အခန်း ၁၅၁

အခန်း(၁၅၁) စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို၏ နျူကလီးယား စီမံခန့်ခွဲမှု အစီအစဉ်များ

ထိုအချိန်၌ ကျန်းချန်မြို့ စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရို အထပ်ဆုံးရှိ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

လေထုထဲတွင် ဆေးလိပ်ငွေ့များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိနှိပ်ထားသော လေထုက ရေညှစ်ချလိုက်၍ ရနိုင်မယောင်ပင် အုံ့မှိုင်းနေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဩဇာတိက္ကမကြီးမားလှသော ညွှန်ကြားရေးမှူးများနှင့် ရာဇဝတ်မှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ကပ္ပတိန်များသည် ယခုအခါတွင်မူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံနေရသော ကျောင်းသားငယ်လေးများအလား ခေါင်းငုံ့ကာ မတ်မတ်ထိုင်နေကြ၏။

အစည်းအဝေးစားပွဲ၏ အစွန်ဘက်ရှိ အယ်လ်စီဒီ ဖန်သားပြင်ကြီးပေါ်တွင်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ဖွင့်ပြထားသည်။

အနာဂတ်ဆန်ဆန် အမည်းရောင် စူပါကားတစ်စီးသည် သေနတ်ပြောင်းဝမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော အမြောက်ဆန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျိုးကျနေသော မြစ်ကူးတံတားပေါ်မှ ရူပဗေဒနိယာမများကို ဆန့်ကျင်လျက် တစ်ဖက်သို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားသွားခဲ့၏။

စူပါကား လေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသော အခိုက်အတန့်တွင် ဗီဒီယိုအား ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အကြမ်းဖက်မှု အလှတရားနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော ထိုရပ်တန့်နေသည့် ပုံရိပ်သည် ထိုနေရာရှိ ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီးများ၏ ရင်ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားစေသည်။

“အဟမ်း... “

ပြန်ကြားရေးဌာန တာဝန်ခံ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ စကားဆိုလိုက်၏။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး ရဲဘော်ချူးရှန့်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေး အစီရင်ခံစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားလုံးအသုံးအနှုန်းတွေကို ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား…”

သူ၏ ရှေ့တွင် ပုံနှိပ်ထားသော အစီရင်ခံစာ မူကြမ်းကို ပုတ်လိုက်သော သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်။

ထိပ်ဆုံးရှိ စာလုံးအမည်းကြီးများက အထူးပင် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းနေ၏။ စစ်ဆင်ရေး အဆင့်ဆင့် ယာဉ်တစ်စီးကို မောင်းနှင်ကာ ကျိုးကျနေသော တံတားကို ခုန်ကျော်ပြီး ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ အမြန်မော်တော်ဘုတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့သည်... ဟု ရေးသားထားသည်။

၎င်းသည် တိုတိုနှင့် လိုရင်းကို ရေးသားထားသော စတိုင်ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤအကြောင်းအရာက အလွန်အမင်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ တိုက်ရိုက် တင်ပြလိုက်ပါက အထက်လူကြီးများအနေဖြင့် ကျန်းချန် ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုတစ်ခုလုံး ရူးသွပ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်သွားနိုင်ပေသည်။

စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးတာဝန်ခံ အခြား ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတစ်ဦးက မျက်နှာပျက်လျက် အသံသြသြဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဆွေးနွေးမယ် ဟုတ်လား ဒါက စကားလုံးအသုံးအနှုန်း ပြဿနာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး…”

သူက အစီရင်ခံစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘိုင်းခနဲ အသံမြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဒါက မူဝါဒပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာပဲ စည်းလုံးမှုမရှိဘူး စည်းကမ်းမရှိဘူး တစ်ကိုယ်တော်သူရဲကောင်းဝါဒ ဆန်လွန်းတယ် ယူရိုသန်းဆယ်ချီ တန်ကြေးရှိတဲ့ သက်သေခံပစ္စည်းကို တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက်အနေနဲ့ သုံးတယ်တဲ့လား ဒါသာ သတင်းထွက်သွားရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေ သက်ရောက်လာမလဲ…”

“ဒီကိစ္စကို တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်တော် အကြံပြုတယ် ချူးရှန့် ကိုယ်တိုင်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ပညာပေးခံရဖို့ လိုသလို သူရဲ့လုပ်ရပ်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်နိုင်ဖို့ ရှေ့တန်းတာဝန်ကနေ ယာယီ ဖယ်ရှားထားသင့်တယ်…”

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုက အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

လူအများအပြားက သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

ချူးရှန့်သည် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး အမှုများကို ဖော်ထုတ်နိုင်သော်လည်း သူက ပြဿနာရှာတတ်သူ တစ်ဦးလည်းဖြစ်နေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူက ကျိုးနေသော တံတားကို ခုန်ကျော်ခဲ့ရာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်နည်း။ သူခိုးဖမ်းရန် တိုက်လေယာဉ် မောင်းလာမည်လား။

စည်းကမ်းနှင့် ဥပဒေများကို အလေးထားသော စနစ်တစ်ခုအတွင်း ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မရသော အရာများသည် အလွန် သိသာထင်ရှားလွန်းလှသည်။

ထိပ်ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော ကျိုးကျန်ကော်သည် တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲကို အသာအယာ ပုတ်နေ၏။

ထို့နောက် သူက ပုတ်နေခြင်းကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူက မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်လုံးများသည် ယခုအခါ သားကောင်ကို ခုန်အုပ်တော့မည့် ကျားတစ်ကောင်အလား ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အလင်းရောင်များ တောက်ပနေ၏။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းရန် အကြံပြုခဲ့သော ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားတော့သည်။

“အဘိုးကြီးမာ…”

ကျိုးကျန်ကော်၏ အသံက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။

“ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်…”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့က တကယ့်တိုက်ပွဲမှာ သွေးမမြင်ရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ…”

ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမာသည် အံ့သြသွားပြီး ပြောလိုက်၏။

“ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး အဲဒါ ဘာသဘောလဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှစ်စဉ်လေ့ကျင့်ခန်းတွေနဲ့ ပြိုင်ပွဲတွေက ပြည်နယ်အတွင်းမှာ အမြဲတမ်း ထိပ်တန်းစာရင်းဝင်နေတာပဲလေ…”

“လေ့ကျင့်ခန်း ဟုတ်လား သိုင်းပြိုင်ပွဲ ဟုတ်လား…”

ကျိုးကျန်ကော်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ ရယ်သံတွင် အေးစက်သော လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“ပစ်မှတ်ကို ဘယ်လောက်ပဲ တိတိကျကျ ပစ်နိုင်ပါစေ ရာဇဝတ်ကောင်က ဓားစာခံကို ပစ်လိုက်တဲ့ ကျည်ဆန်နဲ့ ယှဉ်လို့ရပါ့မလား…”

“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ လှပနေပါစေ အသေခံမယ့် ရာဇဝတ်ကောင်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကြားက ကြမ်းတမ်းမှုနဲ့ ယှဉ်လို့ရပါ့မလား…”

သူက ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ထောက်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်သွား၏။

“ခင်ဗျားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးမယ်…”

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူတွေက တစ်နေ့တခြား ပိုပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလာသလို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတွေ ဖြစ်နေပြီ သူတို့က အသက်ကို ပဓာနမထားတဲ့ ရက်စက်တဲ့ လူဆိုးတွေပဲ…”

“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲက အထက်မြက်ဆုံးနဲ့ အကြမ်းတမ်းဆုံး ဓားကို ဘယ်လို ဝှက်ထားရမလဲဆိုတာကိုတွေးပြီး သူ့ကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခိုင်းမယ် ဟုတ်လား…”

“သူက ဘာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရမှာလဲ တစ်မြို့လုံးကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အချက်ကို သုံးသပ်ရမှာလား ဒါမှမဟုတ် သူက ပါးနပ်မှုမရှိဘဲ ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို မျက်နှာမသာပေးခဲ့တဲ့အချက်ကို သုံးသပ်ရမှာလား…”

ကျိုးကျန်ကော်၏ ဟိန်းဟောက်သံသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ အစည်းအဝေးခန်းမတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည်။

မာအမည်ရှိ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးမှာ ထိုအော်ဟစ်သံကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟထွက်နိုင်တော့ချေ။

အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

ကျိုးကျန်ကော်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်မှာမူ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။

သူက စားပွဲကို ထပ်မံပုတ်လိုက်ပြီး စကားလုံးများကို တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ချူးရှန့်က သမားရိုးကျ လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်ဘူး…”

“သူက နျူကလီးယား လက်နက်ပဲ…”

“နျူကလီးယား လက်နက်ဆိုတာ သံချေးတက်ဖို့အတွက် ဂိုဒေါင်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားဖို့ မဟုတ်ဘူး အရေးအကြီးဆုံးအချိန်မှာ လူယုတ်မာတွေ အားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဖို့အတွက် ထုတ်သုံးဖို့ပဲ…”

သူက စားပွဲပေါ်ရှိ အနီရောင်ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဝန်ထမ်းရေးရာဌာန၏ အတွင်းလိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆိုလိုက်၏။

“ခန့်အပ်လွှာတစ်ခု ရေးပေးပါ…”

“နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲက ချူးရှန့်ကို မြို့တော်ရဲ့ အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးတပ်ဖွဲ့ဆီ တစ်လတိတိ တိုက်ခိုက်ရေးနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်လိုက်တယ်…”

“ပြင်ပကုဒ်နာမည်က…”

ကျိုးကျန်ကော်က ခေတ္တရပ်သွားပြီး လန်ဖုန်း၏ အစီရင်ခံစာထဲမှ စကားလုံးတစ်လုံးက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“သူ့ကို လှုံ့ဆော်သူလို့ ခေါ်လိုက်ပါ…”

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်...

မြို့တော် အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

အရပ်ရှည်ရှည် ကြွက်သားအမြွှာမြွှာနှင့် ထိပ်တန်း အထူးရဲအရာရှိတစ်စုသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

ချွေးနံ့ ရွှံ့နံ့နှင့် ဟော်မုန်းနံ့များ ရောယှက်နေပြီး ယောကျာ်းဆန်မှုနှင့် အကြမ်းဖက်မှု အငွေ့အသက်များကို ဖန်တီးပေးနေ၏။

“မင်း ကြားပြီးပြီလား ဗျူရိုက ငါတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ အကြံပေး တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တယ်တဲ့…”

တိုက်ခိုက်မှု အနားယူချိန်တွင် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သူ၏ အဖော်ကို ပြောလိုက်သည်။

“အကြံပေး ဟုတ်လား ဘယ်လို အကြံပေးမျိုးလဲ နည်းပညာဌာနက လူလား ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြံပေးတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ယောက်လား…”

“နှစ်ခုစလုံး မဟုတ်ဘူး ရဲစခန်းခွဲတစ်ခုက ပြောင်းလာတဲ့ စုံထောက်တစ်ယောက်လို့ ကြားတာပဲ နာမည်က... ချူးရှန့်တဲ့လား…”

“ချူးရှန့် ဟုတ်လား…”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းရှိ လူအတော်များများက သူတို့ လုပ်နေသည့်အရာများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်ဟု ကုဒ်နာမည်ပေးထားသော အရပ်နှစ်မီတာနီးပါးခန့်ရှိ အထူးတလည် တောင့်တင်းသန်မာသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် တစ်ရာရှိသော သဲအိတ်ကို ဘေးသို့ ဘိုင်းခနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူသည် ပြည်နယ် ရဲတပ်ဖွဲ့ လွတ်လပ်စွာ တိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲတွင် ဒုတိယနှစ်ဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိထားသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဒုကပ္ပတိန် ကျွမ်းယန် ဖြစ်၏။

ကျွမ်းယန်က အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းမှ ချွေးများကို တဘက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဘယ်သူ ရောက်နေတာလဲ မျက်နှာပေးနဲ့ လူတွေကို လိုက်ခြောက်လှန့်နေတဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ငရဲမင်းဆိုတာ သူ မဟုတ်ဘူးလား…”

“ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးနဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေးမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ငါတို့ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကို လမ်းညွှန်ခွင့် ရှိလို့လား…”

သူက အဖွဲ့ဝင်များကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

“သူ့ကို ငါ အထင်မသေးပါဘူး... ငါ တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရင် သူ ငိုသွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ…”

သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်မောသံများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ခွန်အားနှင့် အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသော ဤထိပ်တန်း အထူးရဲအရာရှိများ၏ အမြင်တွင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်းဆိုသည်မှာ ကလေးကစားစရာ တစ်ခုမျှသာဖြစ်၏။

ထောင့်တစ်နေရာ၌... အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှီလဲ့သည် နည်းဗျူဟာသုံး တက်ဘလက်တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ ကုတ်နေသည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ ချူးရှန့်၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်း ရှိနေ၏။

ထိုပတ်စပို့ဓာတ်ပုံထဲတွင် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက စူးရှနေကာ သက်သေခံဓာတ်ပုံ ရိုက်နေသည်ထက် သေဆုံးနေသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရှီလဲ့သည် အချက်အလက်များ အဖွဲ့လိုက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်များကိုသာ ယုံကြည်သော အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်သည့် နည်းဗျူဟာပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုးက ဤကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မရနိုင်သော အရာကို သူ၏ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစက်ယန္တရားအတွင်းသို့ အဘယ်ကြောင့် ထည့်သွင်းချင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

“ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ဟုတ်လား အဲဒါက ကျည်ဆန်တွေကို တားဆီးပေးနိုင်လို့လား…”

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ ညွှန်ကြားရေးမှူး ရုံးခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ထားသော ဂိုဂျီဘယ်ရီ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်တွင် ကိုင်ထားရင်း သီချင်းလေး တစ်အေးအေး ညည်းကာ အလွန်အမင်း စိတ်ကြည်နူးနေသည်။

ယူရိုသန်းဆယ်ချီ တန်ကြေးရှိသော ထိုစူပါကားကို တကယ်ပဲ လျော်ကြေးပေးစရာ မလိုတော့ပေ။

ချင်လုပ်ငန်းစု၏ အမျိုးသမီးဥက္ကဋ္ဌက ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်လာပြီး ကားတစ်စီးလုံး ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်၍ နောက်မှ ပိုကောင်းသော ကားတစ်စီးကို ပို့ပေးမည်ဟု ပြောကြားခဲ့၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ ဘဝတွင် ဤမျှလောက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ခဲ့ရခြင်းမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ရုံးခန်းတံခါး ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စာရေးတစ်ဦးက စည်ပင်သာယာ ဗျူရို၏ တောက်ပသော အနီရောင်တံဆိပ်တုံး ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်စာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာ၏။

“ညွှန်ကြားရေးမှူး စည်ပင်သာယာဗျူရိုက ခန့်အပ်လွှာတစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်ပါတယ်…”

“အိုး... ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ဖွင့်လိုက်သည်။

ခန့်အပ်လွှာပေါ်ရှိ အဖြူပေါ်တွင် ရေးထားသော အမည်းရောင် စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွား၏။

သူ၏ မျက်နှာမှ သွေးရောင်များပင် သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး သေမတတ် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လက်မှာလည်း အလွန်အမင်း တုန်ယင်လာပြီး ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

ဘိုင်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ...

လက်ဖက်ရည်ခွက်ခမျာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ကွဲကြေသွား၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကမူ ဘာမှမမြင်ရသကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်။ သူက အံဆွဲကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး အရူးအမူး မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူက မဖောက်ရသေးသော နှလုံးဆေး ပုလင်းတစ်ပုလင်းလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ပုလင်းအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ဆေးပြားတစ်ပုလင်းလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွန်ချလိုက်သည်။

ဂလု...

သူက ဆေးပြားများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်၏။

ရုံးခန်းထဲတွင် ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်တံတစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

“ဘယ်လောက်တောင်... ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးလဲ…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ကြက်သေသေနေပြီး အသိစိတ်လွတ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေ၏။

“ဒါက ဟက်စကီးတစ်ကောင်ကို... ဝံပုလွေအုပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သလိုပဲ…”

သူက ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါရမ်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုနေသည်ထက် ပို၍ အရုပ်ဆိုးသော ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူး...သူတို့က တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ်တစ်ကောင်ကို ဟက်စကီးအုပ်စုထဲ ပစ်ထည့်လိုက်တာပဲ…”