အခန်း ၁၅၆

အခန်း(၁၅၆) လက်နှစ်ချောင်းတည်းဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်း

လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်။

သံမဏိပြားကိုပင် ကျိုးပဲ့သွားစေနိုင်လောက်အောင် အားပါသော ကျွမ်းယန်၏ ဒူးခေါင်းရိုးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကျဆင်းသွား၏။

ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံလည်း မကြားရပေ။

အလွန်တိုးတိတ်လှသော အသံတစ်သံသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းယန်သည် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော အဟုန်နှင့်အတူ လေထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ရူပဗေဒနိယာမအားလုံးကို ဆန့်ကျင်လျက် ထိုနေရာတွင်ပင် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အချိန်ကာလက ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ကျွမ်းယန်သည် လေထဲတွင် ဒူးဖြင့်တိုက်ရန် ရွယ်ထားသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားတွင်သာ ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြတ်သားရက်စက်မှုမှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဒူးခေါင်းရိုးနှင့် ထိုလက်နှစ်ချောင်း ထိတွေ့သွားသော နေရာမှနေ၍ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

၎င်းသည် ထိခိုက်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။

နားလည်၍မရနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ရပ်က အတွင်းပိုင်းမှနေ၍ ညှစ်ခြေဖျက်ဆီးလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။

ကလစ်ဟူသော အလွန်တိုးတိတ်လွန်းသဖြင့် မကြားရသလောက်နီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ကျွမ်းယန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ကြားလိုက်ရသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

၎င်းမှာ သူ၏ ဒူးခေါင်းရိုးမှ မြည်လိုက်သော အသံပင် ဖြစ်သည်။

ချူးရှန့်၏ လက်ချောင်းများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ကွေးညွတ်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူက မိမိရှေ့တွင် လေထဲ၌ ရပ်တန့်နေသော ကျွမ်းယန်ကို ငြိမ်သက်နေသော ရေပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေ၏။

ထို့နောက် သူက လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တစ်ချက် ဖိချလိုက်၏။

"အား..."

လူသားတစ်ဦး၏ အသံဟုပင် မထင်ရလောက်အောင် စူးရှပြီး သွေးပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ကျွမ်းယန်၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပေါင်နှစ်ရာနီးပါးရှိသော သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာလှသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားခဲ့၏။

ကျွမ်းယန်သည် ဒူးထောက်လျက် ပြင်းထန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏ ဒူးများက မာကျောသော ရော်ဘာကြမ်းပြင်နှင့် ထိခိုက်မိကာ သွားတိုက်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တိုက်ခိုက်ရေးကွင်း တစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူက မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် ရုန်းကန်ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လုံးဝ တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ချေ။

ထုံကျင်သော ခံစားမှုတစ်ခုက ဒူးခေါင်းမှနေ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ ခြေလက်များနှင့် အရိုးများ တစ်လျှောက်လုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားကာ လက်တစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။

ချူးရှန့်၏ လက်နှစ်ချောင်းက သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တင်ထားဆဲဖြစ်၏။

မည်သည့် အလေးချိန်ကိုမျှ မခံစားရသော်လည်း တောင်ကြီးတစ်လုံးက ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရကာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းယန်က ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်၏။

အထက်စီးမှနေ၍ သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသော ထိုမျက်ဝန်းများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သနားညှာတာမှု မရှိ၊ လှောင်ပြောင်သရော်မှု မရှိသလို အောင်နိုင်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းလည်း မရှိချေ။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။

မတော်တဆ တက်နင်းမိ၍ သေလုမျောပါး ရုန်းကန်နေရသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဗလာကျင်းကာ အေးစက်လွန်းသော အမူအရာသာ ရှိနေ၏။

ထိုအကြည့်က မည်သည့် စော်ကားသည့် စကားထက်မဆို သူ့ကို ပို၍ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေသည်။

လုံးဝ မရှိနေသော ဖုန်မှုန့်လေးတစ်ခုကို ခါထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ချူးရှန့်က သူ၏ လက်ချောင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။

ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော ကျွမ်းယန်အား သူ၏ နောက်ဆုံး မှတ်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

"အရမ်းနှေးကွေးလွန်းတယ်..."

"စွမ်းအားတွေက ပြန့်ကျဲနေတယ်..."

"ဟာကွက်တွေ အရမ်းများတယ်..."

"မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က ပွဲပြသဖို့အတွက်လောက်ပဲ အသုံးဝင်တယ်..."

မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော ဤစကားလုံး အနည်းငယ်သည် မီးရဲနေသော ခွဲစိတ်ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကျွမ်းယန်၏ မာနနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို တိကျစွာ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး ဆားပက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

ကျွမ်းယန်က ဆက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ချေ။

သူ အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာကို ခံစားလိုက်ရကာ ရုတ်တရက် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက အပေါ်သို့ လန်တက်သွားပြီး နောက်ကျောဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ လဲကျသွား၏။

ခန်းမတစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

ရာနှင့်ချီသော အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အကျော်အမော်များသည် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များသဖွယ် ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ဗလာကျင်းနေကာ စိတ်ထဲတွင်လည်း လုံးဝ ဘာမှမရှိတော့သကဲ့သို့ မှင်သက်နေကြ၏။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ။

သူတို့ ဘာတွေကို မြင်လိုက်ရတာလဲ။

သူတို့၏ အဂုဏ်ယူရဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးချန်ပီယံ၊ တစ်ပြည်နယ်လုံးရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့၏ အလေးချိန်အများဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးပြိုင်ပွဲတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သော တိုင်ရန်နိုဆောရပ်စ် ရက်စ် ကျွမ်းယန်သည် လူတစ်ယောက်က လက်နှစ်ချောင်းတည်းကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်တာလား။

အကွက်တစ်ကွက်ကိုတောင် မခံနိုင်ခဲ့ဘူးလား။

ဤအရာက ချစ်ကြည်ရေး ယှဉ်ပြိုင်မှု မဟုတ်တော့ချေ။

၎င်းသည် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျှော့ချ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုးဖြစ်၏။

နတ်ဘုရားများက သာမန်လူသားများကို ကစားနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က ပြောခဲ့ကြသော သုံးကွက်အတွင်း သူ ငိုသွားလိမ့်မယ် လောင်းရဲတယ်နှင့် သူ ငိုရလိမ့်မယ်ကဲ့သို့သော မှတ်ချက်များသည် ယခုအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သော ပါးရိုက်သံများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် မီးဖီးနစ်ဟု လျှို့ဝှက်အမည်ရသော လီချန်၏ လှပပြီး ဆော့ကစားတတ်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ယှက်ထားသော သူမ၏ လက်မောင်းများသည် မည်သို့မည်ပုံ ဘေးဘက်သို့ ကျဆင်းသွားမှန်းပင် မသိလိုက်ချေ။

သူမ၏ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားလည်၍မရနိုင်သော ဗလာကျင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

သူမ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသားအသင်းဖော်များသည်လည်း သတိလစ်သွားသော ကျွမ်းယန်ကို မေ့လျော့နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့အားလုံးက တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းများကို တစ်ပြိုင်နက် ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။

မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် မြို့တော်အထူးရဲတိုက်ခိုက်ရေးအဖွဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အတွင်းပိုင်းဆက်သွယ်ရေးအဖွဲ့ဟူသော ဝီးချက်ဂရုထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"လူက... လူက ပျောက်သွားပြီ..."

"ခေါင်းဆောင်ကျွမ်းက... လက်နှစ်ချောင်းတည်းနဲ့... ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား..."

"ဒီဟာကို ထပ်မပို့ကြနဲ့တော့... ငါ မြင်လိုက်တယ်... ငါ သူ့ဘေးနားမှာရှိနေတာ... အဲဒါ လူမဟုတ်ဘူး... လူ့ဘီလူးကြီးကွ..."

"အရင်က ပြောခဲ့တာတွေ အကုန်လုံး ရုပ်သိမ်းတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ နောင်တရပါတယ်... ငါက အမှိုက်ပါ..."

ဂရုထဲတွင် ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင်…

စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

"ချူးပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူ လျိုချွမ်သည် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ ဂရုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပါသည်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်။

အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်းဖူးသူတစ်ဦး၏ အပြောင်းအလဲများနှင့် နက်နဲသော တည်ငြိမ်မှုများ ရောယှက်နေသည့် လျိုချွမ်၏ စာတိုလေးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

"ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပါပဲ... တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နေကြပါ..."

"မင်းတို့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့ ငါ သတိပေးခဲ့သားပဲ..."

"ပြီးတော့ ညွှန်ကြားရေးမှူးဝမ်က မင်းတို့ကို ရင်းနှီးတဲ့ သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးခိုင်းလိုက်တယ်... ဘယ်တော့မှ သူတို့ကို ဝိုင်းမတိုက်ကြနဲ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက မင်းတို့ကို ပိုပြီး စည်းချက်ကျကျ လဲကျသွားစေလိမ့်မယ်..."

"အရေးပေါ်နှလုံးဆေးပြားအတွက် လင့်ခ်ကို ငါ ထပ်တင်ပေးရမလား... ဒီတစ်ခါတော့ အရေးပေါ်သုံးဖို့ ဆယ်ပုလင်း ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ပုလင်းလောက် ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားရမယ်..."

ဂရုတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဒုတိယထပ်၊ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးခန်း။

ရှီလဲ့က မိမိရှေ့ရှိ နည်းဗျူဟာသုံး တက်ဘလက်ကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေ၏။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကျွမ်းယန်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမျဉ်းက ရိုလာကိုစတာတစ်ခုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမြင့်ဆုံးနေရာမှနေ၍ ရုတ်ချည်း ထိုးဆင်းသွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်သော သတိလစ်ခြင်း အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

အားကစားကွင်းထဲရှိ အခြားအသင်းဖော်များ အားလုံး၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမျဉ်းများမှာလည်း မြင့်မားသော အဆင့်များတွင် ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် အတက်အကျ ဖြစ်နေ၏။

စနစ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ အကဲဖြတ်ချက်သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ အသိအာရုံ ပြိုကျခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှီလဲ့၏ အံသွားများသည် ပြင်းထန်စွာ ကြိတ်ထားလွန်းသဖြင့် အသံများပင် ထွက်ပေါ်နေ၏။

သူက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက တစ်ဖက်သတ်မှန်ကို ဖြတ်သန်းကာ ကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဘာမှအရေးမကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ရပ်နေသော အမျိုးသားထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အသက်သွင်းသူလား..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူးကျိုး... ခင်ဗျားက ဒါကို အသက်သွင်းသူလို့ ခေါ်တာလား..."

"ဒါက သောက်ကျိုးနည်း ဖောမတ်ချလိုက်တာပဲ..."

ဤအရာက ထိုအထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှင်သန်ရန် အားထားရသော ယုံကြည်မှုနှင့် မာနကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံသာမက အမှိုက်ပုံးကိုပါ ရှင်းလင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင်။

ချူးရှန့်က သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ကျွမ်းယန်ကို သူ သွားမကြည့်ခဲ့ချေ။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မျက်နှာများကိုပင် သူ တစ်ချက်လေးမျှ မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူ ယခုလေးတင် ဖန်တီးလိုက်သော ငလျင်၏ ပြင်းအားကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူက လှည့်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ပြီး ကွင်း၏ အစွန်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်း၏ မှင်သက်နေသော အကြည့်များကြားတွင်။

သူက ငုံ့လိုက်၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ငွေရောင်နည်းဗျူဟာသုံး သေတ္တာကို ထိုင်ခုံအဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက်။

ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ လိုက်ဖက်မှုမရှိဘဲ ဝင်နီသယ်ပူးအရုပ်များ ရိုက်နှိပ်ထားသည့် သူ့ဘေးနားရှိ ပန်းရောင်အပူထိန်းဘူးကြီးကို လက်လှမ်းကာ ကောက်ယူလိုက်၏။

ကလစ်...

သူက ဘူးအဖုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

တရုတ်နံနံနှင့် ဂိုချီဘယ်ရီသီးတို့၏ အနံ့များ ပါဝင်နေသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးရနံ့သည် ချွေးနံ့များနှင့် ဟော်မုန်းအနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော တိုက်ခိုက်ရေးကွင်းထဲသို့ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့၏။

ချူးရှန့်က အဖုံးကို ယူကာ မိမိအတွက် တစ်ပန်းကန် ငှဲ့လိုက်သည်။

အငွေ့များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ သောက်လိုက်၏။

ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ်မျှသော အမူအရာတစ်ခုက နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရသာက ကွက်တိပင်ဖြစ်၏။