အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်း၌ အရာအားလုံးက တန်းတူညီမျှဖြစ်သည်

ကြီးမားလှသော လူသားဧကရာဇ်အလံကြီးမှာ ခရမ်းရောင်နှင့် အနက်ရောင်များ ရောယှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

သူတို့တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးခံရသော ပါရမီရှင်များဖြစ်ကြပြီး သဘာဝကျကျ အန္တရာယ်ကို အထူးခံစားသိရှိနိုင်စွမ်း ရှိကြရာ မည်သူကမျှ ပထမဆုံး စတင်မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

မည်သူကမျှ ရှေ့မထွက်ရဲကြသည်ကို မြင်ချိန်၌ ချန်ရီက တိုးတိတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ! စောစောကကျတော့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေပြီး အခုကျတော့ ချင်လော့ကို ပြန်မတိုက်ရဲကြတော့ဘူးလား... လှုပ်ရှားတဲ့သူတိုင်းက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ!"

တစ်ယောက်ယောက်က ရှေ့ထွက် တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မည်သူမျှ မထွက်လာပါက သူက တာဝန်ယူရပေလိမ့်မည်။

‘ဘန်း!’

ချန်ရီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး ချင်လော့ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ချင်လော့... မင်းက ငါတို့ တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူမဟုတ်ဘဲနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို လုယူရဲတယ်ပေါ့... ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးစမ်း... မဟုတ်ရင် ငါတို့ဝိုင်းတိုက်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့”

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ... ဒီနေရာက လူတွေ အကုန်လုံးကို မင်း တစ်ယောက်တည်း တားဆီးနိုင်မယ်လို့များ တကယ် ထင်နေတာလား”

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူမဟုတ်ရမှာလဲ”

ချင်လော့က ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

"တကယ်လို့ ငါသာ မဟုတ်ခဲ့ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကို အဖိတ်ခံရမှာလဲ... တကယ်လို့ ငါက တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေက လူမဟုတ်ဘူးလို့ မင်းတို့ ထင်နေရင် ဖိတ်ခေါ်တဲ့သူက တခြားရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ ကြံရာပါတွေကို အရင် သတ်ပေးကြပါဦး”

လင်းဟောက်ဆိုသည့် နာမည်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက မည်သူ့ကို ဆိုလိုနေကြောင်း သိရှိကြပြီး အကြည့်များက လင်းဟောက်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ့ကို ဆူးခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေရသည့်အလား ခံစားသွားစေခဲ့သည်။

ရှန်ချင်းယန်ကပင် သူ့ကို အကြပ်အတည်းမှ ကယ်တင်ပေးခဲ့ရသည်။

"ချင်လော့... မင်းကို ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲ ဝင်ခွင့်ပေးဖို့က ငါ့ရဲ့ အကြံအစည်ပဲ... မင်းလက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေအတွက် လက်စားချေဖို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲမှာ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ချင်လို့ပဲ”

လင်းဟောက်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ရှန်ချင်းယန်ကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ချင်းယန်က သူ့အပေါ် အမြင်ကောင်းရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိ၏။

မဟုတ်လျှင် သူမက အပြစ်များကို သူမအပေါ် တင်ယူမည် မဟုတ်ချေ။

"ဟဲဟဲ... မင်းကို မင်း မြင့်မြတ်အောင် လျှောက်ပြောနေတာပဲ... မင်းရဲ့ ချစ်သူလေး လင်းရွှမ်အတွက် လက်စားချေချင်နေတာ မဟုတ်လား”

"သူ့အတွက် လက်စားချေဖို့ အိမ်ထဲကို ဝံပုလွေ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပဲ... ခရမ်းရောင်ကောင်းကင် သူတော်စင်သားတော် နဲ့ မြူခိုးသူတော်စင်သားတော် တို့ သေဆုံးသွားခဲ့တာတွေ... ကျစ်…ကျစ်... သူတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေကို မင်းတို့ မှတ်ထားသင့်တယ်နော်”

စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ရှန်ချင်းယန်အတွက် အမုန်းတရားများကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားမှာ ရှန်ချင်းယန်ကို သဘောကျကြပြီး သူမ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို အလွန် စိတ်ဝင်စားကာ သူမကို ပိုင်ဆိုင်ချင်နေကြသည်။

သို့သော် လက်ရှိအခြေအနေ၏ နောက်ကွယ်မှ တကယ့်တရားခံမှာ ရှန်ချင်းယန် ဖြစ်ကြောင်းပြောနေသော သူတို့၏ အသိတရားကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်ချင်းယန်က ချက်ချင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုတို့... ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် အားလုံးကို ငါ ဖြေရှင်းချက်ပေးပါ့မယ်... ချင်လော့က ဒီနေရာမှာ အချိန်မဆွဲစေနဲ့”

"ဖြေရှင်းချက်ပေးမယ်... ဘယ်လို ဖြေရှင်းချက်ပေးမှာလဲ... ဒီမှာ ယောက်ျားတွေ အများကြီးပဲ... တန်းစီရမယ့် အချိန်က ဘယ်လောက်တောင် ကြာမလဲ မသိဘူး”

ချင်လော့က အရှက်ခွဲရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။

ရှန်ချင်းယန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ နံပါတ်တစ် ဖိနပ်ရက်သူအနေဖြင့် လင်းဟောက်က ထပ်မံမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တက်ကာ ချင်လော့ကို ပြစ်တင်ဟောက်ဟမ်းလိုက်၏။

"ချင်လော့... မင်းရဲ့ ပါးစပ်က ညစ်ညမ်းတဲ့ စကားတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲ... မင်းက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ”

"ဒီနေ့ မင်းကို သေချာပေါက် သင်ခန်းစာပေးရမယ်”

‘ကျိုးထျန်းကြယ်တာရာအစီအရင်!’

‘ဝုန်း!’

ကြယ်တာရာပုံရိပ်ယောင်များ သူ၏ ပတ်လည်တွင် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ အငွေ့အသက်များက တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာကာ ရှန်ချင်းယန်အတွက် သူ၏ အစွမ်းအစအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ချင်လော့ကို ပထမဆုံး သတ်မည့်သူ ဖြစ်လာရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်။

"စိတ်မရှည်တော့ဘူး... ကြည့်စမ်း... မင်း စိတ်မရှည်တော့ဘူး... ဖိနပ်ရက်တဲ့ကောင်က ဖိနပ်ရက်တဲ့ကောင်ပါပဲ... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... မင်းက တစ်သက်လုံး ရှန်ချင်းယန်ကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး... တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို အညံ့ခံမယ်ဆိုရင် ရှန်ချင်းယန်ကို မင်းရဲ့ ကျွန်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်”

"သေချာ စဉ်းစားနော်... မင်း ရွေးချယ်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး သိပ်မများဘူး”

ချင်လော့က အချိန်ဆွဲနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား ထိုချီလင်ရုပ်တုက နိုးထလာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် သူ စောစောက ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော သရုပ်တစ်သောင်းနတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်းအကျဉ်းထောင်နှင့် ယခင် ဓားအကျဉ်းထောင်တို့မှာ လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ အတွင်းဘက်တွင် ဖိနှိပ်စရာ အတော်များများ ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားက မလုံလောက်သေးချေ။

"ချီလင်ရုပ်တုက ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး... အထဲက စွမ်းအားတစ်ခုက အပြင်ကို ထိုးဖောက်ထွက်လာတော့မယ်”

ရှီးဟွမ်၏ အသံက ချင်လော့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"အတွင်းမှာဖြစ်ဖြစ် အပြင်မှာဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီအရာက ငါ့ဟာပဲ”

"အခု အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားလိုက်... အဲ့ဒီ အကောင်သေးလေးတွေ ရောက်လာတော့မယ်”

ချင်လော့ စကားဆုံးသည်နှင့် ထိုလူများက တကယ်ပင် စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

"စကားပြောနေတာက အလကားပဲ... အတူတူ တိုက်ပြီး ချင်လော့ကို နှိမ်နင်းကြရအောင်!”

ချန်ရီက တစ်လှမ်း တက်လိုက်ပြီး ချီလင်ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်းကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သည်။

"လာလေ…"

ချင်လော့က လှောင်ပြောင်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်ကို ကွေးယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အမှောင်ထုဖုံးလွှမ်းနေသော လူသားဧကရာဇ်အလံကြီးသည် လူသားစားသားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဧရာမ ပါးစပ်ကြီးကို ဟထားပြီး သူတို့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

‘ရွှမ်ထျန်းတံဆိပ်!’

ချန်ရီက အော်ဟစ်လိုက်ရာ ဧရာမ တံဆိပ်ကြီး ထပ်မံပေါ်လာပြီး လင်းဟောက်၏ ကျိုးထျန်းကြယ်တာရာအစီအရင်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ချင်လော့ထံသို့ အတူတကွ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

တာဝန်ယူမည့်သူ ရှိနေသဖြင့် အခြားသူများကလည်း သဘာဝကျကျ နောက်ကျ မခံလိုကြချေ။

‘မြင့်မြတ်နဂါးလက်သီး!’

‘တောင်ထွတ်ငါးပါးတောင်စောင့်လက်ဝါး!’

‘နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ကောင်းကင်ခွဲဓားခုတ်ချက်!’

‘အေးစက်လမင်းသောင်းချီချိတ်ပိတ်ခြင်း!’

ပါရမီရှင် အများအပြား၏ တိုက်ကွက်များက လူတိုင်း၏ မျက်စိကို ကျိန်းသွားစေသည်။

ချန်ရီတို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွားကြသည်။

အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ချန်ရီသည် သူ၏ထံသို့ ကြီးမားသော အန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်လာကြောင်း ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး! ဒီနေရာမှာ နေလို့မရဘူး!”

ချန်ရီက အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ချီလင်ကောင်းကင်နင်းခြေလှမ်းကို ထပ်မံအသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်လော့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်လေ၏။

‘ဝုန်း!’

အနက်ရောင် အတားအဆီးတစ်ခုက သူ၏ ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ချီလင်လက်မောင်း... ဖွင့်ပေးစမ်း!”

ချန်ရီက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချီလင်လက်မောင်းဖြင့် လေဟာနယ်နယ်မြေကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

‘ဘန်း! ဘန်း! ဘန်း!’

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ချန်ရီက နောက်ဆုံးတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ချန်ရီ၏ နောက်တွင် လင်းဟောက် ရှိနေပြီး သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အလွန် လျင်မြန်လှပေသည်။

သူက လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းသို့ ခြေတစ်ဖက်ချလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ လက်ထဲရှိ မဟာအစီအရင်ကို ပစ်ပေါက်ကာ သူ့ဘာသာ နောက်ဆုတ်သွားခဲ့သည်။

အခြားသူများမှာမူ ထိုနှစ်ဦးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက်၊ ငါးယောက်၊ ခုနစ်ယောက်…

လူခုနစ်ယောက်လုံး လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

‘ဝုန်း! ဝုန်း!’

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးက လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်အတော်များများမှာ ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှသာ ချန်ရီနှင့် လင်းဟောက်တို့ နှစ်ယောက် ရှောင်တိမ်းသွားကြောင်း သူတို့ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားကြ၏။

"ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ"

"ဒါက ဘယ်လို နတ်ဆိုးဆန်တဲ့ နေရာမျိုးလဲ"

ချင်လော့၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲဟဲ"

"လူသားဧကရာဇ်အလံကနေ ကြိုဆိုပါတယ်”

"ဒီနေ့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး'

"ဒီမှာ အတူတူနေပြီး တစ်သက်လုံး ညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်သွားကြတာပေါ့”

"ဟဲဟဲဟဲ"

"နေခဲ့ပါ"

"နေခဲ့ပါ"

"ငါ အရမ်း အထီးကျန်နေတာ... ငါ အရမ်း ဟလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်”

အေးစက်သော အသံများ သူတို့၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သေဆုံးသွားသည့် ဝိညာဉ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘သူတော်စင်အဆင့်... ပြီးတော့ အရမ်းစွမ်းအားကြီးတဲ့ သူတော်စင်အဆင့်တွေပဲ’

သူတို့ထက် ပိုသန်မာရုံသာမက သူတို့၏ အရေအတွက်ကလည်း ပို၍ များပြားနေသေးသည်။

‘ဒီလိုပုံစံနဲ့ ငါတို့ ဘယ်လိုတိုက်ရမလဲ... ငါ သူတို့ကို မတိုက်နိုင်ဘူး'

"အား! ချင်လော့! မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး! ငါက ကောင်းကင်မြင့်မြတ်နယ်မြေရဲ့ သူတော်စင်သားတော်ကွ!"

"လူသားဧကရာဇ်အလံအတွင်းမှာ အရာအားလုံးက တန်းတူညီမျှပဲ”

ချင်လော့က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အား! ချန်ရီ! မင်း ငါ့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာပဲ”

ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ မည်မျှပင် နည်းလမ်းများ အသုံးပြုစေကာမူ ဖိနှိပ်ခံရမည့် ရလဒ်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချီလင်ရုပ်တုသည် နောက်ဆုံး၌ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

‘ဝုန်း!’

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ချီလင်ရုပ်တုမှ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မျက်လုံးများ သွေးရဲရဲနီလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”

ရှီးဟွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"တစ်ဝက်ကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားလို့ ရမယ်”

ရှီးဟွမ်သည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံကို အသုံးပြုကာ ချီလင်ရုပ်တု၏ ထက်ဝက်ကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော အနီရောင် သွေးစက်များက ချင်လော့၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့သည်။

‘တစ်စက်၊ နှစ်စက်၊ သုံးစက်…ငါတော့

ချမ်းသာပြီ’

ချင်လော့သည် သူ၏ အကြိမ်ကိုးဆယ်ရွှေခန္ဓာကျင့်စဉ် တတိယမြောက်အဆင့် ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

‘ဝုန်း!’

ကျန်ရှိနေသော ချီလင်ရုပ်တုသည် ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု အငွေ့အသက်များဖြင့် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

မမြင်နိုင်သော ပဲ့တင်ထပ်မှုတစ်ခုက အပြင်ဘက်ရှိ ချန်ရီထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ချီလင်ရုပ်တုထံမှ တိုက်ခိုက်မှုကို ဖမ်းယူလိုက်ကာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားတော့၏။

"ချင်လော့... ဒီနေ့ ရန်ငြိုးကို ငါ ချန်ရီ မှတ်ထားမယ်... နောက်ကျရင် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်”

သူ၏ အတွေး ပေါ်လာသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားအငွေ့အသက်ကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ချန်ရီ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေရှိရင် ငါ့ကို ဝေစုလေး ပေးပါလား"