်ဝါးနေကြရလေသည်။ အသားနှစ်ကျင်းဆိုသည်မှာ တစ်လစာ ကျူရှင်ခနှင့် တန်ပေသည်။

တုံယွီရှုသည် အစပိုင်းတွင် လီလန်၏ ညီမကို အခမဲ့ စာသင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း အသားမစားရသည်မှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

တုံယွီရှု တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလန်သည် ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရဲဘော်ပညာတတ်လူငယ်... ကျန်းမာရေးဆိုတာ တော်လှန်ရေးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ... ကောင်းကောင်းစားရမှ ကျွန်တော့်ညီမကို စာသင်ပေးဖို့ ခွန်အားရှိမှာပေါ့..."

"ခင်ဗျားရော အဲ့လိုမထင်ဘူးလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်... ရဲဘော်လီလန်... ရှင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

"သဘောတူလိုက်ပြီ..."

တုံယွီရှုက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ၁၀၀…]

[ဒင်... တုံယွီရှု၏ နှစ်သက်ခြင်းအမှတ် ၁၀၀…]

အမှတ်များ တစ်ထောင်ကို ကျော်လွန်သွားလေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် လျူဇီသည်လည်း မိုးပျံနဂါးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လီလန်သည် တောဝက်သား ငါးကျင်းကို လှီးဖြတ်ကာ တုံယွီရှုထံသို့ မိုးပျံနဂါးနှင့်အတူ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

တုံယွီရှုသည် အသားကို ယူ၍ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် သူမ၏ ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ပညာတတ်လူငယ်ရုံးသို့ ပြန်ရန် တောကြက်ကို ယူဆောင်ကာ အိမ်ဝိုင်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီလန်သည် တုံယွီရှု အိမ်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ကြည့်နေတုန်းပဲလား... လူတောင် သွားပြီကို..."

သို့သော် သူ၏ အနောက်ဘက်မှ ကျန်းဝေမင်၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီလန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းဝေမင်နှင့် အဘိုးကျောက်တို့သည် သူ့ကို အဓိပ္ပါယ်ပါပါ ပြုံး၍ ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကတော့..."

ထိုအပြုံးနှစ်ခုက... တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ။

"ရှောင်လန်... ဒီအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်လေးက ဘယ်လိုနေလဲ..."

ကျန်းဝေမင်က မေးလိုက်သည်။

"အရမ်းကြိုက်နေတာပေါ့... အမျိုးသမီး ရဲဘော်လေးနောက်ကို လိုက်သွားတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို မင်း မမြင်လိုက်ဘူးလား... သူက သူမဆီကို တွယ်ကပ်နေချင်တဲ့ပုံစံပဲ..."

အဘိုးကျောက်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

လီလန်...

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ပတော့လေ.. ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်ကို အမဲလိုက်သွားတာ သားကောင်တွေ အများကြီးရခဲ့လို့ ကျွန်တော် အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ..."

လီလန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုအဘိုးကြီးနှစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တည်ကြည်မှု မရှိကြပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝေမင်သည် လီလန်အား နောက်ပြောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တုံယွီရှုနှင့် ပိုမိုရင်းနှီးအောင် နေရန်သာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသမီး ပညာတတ်လူငယ်လေးမှာ လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားလည်း ပြေပြစ်ကာ အသိဉာဏ်လည်းရှိသဖြင့် သူမကို ရအောင် ယူသင့်ကြောင်း သူက ဆိုလေသည်။

လီလန်ကမူ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်သာ ပြန်ဖြေနိုင်တော့သည်။

"သိပါတယ်... သိပါတယ်..."

"ဒီတောဝက်သား ဘယ်နှစ်ကျင်းလောက်ကို ငါ့ဆီ ရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ..."

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အရေးကြီးကိစ္စများကို စတင်ဆွေးနွေးလာကြသည်။

"တစ်ဝက်လောက်ပေါ့..."

လီလန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တောဝက်သား ကျင်း ရှစ်ဆယ်ရှိပြီး တစ်ဝက်ဆိုလျှင် ကျင်း လေးဆယ်ဖြစ်သည်။

ကျင်းခြောက်ဆယ်ရှိသော ဆားဖောင်ဇီအတွက်မူ ပြီးခဲ့သည့် အရောင်းအဝယ်မှ အကြွေးများကို ဆပ်ရန် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် စာရင်းရှင်းပြီးဖြစ်သည်ဟု ယူဆရလေသည်။

"ဒါဆိုရင် တစ်ဝက်ယူမယ်လေ... တောဝက်သား ကျင်းလေးဆယ်နဲ့ ဦးလေးကျောက်ရဲ့ ကျင်းခြောက်ဆယ်ဆိုတော့ စုစုပေါင်း ကျင်းတစ်ရာပေါ့..."

ကျန်းဝေမင်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကျောက်ထျဲ့ကျွင်းနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး လျူဇီတွင်ရှိသော တောဝက်သား ကျင်း ရှစ်ဆယ်ထဲမှ ကျင်းခြောက်ဆယ်ကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လီလန်တွင် ကျင်းရှစ်ဆယ်ရှိပြီး သူက ကျင်းလေးဆယ် ဝယ်ယူမည်ဖြစ်သည်။

အလေးချိန်မှာ စုစုပေါင်း ကျင်းတစ်ရာ ရှိလေသည်။

"အခုလောလောဆယ် မြို့မှာ ဝက်သားတစ်ကျင်းကို ပြားခြောက်ဆယ် ရှိပြီး တောဝက်သားကတော့ တစ်ကျင်းကို ပြားနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ် ရှိတယ်... တောဝက်သားက မာပြီး အိမ်မွေးဝက်သားလောက် အရသာမရှိပေမယ့် စက်ရုံမှာ အသားပြတ်လပ်နေတာလေ... ဒီလအတွက် ငါ့ရဲ့ ဝယ်ယူခွင့်ခွဲတမ်းထဲမှာ ကျင်းရာဂဏန်းလောက် ကျန်သေးတာမို့ မင်းတို့ဆီက ကျင်းတစ်ရာစာ ဖယ်ထားပေးမယ်..."

"အမြင့်ဆုံးစျေးဖြစ်တဲ့ တစ်ကျင်းကို ပြားသုံးဆယ်နဲ့ဆိုရင် ကျင်းတစ်ရာအတွက် မင်းကို ယွမ်သုံးဆယ် ပေးမယ်..."

"မင်းတို့ဘာသာမင်းတို့ ပိုက်ဆံခွဲယူလိုက်ကြ..."

ကျန်းဝေမင်သည် ဝက်သားစျေးကွက် အခြေအနေကို လီလန်အား ရှင်းပြပြီးနောက် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်သုံးဆယ်ကို ရေတွက်ကာ လီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

တောဝက်သား ကျင်းခြောက်ဆယ်ကို တစ်ကျင်းလျှင် ပြားသုံးဆယ်နှုန်းဖြင့် လျူဇီက ယွမ်တစ်ဆယ့်ရှစ်ယွမ် ရရှိလေသည်။

တောဝက်သား ကျင်းလေးဆယ်ကို တစ်ကျင်းလျှင် ပြားသုံးဆယ်နှုန်းဖြင့် လီလန်က ဆယ့်နှစ်ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။

လီလန်သည် တောင်ပေါ်သို့ တစ်ခေါက်သွားရုံဖြင့် တစ်ရက်လျှင် ဆယ်ယွမ်တန် တစ်ရွက်ကို ရှာဖွေနိုင်လေသည်။