အခန်း ၁၅၅

အခန်း(၁၅၅) သက်သောင့်သက်သာ လမ်းလျှောက်နေသော လူ့ဘီလူးကြီး

ဤလက်သီးချက်သည် ကျွမ်းယန်၏ နာမည်ကြီးသော ကိုယ်ပိုင်ဟန် လက်သီးချက်ဖြစ်၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်ရှိ ပန်ချွမ်လက်သီးသည် တားဆီး၍မရသော ရှေ့သို့တိုးဝင်ခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်မှုမရှိခြင်းတို့ကို အဓိကထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူသည် တစ်ချိန်က ပြည်နယ်တစ်ဝှမ်း ကျင်းပသော သိုင်းပညာပြိုင်ပွဲတစ်ခုတွင် အထူငါးဆယ်စင်တီမီတာရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို ဤလက်သီးချက်ဖြင့် အက်ကွဲသွားအောင် ထိုးခွဲနိုင်ခဲ့ဖူးချေ၏။

လက်သီးမရောက်လာမီ လက်သီးလေအဟုန်က အရင်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုလေအဟုန်သည် ချူးရှန့်၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဆံပင်အချို့ကို နောက်သို့ အနည်းငယ် လွင့်စင်သွားစေခဲ့၏။

လူတိုင်းက အလိုအလျောက် အသက်အောင့်ထားမိကြပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အကြံပေးအရာရှိအသစ်သည် လက်သီးဖြင့် အထိုးခံရကာ သွားများကျွတ်ထွက်လျက် သွေးများ ပန်းထွက်လာမည့် သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေကြသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း။

ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွားလောက်သော တိုက်မိခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။

အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသော အသံလည်း မထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေ။

နွားတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ထိုသံမဏိလက်သီးသည် ချူးရှန့်၏ နှာခေါင်းနှင့် သုံးစင်တီမီတာပင် မဝေးတော့သည့် အချိန်တွင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က အသက်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ခေါင်းကို ညာဘက်သို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံသာဖြစ်၏။

သတိမပြုမိနိုင်လောက်အောင် အလွန်သေးငယ်သော ခေါင်းစောင်းခြင်းလေးသာ ဖြစ်ချေသည်။

ကျွမ်းယန်၏ အစွမ်းကုန်ခွန်အားနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာများ ပါဝင်နေသော အစွမ်းထက် လက်သီးချက်သည် ချူးရှန့်၏ နားရွက်ကို ပွတ်တိုက်ကာ လေခွင်းသံနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။

လက်သီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အားသည် ချူးရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲသွားစေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်ကာလက ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

ကျွမ်းယန်သည် လက်သီးထိုးထားသော ကိုယ်နေဟန်ထားအတိုင်း ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှ အံ့ဩမှင်တက်မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားတော့၏။

သူသည် လေဟာနယ်ကို အစွမ်းကုန် ထိုးလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်အလေးချိန်မဲ့မှုနှင့် သူ၏စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းမရှိမှုတို့ကြောင့် အလွန်နေရခက်ကာ သွေးအန်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရချေသည်။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

အားကစားရုံတစ်ခုလုံးသည် သုဿန်တစပြင်အလား တိတ်ဆိတ်သွား၏။

မူလက ပွဲကောင်းတစ်ပွဲကိုကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများအားလုံးက အေးခဲသွားကြတော့သည်။

“မင်း... မင်း ရှောင်နိုင်သွားတယ်ပေါ့…”

“မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူ့ခြေထောက်တွေကို ကြည့်စမ်း... သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားသွားဘူး…”

“သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီ တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အမြန်နှုန်း ဟုတ်ရဲ့လား…”

ကျွမ်းယန်၏ လက်သီးချက် လွဲချော်သွားသော်လည်း သူသည် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော တိုက်ခိုက်ရေးချန်ပီယံတစ်ဦးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။

သူသည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ခါးမှ အားကို ရုတ်တရက်သုံးကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ထောင့်ချိုးတစ်ခုအဖြစ် လိမ်ချိုးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဖြောင့်လက်သီး၏ အဟုန်ကို အသုံးပြု၍ ချူးရှန့်၏ နားထင်ဆီသို့ အလွန်အားပြင်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တံတောင်ရိုက်ချက်ဖြင့် အလျားလိုက် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

နည်းဗျူဟာပြောင်းလဲမှု အမြန်နှုန်းနှင့် ကူးပြောင်းမှုများ၏ ချောမွေ့မှုတို့သည် ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်များတွင် ထည့်သွင်းသင်ကြားရလောက်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှ၏။

သို့သော်လည်း။

ချူးရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းက နောက်သို့ အနည်းငယ်မျှသာ ယိမ်းသွားခဲ့သည်။

လူတစ်ဦးကို နေရာတွင်ပင် ဦးနှောက်ထိခိုက်သွားစေနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော ထိုသံမဏိတံတောင်သည် သူ၏ နှာခေါင်းကို ထပ်မံ၍ ပွတ်တိုက်သွားကာ သီသီလေး လွဲချော်သွားပြန်၏။

“ယား…”

ကျွမ်းယန်သည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုများကို စတင်လိုက်တော့သည်။

ဘယ်ခြေကန်ချက်။

ညခြေခုတ်ကန်ချက်။

ဖမ်းချုပ်ခြင်းနှင့် သော့ခတ်ခြင်း နည်းစနစ်များ။

အနီးကပ် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်မှု။

သူသည် ရဲတက္ကသိုလ်၊ စစ်တပ်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လက်တွေ့တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများမှ သွေးထွက်သံယို လေ့ကျင့်သင်ကြားထားခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အားလုံးကို အစွမ်းကုန် ထုတ်သုံးလိုက်တော့၏။

တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းသည် ကျောက်တုံးများကို ကြေမွသွားစေနိုင်ပြီး ကျောက်ဆောင်များကို ကွဲအက်သွားစေနိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေချေသည်။

လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သာမန်လူတစ်ယောက် ရှောင်တိမ်းနိုင်မည့် မည်သည့် နေရာလွတ်ကိုမဆို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ကျွမ်းယန်၏ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သူ၏ လက်သီးများနှင့် ခြေထောက်များက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော လေခွင်းသံများကိုသာ ကြားနေရ၏။

ထို့အပြင်…

ချူးရှန့်၏ ပုံရိပ်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာနှင့် လွယ်ကူချောမွေ့စွာ ရွေ့လျားနေလေသည်။

သူသည် ကမ္ဘာမြေကြီးထဲတွင် အမြစ်နက်နက် တွယ်ကပ်နေသော မိုးမခပင်တစ်ပင်နှင့် တူနေ၏။

လေတိုက်နှုန်း မည်မျှပင် ပြင်းထန်ပါစေ သူ၏ ခြေထောက်များသည် ထိုနေရာမှ လုံးဝ ခွာမသွားခဲ့ပေ။

သူသည် အနည်းဆုံးသော ယိမ်းနွဲ့မှု၊ လှည့်ပတ်မှုနှင့် နောက်သို့ဆုတ်မှုများကို ပြုလုပ်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းနှင့် ခေါင်းကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ချေသည်။

ရှောင်တိမ်းမှုတိုင်းသည် အချိန်ကိုက် တိကျလွန်းလှပြီး အနည်းငယ် ပိုသွားပါက အလဟဿဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ကာ အနည်းငယ် လိုသွားပါကလည်း အရိုက်ခံရမည်ဖြစ်၏။

ထိုခံစားချက်သည် လူကြီးတစ်ယောက်က လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း လုံးဝ ထိမှန်နိုင်ခြင်းမရှိသော ကလေးတစ်ယောက်ကို ကစားနေသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

မဟုတ်ပေ။

၎င်းက ပို၍ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေသေး၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူးရှန့်၏ အကြည့်များသည် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်သော အမူအရာဖြစ်၏။

စိတ်မရှည်မှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုပင် ပါဝင်နေချေသေးသည်။

၎င်းသည် သူက သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဈေးထဲတွင် ခုန်ပေါက်ကာ ဖျော်ဖြေနေသော မျောက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုမှသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။

“ဒါက... ဒါက ဘယ်လို လှုပ်ရှားမှု နည်းစနစ်မျိုးလဲ... ဒါက လင်းပေါ်ဝေ့ပုလား…”

လူငယ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်ခြင်းကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏အသံတွင် ကမ္ဘာ့အမြင်အပေါ် သံသယများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... အကြံပေးအရာရှိချူး ကြည့်နေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်စမ်း…”

ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် အခြား ဂရုတစိုက်ရှိသော တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက ကွင်းထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“သူက ကျွမ်းယန်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကိုတောင် မကြည့်ဘူး... အဲဒါက... ကျွမ်းယန် ဘယ်နေရာကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုတာကို သူက ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ပုံစံပဲ... ဒါက... ဒဏ္ဍာရီလာ စိတ်အာရုံမျက်လုံး များလား…”

ထောင့်တစ်နေရာတွင် မီးဖီးနစ်ဟု လျှို့ဝှက်အမည်ပေးထားသော လီချန်၏ နောက်ပြောင်တတ်သော မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားသော လက်များသည် သတိမထားမိဘဲ အောက်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးက သူတို့၏ ဖုန်းများကို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။

မြို့တော်အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အတွင်းပိုင်းဆက်သွယ်ရေးအဖွဲ့ ဟုခေါ်သော ဝီချက်အဖွဲ့ထဲတွင် မက်ဆေ့ချ်များက ဖန်သားပြင်ပေါ်သို့ ရေစီးကျသကဲ့သို့ ဝင်ရောက်လာတော့၏။

“သောက်ကျိုးနည်း... သောက်ကျိုးနည်း... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပြီ... တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ်ကြီးက အရူးလုပ်ခံလိုက်ရပြီ…”

“တကယ်ပြောတာ... အဲဒီ

အကြံပေးအရာရှိအသစ်က ဘီလူးကြီးပဲ... ကပ္ပတိန်ကျွမ်းက သူ့ရဲ့ အင်္ကျီစွန်းလေးကိုတောင် မထိနိုင်ဘူး…”

ထိုစဉ် စနစ်အသိပေးချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ချူးပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူ လျိုချွမ်သည် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဂရုချက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါပြီ…”

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင်။

လျိုချွမ်၏ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းဖူးသူတစ်ဦး၏ အတက်အကျများနှင့် တည်ငြိမ်မှုများ ပါဝင်နေချေသည်။

“ပုံမှန်လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ... မထိတ်လန့်ကြနဲ့... ပြီးတော့ သွားမကူကြနဲ့... မဟုတ်ရင် မင်းတို့တွေ အသေဆိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်…”

“ပြီးတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အရေးပေါ်နှလုံးဆေးကို အွန်လိုင်းကနေ ဝယ်ဖို့ လင့်ခ်ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ အဖွဲ့တွေဆီကို ငါ ပို့လိုက်ပြီ... အချိန်မီသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်…”

ဂရုချက်က ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။

ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်။

ဟူး... ဟူး... ဟူး...

ကျွမ်းယန်၏ တိုက်ခိုက်မှုများက နောက်ဆုံးတွင် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

ချွေးများသည် သူ၏ နဖူးပေါ်မှ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံကို စိုရွှဲသွားစေကာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပုံ ပေါက်နေစေ၏။

သူ၏ ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း ကျိုးပျက်နေသော လေမှုတ်တံကြီးကို ဆွဲနေရသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ခွန်အားများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍ ပင်ပန်းစေခဲ့သည်မှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အလွန်ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်ခံရမှု ခံစားချက်ဖြစ်၏။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နေရခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု လမ်းကြောင်းများနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးကို တွက်ချက်နိုင်စွမ်းရှိသော အေးစက်စက် စူပါကွန်ပျူတာကြီးတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်များသည် မမြင်ရသော ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ သူ၏ မာနနှင့် ယုံကြည်မှုအားလုံးကို အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် ရက်စက်စွာ ခွာချကာ ချေမှုန်းပစ်နေ၏။

သူ၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကိုယ်ချင်းစာမှုနှင့် သနားကြင်နာမှုများကိုပင် သူ မြင်တွေ့နိုင်နေချေသည်။

ထိုအကြည့်သည် မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် အထိုးခံရသည်ထက် ပို၍ အရှက်ရစရာ ကောင်းနေလေသည်။

“အား…”

ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသများ လွှမ်းမိုးသွားသော ကျွမ်းယန်သည် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။

သူသည် စွမ်းရည်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ကာကွယ်မှုအားလုံးကိုလည်း စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားအနည်းငယ်ကို ညာဘက်ခြေထောက်ထဲသို့ စုထည့်လိုက်၏။

သူသည် အမြောက်ဆံတစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲသို့ ပစ်လွှတ်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားတစ်ခုအဖြစ် လိမ်ကောက်သွားချေသည်။

သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို စွန့်စားထားပြီး မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမည့် အသည်းအသန်လုပ်ရပ်ဖြစ်သော ဒူးတိုက်ချက်ဖြင့် အသက်ရှင်ရခြင်းထက် သေရမည်ဟူသော ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ချူးရှန့်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်တော့၏။

ဤတိုက်ခိုက်မှုဖြင့် သူသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူရန် မကြိုးစားတော့ပေ။

သူ လိုချင်သမျှသည် တစ်ဖက်လူကို အနည်းငယ်မျှ ထိမိရန်သာဖြစ်၏။

တစ်ခဏလေးဖြစ်လျှင်ပင် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးမည့် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့်တူသော ဤကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွားလောက်သည့် နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ။

အစကတည်းက ရှောင်တိမ်းနေခဲ့သော ချူးရှန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်တော့၏။

သူက ပုန်းရှောင်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ သူငယ်အိမ်ထဲတွင် ဒူးကြီး တစ်ဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ချေသည်။

လူတိုင်းက သူ့ကို ဤရူးသွပ်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လွင့်စင်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်နေကြချိန်တွင် ဖြစ်၏။

ချူးရှန့်က သူ၏ ညာလက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်။

လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်။

သူသည်... လက်နှစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်လေတော့သတည်း။