အခန်း ၁၅၂

အခန်း(၁၅၂) ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ တိုက်ပွဲမဝင်မီ စည်းရုံးလှုံ့ဆော်မှု

ချူးရှန့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ဤမြင်ကွင်းသည် ကမ္ဘာပျက်မည့်နေ့မှ မြင်ကွင်းနှင့် တူနေ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ရုံးခန်းကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပုံကျနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ မျက်နှာမှာလည်း ပြာနှမ်းနေကာ နှုတ်ခမ်းတွင် ဆေးမှုန့်အဖြူအချို့ ကပ်နေလျက် ဝိညာဉ်နုတ်ခံထားရသူတစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးတွင် နှလုံးဆေးနံ့များ ပြင်းထန်စွာ လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ခင်ဗျား သေတော့မှာလား..."

"ငါ ငါ့အပေါ် စိုးရိမ်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ..."

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သေမင်းတမန်လက်မှ ရုန်းထွက်လာသကဲ့သို့ ခုန်ထလာပြီး ချူးရှန့်၏ လက်မောင်းကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အားဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ကျန်လက်တစ်ဖက်က စားပွဲပေါ်ရှိ ပြောင်းရွှေ့မိန့်စာရွက်ကို တုန်ရီစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ချူးရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးတင်လိုက်တော့သည်။

"ဒါကိုကြည့်စမ်း ဒါကိုကြည့်စမ်း စည်ပင်သာယာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက ခွေးကောင်တွေ ဘာလုပ်ချင်နေကြတာလဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသံမှာ ရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့တဲ့ အဲဒါ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကွ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ တန်ဖိုးအထားရဆုံးရတနာတွေ အတော်ဆုံးလူတွေချည်းပဲ..."

"မင်းက ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးနဲ့ ခါးပိုက်နှိုက်ဖမ်းဆီးရေးမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့သူလေ အဲဒီကိုသွားပြီး ဘာအကြံပေးအရာရှိ သွားလုပ်မှာလဲ..."

"သူတို့ကို ဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ သွားသင်ပေးမှာလား ဒါမှမဟုတ် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျတဲ့အထိ ဘယ်လိုခြောက်လှန့်ရမလဲဆိုတာကို သွားသင်ပေးမှာလား..."

ချူးရှန့်သည် ပြောင်းရွှေ့မိန့်စာရွက်ကို မျက်နှာသေဖြင့် ယူလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

ယာယီပြောင်းရွှေ့ခြင်းတစ်လ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစိတ်ပညာ အကြံပေးအရာရှိ စားစရိတ်နှင့် နေထိုင်စရိတ်အပြင် ထပ်ဆောင်းထောက်ပံ့ကြေးများအပါအဝင် ခံစားခွင့်များက ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အဆင်ပြေပေသည်။

"အော်..."

သူက ပြောင်းရွှေ့မိန့်စာရွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ပြန်တင်လိုက်၏။

"သိပြီ..."

"မင်း ဘာမှမသိဘူး..."

သူက လုံးဝ အလျှော့မပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အလွန်စိုးရိမ်လာပြီး လှောင်ချိုင့်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသော ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စက်ဝိုင်းပုံစံ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။

"ချူးရှန့် ငါ့ကျေးဇူးရှင်ကြီး ငါ မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ..."

သူက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးယှက်ကာ ချူးရှန့်ကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ငါတို့က အဲဒီကိုအကြံပေးအနေနဲ့ သွားမှာ အတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေဖို့သွားမှာ ဆက်ကြေးကောက်ဖို့ သွားမှာမဟုတ်ဘူး..."

"မင်း မှတ်ထားရမှာက မင်းဟာ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မြေရှင်ပဒေသရာဇ် ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ..."

"အဲဒီကကောင်တွေက မာနကြီးတဲ့ အထက်တန်းလွှာစစ်သည်တွေချည်းပဲ သူတို့က မင်းကို စကားနဲ့ စော်ကားမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် စကားပြောနေရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံပေါ်ကာ နံရံဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြီး အဟောင်းအစအနများကြားမှ တွန့်ကြေနေသော လူ့ခန္ဓာကိုယ်သွေးကြောနှင့် အကြောအမှတ်ပြမြေပုံ တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သူက ထိုပုံကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ပြည့်နှက်နေသော လူပုံငယ်လေးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီအကြောအမှတ်တွေကို မြင်လား အဲဒါတွေကိုသာ ထိုးလိုက်ရင် သူတို့တွေ နာကျင်လွန်းလို့ မြေကြီးပေါ် လူးလှိမ့်ပြီး မိဘတွေကိုတောင် အော်ခေါ်သွားမယ်ဆိုတာ ငါ အာမခံတယ် ဒါပေမဲ့ ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းမှာတော့ ဒဏ်ရာတွေကို လုံးဝ ရှာတွေ့မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ပြီးတော့ ဒီနေရာ ဒီနေရာ ဒီနေရာတွေက ယာယီဆီးမထိန်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်စေနိုင်တယ် အဲဒါက အရမ်းရှက်စရာကောင်းပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်..."

"အဲဒါကို မှတ်မိပြီလား သတိထားပါ လူမသတ်မိစေနဲ့ သူ့ကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင်လုပ်မိရင်တောင် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်..."

ချူးရှန့်သည် ထိုပုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ခင်ဗျား နေမကောင်းဘူးလား ဟု မေးချင်နေပုံရသော စိုးရိမ်မှုအကြည့်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

၎င်းက အလွန်ဒုက္ခများလှသည်။

လူတစ်ယောက်ကို မရိုက်နှက်မီ အကြောအမှတ်များကို လေ့လာရန် လိုအပ်မည်မထင်ပေ။

လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် လဲကျသွားအောင် ထိုးချလိုက်ခြင်းက ပို၍ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ ငိုကြွေးသံကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အဘိုးကြီးမှာ ပိုပို၍ စကားများလာသည်ဟုသာ တွေးနေမိ၏။

သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ယမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ ချူးရှန့်၏ သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသော ကော်လာကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကူညီ၍ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်၏။

ရုံးခန်းထဲရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

"ကောင်လေး..."

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသံသည် ပုံမှန်ကျယ်လောင်ပြီး ဆူညံသော ခွန်အားများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အနည်းငယ် အက်ကွဲ၍ တိုးတိတ်သွား၏။

"မင်း ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်ဆိုတာကို ငါသိပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာက ငါတို့ရဲ့ နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲနဲ့ မတူဘူး လူတိုင်းက ကိုယ့်လူတွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး..."

"အခုသွားတော့ ဒါမှ ဘယ်သူမှ မင်းကို အနိုင်မကျင့်ရဲမှာ..."

သူက စကားရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လာကာ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ချူးရှန့်သာ နားလည်နိုင်သော ပြင်းထန်ပြီး ကာကွယ်ပေးလိုသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွား၏။

"တကယ်လို့ ဘာမှမသိနားမလည်တဲ့ သွေးဆူနေတဲ့ကောင်တွေ ရှိလာခဲ့ရင်..."

"သူတို့ကို သေအောင်တော့ မသတ်လိုက်နဲ့..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အသံကိုနှိမ့်ကာ ချူးရှန့်၏ နားအနီးသို့ ကပ်၍ စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ကို တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဒုက္ခိတဖြစ်အောင်လုပ်လိုက်ပါ မိုးပြိုကျလာရင်တောင် မင်းအတွက် ငါ ကာကွယ်ပေးမယ်..."

ချူးရှန့်သည် သူ့ကိုကြည့်ကာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အွန်း..."

သူ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အိတ်ကပ်ထဲရှိ သူ၏ ဖုန်းမှာ တုန်ခါသွား၏။

၎င်းသည် လျိုချွမ်ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ကပ္ပတိန်ချူး ပြောင်းရွှေ့မိန့်အကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး ကြားပြီးပါပြီ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့က အသစ်လေးတွေကို ပညာသွားပြမလို့လား... “

“အထူးရဲတပ်ဖွဲ့က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကို ဆက်သွယ်ပြီး အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောပြီးပြီ... “

“ပြီးတော့ အဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြန်အာနိသင်ပြတဲ့ နှလုံးဆေး အသစ်စက်စက်ကို အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်ဖို့ လင့်ခ်ရှိတယ် သူတို့ဂရုထဲကိုလည်း ပို့လိုက်ပြီ အချိန်မီသေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... “

ချူးရှန့်က မျက်နှာသေဖြင့် သူ၏ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်၏။

သူသည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ရဲစခန်းခွဲ၏ ပင်မဂိတ်တံခါးသို့ ရောက်ချိန်တွင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

လှပသော ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်နှစ်ဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပေါ်လာကာ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲငင်အားရှိသော ဂြိုဟ်နှစ်လုံးကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို ချက်ချင်း လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး တင်းမာသွားစေ၏။

တစ်ဖက်တွင် ချင်ယွိပင်း ရှိနေသည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် သေသပ်သော အမျိုးသမီးဝတ် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်များကို အထက်သို့ စုစည်းချည်နှောင်ထားကာ ဘုရင်မတစ်ပါးကဲ့သို့ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူမသည် ငွေရောင်သတ္တု လက်ဆွဲအိတ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ၎င်းကို ချူးရှန့်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ရှင့်အတွက်ပါ အထူးမှာယူထားတဲ့ နည်းဗျူဟာသုံး ပစ္စည်းအချို့ဖြစ်ပြီး ပေါ့ပါးကာ ခိုင်ခံ့တဲ့အတွက် သူတို့ထုတ်ပေးတဲ့အရာတွေထက် ပိုကောင်းတယ်..."

သူမသည် စကားပြောအပြီးတွင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကာ ခြေဖျားအနည်းငယ်ထောက်၍ ချူးရှန့်၏ နားအနီးသို့ ကပ်လိုက်ရာ သူမ၏ နွေးထွေးသော ဝင်သက်ထွက်သက်ကြောင့် သူ၏ နားရွက်လေးမှာ အနည်းငယ် ယားယံသွား၏။

"ဒီဝတ်စုံက ရှင့်ကို ကျည်ဆန်တွေရန်ကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ရှင့်ကို လွမ်းဆွတ်မှုကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ဘူး..."

ချူးရှန့် တစ်စုံတစ်ရာ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ လင်းဝမ်ချင့်ကလည်း ဧရာမ သာမိုဘူးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာ၏။

သူမသည် ယနေ့တွင် နူးညံ့သော ပန်းပွင့်အဆင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ထူးခြားစွာ တည်ကြည်နေသည်။

"အရာရှိချူး ရှင်က အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ကို သွားရမှာဆိုတော့ လေ့ကျင့်ရေးတွေက အရမ်းကြမ်းတမ်းမှာပဲ..."

သူမသည် လေးလံသော သာမိုဘူးကြီးကို ချူးရှန့်၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

"ကျွန်မ ရှင်အကြိုက်ဆုံး ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို လုပ်လာတယ် ပြီးတော့ အားဖြည့်ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အများကြီး ထည့်ထားတယ် သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့အုံး..."

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် ချူးရှန့်၏ ဘယ်နှင့်ညာ တစ်ဖက်စီတွင် နေရာယူထားကြသည်။

လေထုထဲတွင် မမြင်နိုင်သော မီးပွားများ တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အားလုံးက ပညာသားပါပါဖြင့် လမ်းလွှဲသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မနာလိုမှု မခံချင်မှုနှင့် မုန်းတီးမှုဟူသော ရှုံ့မဲ့နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း အသံတစ်သံမျှပင် မထွက်ရဲကြချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှုပ်ထွေးနေသော အကြည့်များစွာကြား၌ ချူးရှန့်သည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် အနာဂတ်ဆန်သော နည်းဗျူဟာသုံး ပစ္စည်းသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ညာဘက်လက်တွင် ကြက်စွပ်ပြုတ်နံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် ဧရာမ သာမိုဘူးကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက် လမ်းဘေးမှ အငှားယာဉ်တစ်စီးကို တားလိုက်တော့သည်။

"ဆရာ မြို့စွန်က အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို သွားမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ယာဉ်မောင်းက အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ကားမှာ ယာဉ်ကြောထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွား၏။

ကားအတွင်းခန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယာဉ်မောင်းသည် နောက်ခန်းမှ ခြိမ်းခြောက်ချင်စရာကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသားကို နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မကြာခဏ ခိုးကြည့်နေမိ၏။

ထိုအမျိုးသားသည် မျက်နှာသေဖြစ်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ဓားများကဲ့သို့ စူးရှနေကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် လက်နက်များ ထည့်ထားပုံရသော သေတ္တာတစ်လုံးရှိပြီး ညာဘက်တွင်မူ ထူးဆန်းသော ဒီဇိုင်းဖြင့် ဧရာမ အပူထိန်းဘူးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤပေါင်းစပ်မှုမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

ယာဉ်မောင်း၏ လက်များသည် စတီယာရင်ကို အလိုအလျောက် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူသည် မမေးရဲသလို စကားလည်း မပြောရဲချေ။

သူသည် ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို တင်ဆောင်လာခြင်း မဟုတ်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထိုအစား ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ရန်သူ၏ မီးဖိုချောင်မှ နှပ်ထားသော စွပ်ပြုတ်အိုးတစ်အိုးကို အမှတ်မထင် ခိုးယူလာခဲ့သည့် လူမိုက်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် တူနေတော့သည်။